30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Tak, tylko, że po pierwsze konstrukcja stalowa była tak zaprojektowana, że uszkodzenie choćby jednego elementu powodowało, że reszta traciła nośność i wszystko leciało jak domek z kart, a poza tym konstrukcja stalowa powinna być dokładnie pokryta osłoną przeciwpożarową. To jest coś w postaci pianki. A jak się okazało w wyniku śledztwa niestety to nie było dokładnie wykonane.

Cholera, coś mam dzisiaj dzień wklejania postów po sobie. Zaraz mnie tu opier...ą.

Moje poczucie własnej wartości jest uzależnione od pracy. Ale nie od tego, czy jestem za nią doceniana, czy chwalona przez innych, tylko związane jest to z moim własnym poczuciem, czy zadanie zrobiłam dobrze, czy nie. W podejściu do pracy jestem zbyt dokładna i dążę do perfekcji, więc jeśli coś nie idzie po mojej myśli na tym polu, to ogólnie samopoczucie spada. Ale wtedy poprawiam szybko ewentualne (zazwyczaj wymyślone) błędy i od razu poczucie wartości rośnie.

Osobiście bardzo nie lubię być chwalona. To tylko zwiększa presję i dążenie do perfekcji, a to chcę w swoim życiu ograniczyć.
Dobrze działa nieporównywanie się z innymi - na to by mi nawet zabrakło czasu

Do poczucia szczęścia i własnej wartości niezbędne wydaje się osiągnięcie tego, czego najbardziej w życiu chcemy. Tu zawsze śmieszy mnie mówienie o niedocenianiu tego, co się posiada. A jakie to ma znaczenie, jeśli nie masz tego, czego najbardziej potrzebujesz do szczęścia?

Nie można mieć jednostajnego i wysokiego poziomu poczucia własnej wartości bez względu na okoliczności - zupełny brak emocjonalnej reakcji na to, co się dzieje wokół i na innych ludzi nazywamy psychopatią.

"Półtorej roku" też często spotykam, "rok" jest męski, więc liczebnik też musi.

Co ciekawe, najtrudniej o pochwałę i dobre słowo od samego siebie. Innym sposobem na wyzwolenie się od niskiego poczucia własnej wartości może być pozwalanie sobie na popełnianie błędów i niedążenie do perfekcji. Trzeba pozwolić sobie być człowiekiem

Lucyferze, w tym wypadku "żyć" będzie znaczyło "wegetować".

Dla mnie to znaczy "pozwalać sobie". A dwa "nie żyć w przeszłości ani w przyszłości ale teraz". I na nic się nie nastawiać.

Poczucie wartości zawsze powinno wynikać z tego co się właśnie posiada, a nie z wydumanych rzeczy, które nam się wydaje, że przyniosą nam szczęście. A niestety bardzo często jest tak, że kiedy je już osiągamy to wcale nie czujemy się z tego powodu szczęśliwsi, albo to poczucie szczęścia bardzo szybko mija. Dobre poczucie wartości polega właśnie na docenieniu siebie. Swoich posiadanych zalet i wad.

W Twoim przypadku można by się pokusić o pytanie jak to się stało, że jesteś tak uwarunkowana, że pochwała dla Ciebie jest tak naprawdę zobowiązaniem. Czyżby w dzieciństwie chwalono Cię tylko jeśli naprawdę mocno na to zapracowałaś i było to zawsze chwalenie w pewną dozą krytycyzmu, że można coś było zrobić lepiej ?

Może ciut więcej niż rok, bo to było jakoś w sierpniu czy wrześniu bodajże. Poznałam kogoś przypadkowo, trochę ta znajomość już trwała (pasował mi i charakter i wygląd, coś takiego zdarzyło mi sie wtedy po raz pierwszy od czasów exa, a nawet i przed exa bo ex tak na mnie nie działał), gadka szmatka, podchody, ale nic się nie dzieje. Za namową znajomych (bo mamy równouprawnienie i jako kobieta możesz wykonac pierwszy krok - tu byłam sceptyczna, myślałam, ze jak on nie wykonuje kroku, znaczy niezainteresowany), zdecydowałam się popchnąć sprawę do przodu i zaproponowałam spotkanie. Usłyszałam, ze osoba chętnie, ale nie ma czasu.
Tak więc była to "prawie" randka, która nie doszła do skutku

ale przy konstrukcji szkieletowej uderzenie o takiej masie jaką miał zatankowany samolot musi naruszyć elementy nośne, co osłabia całą konstrukcję. Budynek może mógłby wytrzymać samo uderzenie, ale pożar dopełnił dzieła.

