30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Z tym się głęboko nie zgadzam. Ominąłem trzy kobiety, które jakoś tam były w orbicie moich zainteresowań i były mi bliskie charakterologicznie itd., a związałem się z kobietą, która była moim zaprzeczeniem. Uważam, że gdyby nie te różnice, to już ze dwa razy bym się rozwiódł. To te różnice pozwoliły mi zmieniać samego siebie. Nie będę wciskał, że to jest łatwe ale cóż, jeśli ktoś woli łatwo, to inna para kaloszy. Muszę się też zgodzić, że 25 lat, to jest krótko

nie wyobrażam sobie życia  z kimś, z kim mnie więcej dzieli niż łączy. Na czym budować relację, gdy ludzie się mijają we wszystkim prawie? I po co zmieniać siebie, żeby było łatwiej jak można wejść w relację, gdzie się można dogadywać bez takich poświęceń? Jak ja jestem domatorka a on imprezowiczem to kto ma się zmienić?  Jak on kocha morze a ja gory to kto ma się zmienić? Czy mamy osobno spędzać urlop? Jak mamy rozne cele życiowe to jak to pogodzić? Naprawdę trudno mi sobie wyobrazić życie z kimś tak  bardzo niekompatybilnym ze mną :-)

Patrząc na znajomych, też dobraliśmy się na zasadzie wspólnych zainteresowań, poglądów i tym podobnych czyli podobieństw a nie różnic.
Nie wiem jak wy, ale u mnie im większe różnice tym mniejsza sympatia :-) Nie potrafię przyjaźnić się z ludźmi, z którymi mało mnie łączy.  Jesli więc nadają na innych falach to żadnego zacieśniania więzi nie ma.

Dobra, idę ubierać choinkę :-))

Dziś takie klimaty  nocne .
https://www.youtube.com/watch?v=BsJisD7n8_Q
https://www.youtube.com/watch?v=swq_X9VQ744
Dobranoc

Haha, moj pewnie tez by zadzwonil, ale tutaj sa inne realia ogolnie. Ostatecznie na internecie wyszukalam.

Moj maz jest jedynym chyba moim partnerem, ktory ja czuje, ze mi dorownuje w sile intelektualnej. Jest ode mnie duzo lepszy w pewnych rzeczach i gorszy w innych.
Co do starania sie i obawiania sie, ze maz zobaczy mnie jaka jestem... To jest moj MAZ. To nie jest jakis koles, z ktorym sie widuje kilka razy w tygodniu. Mieszkamy razem, on prawie ciagle jest ze mna. Nie mam czasu i energii na to zeby sie starac czy udawac. Nie mam checi do tego zeby robic wrazenie. Tego, ze mnie zostawi nie obawiam sie wcale i nigdy sie nie obawialam, jezeli zostawi to zostawi. Kazda sytuacja ma swoje zalety, rozstanie tez.

Z kolei moj maz mial takie poczucie, ze nie zasluguje na mnie. Jeszcze jego byla mu gadala, ze taka kobieta jak ja nie wezmie takiego faceta jak on na powaznie.
Nie udawal jednak niczego, bardziej sie to objawialo obawami o to, ze relacja sie skonczy. Jednak czas minal i rzeczy sie zmienily, sytuacja sie zmienila.

