30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Też Was tak przygnebiają od lat Święta, w znaczeniu, ze nie macie dzieci, mężów, czy partnerow( zon, partnerek), i w sumie te całe święta to jedynie wolne od pracy i inny program w tv? Też Was takie myśli przygnebiają nawet jak siedzicie w dużym gronie przy stole, z samymi rodzinami, narzeczonym, matkami, babkami?
Czy robi Wam się smutno, jak np 22 letnia córka kolezanki czy kuzyna jest wlasnie w ciazy albo szykuje sie do slubu? Osoba, ktorej praktycznie zmienialiscie pieluchy i woził wózkiem po parku ma faceta, jest w ciąży, zaraz będzie miała swoją własną rodzinę, a Wy nie zdazyliscie? Co sobie wtedy myślicie? Sama już nie wiem, a może ja mam jaką s depresje , tylko, że chyba miałabym ją całe życie. Nie wiem, czy to możliwe.

Jak u mnie będzie wyglądać? Pierwszego dnia pójdę w góry, żeby zobaczyć wschód słońca

Czy Rossanko odczuwam tego typu zazdrość? Kłamać nie będę. Zawiść tego typu się pojawia, ale to chyba naturalne, bo tyczy się to realizacji naturalnych potrzeb.

Chciałabym  mieć Twoje lata, dużo rzeczy zrobilabym inaczej. Miałam wtedy źle podejście do wielu spraw i myliłam się.

Skoko Rossanko. Za ileś tam lat pewnie napiszę to samo. W sumie ja do tego nie dożyję.

https://www.netkobiety.pl/t33518.html

Ten wątek mi przypomina "związek" przyjaciela, który przez walnietą pannę zaczął się faszerować.

Ja i silna konstrukcja psychiczna ? To coś nowego.
Każdy to inaczej przeżywa.

Nie nie mają tak .To że nie mówią o tym nie znaczy że nie przeżywają,po prostu rzadziej o tym mówią,nie raz nie dwa można odnieść wrażenie że pewne rzeczy spływają po facetach ,udawanie,tłumienie nie świadczy o tym że się nie czuje wręcz przeciwnie.

Nie wierzę w słabych ludzi... nie wierzę też w silnych.
To kwestia myślenia, wyborów, umiejętności wspierania siebie i proszenia o wsparcie.
Często słyszę lub czytam, że siła mieszka w słabości i skłonna jestem się z tym zgodzić.

A co do facetów, nieraz na przykładzie męża widziałam, że wrażliwość nie jest im obca. Że wbrew pozorom można ich zranić, niekiedy łatwo

Mój, wydawałoby się, mało wylewny brat kiedyś popijając ze mną co nieco, rozpłakał się wspominając naszego ojca, a było to już kilka lat po jego śmierci. Zrobiło to na mnie ogromne wrażenie.

A co z Twoim bratankiem wujek znaczy stryjek Lucek ?
Masz coś przygotowane dla tego małego człowieka,zrealizujesz jakąś naturalną potrzebę wobec niego,co masz dla niego wujek ?Bo on jakoś naturalnie może Ciebie potraktować tak jak dziecko i czy potrafisz to dostrzec otworzyć się ?
Czy nie będziecie mieć kontaktu w święta ?

A mi się właśnie wydaje, że w większości spływa to po nich jak po kaczce, takie odnoszę wrażenie .

Tu bym się zaniepokoił. Rozumiem w czasie oglądania Forest Gump albo A.I. ale M jak miłość...?

Ostatnio nawet w umiarkowanym skrzydle ruchów feministycznych zauważyłem nieśmiałą tendencję do zauważania tego zjawiska
i już nie odrzucania odruchowo z obrzydzeniem argumentów wysuwanych np przez red pills.
Okazuje się że coś poszło nie tak oczywiście to się tyczy kryzysu męskości złożony poważny problem.
Przeczytałem artykuł ten polecany przez Wielokropka w innym wątku podobnie było w artykule który ci podesłałem przez FB
ciekawa tendencja na razie wydaje się "teoretyczna" co za tym pójdzie to nie wiadomo.
W artykule poleconym przez Wielokropka wspomniane jest o książce „Żelazny Jan” Roberta Bly napisanej 30 lat temu a sygnalizującej a właściwie alarmującej pewne problemy mężczyzn .

"M jak miłość" to świadczy, że sytuacja jest naprawdę kiepska

A jak bratanek?
Przeca urodzinki niedawno miał. Pewnie, że mam już coś dla niego ^^
Jest taki maluszek, co już lata to tu, to tam

Rozsądny chłop!

Napisałaś to pewnie nieświadomie, ale to jest moje coroczne postanowienie od wielu wielu lat, ze na następne święta ta sytuacja będzie zmieniona , nie pisałam o tym.
I co? I nico? NA pustyni nie życjemy, ale jak Ci facet (kolejny) mówi "nie" to co zrobisz? Załacisz mu? Przekupisz? Zwiążesz i sterroryzujesz? Tak to nie działa a ja tu wszystkiego nie piszę przecież.

