30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Eksploracja surowcowa planetoid wymaga zdolności długotrwałych podróży statków zdolnych do wielokrotnych zmian trajektorii w obszarze oddziaływania różnych studni grawitacyjnych. Już łatwiej jednak polecieć na Marsa Nie mówiąc już o tym, że eldorado planetoid znajduje się dopiero za Marsem.
Księżyc to woda na paliwo dla statków i hel-3. Źródło energii przyszłości, które ma uratować ludzkość. Na Księżycu jest go od cholery, a na Ziemi naturalnie praktycznie nie występuje. Hel-3 i deuter dają syntezę termojądrową w warunkach najniższej temperatury, a więc najłatwiejszej do kontrolowania. Kontrolowanie syntezy termojądrowej jest obecnie nie ekonomiczne, ponieważ nakład energii elektrycznej włożonej w utrzymanie pól magnetycznych jest większy lub co najwyżej równy ilości energii wyprodukowanej z reakcji syntezy. Nakład jest duży, bo i pola magnetyczne muszą być silne żeby utrzymać w ryzach plazmę o wysokiej temperaturze i ciśnieniu. Im ona niższa do wystąpienia syntezy tym nakłady mniejsze i pojawia się zysk energii. Ponieważ w obecnym tempie postępu albo znajdziemy wysokowydajne źródła energii, albo zatrzymamy się w rozwoju. Być może cofniemy
Eksploracja dalszego kosmosu, to minimalizacja kosztów eksploracji. Teraz każda potencjalna podróż, to wielka ekspedycja, bo taki statek musi zabrać ze sobą wszystko co potrzebuje w obie strony. To tak jakby dziś zwykły, morski statek towarowy zabierał paliwa w obie strony kursu i jeszcze zapas na nieprzewidziane kłopoty. Po co, skoro jak dopłynie, to zatankuje?
Szeroką, powszechną i tanią eksplorację może umożliwić tylko sieć stacji "przesiadkowych", w których będzie można uzupełnić zapasy i zmienić dyliżans Sieć oparta o punkty wymagające najniższych nakładów energetycznych na podróże poza studniami grawitacyjnymi.
Sam Mars to tylko kolejny przystanek właśnie do pasa planetoid, które często są latającymi rudami rzadkich pierwiastków, gdzie jedna może mieć takiej rudy więcej niż całe wydobycie na Ziemi. Raczej nikt z nas, szarych ludzików nie zastanawia się ile rzadkich pierwiastków znajduje się w przedmiotach obecnie niezbędnych nam do funkcjonowania. W komputerach, telefonach itd. Jak ci na strzelnicy trafi w ręce broń z przyrządami celowniczymi przystosowanymi do strzelania nocą, to dzięki trytowi. Jak również świecące nocą cyferblaty. Jeden gram trytu kosztuje ponad 100 tysięcy złotych  
A wracając do helu-3. Opanowanie ekonomicznie uzasadnionej syntezy termojądrowej, to krok w kierunku jej miniaturyzacji. Nie pod maskę naszych samochodów ale już np. zbudowanie jednostki napędowej statku kosmicznego opartej o taki reaktor, no to już inna para kaloszy w podróżach kosmicznych. Taki reaktor, to możliwość zbudowania wysokoenergetycznego silnika jonowego o dużym ciągu. Taki silnik szeroko otwiera już nie drzwi, a bramę do Układ Słonecznego.

A już jadąć Bartosiakiem nie muszę dodawać, że kto kontroluje "sieć opartą o punkty wymagające najniższych nakładów energetycznych na podróże poza studniami grawitacyjnymi" ten kontroluje szlaki

Trudne jest, ale wykonalne. Już chyba było lądowanie na poruszającej się planetoidzie.

Czyli jednak księżyc

Znów racja.
Ale żartobliwie, może takie cofnięcie się w rozwoju nie byłoby złe

Czyli jednak surowce.
Nie kolonizacja.

Daj spokój, moja synowa jest chemikiem
A właściwie, to i chemikiem i fizykiem, bo skończyła oba kierunki.

