30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Elu, mój ojciec to specyficzny człowiek. Teraz jest już nieco zniedołężniały, czasem nie jarzy, czasem trzeba jak z dzieckiem. Właśnie, zdziecinniały się zrobił, troche jak dziadek Jacek  z " Rodziny Poszepszyńskich'". Ale kiedyś był z niego tyran i despota. Moja mamę traktował jak robota wieloczynnosciowego. Zero szacunku. Wymagał obsługi, niczym jakiś pieprzony księciunio. Nie było bicia i chlania, ale awantury na pół osiedla, to standard.Żona dla niego to kobita od gotowania, sprzatania i od spraw łózkowych. Potrafił wołać do mojej mamy, kiedy ta na przykład się zdrzemnęła ;" E! Zrób mi kanapki!" I szarpać, żeby wstała. Wieczne pretensje o wszystko, nieumiejetność dogadania się w spornych kwestiach. To tak w skrócie.Nie ma znajomych. W rodzinie wszyscy poobrażani, z siostra nawet nie moze sie dogadać. Ja Go nie kocham. Opiekuję się nim, i tyle.

A to nie jest tak, że osoba uzależniona sama musi "chcieć"? Bo chyba zbyt często ktoś taki oczekuje, że jego bliscy lub terapeuta zrobią to za nich? Nie twierdzę, że ktoś taki nie potrzebuje wsparcia, ale sam powinien przecież wiedzieć, że robi to dla siebie i musi zdawać sobie sprawę, że nikt go wiecznie nie będzie wyciągał z kłopotów..

Jakikolwiek przymus jest przeszkodą w zdrowieniu ,a im dalej w las tym to bardziej widać,dlatego dobrowolność i samodzielne decyzje,wybory z motywacją są istotne ,przymus to szybko jak strach się ulatnia jak trochę się uspokoi w życiu .Zrozumienie i świadomość uzależnienia jeszcze są bardzo ważne ,ale nie żaden przymus .
Na początku to zdecydowana większość ma straszliwy zamęt w głowie z myśleniem ,uczuciami i dużo strachu, wstydu ,samo nie picie niewiele zmienia wewnątrz.
Ja nic nie muszę w zdrowieniu,leczeniu,trzeźwieniu, mogę albo nie mogę ,chcę lub nie chcę ,wolność wyzwala a nie że się coś musi.

Ojciec mojej mamy, to nawet chyba nie musiał warczeć o kanapki Wszystko musiało być na czas i pod nos. W zamian dziadek utrzymywał całą czeredę bab, bo babcię i sześć córek. Miał chłop zdrowie, bo jeszcze na mieście miał kochanice w wieku swoich córek W domu kobitki miały jak w wojsku, tylko mojej mamie jako najmłodszej czasem się upiekło. Niewiele pamiętam jako wnuczek ale był mores u dziadka w domu. Nawet mama głupiała w czasie wizyt u rodziców i nas ostrzej musztrowała. Cóż, dziadek był z pokolenia co to wojny nie przespało. Nic nie chciał wnukom opowiadać, tylko medalami się bawiliśmy. Wojna wojną ale i okolica była niewesoła w czas wojny więc serca twardnieją.
Dziadka ze strony ojca jego ojciec pogonił z domu jak miał 12 lat. Był już na tyle duży, że mógł sam na siebie zarabiać. Tak to wtedy wyglądało Pradziad małe dzieci nawet lubił, w końcu spłodził ich 12 ale podrośniętych szczeniaków co to zaczynają pyskować nie za bardzo Dziadkowi to raczej nie zaszkodziło. Jak byśmy to dzisiaj nazwali odniósł życiowy sukces. Dorobił się własną pracą i zmarł w słusznym bardzo wieku otoczony dziećmi i wnukami. Najlepsza śmierć.
Najlepszy był mąż siostry mojej babci ze strony ojca. Prosty chłop ze wsi, żył sobie pogodnie z żoną. Dzieci nie mieli, pewnie nie mogli mieć i rozpieszczali dzieci wszystkich sióstr, które przyjeżdżały do nich na wakacje. W sensie, że można było przed świtem pójść z nim krowy wydoić, na łąkę je wyprowadzić i przyprowadzić wieczorem. Pokazał jak jajko kurze podebrać, dwie dziurki zrobić i wypić duszkiem Koniem dał powodzić. Darł się jak babci grządki w warzywniaku deptaliśmy ale tak bez przekonania Tylko o wojnie opowiadał tylko jak np. z moim ojcem wypił odpowiednio dużo, a dzieci już spały pod pierzynami (ponoć). Na trzeźwo o wojnie nigdy nic nie mówił choćby go męczyć pół dnia.