Nie znam się, ale jakie możliwości termiczne ma taka pianka?

Łatwo jest mówić o błędach przy projektowaniu. Ale z drugiej strony co ci projektanci mają uwzględniać? Upadek meteorytu też? To jest tylko budynek. Nie może być niezniszczalny, bo to technicznie niemożliwe.

Kafejki rządzą się luźniejszymi prawami, więc nikt Cię nie opierniczy jak wyjdą Ci dwa posty po sobie, nie bój żaby ;-)

tAK. aLE Jak jak to są odruchy? Top jest coś takiego jakby ktoś wystrzelił petarde za Twoimi plecami - zaraz podskoczysz i zacznie Ci walić serce. Nawet wtedy jak ktoś Cię uprzedzi, że w ciągu najbliższych 10 minut odpali petarde. Będziesz tego świadoma ale ciało zareaguje po staremu.

Rossanko, dlatego nie jest krótki proces... Ponieważ jest to odruch warunkowy, potrzeba czasu, by go zmienić. I stałej kontroli swoich myśli i zachowań... Albo organizm jest już tak zmęczony, że albo szybko coś zmienisz, albo padniesz. Nawet w nerwicy to pomoże. Dla mnie było wybawieniem

I jest to oczywiście możliwe, aby to naprawić, zmienić, tylko samo to nie przyjdzie. Nie ma w życiu nic za darmo, trzeba zapłacić pewną cenę, a więc włożyć wysiłek i postarać się o te zmiany.

Niestety to jest bardzo błędne podejście do tematu. W kwestii poczucia zadowolenia.

Na rozprawianie się ze swoimi "demonami' nigdy nie jest za późno. Warto się poczuć od nich uwolnionym choćby nawet przez ostatnie lata życia. Zresztą nigdy nie wiemy ile nam już lat zostało. Rodzice owszem mieli swoje problemy, a ich problemy wynikają często z tego, że rodzice ich rodziców też mieli problemy itd. itd. A na początku była małpa Chodzi też o to, żeby przerwać ten łańcuch, bo nasze problemy mają też wpływ na to jak my wychowujemy następne pokolenie Bardzo nie chciałem popełniać błędów moich rodziców, ale niestety wiele razy łapałem się na tym, że je popełniam i z obawą myślę o tym jaki to będzie miało wpływ na syna. Tu kompletnie nie chodzi o jakiś schemat bycia ciągle dzieckiem. Nie da się odciąć od tego jaki wpływ miał na nas najbardziej kształtujący okres w życiu. Jeśli dostrzegamy problemy w dorosłym życiu to naprawa ich musi polegać na dokładnym zdefiniowaniu ich przyczyny, a to wymaga nowego spojrzenia na pewne rzeczy z dzieciństwa.

Oczywiście możesz tak zrobić. Zobaczysz czy to zadziała

Bierze, a przynajmniej coś podobnego i przynajmniej od roku 1945 kiedy w Empire State Building uderzył bombowiec B-25. Żadna konstrukcja stalowa nie wytrzyma pożaru, bo stal jest podatna na odkształcenia w wyniku temperatury i jako taka nie ma żadnej odporności ogniowej. Taką odporność dają dodatkowe zabezpieczenia stali przez malowanie odpowiednimi farbami lub okładziny szczelnie obudowujące stal. Problem zasadniczy jest taki, że każde takie zabezpieczenie, jak również naturalna odporność materiału ma wymiar określony w czasie. Na przykład można zabezpieczyć stal na dwie godziny oddziaływania ognia. Po upływie tych dwóch godzin temperatura już będzie bez przeszkód taki element stalowy niszczyć. Robi się to aby dać 2 godziny na ewakuację ludzi ze strefy zagrożenia oraz próbę ugaszenia pożaru. Jeśli w tym czasie się to nie uda, to budynek się po prostu spali i zawali. Zgodnie z przepisami i projektem. Problem w tym, że zabezpieczenia farbami powyżej godziny odporności to już kosmos cenowy, a realny do dwóch godzin. Problem z okładzinami, które teoretycznie można stopniować do 4 godzin, a nawet więcej, że to okładziny. To znaczy, że mechanicznie można je oderwać od zasadniczej konstrukcji, którą chronią. Do tego oczywiście istnieją bardziej wyrafinowane środki ochrony instalacja tryskaczowa na wodę lub inne środki, oddymianie specjalną wentylacją itp. ale to też elementy wrażliwe na mechaniczne zniszczenia.
To tak sobie...

