30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

W papierach bałagan ogarniam sukcesywnie Nawet w tym celu kupiłem sobie taką małą niszczarkę do dokumentów. Nazbierało się tego trochę przez lata.
Okien w tym roku to już na pewno nie będę mył. Szkoda zachodu. Ciemno i tak nic nie widać
Ale firanki to może też wypiorę, bo chyba ostatnio były prane jeszcze za kadencji żony.

Szukam, kurde, pułapki na żywe myszy i nie mogę znaleźć. Wszędzie tylko te straszne "łapki" łamiące stworzeniom kręgosłupy. Nie uśmiecha mi się wyrzucanie i dotykanie mysich trupków. Znalazłam instrukcję wykonania pułapki z plastikowej butelki. Się pobawię

Snake napisał/a:

Piegowata'76 napisał/a:

Szukam, kurde, pułapki na żywe myszy i nie mogę znaleźć. Wszędzie tylko te straszne "łapki" łamiące stworzeniom kręgosłupy. Nie uśmiecha mi się wyrzucanie i dotykanie mysich trupków. Znalazłam instrukcję wykonania pułapki z plastikowej butelki. Się pobawię

A po co dotykać? Po fakcie musisz tylko pałąk podnieść żeby uwolnić myszkę. Robisz to na dworze i myszka sama wylata Są jeszcze pułapki z klejem. Rozkłada się to to i mysz powinna się przykleić, dodatkowo klej ma trutkę więc słodkich snów...
No i klasyczne trutki ale mysz jak się nażre to zdechnie gdzieś w swojej norce. Niby te trutki mają właściwości mumifikujące ale tak czy siak trzeba się pogodzić z myślą, że gdzieś ten zasuszony trupek sobie leży. Osobiście z własnych doświadczeń polecam tylko te tanie, toporne, śmiercionośne pułapki. W tą jesień z tydzień sobie myszki pobiegały ale po trzech trupkach w pułapkach się skończyło. Chyba, że jakieś nażarły się jeszcze trucizny. W tej klasycznej pułapce trzeba przećwiczyć podawanie zanęty. Żadne tam sery, kiełbasy itp. To za miękkie i mysza to wyżre, a pułapka nie zaskoczy. Chleb zbyt miękki również. Mnie sprawdza się jedyne czerstwa skórka od chleba i to taki maleńki kawałek, który nie wystaje poza zadzior na zanęte. Zadzior dociskamy nożem żeby zanęta dobrze siedział i mysza nie mogła jej wyciągnąć. Na jedną, maleńką skórkę łapią się durne jedna po drugiej.

Ojejku, jak Ty musisz pokazywac jakim to jestes wielkim samcem alfa na kazdym kroku.
Ktorym nie jestes, oczywiscie. Bo nie musialbys ciagle sie osmieszac. Gadajac o cycach swojej lekarki czy jakis sprzedawczyni, jakim to niby jestes seksista i zawsze przyprawiac jakims chamstwem w stosunku do zwierzat. Taki prawdziwy facet, na jakiego Ty pozujesz, nie musialby siedziec latami na babskim forum i to podkreslac i o sobie anonimowo opowiadac rzeczy, ktore tworza pewien image nie istniejacy.
Ba! Taki facet wcale by nie wlazl na wyszukiwarke i nie szukal forum zeby gadac i gadac i gadac glupoty.
Nudny sie robisz, a pomyslec, ze ciagle to samo gadasz od tylu lat. Nie nudzisz sie sam soba? Bo ja bym chyba juz umarla z nudow od tych prob udowadniania, ze jestem kims kim nie jestem.

Misinx napisał/a:

W papierach bałagan ogarniam sukcesywnie Nawet w tym celu kupiłem sobie taką małą niszczarkę do dokumentów. Nazbierało się tego trochę przez lata.
Okien w tym roku to już na pewno nie będę mył. Szkoda zachodu. Ciemno i tak nic nie widać
Ale firanki to może też wypiorę, bo chyba ostatnio były prane jeszcze za kadencji żony.

niszczarkę też mam, ale swego czasu gdzieś się zapodziała, gdy była potrzebna. I potem, przez przypadek znalazłam ją na pawlaczu w kiblu, gdzie mój cichcem podrzuca różne rzeczy, co mnie doprowadza do szewskiej pasji.
Teraz stoi u syna w pokoju, ale w sumie i tak jej nie używam. Szybciej mi cos podrzeć. Nie mam jakichś tajnych akt. Jak coś wyda mi się nadto poufne to po prostu drę i topię w  kibelku.

Nie, no nie żartuj. Nie umyjesz okien dla Jezuska??

