prawda o przeszłości - Netkobiety.pl

Ale ja zdradzaczy zawsze miałam za łaj. Zy i tego nie zmieni nic... Terapia? Za wielką moc przypisujesz moim przemyśleniom i wyrzutom sumienia na które nie mam wpływu. Nie spędza mi to snu z powiek, nie urządzam krucjaty przeciwko zapominającym o wierności. Uwierać będzie mnie zawsze, zawiodłam się na sobie. Wyciągnęłam wnioski, odebrałam lekcje życia i show must go on. Trochę ciasno mi w worku ze zdradzaczami, ale chyba muszę się w nim rozgościć... Nie wiem tylko czy zostawić sobie informacje o tym dla siebie czy wspaniałomyślnie pogrążyć się, co ma do tego terapia?

Swoją drogą ciekawe czy terapeuta umiałby wmówić mi w jakim doborowym towarzystwie obracam się w tym worku, bo tu tkwi istota

Nie rozbrajaj mnie terapią, jeśli będę sobie chciała wmówić, że jestem od nich lepsza "bo" to tak zrobię. Wolę jednak być obiektywna...

Roxann
1. Nie jestem lepsza i nie uważam się za taką.
2. Zdrada jest czymś złym niezależnie od okoliczności i mogę oceniać taki krok. Nie odbieram oceniania mnie. Sama dla siebie jestem łaj.za i nie zdziwi mnie to, że ktoś o mnie tak pomyśli. Nie chciałabym siebie, nie chciałabym kogoś kto dopuszcza się zdrady. O ile za siebie jestem pewna, że była moją ostatnią o tyle za kogoś nie dam sobie obciąć nawet paznokcia
3. Pierwszy raz. Nie wszystko co robiłam przynosi mi chlubę, ale pierwszy raz potępiam się za coś, bo tak zwyczajnie nie można.
4. Nie chcę być lepsza, zwyczajnie nigdy nie chciałam i nie zamierzałam trafić do tego jakże, zaszczytnego grona wybrańców... Nie potrafię się z tym pogodzić. Kto jak kto ale ja i zdrada... Na, szczęście odebrałam za to konkretną zapłatę i biczować się więcej nie muszę, tylko zwyczajnie nie mogę przeboleć, że tak sobie ujęłam zayebistosci

Naprawdę uważasz, że osoba, która nie zdradziła automatycznie jest kimś bardziej zaje*stym?
Zresztą to, że nie zdradziła do tej pory, nie oznacza, że nigdy nie zdradzi. Przecież Ty też do pewnego momentu swego życia byłaś po "tej lepszej stronie".
Zobaczyłaś jak jest po drugiej, nie spodobało Ci się i tyle. Masz doświadczenie i nauczkę.
W ogóle nie bardzo rozumiem sens takiego szufladkowania ludzi na tych co zdradzili i tych co nie zdradzili i w ogóle Twojego problemu.
Jeszcze bym rozumiała, gdyby chodziło o zdradę obecnego partnera i wyrzuty sumienia z tym związane i dylematy czy powiedzieć mu czy nie... ale  zadręczanie się czymś co miało miejsce n lat temu, a temat dawno zamknięty mija się z celem i sensem.

Napisze ostatni raz - boli mnie to, że trafiłam do jednego worka z tymi gni.dami. Jestem jedną z nich, o niczym lepszym nie marzyłam... Masz inną moralność, nie zrozumiesz jak bardzo boli mnie to, że nie wyszło mi bycie taką jaką chciałam. Nie w taką siebie wierzyłam, nie takie zasady wyznawałam... Masz rację, uważałam się za lepszą pod tym względem, każdy inny tylko nie ja, a jednak ja też, szlag by to trafił... Jeszcze wspaniałomyślnie przyznać się, że jestem jak Ci, którymi dotychczas gardziłam (obcy mnie walą, mam na myśli tych, którzy mnie zdradzali). Ironia losu.