Misinx, tylko żeby podczas rozprawiania się z okresem dzieciństwa, nie stawać się ponownie dzieckiem... Oczywiście każdy z nas będzie mieć swoją wizję wszystkiego, ale to dobrze, w przeciwnym razie nie mielibyśmy o czym rozmawiać

Lucyferze, dlatego to od nas zależy, czy się podejmiemy tych zmian. Sami musimy sobie odpowiedzieć na pytanie, czy warto Ja uważam, że jedyne, czego nie warto robić, to nic nie robić.

Rossanko, było już oczekiwanie i powolne działanie, teraz czas na zdecydowane i konkretne reakcje

Misinx, mniej więcej to miałam na myśli, pisząc o byciu dzieckiem, a więc reakcje i zachowania z pozycji dziecka, przyjmowanie na powrót takiej roli.

Dosłowne stawanie się dzieckiem byłoby możliwe chyba tylko podczas hipnozy.

Nawet nie wiedziałem, że jest taka tv

Aleśta naklepali

Już mnie świerzbią paluchy, by dodać swoje trzy grosze. Wieczorkiem.
Wieczorkiem! Jak już pranie odbębnię i zrobię se na jutro forszmak ze śledzia i ziemniaków. To moje kulinarne odkrycie z internetu. Dooobre!
Dzisiaj żurek mam na obiad, ja jednodaniowa jestem, bo choć gotować lubię, nie jest to powód, by pół życia spędzać w kuchni.
Spadam z roboty, na resztki słońca zapolować

Nie ma niezniszczalnych budynków są tylko obliczone na mniejsze lub większe zagrożenia. Nawet specjalne bunkry dla dowództw USA, Rosji czy Chin są obliczone żeby wytrzymać np. strzelam wybuch bezpośrednio nad nim bomby 1 MT ale co jeśli będą trzy takie wybuchy następujące po sobie, albo jeden 10 MT? Wieże WTC wytrzymały mniej więcej godzinę z kwadransem i 1,5 godziny. To nie jest mało. W zasadzie powinno wystarczyć żeby ewakuować ludzi, oczywiście tych z nieodciętych pięter i otoczenia. Przy czym w tego rodzaju budynkach ich trzon powinien przez cały ten czas umożliwiać ewakuację.

Czyli po prostu bardziej spektakularna ma być
Spadam, trzecia wybiła

Zaburzenia elektrolitowe niski poziom glukozy magnezu

apteka: litorsal + magnez
Dom woda cukier cytryna szczypta soli.

I kakao gorzka czekolada
Sok pomidorowy.

Przyczyny
Streesssss.. albo tarczyca sprawdź.
Może nienaturalnie jesz a masz organizm jak barometr.
Warto ćwiczyć joga pilates.
Polecam poszukać na Youtube ćwiczenia body balance.

Aa..  I odwodnienie!!

Lucyfer do tego co napisała Ela, na już i szybko duże ilości potasu w kapsułkach np. Kathelin. Jak wyciągali mnie w szpitalu z problemów sercowych to za każdym razem był potas duże ilości. Jak dużo pracujesz w dzień to staraj się przez kilka dni wprowadzić drzemki, chociaż po 20 min, powinno Ci pomóc. Stres, nerwy, źle wpływają na serducho mogą się pojawiać kołatania.

Aaaa... Zaraziłaś mnie i będę łowić jutro lub w sobotę śledzie (sama będąc tymże śledziem z pochodzenia), a żurek mi już wczoraj Babunia obiecała (bo rosołek jej wyjadłam w tempie ekspresowym).

Ej, ja bym praaaawie to samo powiedziała.
Święta trójca, czyli magnez, potas (np. pomidory) i sód (soda lub sól) + nawodnienie i odwodnienie (skrzyp, sok z brzozy, pokrzywa).
Do tego:
- test na cholerny Covid
- regularne spożywanie niewielkich posiłków
- morfologia z próbami wątrobowymi, rozbiciem cholesterolu i cukrem.

