prawda o przeszłości - Netkobiety.pl

Nie bardzo rozumiem w czym dylemat. Sama napisałaś, że owszem poznałaś kogoś ale nie chciałaś zdradzać więc wniosłaś o rozwód oraz, że małżeństwo nie było udane. Nie wyszło z tym drugim, trudno, bywa.
Mówiąc o powodach rozwodu przecież możesz po prostu powiedzieć, co Ci nie pasowało w małżeństwie oraz, że chciałaś spróbować szczęścia z kimś innym? Nie widzę powodu by roztrząsać jakieś nie wiadomo jakie szczegóły. Wątpię też czy partner byłby szczerze nimi zainteresowany. Zawsze też powiedzieć, że nie chcesz do tego wracać, że to już za Tobą i masz po prostu złe wspomnienia.
Moim zdaniem nowych partnerów bardziej interesuje to czy poprzednia relacja jest całkowicie zakończona oraz czy pozostały po niej jakieś zobowiązania. Bo prawdę powiedziawszy zawsze powód rozstania/rozwodu jest inny w zależności od tego z którą stroną rozmawiamy. Chyba każdy ma świadomość tego, że nawet przy zdradzie, zdradzający powie, że powodem było nieudane małżeństwo, a zdradzony, że zdrada małżonka. Taka prawda.

Jak sobie wyobrażasz budowanie związku bez szczerości w takich podstawowych sprawach? Bez otwartości. ? Serio nie wiecie jakie były poprzednie związku przyczyny rozwodów i tak sobie będziecie coś budować z zamkniętymi oczami?

No właśnie Roxann. Nie ma prawdy absolutnej i nie o nią chodzi.
Chodzi o to by odkryć przed partnerem swoje powody tak ważnego kroku w życiu bo to powie o kimś więcej niż teoretyzowanie.
Przecież gdy spotkam kogoś po rozstaniu a powodem będą cechy X żony które ja mam to zaoszczędzimy sobie czas przecież. ?
To jest różnica czy szuka się impulsu czy samemu kształtuje los. Ja nie wartościuję tego. Jestem jaka jestem i podjęłam wszystkie swoje decyzje nieprzypadkowo. Nie chcę by ktoś budował sobie jakiś nieprawdziwy obraz. Po co utrudniać sobie życie?

Ale czy to nie ten facet powinien ocenić powód rozstania? Czy to dla niego istotne, czy mu to nie przeszkadza itd.? Ja bym nie chciała, żeby potencjalny partner to przede mną zataił, bo ktoś na jakimś forum mu doradził, że to nieistotne, bo autorka to sobie przemyślała, wyciągnęła wnioski itd. To on powinien zdecydować, czy mu to odpowiada, a nie, że ktoś za niego ustali, że to nieważne i nie robi żadnej różnicy. Niech on podejmie decyzję, znając wszystkie dane.

Ja nigdy nie oceniam pochopnie.  Ale oczywiście musi być przekroczony jakiś próg za którym już kogoś chce się poznać.
Na pierwszym spotkaniu kogoś obcego raczej nie opowiada się historii z głębi duszy.. ale zaraz za tym progiem byłabym jednak za tą szczerością  do końca.

Też uważam że ocena tego faktu należy do niego. Bez sensu jest zakładanie że to z marszu potępi.
Natomiast powiedzenie np słuchaj wypaliło się, nie wyszło nam. Itp.
Znaczy tyle: nie jesteś godna zaufania by Ci o tym opowiadać, nie mam zamiaru wprowadzać naszej znajomości na etap przyjaźni
Albo: szukam seksu a nie pogaduszek.
Ale to moje zdanie, ktoś może mieć inne.

Nie, ale to oznacza że potrafiła tkwić w czymś bez miłości ze swojej strony (nie wiem jak to odbierał jej ówczesny mąż), i zareagować dopiero jak się trafił nowy facet. To też sporo mówi. Nie wiem czy chciałbym być z kimś kto mimo że się ze mną źle czuje, nie kocha, to powie o tym i odejdzie dopiero jak się trafi coś lepszego (znaczy zakocha się.. ).

Tak, ale ja słysząc taka historię właśnie nad tym bym się zastanowił.
Może były mąż autorki uważał ich małżeństwo za dobre i nagle, po kilkunastu latach dowiedział się że nie.. i rozwód. I nagle okazuję się że kilkanaście lat życia psu w....
Ja bym wolał chyba być zdradzonym i porzuconym w miarę szybko niż dowiedzieć się że w sumie nigdy nie było fajnie, ale bycie ze mną było wystarczająco dobre dopóki fajniejszy pan się nie zjawił...