Tak tu piszecie o tych mężach, żonach.
Na podstawie wniosków z przeszłości i ogólnie swojego życia, ja wiem jaka przyszłość damsko-męska mnie spotka. Jestem prawie pewna, ze bądę zawsze sama, nigdy  nie będę w związku, bo to mi sie po prostu nie zdarza. To się zdarza innym nie mi. Zwykle jak już się z kimś spotykam, to jest to tylko kolega, mężczyzna, którego lubie jako kolegę. Albo zauraczam się w kimś po tym jak widze jego zainteresowanie, co potem okazuje się być zwykłą uprzejmością. Albo tylko chęcią przygody, co nie jest złe, ale źle się czuję w sytuacjach typu: na chwilę na seks możesz być, bo mam swoje potrzeby, ale na partnerkę to sobie wezmę inną, jak Ci pasuje możesz być na przeczekanie - w co nigdy nie wchodziłam, bo bym potem cierpiała.
Pisze tu od prawie 8 lat i w tym problemie (braku związków, rodziny) nic nie działa. Ani samorozwój, ani rozwijanie się w pracy, ani posiadanie hobby, wychodzenie do ludzi, zdobywanie nowych umiejętności, ani zmiany , dbanie o wygląd - to działa na 5 minut, potem problem wraca. Myślę jednak, ze ze mną jest wszystko w porządku, bo po tych 8 latach to już by się każdy załamał.
Co innego jak ktoś po pół roku, czy roku narzeka, że jest sam. To króciutko i sama bym mu radziła zająć się sobą i poukładać swoje życie, nabyć nowe umiejętności, może zapisać się do szkoły, na kurs, wyciszyć sobie swoje emocje i poukładac rzeczy w głowie.
Po 8 latach mam poukładane te rzeczy w głowie, miliard kursów, hobby, zajęć, ćwiczeń, dbania o wygląd, wymiane garderoby, zrewidowanie swoich przyjaźni, zmiany w pracy, remont w mieszkaniu i tysiąc innych rzeczy. Myślę, że one działały na początku, ale za długo byłam już sama i to nie wystarcza.
Podsumowując, co bym robiła czy czego bym nie robiła efekt jest ten sam.
To jest jeden problem, bo ja o nim jedynie tu piszę, dlatego mogę być tu kojarzona jako Rossanka, czyli ta co od x lat narzeka , że jest sama i to tak wygląda, jakby to dominowało całe moje życie. Jakbym siedziała z posępną miną w 4scianach i czekała na księcia. Zauważcie, że nigdy nie pisze o pracy, albo nie rozstrząsam problemów z koleżankami czy współpracownikami, nie wiecie, jakie teraz robie kursy, jakie robiłam, jakie miałam prob;emy z samochodem czy mieszkaniem, czy co się działo u mnie w rodzinie. W sumie trochę to żałosne, babka założyła temat w 2013 romu i nic się przez lata nie zmieniło. Albo ma paskudny charakter, albo wygląd, albo nierealne oczekiwania, albo po prostu brak farta.

Przecież ja nie twierdzę, że nie jestem fajny, wręcz przeciwnie jestem bardzo fajny

No ba!

Rossanka,jak masz już poukładane tyle spraw, to zrób jeszcze ten ostatni krok: zrób jakieś pozytywne nastawienie do tych facetów. Idźze jeszcze na 100 randek i się zobaczy..i nie myśl od razu o ślubach dzieciach..myśl o sobie by było Ci dobrze.
Może to twoje miasto jednak jakieś za małe czy depresyjne. Może Kraków czy Warszawa, Trójmiasto bardziej wyluzowani ludzie? Otwarci?
Albo jakiś drwal spod lasu?;) Zmień coś na kompletnie inne.

O nie nie to nie ja. Ja to bym się na początek chciała pospotykac bez zobowiązań typu, że to ma być od razu maz. Dzieci z wiadomych przyczyn już nie.
A nie powiedziałam, że nikogo w moim mieście nie spotykam. Ostatnie lata poznałam paru fajnych facetów u mnie w mieście. Co z tego jak zonaci. Jeden był wolny i tu była strzała Amora, ale mnie nie chciał. Nie pisałam na forum bo i po co.

W nic nie celowalam, spotykałam ich zupełnie przypadkowo. A z zonatymi się nie spotykałam, tylko ich podawałam, okazywało się że zonaci, więc znajomości były tylko koleżeńskie. Gadka szmatka, co tam słychać i tyle.

Nie Nie, żadnych zonatych !

Ich nie. Tylko Pisze Ci kogo spotykam. To tak wygląda. I nie to,że szukalam specjalnie tylko jakoś tak samo wyszło przy okazji moich różnych aktywności.
Spotykam też wolnych, ale za młodych dla mnie, więc ich też nie liczę

Na to wpływu nie mam
Jak idę na rower, czy jadę na szkolenie nie wiem kogo spotkam. Tak samo jak czekam w poczekalni u dentysty.

Mam nadzieję, że się szybko i dobrze wszystko ułoży, a jeśli trzeba, to też zapomni Oby nie popełniać tych samych błędów, szkoda naszego czasu..

Rossanko, to znaczy, że nie masz takich potrzeb?