Zupełnie jak opis sąsiada  moich dziadków ,sąsiad nawet synowi i synowej zmajstrował dziecko bo wszystko wiedział najlepiej.

Śpią jeszcze czy poszli wszyscy do pracy ?

Pobiegałam sobie w poszukiwaniu punktu naprawy telefonów- gniazdo ładowania jest do wymiany. Udało się, ale zastępczego nie mam i zorientowałam się, że powinnam kupić sobie zegarek.
Jakieś coś mi się śniło, że miałam długie rude warkocze, i coś jeszcze, ale nie mogę sobie przypomnieć. Dopiero miałam sen, że jestem łysa. Hmm..
Misinx, różne rzeczy o Tobie wypisują w tym drugim wĄtku ( moim). Co Ty na to?

Rozbrajające

na akord tu piszecie? Nie nadążam czytać

Aż boję się wejść na wagę po Świętach
Nie spacerowałam, leżałam na kanapie i trawiłam :-))) (i oglądalam świąteczne filmy)
Ale i tak kocham BN i ten cudowny klimat! 

Ale za to nadciagający Sylwester skutecznie mi całą te magię świąteczną zepsuje...
Serio chciałabym przespać ten zgiełk...

Moja mama ma charakter, konkretna z niej babka i nie da sobie w kaszę dmuchać, ale zawsze brakowało mi mamy ciepłej, czułej i empatycznej. Z wiekiem stonowała, ale z dzieciństwa pamiętam jej ogromną nerwowość. Zdarzały się sceny iście patologiczne.
I owszem, odbiło się to w moim dorosłym życiu oraz na małżeństwie. Skłonna jestem za wiele brać do siebie, odbierać krytykę jako atak. Nie łagodziłam konfliktów, tylko wchodziłam w nie z impetem tornada. Jestem cholernie wrażliwa na odrzucenie, ignorowanie, nieczułość. Najbardziej zranić mnie można odmawiając kontaktu, fundując ciche dni. Wolę od tego najgorszą awanturę.
Mama często była wyłączona z życia przez nawiedzające ją migreny. Zawsze tym fajniejszym, bardziej oddanym rodzicem był tata. Moja siostra wręcz powiedziała, ze on był dla nas bardziej mamą niż mama rzeczywista. Bywała opryskliwa, krzykliwa, wybuchowa. Latami nosiłam w sobie złość na nią, dogadywać się zaczęłyśmy dopiero, gdy kilkanaście lat temu wyjechała za granicę. Ma swoje zalety, mądrość, poczucie humoru, wiele jej
cech lubię, doceniam wszystko, co dla mnie zrobiła, a zrobiła wiele. Ale faktem jest, że dzieciństwo z nią nie należało do łatwych.
Natomiast jako małżeństwo rodzice są dla mnie bardzo pozytywnym punktem odniesienia. To byli prawdziwi przyjaciele.

U mnie jeszcze sprawę niedogawywania się w małżeństwie pogorszyło, coś, co pewna psycholog (w akcie desperacji trafiłam na takową) określiła jako nadreaktywność i powiązała to z moją chorobą.
Nadreaktywność występuje w wielu schorzeniach, np. w cukrzycy, którą z kolei miał mój mąż.
Dwoje nadreaktywnych, nieświadomych tego, a każde z zupełnie innym sposobem reagowania, rodzajem wrażliwość - przepis na klęskę.
Z PP jak wyszło, tak wyszło, ale wiedziałam o sobie już więcej i było to pomocne.