Jeśli dochodzi do zdrady, to chyba też oznacza, że nie wszystko się układało, jak należy..Choć masz Airuf rację w odniesieniu do tego, czy należy uważać relację dwojga ludzi za udaną czy nie, jeśli wypowiada się jedna osoba..Takie opisy wspólnego życia wydają mi się za bardzo ogólnikowe. Jeśli jednak komuś jest tak źle, to dlaczego nie może odejść w tzw próżnię, tylko zawsze musi ktoś już stać w rezerwie?
Zależy, co się rozumie pod pojęciem "szczegółów", ale dla jednej strony mogą one mieć istotne znaczenie a dla drugiej już nie bardzo. Potem w praniu wychodzą one na wierzch i ktoś możę czuć się oszukanym...

Zastanawiam się, gdzie są granice szczerości w związku. Jesli dwoje ludzi spotyka się, mają za sobą trochę lat życia, jakieś malżeństwa, rozwody, często dzieci z poprzednich związków, to naprawdę trzeba się domagać od nich, żeby się spowiadali z tego, gdzie z kim i ile razy?
Jeśli ja akceptuję kogoś po rozwodzie i chce go w moim życiu, to chyba wystarczy mi to, co sam o sobie chce powiedzieć, co go nie rani, nie przywołuje silnych emocji i nie rozdrapuje ran. Jeśli nie zatai przede mną że siedział w więzieniu za zabójstwo poprzedniej żony, to naprawdę reszta jest względna. Ja też nie spowiadam się na zawołanie ze swojego życia i raczej uciekałabym gdzie pieprz rośnie od gościa, którego interesowałaby moja przeszłość ze szczegółami zamiast skupić się na tym, co jest tu i teraz. Ludzie chyba mylą oddanie, lojalność i bliskość w związku ze szczerością do bólu, która przynosi często więcej problemów niż korzyści. Jak ktoś może mnie oceniać dziś, po tym jaka byłam 10-20 lat temu? Może zrobiłam coś czego się wstydzę i czego dziś nie zrobiłabym ponownie, nie chce tego wspominać i wracać do tego pamięcią, po co mam o tym jak na spowiedzi mówić partnerowi? Może ja kogoś zawiodłam, może ktoś zawiódł mnie i czy to znaczy że teraz mam "wyciągać" od nowego partnera jego grzeszki sprzed lat? Po co? Należy się chyba zastanowić właśnie "po co" partner chce o nas wiedzieć więcej niż powinien. Bo często jest tak, że potrzebne to komuś, aby przerobić sobie te wiadomości na swoją korzyść i zawsze móc zarzucić drugiej stronie; No tak, ty zawsze taki byłeś/jesteś.
Jeśli taka szczerość komuś pasuje, to niech mówi, ale niech nie żąda od drugiej strony rewanżu, bo nie ma do tego prawa. W związku każdy ma prawo do odrobiny prywatności i odrębności. Jeśli jednej ze stron to nie pasuje i tego nie akceptuje, to niech się zastanowi, czy ten związek z tą osobą, to na pewno ten właściwy.

to pewnie wynika z tego, że  ja po prostu nie wierzę w to co ludzie deklarują, a wolę usłyszeć fakty z ich życia- niekoniecznie to oznacza przesłuchiwanie. wydaje się że mam wiedzę, ale doświadczenie uczy mnie sprawdzania, o ile oczywiscie ktoś jest dla mnie tego sprawdzania wart.
ja sama moge odpowiedzieć na milion pytań i nigdy mnie to nie zirytuje, jesli sama juz komuś otworzyłam drzwi.

W związku to ja uznaje duuuuuuużą dozę wolnosci osobistej- ale zwiazek to intymność- a to znaczy- golasy duchowe kompletne, bez listków figowych i ukrytych myśli. które mogą się w każdej chwili rozejść zresztą. 
w moim małżeństwie było dużo ukrytych myśli, głównie mysli męża, który bał się mnie stracić. I uważam że to chodzenie po zamarznietym jeziorze.