Ja rozumiem to co piszesz, tylko co to zmienia? Na przeszłość nie masz już wpływu.
Wiesz już, że jesteś osobą, która również popełnia błędy, robi rzeczy, których potem żałuje. Wiesz, jak ryzykowne są twierdzenia "ja nigdy", "ja zawsze" czy ogólnie ocenianie innych przez pryzmat siebie samej.
Wcale nie mam innej moralności, za to na pewno mam większą świadomość.

A nie możesz uznać, że ta pomyłka była potrzebna, przyniosła Ci weryfikację samej siebie, zabetonowanych poglądów, więcej otwartości na ludzkie błędy, wzmocniła morale i wpłynie na wzmocnienie charakteru? Po prostu wyciągnij naukę. Jak przyniesie konsekwencje- to się z nimi mierz. Ale nie biczuj. A zdradzaczy dalej możesz tępić- nawet będąc jednym z nich. A może i bardziej? Bo znasz ten smak?

Rozumiem, ale o ile nie szkoda kogoś kto przekreśla mnie za rozwód czy wcześniejszych partnerów o tyle za zdradę nie ma co dziwić się... Zasadne zwątpienie i krytyka.

Jest tak ponieważ sama nadałaś swojej zdradzie taka rangę. Są jednak ludzie dla których dziewictwo jest największą wartością świadczącą o nieskazitelności i porządności. Ty tak nie uważasz, dlatego nie byłoby Ci żal gdyby ktoś przez to Ciebie skreślił.
Zapewne też nie przeszkadza Ci ilość wcześniejszych partnerek Twojego faceta?
Pytanie co lepsze/gorsze: facet, który miał <20 partnerek seksualnych czy facet, który miał jeden długi związek zakończony jego zdradą?
To wszystko jest względne i pewnie ile ludzi tyle opinii.
Podejrzewam jednak, że ta zdrada tak głęboko w Tobie siedzi, że czy powiesz o niej partnerowi czy nie, to i tak nie zaznasz ulgi/spokoju. Jak nie powiesz, będziesz mieć jeszcze większe wyrzuty sumienia, możliwe, że dojdzie strach, że się wyda. Jeśli powiesz, to nawet jak z Toba zostanie, to będziesz się zadręczać kiedy wykorzysta tą wiedzę przeciwko Tobie.
Zdrada to też kłamstwo, tak na marginesie.

No widzisz integralna jest moja akceptacja z tym co sama sobą prezentuje i tak wiele partnerek przede mną nie potrafiłabym zaakceptować, sama nie miałam wielu facetów. Chcę szczerości, bo jestem szczera. Chcę skromności, bo jestem skromna. Chcę wartościowego faceta, bo sama nie jestem powierzchowna i głupia. Chcę dobrego faceta, który nie jest materialistą, bo sama jestem dobra i kasa nie jest priorytetem. I jak ma mnie razić czyjas zdrada, gdy sama mam ją na koncie? To pierwszy zgrzyt w tym co prezentuje sama sobą, a czego spodziewam się od faceta.

Roxann to nie zadręczanie. Jedna wycieczka w kłótni w stronę mojej zdrady i to będzie oznaczać koniec. Po co to komu?  Żal byłoby. Jeśli trafisz słowami w mój najczulszy punkt to choćbym chciała inaczej następuje dystans i stopniowy koniec. Trochę jak w piosence "gdy nie można mocą żadną wykrzyczanych cofnąć słów", a te mnie zabijają powoli. Jeden wsad z moją zdradą i nadejdzie the end prędzej czy później. Wiele uniosę, ale prawdą dam komuś broń na siebie, która trafi tam gdzie najbardziej boli. Chyba nie chce tak. Zdecydowanie nie chce.