Jezdem
Zacznę od myszek.
Otóż ja ze wsi jestem dziewucha i podzielam zdroworozsądkowy stosunek Snake'a do żywych stworzeń. Ale że zabijać zwierzatek nie lubię, myszki w sumie budzą moją sympatię, byle mi na głowę nie wylazły (w tym mieści się buszowanie i rozmnażanie się pod moim dachem), więc chciałabym schwytać ją żywą i wynieść gdzieś. Nie zabijam pajaków i innych żyjątek, które zbłądzą pod mój dach ; zgarniam na szufelkę i wypraszam za drzwi. Wyjątkiem są obrzydliwe muchy, bo one grzecznie się wyprosić nie daja, a budzą we mnie wielki wstręt.
Problemu z myszą nie mam, traktuję to w kategoriach domowej anegdotki i drobnej codziennej przygody.

Co do poczucia własnej wartości - zastanowia mnie to czasem. Myślę, że mam je ambiwalentne. Są obszary, gdzie jestem zupełnie o swoją wartość spokojna, ale są i takie, gdzie mocno w siebie wątpię. I tu piętą ahillesową są na pewno relacje damsko-męskie, ta cała atrakcyjność. Na moim życiu bardzo zaważyła niepełnosprawność, zmiany środowiska i szykany rówieśników. Dom rodzinny też nie bardzo wspierał. Zupełnie się z tej sfery wycofałam, bardzo późno zaczęłam nadrabiać zaległości. Z czasem trochę się podreperowalam, wyglądałam ze swojej skorupy i okazywało się, że nie jest ze mną tak źle. Ale roboty jest jeszcze dużo, co bardzo uświadomiła mi historia z panem... wiadomym.
Rossanko, nie jestem specjalistką, ale mnie się wydaje, że tak głęboko wryte masz w "beret" przekonanie o własnej niewystarczalności, że w ogóle nie dopuszczasz do siebie innych informacji na ten temat. Wiesz "swoje" i koniec. Nie chcesz, bardzo sie bronisz przed tym, co niezgodne z twoimi przekonaniami.

Syl coś o hipnozie napomyka. Tak się składa, że całkiem niedawno zetknęłam się z tą sprawą i nawet wypróbowałam troszeczkę. Hipnoza to nie są żadne czary-mary! To zupełnie naturalny stan, gdy mózg nieco się "wyłącza", funkcjonuje na zmniejszonych obrotach (całego wykładu na ten temat wysłuchałam od wiarygodnej i przekonującej osoby). Gdy rozum (świadomość) zmniejsza swą aktywność, przestaje międlić, mędrkować, wałkować i wtedy bardziej podatna na przekazy staje się podświadomość. Doświadczając hipnozy człowiek nie staje się bezwolną kukiełką, zachowuje przytomność, ale jest w stanie głębokiego rozluźnienia i zrelaksowania (próbowałam, wspaniały stan). Hipnoza to nic innego jak technika relaksacyjna, tyle że bardziej zaawansowana. Osoba, która mi to objaśniała porównała to do tego, co czuje się tuż przed zaśnięciem, lub po przebudzeniu, takie "odlatywanie", niby przytomnośc, ale niezupełnie. Nie wszyscy doświadczają jej jednakowo. Ja nie "odleciałam", po prostu czułam się niesamowicie odprężona, ale moja koleżanka tak określała swój stan. Hipnoza obrosła wieloma mitami.

Wracając jeszcze do własnej wartości - jakoś nie czuję potrzeby udowadniania sobie i całemu światu, że coś znaczę. Nie mierzę wartości dokonaniami, studiami, osiągnięciami. Raczej czerpię je z doświadczeń, przemyśleń i komunikatów od innych. Wiem, słyszałam wiele razy, że jestem niegłupia, że umiem to i owo zrobić, że coś nieźle, a nawet dobrze mi wychodzi. Nie mam powodu negować, gdy chwalą mnie za cechy charakteru. Wiem też, że mam wady, nad niektórymi pracuję,  ale nie zadręczam się nimi. Zdarza się, że zrobi mi się przykro, gdy ktoś mnie skrytykuje, czasem się odzywają moje "punkty wrażliwe". Z pewnych swoich atutów zupełnie nie zdawałam sobie sprawy, zanim się nie dowiedziałam od innych, miło było się dowiedzieć - i nie zaprzeczać
W sumie oceniam swoje poczucie własnej wartości jako... niezłe

Nie lubię planów. Mam marzenia i zamiary, ale plan? Jutro, a nawet za chwilę mogę umrzeć i nici z planów.
Moim "planem" jest iść do przodu i czynić swoje życie coraz lepszym, coraz bardziej zgodnym ze mną i światem, a siebie - coraz bardziej zdolną do realizowania tego.