Niee, dlaczego? Z nimi nie chciałam, kompletnie mnie nie pociągali fizycznie. ALe z charakteru, usposobienia, zainteresowań - było dużo punktów wspólnych.

wbrew pozorom chyba powinieneś się cieszyć, że jest domatorką bo gdyby było inaczej to niewykluczone, że miałabyś dosyć tego wyciągania a ona miałaby dosyć ciągnięcia Cię za uszy. Mój np. uwielbia dzikie plenery i biwakowe warunki, namiot, mycie w jeziorze itp. a ja przeciwnie, nie znoszę namiotów i tych klimatów, muszę mieć wygodę i minimalny luksus. I też mnie wyciągał, namawiał, mówił - po co mi żona, jeśli sam mam jeżdzić...itd... no to się czasem poświęcalam i jechałam, ale byłam niezadowolona, więc stwierdził, że nie ma sensu, bo patrzenie na moją cierpiętniczą minę odbiera mu całą radość z takiej wyprawy. No, ale ja nie umiem udawać, że jest fajnie, gdy coś nie sprawia mi przyjemności :-) Z kolei ja uwielbiam grać w planszówki i karty a jego to nie kręci. I też mu nie raz dziurę w brzuchu wierciłam, że pograłby, przecież to takie fajne, że co z niego za mąż, że inni grają i spędzają razem fajnie czas a ja muszę go prosić, żeby pograł itd... no to łaskawie się godził, ale grał byle jak, bez entuzjazmu, czekając aż się gra skończy. To stwierdziłam, że też mam to w dupie i nie ma sensu takie poświęcanie się.
Dlatego uważam, że odmienność bywa problemem, zwłaszcza gdy różnic jest dużo, bo nie da się zmusić kogoś aby robił z nami to, co lubimy, jeśli jemu nie sprawia to żadnej przyjemności. Oczywiście można robić samemu albo z kimś innym. Ale gdy różnice biorą gorę nad podobieństwami  to wtedy pojawia się pytanie - po co mi taki związek, jeśli w ogole nadajemy na innych falach? Dlatego uważam, że podobieństwa łączą bardziej, niż różnice :-) Życie jest wystarczajaco trudne, żeby jeszcze robić sobie związkowy survival ;-)

p.s w kwestii podrozy poszlam na kompromis i mamy kampera, możemy jechać, gdzie nas oczy poniosą, on może kontemplować dziką przyrodę i myć się w jeziorze a ja brać prysznic jak cywilizowany człowiek

Macie kampera ?? To wy burżuje jesteście !! Adoptuj mnie !!

To jest ważne ,a nawet bardzo ważne.Większość zdarzeń pochodzi od nas samych.
także wężykiem,wężykiem

Ludzka pani ale takie 'poskramianie złośnicy" ma swój urok.
Moja żona choć od "pługa oderwana" miała okres bycia większą mieszczą jak ja ,to było nawet zabawne,jak zobaczyła krowę niby pierwszy raz ,ale jak krowa podeszła bliżej jej reakcja była profesjonalna i coś tam krzyknęła tak że krowa stanęła w miejscu a potem zaczęła wykonywać polecenia mojej żony .

Generalnie to identyfikuje się z Twoim M ale to chyba nie jest zaskoczenie
Z resztą u nas jest podobnie,mamy prawie takie same poglądy polityczne,religijnie jesteśmy z pochodzenia innych wyznań,ale stosunek do religii i duchowości mamy podobny,gusta muzyczne to ja więcej słucham rocka i jego odmian, nie stronię od niektórych gatunków jazzu czy elektronicznej muzyki ,żona więcej słucha klasyki i kobiecych wokali z tym że mamy sporo wspólnych ulubionych wykonawców np Leonarda Cohena ,ja nie lubię Diany Krall i Agi Zaryan trochę mnie skręca wtedy ale bez przesady mam drogę odwrotu i mogę zaszyć się wtedy w piwnicy robić tam pierdolnik .

No to ok. U mnie w domu same lewaki Żona była lewakiem Niestety były inne niezgodności i wyszło jak wyszło...

Tak jest . Potem sama się dziwię, że tak myślę. Ale wtedy nie czuje potrzeby pisania o tym na forum.