Ja miałam przegwizdane u fizyka, bo darłam z nim koty z pewnych powodów.
Chemiczka była za to wredna na maksa.
Mój syn (zanim zdecydował się na fizykę) próbował założyć w domu laboratorium chemiczne. Mój mąż był temu nawet przychylny (w przeciwieństwie do mnie ) i już nawet podjął kroki jak to bezpiecznie zrobić, ale w końcu młodemu przeszło. Wcześniej była fascynacja biologią i badanie pod mikroskopem wszelakich stworzeń. Ileż robali było wtedy w domu
Ostatecznie stanęło na fizyce, a przy okazji gwizdnął z domu lunetę. Po prawdzie, to luneta była jego, bo dostał na komunię, ale tatuś bardzo chętnie jej używał.

Nawet nie pytam jakie to specjały były

Ja. W wieku 7 lat dałem sobie marzenie - niby kosmonauty, ale miałem na myśli lot w kosmos.
Astronomią od dziecka się hobbistycznie zajmuję.

Co do fantazji. Troszkę żałuję, że np. film oparty na motywie Bioshock z podwodnym miastem Rapture nie zostanie zrealizowany.

No ale to prędkość, a nie przyspieszenie. Startujesz od zera, a docelową marszowa prędkość osiągniesz z czasem, zależnie od przyspieszenia. Klasyka gatunku, Lem przystępnie opisał to pół wieku temu. To znaczy zasady kosmolocji.

A co to takiego? (filmik mi się nie wyświetla)
To znaczy wiem, że to gra (i chyba książka), ale czemu uważasz, że nie zrealizują filmu?

Wróciłam z nocnego spaceru, na którym zapytałam męża czy poleciałby w kosmos. Z entuzjazmem: oczywiście

A przed chwilą przeczytałam, że dziś wróciła na Ziemię japońska sonda Hayabusa 2, czy też raczej kapsuła (sama sonda minęła Ziemię) z próbkami z asteroidy.

Ja też polecam w kategorii "rozrywka". Serio, bez kpin żadnych, bo Interstellar bardzo lubię, szczególnie muzykę. Natomiast, gdyby chcieć połączyć dobry film z realiami prawdziwej kosmolocji, no to:
- nieśmiertelne 2001:Odyseja kosmiczna i 2010: Odyseja kosmiczna,
- Salut 7, rosyjska wersja Grawitacji, taka dużo bardziej poprawna merytorycznie, bo na Grawitacji czasem zęby bolą
- Test pilota Pirxa, ha, ha wiem, że okropna ramotka, szczególnie wizualnie ale film porusza więcej problemów człowieczeństwa niż połowa tzw. filmów s-f.

Jasne że rozrywka zwłaszcza Grawitacja w 3D. Na filmie  mocno naukowym przegadanym mogłabym się nudzić jednak.
Niestety fizyk w liceum był bardzo sympatyczny i na lekcjach babską klasę zabawiał raczej niz uczył fizyki.
Więc mam zaległości spore.:)

Tu fizyk z liceum raczej by nie pomógł Wszystko by się dało w tym filmie przeżyć poza jednym. Nie porusza się po orbicie tak jak to jest pokazane na filmie. To znaczy nie wystarczy powiedzieć bohaterce "Widzisz to światełko? To stacja Shenzou, utrzymuj kurs na nią i pajechali!" Na filmie stacja międzynarodowa i stacja chińska lecą sobie obok siebie w odległości stu kilometrów i bohaterka lata sobie między nimi jak samochodem. To tak nie działa i obiekty też nie latają obok siebie. Takie przykładowe stacje miałyby na przykład różną wysokość orbity, różne nachylenie orbity i różne położenie względem siebie po swoich orbitach. Czyli nawet rzeczone sto kilometrów między nimi, to może być tylko umowny chwilowy dystans, który zmieniałby się drastycznie z minuty na minutę. Wystarczy sobie uświadomić, że międzynarodowa stacja, z której wypadła bohaterka leci cały czas z prędkością prawie 29000 km/h, więc bohaterka przez cały czas filmu również porusza się z taką prędkością. Chińska stacja krążyłaby z podobną ale po innej trajektorii więc podróż z jednej stacji na drugą, to baaardzo skomplikowane zagadnienie rachunkowe. Raczej nie z gatunku do ogarnięcia przez zestresowanego astronautę na zasadzie "a siedem w pamięci". W rzeczywistości przeloty jednego obiektu do drugiego na orbicie wokółziemskiej, gdzie oba mają na starcie inne orbity i wysokości, to bardzo skomplikowane zagadnienie i orbitalna wyższa szkoła jazdy. No, a film Grawitacja sprowadził to do utrzymywania światełka w środku okienka, dlatego ten ból zębów Można to było w tym samym czasie ekranowym pokazać dużo bardziej wiarygodnie ale się nie chciało.
Poza tym film ogląda się dobrze.