100% zgoda, tylko co jest dla nas ważne, jaka wiedza na temat przeszłości partnera często wynika z wieku i doświadczenia. Ja z wiekiem zaczęłam na co innego zwracać uwagę przy poznawaniu drugiej osoby. Takim warunkiem koniecznym była pewność, że dana osoba jest wolna, żadne separacje, sprawy rozwodowe w toku czy nieformalne związki. To wbrew pozorom wcale nie jest takie łatwe do sprawdzenia, a w pewnym wieku daje największe pole do kłamstw i manipulacji.
Sam powód rozwodu, o ile nie jest to jakaś patologia typu pił bił itd., ma dla mnie drugorzędne znaczenie.
Oczywiście każdy ma prawo do własnych wymagań i jeśli jakaś wiedza jest mu potrzebna, lepiej by nie kłamać a raczej nie marnować swojego czasu. Przykładowo wiele jest wątków na tym forum, w których faceci mają problem z liczbą partnerów seksualnych swoich (potencjalnych) partnerek. No przecież jeśli facet mówi, że chciałby dziewicę, a kobieta ma za sobą jakieś mniejsze lub większe doświadczenia, to bez sensu by tą dziewicę udawała.
Akurat w przypadku tego wątku i Autorki to ja za bardzo nie widzę powodu do obaw. Jej przykład jest raczej standardowy (nieudane małżeństwo, inna osoba, rozwód). Przecież autorka nie ukrywa tego, że jest rozwódką. Gorzej gdyby ukrywała męża i/lub dzieci

A On dlaczego jest sam?

nienawidzisz flirtuu  ?? no to nudno mieć bedziecie

no właśnie.. chyba że wolisz iść z duszą na ramieniu na rodzinnego grilla gdzie szwagierka po dwóch drinkach wykrzyczy widziałam tego Wojtka co nasza Kristel miała z nim romans jak była żoną Janusza.
Jak jego zdradziła żona to masz pod górkę, ale niekoniecznie jesteś skreslona. A za kłamstewka możesz być.
To nie tak z marszu, że jak zdradzony gość czy babka, to koniecznie super para dla innego zdradzonego. To nie wystarczy.  I nie każdy kto w taki spodób wyszedł z małżeństwa ma skopana moralność. Diabeł tkwi w szczegółach.

Moim zdaniem właśnie tu leży problem. Bo oczywiście, że można o czymś komuś nie wspomnieć, bo się np. nie uważało tego za ważne, nie myślało się o tym itd. - no zdarza się, jeden coś uważa za istotne, drugi - nie. Ale Ty przecież tak nie sądzisz, stąd wątek na forum. Podejrzewasz, że mógłby to ocenić w sposób, który by Ci nie odpowiadał, i dlatego się wahasz. I to jest paskudne. Zakładasz, że istnieje szansa, że dla faceta będzie to ważne na tyle, że zrezygnuje z Waszej relacji i to jest powodem, dla którego nie chcesz mu o tym mówić. A co, jeśli masz rację? Co jeśli on, znając prawdę, faktycznie nie chciałby się z Tobą wiązać? To w takim wypadku naprawdę lepiej coś zataić i być w tym związku ze świadomością, że - być może - to tylko dlatego, że pan nie poznał prawdy, bo inaczej żadnego związku by nie było?

I nie zgadzam się z roztrząsaniem tego, czy to jest istotne, czy nie. Każdy ma prawo wybrać partnera wg własnych kryteriów, mieć własne warunki itd. Mogę sobie uznać, że chcę, żeby moim facetem był ktoś, kto nigdy nie jadł poziomek i nikomu nic do tego. I o ile zrozumiałabym, że facet sam mi się nie przyzna, że jadł poziomki, bo nie wiedział, że to jest dla mnie ważne, o tyle nie wybaczyłabym mu, gdyby podejrzewał, że mogę nie chcieć się z nim przez te poziomki wiązać, ale nic nie mówił, bo uznał, że to nie powinno mieć dla mnie znaczenia. To ja decyduję, co ma dla mnie znaczenie, nie on. I tak samo - to nieistotne, czy autorka uważa to za ważne czy nie. To ten mężczyzna ma podjąć decyzję świadomie = znając wszystkie dane, które mogą być istotne. A te najwyraźniej mogą, skoro doczekały się aż wątku na forum.

Tak przy okazji, znałam dziewczynę, która wiedziała, że jej facet ma dwoje dzieci, jeszcze zanim się z nim związała. Jakaż to była niespodzianka, kiedy okazało się, że dzieci jest czwórka. Pan, oczywiście, też trochę się bał reakcji, a trochę uważał, że to nie aż tak istotne; skoro ta dziewczyna wiedziała, że są jakieś dzieci, to co za różnica, ile ich tam jest... Autorka idzie w podobnym kierunku.