No to ja jednak mam obecnie taki poziom wkur.... na obecną rzeczywistość, że naprawdę ciężko mi w spokoju przebywać z piewcami prawicy Dlatego dbam o higienę psychiczną i unikam takiego towarzystwa. Na szczęście w sumie wśród znajomych też mam samych lewaków. Szwagra miałem jednego co jest mocno zakręcony religijnie i z nim unikałem wszelkich drażliwych tematów. To w sumie niewiele tematów zostawało

Dobra A wygram czasem ? A jakie to w ogóle planszówki ? Ostatnia w jaką grałem to Eurobizness. Kiedyś bardzo lubiłem "Manewry morskie"

o mamo, jestem tak wyposzczona, że zadowoli mnie nawet chińczyk
Ostatnio dzień w dzień tłukłam z synem we Wsiąść do pociągu :-)
Czasem wygrasz, jak nie będę oszukiwać

O, mamy juz chętną Rossankę, rodzina się powiększa ;-)

polecam, fajna gra.

w chińczyka faktycznie trudno, ale w pociągach podglądałam karty :-)))

Oszukuję tylko wtedy jak przegrywam trzeci raz z rzędu, choć raz muszę wygrać

Ja myślałem, że Ty masz na myśli takie bardziej skomplikowane gry fabularne, czy jakoś tak
Nie znam zresztą teraz tych gier. Wyleciałem z tematu bardzo dawno temu

Czyli polecacie? Hmm, może dopadnę jutro w empiku, żeby pograć w święta Oby mieli na stanie ;P

Przypomniało mi się, że chyba widziałam reklamę dostawy zamówień z empiku do żabki i dostaje się milkę gratis

Ja sobie wyobrażam młodego w przyszłości na terapii jak się będzie leczył z tej traumy

Czeesć

Tak sobie tu wpadłam i patrzę, o czym mowa. I widzę ,że o grach.  Bardzo fajne są " Czarne historie". Karciana. Dla ludzi z wyobraźnią. Albo "Panic lab", o bakteriach, co zwiały z laboratorium. Trzeba szybko kojarzyć. Z młodzieżą nie mam szans. W domu mam jeszcze 'eksplodujace kotki". Wszystkie one nadają się na spotkania towarzyskie.
Żeby przetestować, mozna najpierw wypożyczyć, np na weekend. I to jest super ( TO ZNACZY TERAZ NIE MOZNA...)

Bardzo luboię takie gry
A ZNacie Doble?

Nie można w związkach mieć wszystkiego. Ale zgodność w ogólnych poglądach na życie i moralności to dobrze raczej mieć. Czyli podobne zjawiska społeczne oceniać tak samo.
W innych są różnice co pomagają wręcz bo jakoś tam fascynują i takie co wkurzają i ciągną w dół.
Poza tym przez życie tworzą się różne nitki które wiążą: buduje się wielką wieżę: dzieci, znajomi kredyty its itp .. To jest cement.
Można sobie się w tym trochę pogubić.
Jakie jest małżeństwo wychodzi jak dzieci z domu wyjdą.

Co ma nerwica do takiego wypluwania frustracji? Chęć zwrócenia uwagi?

Mój ex miał tzw ciężkie dzieciństwo i wypluwał swoje frustracje w mojej obecności. Nawet nie zdawalam sobie sprawy jakie to trujące było. dopóki się nie wyprowadził i jak przychodził do dzieci zaczynał przytruwanie. Ta zawsze do połowy pusta szklanka.
Czuję się jak po detoksie.
Czy to przynosi ulgę takie coś,czy raczej kaca? Bez złośliwości pytam na anonimowym forum?
Co do Misinxa to uważam go za jednego z najinteligentniejszych mężczyzn jakich tu na forum spotkałam i wydaje mi się że niemożliwe by w realu nie zauważył że ma przewagę tu nad resztą pospólstwa.
Wczoraj się zastanawiała ma czy nie ma tego samego syndromu co Lucek, czyli by siebie ocenić wysoko musi mieć wszystkie asy w rękawach:) czyli mieć przewagi w wielu dziedzinach.
Tylko inni jakimi kartami będą grali? Co?:)
Niechże sobie mniej elokwentny Marek będzie przystojniejszy a inny bogatszy? Co za zachłanność?

Wypluwanie frustracji przynosi ulgę, ale wtedy gdy jest na to odpowiednia pora i okolicznosci. Na przykład mówisz do partnera " przez półgodziny powypluwam, będzie niedobrze i będzie śmierdziało". I wtedy to temu służy. Jesli natomiast tak, jak piszesz wylewasz zółć, bo taka masz potrzebę, bez wzglad na innych, (podtruwanie dzieci), czy przy byle okazji, to potem może być kac, choc przez pierwsze dwie minuty myslisz, ze ci ulżyło.

Ela, znaczy przeczytałas całe 108 stron?