Misinx, pranie jeszcze się nie ruszało Przeleżało w pralce do popołudnia w kondycji na tyle dobrej, że nawet nie przepłukiwałam ponownie. Rozwiesiłam po powrocie z pracy.

Przestań wyrzucać z domu pająki, a problemów z obrzydliwymi muchami powinno być mniej W polskich domach większość żyjących w nich żyje w miejscach niewidocznych. Przynajmniej dla mężczyzn Domowe pająki, to nasz sprzymierzeniec w walce z różnymi innymi owadami. Niektóre mogą ugryźć w obronie ale ciężko żeby tym zabiły. Te duże, obrzydliwe he, he, to kątniki. Polują na muchy, meszki itp.

Kiedyś jednemu pająkowi pozwoliłam przezimować w kuchni. Mieszkałam wtedy sama jak palec, więc sobie rozmawialiśmy

W ogóle to nie jest oczywiste.
Właśnie w pierwszych dniach grudnia, 20 lat temu wrócił z pracy mój ojciec i opowiadał o swoich optymistycznych planach mamie. Za chwilę leżał. Powieźli go do szpitala, z którego już nie wrócił.

Koleżanka obroniła pracę magisterską. Stała w progu naszego pokoju w pracy i opowiadała o tym tak radośnie. Miała plany, nie pamiętam już dokładnie, jakie. To była środa, a w sobotę zginęła w wypadku jadąc do pracy.

Ot, plany...

tak dzielnie jak antonio czy mario na czele armii albo te jego 20 latki.
za lodówka mam takiego darmozjada i muchy ani jednej nie złapał. moze owocówki jakieś.
złapać dla niego muchę to chyba jakby dla turysty lwa na safari upolować

no jak nie jest oczywiste? Wątpię, aby ktoś zakladał, gdy idzie do szkoły, pracy, sklepu itd, że nigdy nie wróci :-) Inaczej nie wychodziłby :-))

Dlaczego mam nie wychodzić?
Koronawirus uświadomił mi, że bardziej przeraża mnie strach niż powody do niego.
A najbardziej to dentysta

Nie wiem, czy śmierć jest najlepsza, Misinx, ale sądzę, że skoro jest, ma jakiś sens. Nie muszę tego sensu rozumieć, choć chciałabym. Atawistycznie boję się jej, ale jest we mnie więcej akceptacji niż dawniej.
Kocham życie i nie mogę pojąć, jak bardzo niektórzy nie mają do niego szacunku, żyją jakby za karę. Ale gdy im śmierć w oczy zajrzy, to już inaczej gadają.

Nie lubię tego rodzaju balastów, są męczące.

może będziesz, kto wie :-) Mówią, że dobrym ludziom marzenia się spełniają :-)

Generalnie jednak chyba nie jest chciana.  W słowach modlitwy jest  - od nagłej i niespodziewanej śmierci zachowaj nas Panie :-)

Przypomniało mi się przy okazji tematu, jak czytałam kiedyś wywiad z parą prezydencką -  Lechem Kaczyńskim i jego żoną. To był świąteczny grudniowy  numer jakiegos magazynu. To był rok albo 2 lata przed tragedią. I  tam m.in zapytano o marzenia. I Maria powiedziała, że chciałaby umrzeć z razem z mężem, bo nie wybraża sobie życia bez niego. I on też by chyba sobie bez niej nie poradził...
...
I spełniło się jej.

no dokładnie, na co dzień nie myslimy o smierci, bo inaczej każde wyjście z domu to bylaby jakas paranoja :-))
Ja zaraz idę do paczkomatu i też nie zakładam, że nie wrócę.  Przeciwnie -  zamówiliśmy pizzę i oczywista oczywistość, ze ją będę jeść :-)))))),

W ogole to mam zamiar dożyć do 90 w krzepkim stanie a dalej sie zobaczy

.