Grawitację, Interstellar i 2001 Odyseję mam Muszę sobie odświeżyć.

Chińczykom nie wierzę.  Pewnie coś pokręciło i to była stacja szpiegowska zamaskowana śledząca amerykańskich astronautów po kombinezonach.
Poza tym to było o grawitacji. Najważniejsze na końcu.. by poczuć jak mocno przyciąga Ziemia i z jaką prędkością. To było bardzo sugestywne.

Zupełnie nie moje klimaty, ten cały science-fiction
Zmusiłam się kiedyś dla syna do wspólnego oglądania "Gwiezdnych wojen", ale po kwadransie biedne dziecko zorientowało się, że mamina uwaga odpływa w sobie wiadome rejony, i litościwie zwolniło mnie z obowiązku towarzyszenia mu.

Pozdrawiam i uciekam

No, a niby komu ja kupowałem te całe półki statków i pojazdów Lego Star Wars? Dzieciom oczywiście!

piszcie, piszcie. Super temat :-)

Szkoda, że nie dożyję eksploracji kosmosu. Może polecę w innym życiu :-)

A filmy sci fi mogę oglądać od rana do nocy ;-)

Wiedziałam, że temat przyciągnie Adiaforę

prawda. Oprócz nałogowego oglądania wszystkiego, co związane  ze sci fi, śledzę rownież nowinki w temacie.
Ciekawe co wyniknie z projektu  SpaceX ;-)

Statkiem kosmicznym, to niekoniecznie, ale zawsze chciałam się przelecieć np. F 16.
Jak nienawidzę latania

Owszem tak, z tym że jeśli chodzi o teleportację, to dla mnie ogólnie oszustwo Według mnie jeśli ma działać wg zasady dezintegracji w punkcie A i materializacji w punkcie B, to oznacza to indywidualną śmierć oryginału w punkcie A i materializację klonu w punkcie B. Z punktu widzenia otoczenia żadna różnica. Z punktu widzenia oryginału dość istotne Chyba, że ktoś w międzyczasie udowodni istnienie duszy i jej możliwość przeskoczenia w czasoprzestrzeni między jednym, a drugim

A ja wczoraj przeżyłem centralnie wyj....kę na rowerze Po tym wydarzeniu zrozumiałem, że ewentualny zakup ochraniaczy na kolana i łokcie nie byłby taki głupi. Wygięła mi się manetka hamulca, a stare ciałko całe. A mówią, że stal twardsza
Jak zwykle znalazłem winowajcę, a raczej winowajczynię. To oczywiście żona, która uprała mi ciuchy terenowe, bo ponoć strasznie śmierdziały ogniskiem. No i co? Ledwo nałożyłem świeżo uprane ciuchy i wy.....łem się w błoto. W śmierdzących byłoby to po prostu niemożliwe.

Jeśli za punkt B przyjmiesz destynację:
- niebo,
- piekło,
- czyściec,
to tak pewnie funkcjonuje. Nadal z punktu widzenia wierzącej osoby, która miałaby skorzystać z takiego teleportu słaba perspektywa. Szczególnie, że to raczej perspektywa destynacji do piekła, biorąc pod uwagę, że świadoma dematerializacja swojej powłoki materialnej jak nic podpada pod samobójstwo.

Snake, i już wiadomo, po co ta instytucja małżeństwa
Ani chybi to żona winna...