Sztuczną szczękę ?? Powiedz mu, że piękne implanty mają być i uśmiech jak Julii Roberts Niech się postara. A balkonik też jakiś porządny, z ABSem i poduszkami powietrznymi.

Następna faza w rozwoju młodego mężczyzny to otwieranie drzwi, drzwiczek i ich zamykanie

Myśmy tasiemkami, sznureczkami związywali drzwi od niżej położonych szafek, żeby nasz synuś w nich nie "sprzątał"

Rossanko, no co Ci powiedzieć? Pewnie że nie oddam mojego macierzyństwa za żadne skarby.
Ale gdyby mnie ominęło, to co? Powiesić się?

Powiedziałabym coś np. o wolontariacie z dzieciakami albo o samotnej adopcji, ale wiem, jaką odpowiedź otrzymam.

Nie wiesz o adopcji na pewno, a próba nie strzelba.
Rozumiem, że chciałabyś mieć swoje dzieci, ale w tym momencie to tak jakby gniewać się, że nie odrasta mi noga, i nie akceptować żadnego innego rozwiązania niż to odrośnięcie. Co to da oprócz rozpaczy?

Cudzego męża jak cudzego, ale paru jest niczyich

Ten niczyj musi Cię chcieć, bo jak Ci powie "nie" to nic nie zrobisz.

Że chciałam mieć zawsze swpje, to akurat nie dziwne. NIe znam osob, któreby chciały adiptować a nie mieć biologiczbych dzieci, jeżeli nie ma fizycznych przeszkód.
Kiedyś miałam koleżankę, spotykała się z bardzo fajnym facetem, inteligentny, przystojny, zabawny, odpowiedzialny - słyszałam same achy i echy. Jednak w pewnym momencie ona zerwała z nim znajomośc a przeszkodą dla niej było to, że on miał wtedy już dziecko (sam był po rozwodzie, czy też nie był to formalny związek, już nie papiętam). Na moje pytanie, Monika, popatrz, ale tak Ci z nim dobrze się ukłąda ona powiedziałą - wiem, bo to super facet, ale ja nie chce mieć cudzego dziecka, bo chce mieć własne.
Cała sytuacja skończyła się tak, ze ona go rzuciła, on przeżywał, ale ona zawsze już jak widziała, ze facet ma dzieci - nie wchodziła w te znajomości (z niej to też był numer, odrzucała też niższych od siebie, takich, którzy ją nie kręcili, byli za biedni, nie zaradni, bez prawa jazdy, bez pieniędzy, w zasadzie kosze rozdawała na lewo i na prawo. I nie, nie została starą panną , ma już od dawna męża, dzieci, dom, psa, samochód i tak dalej

Właśnie o to ją zapytałam, tzn, ze drugie moga mieć wspólne, powiedziała, ze sorry, ale ona nie zaakceptuje dziecka obcej kobiety. I sprawa się skończyła. Ale jak mówię dla niej lepiej, bo Monika dawno już zamężna , dzieciata i tak dalej jeśli mówimy o życiu rodzinnym.

Dla mnie to ta koleżanka bardziej kochała swoją wizję związku niż tego faceta. No, cóż, wolno jej...
Ja tam wszystkie dzieci lubię. Aż mój syn bywał zazdrosny jako maluch. A i teraz, mam wrażenie, bywa, bo się złości, gdy mały Maciuś (imię zmieniam) od sąsiadów włazi mu bez pukania do pokoju

Z dwojgiem prawie nastoletnich dzieci. I tak też może być, nigdy nie wiadomo.
Ale jakby patrzeć z drugiej strony, to własne dzieci już ma, nawet jakby teoretycznie poznała kiedyś rozwodnika z dziecmi.

Ale posiadanie dzieci to jakiś wyznacznik szczęścia ? Dzieci niczego nie gwarantują. Także tego, że "na starość będzie kto miał szklankę podać".

Nie piszę o szczęściu, ale o fakcie posiadania dzieci.
Równie dobrze mogę pisać o obronie pracy magosterskiej, kupieniu 70m2 mieszkania lub schudnięciu do rozmiaru 36  i miseczce C w staniku, każde z tych pnktów szczęścia nie da.