Nie twierdzę, że dziewica jest gwarancją wierności, ale jeśli ktoś posuwał wszystko co wyglądało i nadstawiało nie będzie glaskac mnie po główce gdy w chorobie zaniemoge w tych sprawach. Jeśli ktoś umie żyć bez seksu to bardziej mi odpowiada, zwyczajnie jest bliższy mojemu podejściu. To nie jest osąd tylko prosta dedukcja duża liczna partnerek = przedmiotowe traktowanie = seks jak sport= seks bardzo ważny, musi być i to baaa nie zwyczajny, trza się przebić nad Ankę, Kaśkę, Marysię, Jolę, Krysię, Dominikę, Maję i 15 innych. Spora liczba partnerek = facet bajerant, uwodziciel, flirciarz. Nie dziękuję. Tylko nie wyskakuj mi ze łzawą historią o miłości, bo nie kupuję tego. Chcę zminimalizować ryzyko zdrady, a wybór faceta z małym przebiegiem nieznacznie je zmniejsza. Po prostu.

Roxann pytasz o ilość partnerek? Tyle ile związków. Seks przygodny raz, może dwa nie zrobiłby na mnie większego wrażenia, ale Don Juana damskich majtek nie przyjmuję. Nie, powinien powiedzieć prawdę tak jak ja. Tylko, że mówiąc że miał 30 bab jasno dowodzi że jest yebaka, a ja mając na koncie jedną zdradę nie jestem z automatu zdradliwą kan.alią. Jeden błąd to nie norma jak w przypadku licznych przygód bez zobowiązań, które jasno obnażają rozwiązłość. Rozumiesz różnice? Nie tłumacz mi. Wiem, że powiem, bo nie umiem inaczej... To będzie prawdziwa  jazda bez trzymanki.

Roxann nie każdy, właśnie nie każdy. Nie ma magicznej liczny, która kończy akceptację. Jeśli dojrzały facet powie, że przed ślubem w wieku 20lat zaliczył kilka lasek to nic mi do tego. Jeśli był Przed żoną i po żonie w jakichś tam związkach i będą te kobiety w jego życiu to trudno dziwić się mu, że próbował ułożyć sobie jakoś życie wcześniej, ale myślenie rozporkiem i masowe zaliczanie odpada. Nie mam zamiaru zastanawiać się czy jak pójdzie sam na piwo czy wciągnie na czlonka 34 tą, bo impuls znów pójdzie nie z tej główki co trzeba. Nie oceniam nikogo, może mieć i 220 kobiet, ale ja nie muszę i nawet nie chcę być ani 21sza ani 44 tą. Spora liczba partnerek seksualnych dowodzi, że korzystał z wielu okazji, nie uni się im oprzeć, ba być może nawet nie chciał. Ważne było tu i teraz, chemia i pożądanie. Jeśli kolejna zakręci mu się koło fujary nie chcę by biedny męczył się i jak mantrę powtarzał "Kristel w domu, trzymaj fason". Na zdrowie mu beze mnie. Rozumiem, że Tobie nie przeszkadza, że facet ma liczne podboje? To podziwiam, bo o ile zachwyt będzie trzymał go w ryzach rok, trzy, może pięć o tyle DAJ Ci Boże zdrowie, żebyś zawsze mogła mu dać to bez czego żyć nie umie.

Nie wyobrażam sobie nie widzieć jaki facet ma stosunek do seksu, kobiet, ile miał partnerek. Nie wnikam jakie pozycje, ile razy dziennie itp. Ale liczba jest tak oczywistą daną, że nie ma opcji by nie zapytać. Flirciarzom, bawidamkom, sciemniaczom mówię nie. Facet, który podrywa ekspedientkę kupując bułki, flirtuje z florystką kupując mi kwiaty, śmieszkuje z pielęgniarką będąc hospitalizowanym nie jest moim celem tak samo jak facet, który nie umie obyć się bez seksu, gdy nie jest w związku. Może młodziencze wybryki nie miałyby znaczenia, ale filozofia, że się nie wymydli jest daleka od mojego zapatrywania na bliskość i mi z kimś takim zwyczajnie nie po drodze. Nie interesuje mnie wierność, bo jestem ja tylko facet który ma zasady, a te są uniwersalne niezależnie czy jest singlem czy partnerem. Pies na baby to nie moja buda. Za stara jestem, żeby robić za łańcuch u szyi, dla kogoś rozwiązłego wstrzemięźliwość wymuszona związkiem jest sztuczna.