Ale czy nie takie miałaś podejście wdając w romans i rozwodząc, by w końcu pomyśleć o sobie, o własnym dobru? Skoro nowy związek szybko rozpadł, to sama wiesz, że na kłamstwie/zdradzie ciężko zbudować coś wartościowego.
Skoro podejrzewasz, że ta informacja jest dla niego ważna i może przekreślić Cię w jego oczach jako partnerkę, to być może tak jest, a może jesteś w błędzie.

Mieliście już rozmowę na temat Waszej przeszłości, interesowały go szczegóły z Twoich związków, pytał o nie wprost?

A jakie on ma doświadczenia związkowe? Może podobne do Twoich i niepotrzebnie się obawiasz.

Mam wrażenie, że ty czujesz się jak przed jakimś strasznym egzaminem. Ty w ogóle nie masz zaufania do swojego mężczyzny, boisz się odrzucenia, że cię potępi i skrytykuje, choć jeszcze o nic nie zapytał i nie wiadomo czy kiedykolwiek zapyta. Nie każdy lubi się babrać w cudzej przeszłości znać szczegóły poprzednich związków. Jeśli jednak zapyta a ty chcesz powiedzieć to tak jak nam, z punktu z poczuciem winy i skopana jak pies, to rzeczywiście może być problem. Powiedz mu sama jeśli czujesz, że musisz. To będzie dobry sprawdzian tego, jak jesteście sobie bliscy.

Kristel, ale Ty dyskutujesz sama ze sobą.
- Odeszłam od męża, zanim się z kimś związałam...
- Ale przecież już miałam kogoś nowego na oku...
- No ale się zmieniłam i tamta sytuacja już mnie nie określa...
I tak dalej. A to nie chodzi o to, co Ty o tym myślisz, tylko o to, co on mógłby pomyśleć. Ty możesz stwierdzić, że to nieważne, bo "już taka nie jesteś", a on np. może uznać, że nie chce się wiązać z kimś, kto kiedyś tak postąpił.  Może też być odwrotnie - Ty pójdziesz na rozmowę jak na ścięcie, a on wzruszy ramionami i mruknie nieuwaznie: "aha, no, spoko". Nie wiesz tego, nie ma co szukać argumentów i przerzucać się nimi we własnej głowie. A przecież chodzi tylko o to, że skoro Ty masz wątpliwości, czy to może być ważne dla niego, to wypadałoby dać mu wybór, pozwolić mu zdecydować po prostu - bo kiedy nie mówisz, to decydujesz za niego.

Roxann nie było żadnej miłości do męża gdy poznałam tamtego faceta. Macie rację, nie mogę odbierać komuś prawa do własnego zdania i oceny sytuacji. Jeśli będzie pochopna i krzywdząca to nie będzie żal. Zbity pies? Bez dwóch zdań-zdradziłam siebie, bo niewiernego męża niekoniecznie... Dziękuję wszystkim, utwierdziłam sue tylko w podejściu, że warto być szczerym nade wszystko.

Niech opowiada, co mnie to... Jestem jak to któraś z was określiła za duchową nagością. Jeśli moje sumienie coś gryzie to znaczy, że jest mi z czymś źle i sama chciałabym wiedzieć o takim fakcie.  Z drugiej strony widzę, że można sobie pochopnie wyrobić opinie o kimś... Nie chcę z detalami opowiadać, bo to błąd bez dwóch zdań, ale przy pytaniu o przeszłość nie mam problemy powiedzieć x związków, y partnerów łóżkowych, rozwód bo zdechlo małżeństwo, ale ostatecznie był ktoś. Nie wstydzę się siebie, nie widzę robić tajemnicy, bo ja to też przeszłość, ale wyjątkiem jest zdrada na koncie. Brzydzę się nią, a ona ma mnie określać w czyichś oczach? Przecież to jakiś absurd do czego dopuściłam

Albo dzielisz włos na czworo, albo masz za mało problemów w życiu, co chyba na jedno wychodzi. Zamiast cieszyć się związkiem, miłością, przyszłością, to dramatyzujesz. Chcesz powiedzieć facetowi, to mów. Nie chcesz, to nie mów, ale to o czym piszesz nijak kupy się trzyma. Umówmy się: Nie jesteś pensjonarką, z domu samotnych dziewic twoj partner cię nie bierze, jeszcze nic nie przesądzone, nie było żadnej rozmowy między wami a ty już zrobiłaś z tego melodramat na miarę Wichrowych Wzgórz.
Sorry.

