30lat i cały czas sam - Netkobiety.pl

Roxann napisał/a:

Misinx napisał/a:

On ma na myśli aktorki w PH

Mi tych bohaterów nawet szkoda, też  Bundy bo fcacet nie tylko żyje w swoich wyimaginowaych wcielaniach online, to ... bardziej zakomleksionego faceta na forum nie widzialam. Argesja słowna to tylko brak inteliencji i arumentów. Nie wiem kto tego człowieka tak skrzywdził ale facet ma problem, sam ze sobą.

Dzięki Bogu że ja takiej „inteliencji” nie mam, coś czuje że na trzeźwo tego nie pisałaś, tak myślałem uświadomiłaś sobie że nikt cię nie chce, żaden nawet minimalnie przystojny facet nie zwraca na ciebie uwagi, reasumując jesteś pasztetem, i jedyne z kim się możesz związać to z Andrzejem spod remizy, czyli żadna nowość.

Misinx napisał/a:

rossanka napisał/a:

Fantazje fantazje

On ma na myśli aktorki w PH

Dalej musiałeś z drabiną do supermarketu na zakupy iść?

Theodore Robert Bundy napisał/a:

Misinx napisał/a:

On ma na myśli aktorki w PH

Dalej musiałeś z drabiną do supermarketu na zakupy iść?

Tadziu, a z którą dziewczyną z PH ostatnio "chodziłeś" ?

Misinx napisał/a:

Theodore Robert Bundy napisał/a:

Dalej musiałeś z drabiną do supermarketu na zakupy iść?

Tadziu, a z którą dziewczyną z PH ostatnio "chodziłeś" ?

Jedyna "dziewczyna" jaką on zna to jego prawa vel lewa ręka. Przynajmniej zawsze blisko i nigdy nie odmawia

Misinx napisał/a:

bagienni_k napisał/a:

Beyond, MIsinx naprawdę Wam się chce ?

Masz rację. Nie należy kopać leżącego.

Dziwne bo ty nawet jak stoisz, to wyglądasz jakbyś leżał liliputku

Ps: polecam zmianę loginu na „Minimix” 

Psycholog Na Niby napisał/a:

To on nie jest super giga chadem z kwadratowa szczęką?

Nie dość, że nie jest, to ma bardzo poważne problmy z psychiką.

Roxann napisał/a:

Psycholog Na Niby napisał/a:

To on nie jest super giga chadem z kwadratowa szczęką?

Nie dość, że nie jest, to ma bardzo poważne problmy z psychiką.

Roxann, wiem że twoje atrakcyjne znajome wyszły za mąż, mają dzieci a ty nadal mieszkasz z rodzicami i nawet gruby szczerbaty sąsiad na ciebie na zwraca uwagi, rozumiem, może warto kupić jakiegoś psa lub coś w tym stylu,te zimowe samotne wieczory z wibratorem ci nie służą .

rinho91 napisał/a:

Theodore Robert Bundy napisał/a:

Roxann, wiem że twoje atrakcyjne znajome wyszły za mąż, mają dzieci a ty nadal mieszkasz z rodzicami i nawet gruby szczerbaty sąsiad na ciebie na zwraca uwagi, rozumiem, może warto kupić jakiegoś psa lub coś w tym stylu,te zimowe samotne wieczory z wibratorem ci nie służą .

Co robisz na tym portalu? Jaki jest Twój cel? Przeczytałem kilkanaście Twoich postów z forum. Miałeś bardzo nieciekawego ojca w procesie wychowania. Takiego, który obrzucał Cię wiecznymi pretensjami o wszystko i miał ( w jego mniemaniu) odpowiedź na wszystko - obwiniając przy tym wszystkich wokół. Dopóki nie zaakceptujesz tego, że to czas przeszły, to do końca życia będziesz powielał jego schematy. Tym samym będziesz sku*wielem i dupkiem, który jedyne co potrafi, to narzekać na innych. Tyle ode mnie.

totalnie nie trafiłeś, mój ojciec był naprawdę dobrym człowiekiem, przede wszystkim silnym i opanowanym.

KoralinaJones napisał/a:

Theodore Robert Bundy napisał/a:

totalnie nie trafiłeś, mój ojciec był naprawdę dobrym człowiekiem, przede wszystkim silnym i opanowanym.