A może Ty potrzebujesz po prostu spokojnej rozmowy z byłym mężem  po prostu jego przebaczenia  by dalej żyć spokojnie?..

Roxann miałam 3 partnerów w łóżku i nie dzielę przez 5. Mam nadzieję, że czwarty będzie ostatnim. Jeśli nie da mi kredytu minimum zaufania to nie będzie sensu niczego budować. Myślę, że odpowiedni facet poznając mnie bliżej zrozumie z czasem, że nie kłamię. Dla mnie ważna jest ilość partnerów i w życiu i w łóżku plus dzieci.
Ela2010 nie potrzebuję jego wybaczenia, ale swojego a i owszem. Jego nie ma w ogóle w temacie. To coś rozgrywa się we mnie i przed samą sobą.
Ex wie, uznałam że tak będzie lepiej i to mi wystarcza. Z nadzieją patrzę w przyszłość, chociaż obawy czy ktoś uniesie moją podłość, gdy ja sama mam z nią problemy, nie ukrywam że są.

No to jeśli nie wobec byłego męża czujesz się winna a tylko wobec siebie to przyznam że nie bardzo rozumiem..właściwie czego żałujesz?  Może  gdyby tamten związek się udał to byś  nie żałowała tej zdrady?

Jeśli to była cena za obecną możliwość stworzenia związku opartego na szacunku i partnerstwie bez prawa dziobania to naprawdę warto było niezależnie czy tamto wyszło czy nie. Za największe marzenia czasem trzeba słono płacić, słodycz spełnienia osłodzi mi kiedyś wszystko i tak na to patrzę, ale wewnętrznie w sobie dzieje się to co póki dzieje się.

Zgadzam się z MagdaLena1111. 3 lata to może nie jakiś bardzo długi czas ale wystarczający na przepracowanie zdrady. Dla Ciebie ona jednak wciąż jest codziennością, czymś co Cię definiuje czy też szufladkuje. To oznacza, że emocjonalnie wciąż w tej zdradzie tkwisz, raz utożsamiasz, raz walczysz. To nie jest dobry czas na nowy związek, nie jesteś na niego po prostu gotowa. Nie dlatego, że zdradziłaś te 3 lata temu ale dlatego, że nie odcięłaś mentalnie od niej.
Może rzeczywiście jakaś pokuta by tu coś dała, ale  nie mam tu na myśli jakichś tortur, ale coś co pozwoli Ci uzyskać spokój ducha, odciąć emocjonalnie, zamknąć tamten rozdział całkowicie. Jeśli nie chcesz terapii, to może spowiedź (jeśli jesteś wierząca), albo jakiś symboliczny czyn/gest?
Wiesz, jak masz naturę 'męczennicy' i lubisz zadręczać, to Twoja sprawa ale jeśli tak jak piszesz chciałbyś w końcu poznać kogoś porządnego i stworzyć związek gdzie jest szacunek i partnerstwo, to nie z takim "bałaganem" w głowie.

Nigdy nikomu nie zaufam, ale to nie oznacza, że będę węszyć, szpiegować, sprawdzać. Spóźni się, a ja będę mieć w głowie cały scenariusz w głowie co zapewne robi? Skądże znowu. Ja po prostu nie powiem swojemu Misiowi "Kochanie, nie dałabym sobie obciąć za Ciebie rozdwojonych końcówek włosów". Wręcz przeciwnie, nie mam zamiaru dociekać, sprawdzać i chętnie wybiorę błoga nieświadomość. Ale spokojnie, zdrady w związkach z rozsądku nie bolą i w taki właśnie związek mam zamiar wejść nie kryjąc tego, więc nikomu krzywdy nie zrobię.