Syl, a ja myślę, że gdybyśmy nie mieli w sobię lęku i nieufności, problem samotności zniknąłby. Bliskość z innymi i więzi po prostu by były, nawet gdy nie jest się w związku partnerskim.
Lubię myśleć, że nie jestem sama, bo stanowię część wielkiego kosmosu. Wybaczcie górnolotność i patos.
Przesiedziałam dzisiaj cały dzień w domu, mam okrutnego lenia. W ciągu tego dnia popisałam przez internet z przyjacielem z dzieciństwa, z którym kontakt choć niesystematyczny, nie zniknął przez te wszystkie lata (kiedyś mieszkaliśmy blisko siebie, a nasi rodzice bardzo się przyjaźnili) i przyjaciel ponowił zaproszenie na Polesie Lubelskie. Napisała też koleżanka, że zmarł jej tata na koronawirusa i pogrzeb będzie we wtorek - pójdę oczywiście. Odezwała się, jak co dzień kuzynka PP, z którą znajomość fajnie się rozwinęła. Napisałam do Ulubionej Sąsiadki i zapytałam, co słychać.
No, kurczę, nie jestem samotna i uparcie twierdzę, że samotność mamy na własne życzenie, a także, że samotność to stan umysłu.

Piegowata, właśnie tak Chociaż gdy lęki są duże, to wtedy jest samotność tylko w połowie z wyboru, pokonywanie nieufności i obaw nie jest łatwe Oczywiście nie chodzi tylko o związek partnerski, ale ogólnie o relacje, przyjaźń. Tutaj brak zaufania też przeszkadza.

A co Wam najbardziej przeszkadza w budowaniu relacji? Jeżeli nic, to podzielcie się wiedzą, jak to robicie

Misinx, zejdźmy już tematycznie powoli na Ziemię

Co mnie najbardziej przeszkadza w budowaniu relacji ? Ja sobie sam najbardziej przeszkadzam Moje lęki. Ja np. mam coś takiego, że obawiam się wszelkich "różnic". Oczywiście walczę z tym. Teraz jest mi chyba łatwiej, bo już mam jakieś doświadczenie na tym polu i wiem, że nawet największe "różnice" potrafią "w praniu" nie być takie straszne. Ale jakiś lęk ciągle jest i gdy wyłapuję coś takiego to ciągle jeszcze mi się zapala w głowie lampka. A "różnicami" może być wszystko, nawet najmniejszy bzdet np. to że ona lubi inną muzykę niż ja. Na początku związku z żoną takich "różnic" było mnóstwo i to mnie przerażało. "Różnicą" był jej syn, było to, że mieszkała 150 km ode mnie, że była bez pracy itd. itd. A ja byłem w tematach "związkowych" kompletnym "golcem". Moja wcześniejsza relacja to nawet nie był tak stricte związek. Wydawało mi się, że to mnie wszystko przerasta.

Piegowata, to mnie właśnie zastanawia - czy rzeczywiście posiadanie przyjaciół, rozmowy z nimi i spotykanie ich sprawia, że w mniejszym stopniu dążymy do bliższej relacji? Jest to całkiem poważne pytanie, nie wiem, jak to jest, sama nie utrzymuję w realnym świecie żadnych kontaktów z innymi, które wykraczałyby poza sferę zawodową. Kiedyś takie kontakty miałam i jednocześnie znacznie większą chęć posiadania partnera. U mnie chyba wszystko jest na odwrót... Samego biadolenia zdecydowanie nie lubię - albo akceptujemy, co mamy, abo staramy się mieć więcej.

Oczywiście, każdy może pisać, o czym chce, absolutnie nie zabraniam Choć można by jakieś limity czasowe określić dla poszczególnych tematów.

Misinx, akurat te różnice, o których wspominasz (poza muzyką...) są dość poważne i ja w takiej sytuacji w ogóle bym zrezygnowała z relacji Zdecydowanie lepiej jest, gdy występuje więcej podobieństw niż różnic, szczególnie w ważnych aspektach życia. Podejście do związku, pracy, dzieci, bliskości fizycznej, wierności czy miejsca zamieszkania jest kluczowe i tu nie powinno być różnic. Czym innym są cechy charakteru lub zainteresowania - takie różnice są potrzebne, oczywiście do pewnego stopnia

Pasławku, nie chciałbyś tego... Nie wywołuj wilka z lasu, jest dobrze tak, jak jest

teleportacja nie jest sprzeczna z prawami fizyki, ale póki co, jest w zasadzie niemożliwa.  W filmach jednak fajnie się ogląda, podobnie jak pętle czasowe :-)))
Michio Kaku w przystępny sposob wyjasnia wszelkie tego typu rzeczy w książce Fizyka rzeczy niemożliwych (fazery, pola siłowe, teleportacja, podróże w czasie...)
Polecam jego książki zainteresowanym podobnymi fascynującymi tematami :-)