;-)

Nie mniej, ponieważ koleżankę coś boli i uwiera, a wiem, że może to być stan męczący, to odpowiem.
Nie wiem co ci tam po głowie krąży o chamstwie w stosunku do zwierząt. Mój stosunek do zwierząt oparty jest na zdrowym rozsądku. Na czym oparty jest twój, to twoja sprawa i zauważ żem go nieciekawy. Piegowata ma problem ze szkodnikami więc podałem jej sposoby na pozbycie się szkodników. Stare i sprawdzone ale nie będę przecież potępiał Piegowatej jeśli będzie chciała pół nocy poświęcić na polowaniu z pudełkiem na myszę żeby ją potem wypuścić. Ja wolę się wyspać, poza tym ze względu na fakt, że sam też biegałem za myszą, to wiem, że nie jest to łatwe, a z punktu widzenia celu, czyli złapania wręcz jałowe. Jednakże żeby ci ułatwić życie, na wypadek innych wpisów postanowiłem usystematyzować mój stosunek dla zwierząt. Tak żebyś miała gotowe dane do przeżucia i wyplucia. Tak więc po pierwsze zwierzątka systematyzuję wg kryterium: przydatne, nie przydatne, szkodliwe. Popularne kryterium "ooo jaki słodki piesiu" mnie osobiście nie interesuje aczkolwiek widzę, że można je przypasować do co najmniej dwóch moich Jeśli chodzi o konkrety to np.:
- pająki mają u mnie w domu immunitet i nie pozwalam członkom rodziny ich tępić, albowiem są to owady pożyteczne.
- mrówki, pierwszy obiję mordę komuś kto niszczy mrowisko w lesie ale mrówki, które lęgną się na moim tarasie i okolicach bezwzględnie tępię. Zresztą na stanowcze życzenie małżonki, którą irytują mrówcze arterie komunikacyjne na naszych meblach i podłogach.
- pszczoły, poświęcę czas żeby wypuścić biedną pszczółkę, która zabłądziła do naszego domu, a mam obok pasiekę. Pszczoła to pożyteczny owad.
- osa, szerszeń, komar, karaluch itp., poświęcę czas żeby je unieszkodliwić w moim bezpośrednim otoczeniu, ponieważ w tym otoczeniu są to owady nieprzydatne i szkodliwe. Głównie dotyczy to os, którym co roku muszę eksterminować gniazda.
- pieski i kotki (nie te z Z Nation). Normalny, zdrowy, łowny kot jest dla mnie ze wszech miar zwierzęciem pożytecznym. Chętnie bym sobie jakiegoś sprawił niestety ze względu na fobię małżonki jest to niemożliwe. Do innych kotów mój stosunek jest neutralny, to znaczy, że raczej mam je gdzieś. Oczywiście łowny kot weteran zasługiwałby u mnie na dostatnią emeryturę nawet ślepy i kulawy. Psy to raczej sprawa czysto rekreacyjna. Obecnie nie posiadam. Interesuje mnie posiadanie dużego kompana ale obecnie nie posiadam ogrodzenia. Nie jestem zainteresowany umieszczaniem kompana w budzie lub kojcu więc tematu na razie nie ma. Aczkolwiek w ciągu 3-4 lat miałem już dwie znajdy, przybłędy, a z jednym jestem w stałym kontakcie Niemniej choć psy lubię, to w terenie mam ze sobą gaz na wypadek spotkania z psem, z którym nie pogadasz...
- ptactwo dzikie. Gołębie, na szczęście nie występują w pobliżu miejsca mojego zamieszkania. Gdyby występowały, to w obrębie mojej posesji tępiłbym przy pomocy wiatrówki. Inne ptaki mi nie przeszkadzają, spełniają pożyteczną rolę w przyrodzie i bywa, że ładne dźwięki wydają. W tym roku jeden ptaszek uwił sobie gniazdo w moim garażu, a drugi wydziobał sobie dziurę w styropianie pod okapem domu i też zrobił gniazdo. Choć zaburzyło to nieco moje odczucia estetyczne, szczególnie widok zasranej kostki ale uznałem, że to dobry omen jak ptaki się zadomowiają i pozwoliłem im tam gniazdować.
- gryzonie, krety, jeże itp. Żelazna zasada brzmi, że wara od mojego domu. Mysza może sobie żyć w moim ogrodzie ale niech też tam sobie zimuje. Przy czym mnie nawet nie przeszkadza sam fakt, że mysza sobie po domu biega. Niestety jeśli sra, gdzie popadnie, a już szczególnie bezczelnie w szafkach i szufladach z żywnością, no to sama prosi się o kłopoty. Podobnie krety, zależy gdzie kopce robią. Aczkolwiek w ich tępieniu ograniczam się do humanitarnych metod z wypłaszaniem. Jeże mają u mnie spokój, czasem najwyżej zagadam do nich nocą jak sobie maszerują.
- płazy, gady. Nie przepadam ale nie wchodzę im w paradę i tego samego oczekuję
- zwierzęta hodowlane, jak najbardziej pożyteczne, bo lubię mięso, mleko, jajka, wyroby skórzane i poduszki z prawdziwego pierza. Nie popieram ich złego traktowania, bo takie jest bezsensowne, a wręcz szkodliwe, bo zmniejsza jakość i wydajność zwierzęcia.
- zwierzęta dzikie łowne. W granicach określonych prawem można je łowić i na nie polować co nie stanowi dla mnie żadnego problemu.