A Ty jesteś bezrobotnym, znudzonym studentem, który nie ma nic lepszego do roboty, bo daleko jeszcze do sesji.

a tobie pajęczyna w kroczu się pojawiła i nie zanosi się aby ktokolwiek chciał ją usunąć

Zatem chciałem zadać pytanie, w jaki sposób zwalczyć tę frustrację?

Poważnie pytam, naprawdę chciałbym poznać odpowiedź.

Tylko po prostu czuję się pusty w środku i zwyczajnie czuję, że nie pasuję nigdzie. A jak ludzie zaczynają rozmawiać na tematy związane z rodziną itp, to mam ochotę uciec.

Mikry Mike napisał/a:

związek z kobietą jest z góry skazany na rozpad, z powodu swojej niestabilności.

Powiedz to prosto w twarz małżeństwom z kilkudziesięcioletnim stażem, gdzie małżonkowie dalej podtrzymują zainteresowanie sobą.

Podpowiem - nawet na forum są osoby, które w takich związkach sobie żyją.

Lady Loka napisał/a:

Mikry Mike napisał/a:

związek z kobietą jest z góry skazany na rozpad, z powodu swojej niestabilności.

Powiedz to prosto w twarz małżeństwom z kilkudziesięcioletnim stażem, gdzie małżonkowie dalej podtrzymują zainteresowanie sobą.

Podpowiem - nawet na forum są osoby, które w takich związkach sobie żyją.

Widziałaś kiedyś wykres życia związku? Jak się zmienia przez lata i jakie fazy przechodzi?
Proszę, spójrz. Związek ma trzy składowe: intymność, zaangażowanie i pożądanie.
Wraz z stażem relacji i czasem, niektóre z tych elementów słabną. Związki o których mówisz, trzymają się siłą zaangażowania oraz przyzwyczajenia.

Chociaż ja w swoich słowach miałem na myśli nieco głębsze znaczenie.
Jestem zdania, że ludzie nie są monogamiczni z natury, a monogamia to sztuczny twór cywilizacji służący do kontroli. I cóż, całkiem nieźle to wychodziło.
Jesteśmy poligamiczni z natury, a może bardziej wygląda to na seryjną monogamię.
Podstawowym celem łączenia się w pary jest wypełnienie Naczelnego Imperatywu numer jeden czyli Przeżyć. W ramach tego, przekazujesz swoje geny.
Biologia ma w dupie Twoje personalne szczęście, pcha Cię do tego, byś się rozmnożył. Gdy do tego dojdzie, sens relacji powoli zamiera.
Mniej więcej może to trwać do trzeciego roku życia dziecka, bo od tego wieku statystycznie chodzi na dwóch nogach oraz zaczyna mówić, więc nie jest do końca bezwładnym i bezwolnym stworzeniem.
W tym momencie ustaje sens relacji. Im dalej w las czyli im starsze dziecko, tym te więzi są coraz bardziej luźniejsze. Łączymy się w pary głównie po to, aby wypełnić ten imperatyw.

Misinx napisał/a:

Trzeba być kimś całkowicie aspołecznym i odpychającym, żeby nie móc sobie kogoś znaleźć. Chociaż w sumie i to też nie jest całkowita prawda, bo skoro np. taka ludzka gnida jak Jacek Kurski potrafiła już dwukrotnie się żenić, to jednak też o czymś świadczy. Coś w tym jest, że każda "potwora może znaleźć swojego amatora". Trzeba tylko chcieć i być cierpliwym. Bo niestety świat nie jest sprawiedliwy i jednym coś przychodzi łatwiej, a innym trudniej. Wiem coś o tym.

Nie, nie trzeba. Po prostu tak jest. Część ludzi nie ma i nie będzie mieć szansy kogoś poznać. Nawet starczy zwykła matematyka. A potem dochodzi jeszcze cała masa innych czynników.

Lady Loka napisał/a:

Innymi słowy głupie tłumaczenie tego, że Wam nie wyszło. Nie będę się wgłębiać dalej

A ja się zgadzam z kolegą, bardzo ładnie to napisał od strony technicznej, to że Tobie się udało (póki co udaje) to nie znaczy ze to jest jakiś tryb domyślny. Nie mierz wszystkich swoją miarą, życie jest bardziej skomplikowane jakby się w to zagłębić. Jesteś mocno arogancka w swoich postach i lekceważąca, nie lubię ludzi którzy wykazują jakaś moralną wyższość w sytuacji gdzie są w jakiejś materii bardziej konkurencyjni. Zastanów się nad swoim zachowaniem bo życie bywa przewrotne.