Jeśli tak to ok, bo wcześniejsze Twoje posty na to nie wskazywały, wręcz przeciwnie.

Roxann ogólnie jest mi dobrze z sobą, uwiera mnie spektakularna zdrada siebie, ale pewnie z czasem minie, bo ile będzie można biadolić nad własną głupotą? Niczego nie przyspieszam, pozwalam myślom rodzic się samym, bo to moje przepracowanie i terapia- czas, rozterki, burza mózgu, układanie sobie wszystkiego na odpowiednią półkę w głowisi. A nade wszystko robić co myślę, a nie myśleć nad zrobionym.
Bagiennik z bólem serca muszę przyznać, że mam tego świadomość, ale ku jego pokrzepieniu roztaczam przed sobą utopijną wizję

Tak Bagienniku, mam tę świadomość.

Z przeszłości i błędów powinniśmy wyciągnąć wnioski by mądrzej żyć, ale przeszłość nie może rzutować na nasze dalsze życie w dosłownym znaczeniu tego słowa.

Wchodząc w związek z rozsądku podejmujesz ryzyko stworzenia kolejnej relacji w której nie ma miłości. A jak nie ma miłości, to trudniej o szacunek i partnerstwo, za to łatwiej o kolejną zdradę.

Podli i ranmy się, oszukujmy, wyrzadzajmy krzywdę,  naginajmy własne zasady, bo wystarczy z nich wyciągnąć wnioski i nie ma tematu? To tak nie działa.

Pomyśl, że jeśli większość ludzi sądziłaby podobnie, nikt by związków nie zawierał. Oczywiście często się zdarza, że ludzie się różnią, oszukują się i zdradzają, po czym relacje się rozpadają. Tylko nie można przecież patrzeć na świat przez pryzmat samych złych doświadczeń. Bo to nawet wykracza daleko poza związki, kiedy nie ma się owej wyrozumiałości, nie da się pozostawać w normalnych relacjach z ludźmi.

Kristel po co się martwić na zapas? Ja Ci dam jedną, ostatnią radę: WYLUZUJ!
Z tego co piszesz jesteś po rozwodzie, masz 40+, zapewne jesteś samodzielna, stąd nic już nie musisz, a jedynie możesz. Jeśli chcesz wejść w ten nowy związek, proszę bardzo. Może z czystej sympatii, przyjaźni wykluje się coś więcej? Zakładanie na wstępie, że ktoś zdradzi, albo nas będzie sprawdzał czy wypominał grzechy z przeszłości albo w ruga stronę, że na pewno to ten już na całe (pozostałe) życie, nie ma sensu.
Jak komuś nie będzie odpowiadać, trudno. Przecież nikt Ci nie każde zaraz brać kolejnego ślubu albo tkwić w niesatysfakcjonującej relacji tylko po to by nie nabić sobie "licznika" <3.

Zdrada = przemilcz dla dobra "związku"?
Jak to ma się do twojego moralizatorstwa koleżko.

Wiem! Tą informację podam po jakże rzewnej historii mojego nieudanego małżeństwa, a on powie "nieee no tak to nie ma o czym mówić, jesteś usprawiedliwiona" Nie chce o niej mówić, nie chce wywlekać przeszłości, dlaczego ciągle jakiś smród z niej ma za mną ciągnąć się... Przecież mówicie ze nie powinien?

Teraz się zastanawiam nad dwiema kwestiami: po pierwsze czy Ty w ogóle cokolwiek czujesz do niego? Pomimo oczywistych lęków i uprzedzeń, co zawarcia związku jak oceniasz go jako faceta? Duga sprawa, czy jednak nie uważasz, że warto mu dać szansę na ocenę, czy Twoje doświadczenia nie będą dla niego przeszkodą w zzawarciu znajomości?