Rossanko, ja Cie doskonale rozumiem. Jestem bez faceta ciągle, aczkolwiek mam dzieci i co nieco czasu z nimi spędzam.
Mam konto na S., wprawdzie zawieszone teraz, ale czasem wchodzę i oglądam panów z mojej okolicy. Dramat. Odechciało mi się i w sumie czekam na cud. W dodatku nie wiem, co to się porobiło, ale panowie najwidoczniej czekają, aż kobieta wykona pierwszy ruch i w ogóle wszystko za nich zrobi.  Ja jestem jeszcze ze starego pokolenia. Jak wyraźnie określiłam się, że nie chcę już dzieci, to pisali do mnie panowie, którzy te dzieci chcieli mieć. Zdarzały się wyzwiska i wyśmiewanie się ze mnie. Z jednym panem, rzekomo rozwodnikiem bez dzieci,  nawiązałam kontakt we wrześniu, spotkaliśmy się nawet dwa razy, byłam w stanie zaakceptować jego wegetarianizm i lekką szajbę na punkcie ochrony środowiska. Ale cóż, widocznie nie byłam jedyna, bo pan ewidentnie wieczorami i w weekendy nie miał czasu nawet na telefoniczną rozmowę, stać go było tylko na kilka SMSów w godzinach pracy, więc ucięłam kontakty.
Mam pewnego adoratora, ale to sympatia wyłącznie platoniczna bez szans na coś trwałego. Tymczasem czerpię przyjemność z tego, co mam.
Wigilię robię dla najbliższej rodziny, wieczorem dzieci jadą do ojca na noc, goście wrócą do domów, a ja pierwszy dzień Świąt spędzę sama - ale zupełnie mi to nie przeszkadza, przyzwyczaiłam się.
P.S. Co do zdrowia psychicznego, to ja również od 10 lat leczę się w PZP, mam za sobą kilkukrotne leczenie szpitalne i PS, moja choroba jest jeszcze gorsza niż Twoja i budzi ogólne przerażenie i niezrozumienie w społeczeństwie, więc mówię zaraz na początku ewentualnej znajomości, aby wykluczyć bezsensowne zaangażowanie się.
Z innych warunków życiowych jestem bardzo zadowolona, wszystko jest, nawet rozmiar 36 i miseczka D w biustonoszu.

Mnie się coraz mniej chce zawracać facetami głowę. A dokładniej - rozglądaniem się za nimi.
Wierzę w milość, w uczucia i wartości, ale powszechne jest zawieranie związków z zupełnie innych powodów niż potrzeba milości. Dla ucieczki od samotności, dla wygodnego życia, dla łatwego seksu.

Wczoraj nieoczekiwanie odezwał się do mnie ten facet z Badoo,  o którym pisalam. Jak gdyby nigdy nic. Tłumaczył, że miał wrazenie, że skoro poprosiłam o przełożenie spotkania, to widocznie nie miałam na nie ochoty. Tak to bywa, gdy jedno "wie", co myśli drugie.
Szczerze mówiąc, mocno się nie pomylił, ale gdybym była pewna, że na spotkanie się nie zgadzam, poinformowałabym bez niedomówień.
Zakończył rozmowę: "Jeśli będziesz chciała się zobaczyć, daj znać".
Nie wiem, czy będę chciała. Może mi coś odbije i umówię się ot tak, na kawę, ale na razie najbardziej kocham święty spokój i moje życie takie, jakie jest.

Ano właśnie Piegowata. Dlatego zawiesiłam konto na S., bo ja nie mam ochoty na rozglądanie się za "portkami" i całą tę grę.
W sumie 3/4 życia byłam sama. Majsterkowicza nie potrzebuję, bo jak się śmieje moja platoniczna sympatia, mam "panów" od wszystkiego: od malowania, hydrauliki, remontów, samochodu. Zarabiam sama na swoje potrzeby i moje potrzeby zaspokajam, wczoraj nabyłam jedwabne kapcie -odrobina luksusu na codzień.

.

Ja jak raz poprosiłam mojego eks o wymianę spłuczki w kibelku, to myślał, że zapłacę mu za usługę ciałem. Więcej go nie poprosiłam o przysługę. Teraz wolę zapłacić pieniędzmi i mieć problem z głowy. Niektóre rzeczy robię sama - malowałam kuchnię, łazienkę , swoją sypialnię (nawet kilka razy), jeden z pokojów.

Malowanie nie jest trudne. Jedziesz pędzlem narożniki, potem walkiem resztę. Na pojemnik na farbę nakładam worek foliowy od śmieci, żeby nie zabrudzić pojemnika , zaklejam taśmą malarska brzegi żeby się nie zsuwało, potem wymieniasz folię i już. Podpatrzone, wypróbowane. Ja teraz malowałam na biało, to nie musiałam kleić taśmy na ścianie.
Może u Ciebie przydałoby się umyć najpierw ściany, bo masz piec - ja mam ogrzewanie gazowe, więc mi nic nie kopci.
Wiem, że PP pomagał w majsterkowaniu i tak go poznałaś, ja naprawdę czytam codziennie.
Uwierz w siebie!
A na elektryce i hydraulice też się nie znam.

Do malowania to jeszcze grunt dobry i wio
Fluggerki są spoko, ale drogie.