Psycholog Na Niby napisał/a:

Lady Loka napisał/a:

Innymi słowy głupie tłumaczenie tego, że Wam nie wyszło. Nie będę się wgłębiać dalej

A ja się zgadzam z kolegą, bardzo ładnie to napisał od strony technicznej, to że Tobie się udało (póki co udaje) to nie znaczy ze to jest jakiś tryb domyślny. Nie mierz wszystkich swoją miarą, życie jest bardziej skomplikowane jakby się w to zagłębić. Jesteś mocno arogancka w swoich postach i lekceważąca, nie lubię ludzi którzy wykazują jakaś moralną wyższość w sytuacji gdzie są w jakiejś materii bardziej konkurencyjni. Zastanów się nad swoim zachowaniem bo życie bywa przewrotne.

Nigdzie nie napisałam o sobie. Napisałam o związkach z kilkudziesięcioletnim stażem. Tym bardziej nie moja miara. Uważam, żw rzucanie haseł, że wszystko się na pewno rozpadnie, to dosyć na wyrost. Tak samo jak pisanie, że po dziecku zostaje tylko zaangażowanie i przyzwyczajenie jest lekko nie na miejscu. Rozumiem, że takie teorie może mieć ktoś, kto ma rodziców po rozwodzie i sam nie ma nikogo. Ja mam w swoim środowisku w zdecydowanej większości małżeństwa, które mają o wiele dłuższy staż niż ja, więc mam przykład tego, że jak najbardziej można budować szczęśliwe związki przez wiele, wiele lat.

Nie potrzebuję Twoich diagnoz.

Lady Loka napisał/a:

Psycholog Na Niby napisał/a:

A ja się zgadzam z kolegą, bardzo ładnie to napisał od strony technicznej, to że Tobie się udało (póki co udaje) to nie znaczy ze to jest jakiś tryb domyślny. Nie mierz wszystkich swoją miarą, życie jest bardziej skomplikowane jakby się w to zagłębić. Jesteś mocno arogancka w swoich postach i lekceważąca, nie lubię ludzi którzy wykazują jakaś moralną wyższość w sytuacji gdzie są w jakiejś materii bardziej konkurencyjni. Zastanów się nad swoim zachowaniem bo życie bywa przewrotne.

Nigdzie nie napisałam o sobie. Napisałam o związkach z kilkudziesięcioletnim stażem. Tym bardziej nie moja miara. Uważam, żw rzucanie haseł, że wszystko się na pewno rozpadnie, to dosyć na wyrost. Tak samo jak pisanie, że po dziecku zostaje tylko zaangażowanie i przyzwyczajenie jest lekko nie na miejscu. Rozumiem, że takie teorie może mieć ktoś, kto ma rodziców po rozwodzie i sam nie ma nikogo. Ja mam w swoim środowisku w zdecydowanej większości małżeństwa, które mają o wiele dłuższy staż niż ja, więc mam przykład tego, że jak najbardziej można budować szczęśliwe związki przez wiele, wiele lat.

Nie potrzebuję Twoich diagnoz.

Twój wniosek odnośnie szczęśliwych małżeństw wynika z uśmiechów na zdjęciach czy z jakichś głębszych rozmów? Ile to ja znałem z pozoru szczęśliwych małżeństw . A długi staż jest wyznacznikiem czego? Ludzie nie są monogamiczni z natury, małżeństwo jest od tego żeby żyło się łatwiej a kochanek jest od kochania.

Psycholog Na Niby napisał/a:

Lady Loka napisał/a:

Nigdzie nie napisałam o sobie. Napisałam o związkach z kilkudziesięcioletnim stażem. Tym bardziej nie moja miara. Uważam, żw rzucanie haseł, że wszystko się na pewno rozpadnie, to dosyć na wyrost. Tak samo jak pisanie, że po dziecku zostaje tylko zaangażowanie i przyzwyczajenie jest lekko nie na miejscu. Rozumiem, że takie teorie może mieć ktoś, kto ma rodziców po rozwodzie i sam nie ma nikogo. Ja mam w swoim środowisku w zdecydowanej większości małżeństwa, które mają o wiele dłuższy staż niż ja, więc mam przykład tego, że jak najbardziej można budować szczęśliwe związki przez wiele, wiele lat.