A ja chrzanie wagę
Nigdy nie miałam problemu z niechcianymi kilogramami, nawet po urodzeniu dziecka wróciłam ze szpitala w ubraniach sprzed ciąży. Jeden tylko był krótki i niegroźny epizod, zaraz po ukończeniu studium pomaturalnego, gdy siedziałam kilka miesięcy w domu i zajadałam jak głupia różne smutki. Tych kilka kilogramów zgubiło się nie wiem jak i kiedy, gdy poszłam do pracy. Od tamtej pory moja waga raczej się nie zmienia. "Raczej", bo wagi nie posiadam, ale rozmiar ciuchów nie zmienia się od lat. No i dobrze, lubię być zgrabna (aczkolwiek też mam słabe punkty, gdzie to i owo lubi się odłożyć ; czemu mi u licha idzie w brzuch, a nie w biodra?!!). Ale zawsze sobie mówię, że nawet grubsze kobiety mogą być piękne, znam takie.

Smuteczek jakiś wyczuwam....

Nie ufaj temu ancymonowi Adelo

Właśnie, nie ufaj mi. Przecież mężatki to zjadam na śniadanie.

Niepozorny, inteligentny... Hannibal Lecter

Własnie! I dobrze.
Ja byłam takim pulpecikiem, ale po dziecku schudłam, i tak mi zostało.

Z okularów to jak Kuba Wojewódzki

Kubie bym nie ufała. To chamski wąż w skórze celebryty.

Dobre proporcje to ładna figura, nie kg, można mieć więcej kg i też być bardzo zgrabną, chociaż wiadomo, bez przesady, nadwaga i otyłość nie jest dobra i nie wiem czemu tak ostatnio promowana, ze akceptacja siebie itd., no nie, bo to wpływa na nasze zdrowie i wiele chorób z tego.
Ostatnio nawet oglądałam jak się powinno prawidłowo ważyć znaczy tylko z rana, przed jedzeniem, bez ubrania i na twardej powierzchni, nie na dywanie, bo wtedy pomiar będzie błędny, wieczorem doliczy się zmagazynowana woda w naszym organizmie

Piegusku, może masz typ figury jabłko? Wtedy się odkłada na brzuchu mnie po 30 siadł metabolizm, kiedyś mogłam jeść ile chciałam i wszystko i byłam jak patyczek, teraz juz nie ma tak dobrze

Można jeszcze wciagnać brzuch

No ładnie
Ja to chociaż grzecznie wystosowałem zaproszenie do grona znajomych bez stalowania Misinxa

To sporo kg ubylo, garderoba była do wymiany?
Panowie, ja nie stalkuje, to samo sie tak powiem uczciwie, ze nie mam fb, skorzystałam z czyjegoś konta i doszłam po nitce do kłębka, a zaczęło sie od konta pewnej uroczej pani stąd, a ze żeście sie do znajomych pododawali to tak to wyszło, koniec historii

Ciekawe kto to jest ta "pewna urocza pani stąd "?
Następna zagadka
do rozwikłania.

Zbyt wielu opcji nie ma Ja mam 3 panie stąd w znajomych. A Ty ?

No nie jest.

Ooo to dużo ich uzbierałeś

Impresyjnie jak namalowane .Pięknie i majestatycznie.

Kurde Lucek, może i bym spróbował zgadnąć skąd tą fotę robiłeś, ale jednak za słabo znam Tatry W każdym razie miło zobaczyć te górecki i dolinki, siedząc w kraju, którego ponad połowa powierzchni leży poniżej poziomu morza

Na wagę nie wchodziłem( mamy na zakładzie takie do ważenia palet z towarem , ale dokładna jak diabli), bo szczerze mam to gdzieś..Zacznę chyba zwracać uwagę na sylwetkę, jak mi się zacznie brzuch zaokrąglać..Na razie jest płaski, czasami wklęsły

Ja tam nikomu nie bronię podglądać mnie na fb, w końcu co człowiek może mieć do ukrycia?

Mnie się takie akcje podobają

to też od bagiennika

Panowie ja Wam pokaże fajnego robala, jak odzyskam swój telefon.

Rozumiem, że foumowi weterani weterani maja jeszcze łączność w równoległym wszechświecie. I wiecie kto jak wygląda. Fajnie działa na wyobraznię, jak się tego jeszcze nie wie, co nie?
Ja mogę tylko napisać, że " z urody jestem nienachalna".

Tutaj jest całe mnóstwo ludzi "nienachalnych z urody" Też taki jestem. A mój nauczyciel PO jeszcze mi mówił, że jestem "nikczemnego wzrostu" Oczywiście podkreślał, że posiłkuje się cytatem z Sienkiewicza