Kristel, ja podpisuję się pod wszystkim tym, co napisała SaraS i Ela.

Uważam, że napisałaś bardzo mądre zdanie "Nie wstydzę się siebie, nie widzę robić tajemnicy, bo ja to też przeszłość, ale wyjątkiem jest zdrada na koncie. Brzydzę się nią, a ona ma mnie określać w czyichś oczach?" Przeszłość ukształtowała Ciebie i dziś jesteś jaka jesteś, przeszłość jest ważna. Jeśli czujesz wewnętrznie potrzebę bycia z partnerem szczera to bądź. Jeśli nie wiesz ile mówić, to może po prostu mów to, o co sam pyta. Jeśli nie zapyta o coś, co dla Ciebie kluczowe- zawsze możesz dopowiedzieć. Na pewno jest to lepsza droga, niż sugestie w stylu "ciesz się związkiem, miłością, przyszłością". Jak, skoro wisiałyby nad wami niewypowiedziane sprawy, które mogłyby wszystko zburzyć? (kieruje się Twoja chęcią szczerości, bo sama tak mam i tego oczekuję). Jeśli to mądry człowiek i jesteś dla niego już na tyle ważna to powinien chcieć szczerze słuchać i nie dokonywać pochopnych ocen. Ja uważam właśnie tak.

Jedna osoba, dwa toki myślenia. Popuść gumkę w majtach. Nie dziękuję, żeby nie zapeszać.

SaraS bo tak powinno być. Gdy pod osąd trzeba dać fakt, który do nas pasuje jak świni siodło, a którego sami byśmy nieakceptowali to zaczyna być mało smiesznie...Bo chyba o to chodzi mi samej... Nie miałam wielu partnerów i nie akceptuje otwierania kolejnej dziesiątki. Jestem dobra, lubię pomagać i nie akceptowałabym kogoś kto wyciągnąłby drugiemu z gardła. Wiele by tak wymieniać, a tu? Nie toleruje zdrady, a sama mam ją na koncie. Dlaczego ktoś ma poddać to ocenie, gdy ja to nie ona? Zdrada przykleiła się do mnie tak bardzo wbrew mnie i mojej woli...:( nie umiem wziąć za nią odpowiedzialności, nie chcę, nie mogę, dlaczego mam o niej mówić w kontekście "patrz, taka jestem, bierz mnie taką a nie inną" kiedy to jakiś absurd...

Nie ma znaczenia jak skończyła się historia z tamtym Panem. Brzydzę się zdradą, oszukiwaniem, kombinacjami, więc to trochę jakby gardzić sobą. Nie usprawiedliwiam jej, bo akurat mogłabym dość szybko znaleźć okoliczności łagodzące do swojego działania, ale nie potrafię. To jest kwestia tylko i wyłącznie mojego sumienia, ja nie patrzę na zdradę przez pryzmat "zdrada męża" tylko zdrada siebie, swoich przekonań i wartości. Oddałabym sobie obciąć wszystko co mi odstaje tak byłam pewna za siebie. No cóż... Nie mam podwójnej moralnosci dla siebie i innych. Wymagam od innych tego czego wymagam od siebie samej, a tu taki zgrzyt... Straciłam moralne prawo by potępiać zdradę w momencie kiedy sama dopuściłam się jej. Z tym mam problem. Że ja? Niebywałe.

Kristel, ale Ty przecież odeszłaś od męża. Nie wiem ile trwał równolegle Twój romans, czy nauczyłaś się żyć podwójnym życiem czy odeszłaś zanim doszło do czegoś więcej.
Wcale nie musisz tolerować zdrady partnera. Zdrada=koniec związku. Ja tu nie widzę sprzeczności.
Nie rozumiem dlaczego się tak zadręczasz. Ludzie popełniają różne błędy. Ważne by wyciągnąć wnioski.
Jeszcze na dobre Twój związek nie rozkręcił a Ty już masz obawy, że zostaniesz zdradzona albo będzie ci coś wypominane.
Z takim podejściem lepiej nie zawracaj sobie głowy tym związkiem, tylko skup na tym by przepracować "demony przeszłości".