Nie potrzebuję Twoich diagnoz.

Twój wniosek odnośnie szczęśliwych małżeństw wynika z uśmiechów na zdjęciach czy z jakichś głębszych rozmów? Ile to ja znałem z pozoru szczęśliwych małżeństw . A długi staż jest wyznacznikiem czego? Ludzie nie są monogamiczni z natury, małżeństwo jest od tego żeby żyło się łatwiej a kochanek jest od kochania.

Nie rzucałabym takimi twierdzeniami, jakbym nie wiedziała, że Ci ludzie są ze sobą szczęśliwi i chcą razem być dalej nie z przyzwyczajenia.

Lady Loka napisał/a:

Mikry Mike napisał/a:

Wam wszystkim wydaje się, że wasz przypadek jest unikatowy i jedyny w swoim rodzaju.

To Ty żyjesz w infantylnej wersji rzeczywistości, gdzie wszystko jest na zawsze-i-na-wieczność.

Pierwsze pudło, drugie też pudło.

Jak nie, jak tak?
Twoja narracja jest taka, że związek nigdy się nie rozpadnie. To błąd.
Jeśli nie rozejdzie się z powodów o których napisałem, to rozniesie go nieubłagalny proces starzenia się i śmierć któregoś z partnerów w wyniku starości.
Reprezentujesz bardzo infantylne podejście.

Przy czym jest to Twoje zdanie i nikt Ci nie zabrania w nim trwać.
Masz jakieś powody by przy tym trwać, więc trwaj. Ja zaznaczyłem, że życie to nie bajka i wszystko kiedyś zniknie.
Twoja wiara w niezniszczalność związków jest dziecinna, to jest fakt.
Powierzchowność relacji to jedno. Na wierzchu, z moją byłą dziewczyną, dogadywaliśmy się i było cacy. Wewnątrz? Zgrzyty, niedopasowanie. Źle się dobraliśmy.
Przeżyła ze mną trzy lata, za co powinni dać jej medal dzielności czy Medal Honoru.

Lady Loka napisał/a:

Mikry Mike napisał/a:

związek z kobietą jest z góry skazany na rozpad, z powodu swojej niestabilności.

Powiedz to prosto w twarz małżeństwom z kilkudziesięcioletnim stażem, gdzie małżonkowie dalej podtrzymują zainteresowanie sobą.

Podpowiem - nawet na forum są osoby, które w takich związkach sobie żyją.

Widziałaś kiedyś wykres życia związku? Jak się zmienia przez lata i jakie fazy przechodzi?
Proszę, spójrz. Związek ma trzy składowe: intymność, zaangażowanie i pożądanie.
Wraz z stażem relacji i czasem, niektóre z tych elementów słabną. Związki o których mówisz, trzymają się siłą zaangażowania oraz przyzwyczajenia.

Chociaż ja w swoich słowach miałem na myśli nieco głębsze znaczenie.
Jestem zdania, że ludzie nie są monogamiczni z natury, a monogamia to sztuczny twór cywilizacji służący do kontroli. I cóż, całkiem nieźle to wychodziło.
Jesteśmy poligamiczni z natury, a może bardziej wygląda to na seryjną monogamię.
Podstawowym celem łączenia się w pary jest wypełnienie Naczelnego Imperatywu numer jeden czyli Przeżyć. W ramach tego, przekazujesz swoje geny.
Biologia ma w dupie Twoje personalne szczęście, pcha Cię do tego, byś się rozmnożył. Gdy do tego dojdzie, sens relacji powoli zamiera.

Mój związek kiedyś na pewno się skończy, bo wszystko się kończy, a ostateczna jest śmierć ;-). Ale jak mój związek się skończy, to już duży w tym udział mój i mojego partnera, a nie jakiegoś zblazowanego gościa z netu, prawdopodobnie z wieloma problemami okolozwiązkowymi, który nie wierzy we własną sprawczości. Spoko, nie wierzysz, to nawet nie podejmiesz wysiłku, zatem będziesz miał samospełniającą się przepowiednię. Jak Ci z tym dobrze, to się pław w swojej perspektywie.