Bardzo za to potrzebujesz własnego przebaczenia ,bywa w tym trudność ,czasem lepiej to zrobić przy drugim człowieku .
Zrobić porządek z przeszłością to jest wyzwanie .Jest to też jak najbardziej możliwe w zasięgu i nie ważne czy się to komuś podoba czy nie podoba.
To co Ci napisała Rox jest moim zdaniem bardzo ważne i konieczne bez tego odpuszczenia sobie samej ,przepracowania ,możesz mieć ciągle problem z przebiciem się bliżej i zaufaniem natrętnym zastanawianiem się nad myśleniem innych o Tobie, projektowaniem, ciągota do znieczulania się za pomocą emocji umiejscowionych w drugim człowieku bywa bardzo silna.Do czego teraz potrzebujesz dręczenia siebie ?
Moja żona miała jak Ty, ja bardzo podobnie ,niemal identyczne dylematy i wątpliwości, ryzyko ,żadnych gwarancji .

W utopijnym świecie zdrajcy lądowali by na blacklistach, tak jak nie przymierzając dłużnicy we wszelakich bikach. Wówczas udzielający kredytu ma świadomość komu go udziela, tu komu daje kredyt zaufania. W związkach walutą jest stracony czas.

Też się podpisuję pod tym, co pisze Roxann i pasławek.

Wcześniej żyłaś autorko w małżeństwie niesatysfakcjonującym, zadręczając w ten sposób samą siebie. Teraz zadręczasz się własną zdradą. Jakbyś stałe potrzebowała źródła samoudręczenia. Może to jest to zamiłowanie do dramy, o którym wspomniała Salomonka.
Brakuje w tym konstruktywnego podejścia do samego siebie. Bo o ile zrezygnowałaś z obwiniania innych za własne decyzje czy też bezmyślnego rozgrzeszania siebie, a uwierz mi, że takich zdrajców przetoczyła się tu masa, to jednak samobiczowanie się świadczy o tym, że nie potrafisz pochylić się nad sobą z wyrozumiałością.

Pytanie czy w utopijnym świecie ludzie by się zdradzali ?

Kristel, ale z tym obwinianiem siebie faktycznie przesadzasz. Uważam, że powinnaś powiedzieć, ale - wg mnie - tam nawet nie musi paść słowo "zdrada". Nie miałaś wpływu na emocje, na to, że się zakochałaś w kimś czy jak to tam nazwać, więc przecież to Ciebie nie określa aż tak bardzo, bo to nie był Twój wybór. Natomiast to, na co miałaś wpływ, załatwiłaś całkiem nieźle - i tylko to ewentualnie mogłoby być przedmiotem oceny. Małżeństwo się wypaliło, zainteresowałaś się kimś, więc odeszłaś - to chyba jedna z lepszych rzeczy, które można zrobić w takiej sytuacji. Najlepsza, kiedy nie widzi się szansy na ratowanie małżeństwa. Więc - moim zdaniem - Ty zachowałaś się bardzo w porządku. Zrobiłaś to, co należało w danej sytuacji. Stąd jeśli powiesz o tym temu panu, to nie po to, żeby Cię winił za cokolwiek, tylko po to, żeby wiedział. I to naprawdę nie znaczy, że nie możesz niczego wymagać, że on będzie miał prawo źle Cię traktować itd. Bo zastanów się, tak szczerze, co niby mogłaś zrobić lepiej, inaczej, ale tylko z tych rzeczy, na które miałaś wpływ? Może jedynie szybciej zakończyć małżeństwo bez miłości, ale poza tym...? Przecież nie tkwić w związku, jeśli interesuje Cię ktoś inny!

Krystel zdaje się znalazła sposób na wyrzuty sumienia:

Cóż, można tak pokutować całe życie myśląc, że tylko potępiając siebie, dajemy sobie prawo do wymagania wierności u innych. Coś na zasadzie, zdradziłam i teraz będę cierpiała całe życie.
Jeśli Krystel rola męczennicy odpowiada, to ok ale wątpię by potencjalny partner chciał z nią nieść ten jej "krzyż".
Dlatego m.in. wcześniej pisałam, że facet to nie terapeuta i jeśli Krystel nie przepracowała zdrady i nie potrafi wybaczyć sobie i odciąć przeszłość grubą krechą, to zadręczy nie tylko siebie ale i partnera.
Jak sobie pomyślę, że mój partner biczowałby się z powodu tego, że kilka lat temu zrobił coś co zawsze potępiał i potępia i ciągle patrzył na siebie poprzez pryzmat tamtego wydarzenia, to nie wiem czy bym z nim długo wytrzymała. I bynajmniej nie byłoby to dla mnie pocieszające, że skoro tak cierpi, to na pewno to się już nie powtórzy.