Jeśli jakiegoś zwierzątka nie wymieniłem, a mój stosunek do niego cię interesuje, to daj znać. Natomiast mój stosunek do cycków jest jak najbardziej entuzjastyczny, popieram w pełnej rozciągłości, w każdym wymiarze i pod każdą szerokością geograficzną.

Misinx napisał/a:

Normalnie tak Cię teraz widzę

I prawidłowo aczkolwiek na drugi raz dawaj jakąś bardziej medialną królewnę

A ta jest niemedialna ?

rossanka napisał/a:

Mam kolejne pytania, jakby ktoś chciał odpowiedzieć  poprzednie przeczytałam i sobie he zalogowalam.
1Jakie macie poczucie własnej wartosci: wysokie, srednue czy niskie.
2 czy zawsze było ono wysokie czy niskie, czy zmieniało się przez lata i czy zależało od okoliczności
3 co sprawia, że macie wysokie poczucie własnej wartości czy odwrotnie bardzo niskie? Czy są to konkretne czynniki?

ad.1. Zawsze odkąd pamiętam moje poczucie wartości oscylowało w stanach niskich. Od szorującego po dnie, do takiego szorującego po suficie
ad.2. W pierwszych latach mojego związku z żoną ono rosło, a potem leciało na pysk. Pod koniec małżeństwa czułem się kompletnie nic nie wart i że kompletnie nie mam sobą nic do zaoferowania. Teraz powoli z tego wychodzę, ale podejrzewam, że szału to nigdy nie będzie. Nie zmienię się o 180 stopni. Ale jest trochę lepiej.
ad.3. To są zaszłości z dzieciństwa i młodości, a potem to już dalej tak szło, że sam sobie udowadniałem, że jestem beznadziejny. Wszystko widziałem przez ten pryzmat. To jest zaklęte koło, czujesz się beznadziejny i jednocześnie tak kształtujesz swój punkt widzenia na rzeczywistość, żeby to sobie potwierdzać. Czucie się w bagnie też uzależnia. A co mi poprawia poczucie wartości ? Pozytywny odbiór przez innych. Zwłaszcza przez osoby na których mi zależy.

Misinx napisał/a:

rossanka napisał/a:

Mam kolejne pytania, jakby ktoś chciał odpowiedzieć  poprzednie przeczytałam i sobie he zalogowalam.
1Jakie macie poczucie własnej wartosci: wysokie, srednue czy niskie.
2 czy zawsze było ono wysokie czy niskie, czy zmieniało się przez lata i czy zależało od okoliczności
3 co sprawia, że macie wysokie poczucie własnej wartości czy odwrotnie bardzo niskie? Czy są to konkretne czynniki?

ad.1. Zawsze odkąd pamiętam moje poczucie wartości oscylowało w stanach niskich. Od szorującego po dnie, do takiego szorującego po suficie
ad.2. W pierwszych latach mojego związku z żoną ono rosło, a potem leciało na pysk. Pod koniec małżeństwa czułem się kompletnie nic nie wart i że kompletnie nie mam sobą nic do zaoferowania. Teraz powoli z tego wychodzę, ale podejrzewam, że szału to nigdy nie będzie. Nie zmienię się o 180 stopni. Ale jest trochę lepiej.
ad.3. To są zaszłości z dzieciństwa i młodości, a potem to już dalej tak szło, że sam sobie udowadniałem, że jestem beznadziejny. Wszystko widziałem przez ten pryzmat. To jest zaklęte koło, czujesz się beznadziejny i jednocześnie tak kształtujesz swój punkt widzenia na rzeczywistość, żeby to sobie potwierdzać. Czucie się w bagnie też uzależnia. A co mi poprawia poczucie wartości ? Pozytywny odbiór przez innych. Zwłaszcza przez osoby na których mi zależy.

Mam tak samo.
Czy nie sądzisz  że na poczucie wartości nie powinien wpływać partner czy rodzina, że to powinno być z wewnątrz?
Tu pisze dużo osob będących w póki co szczęśliwych związkach i po ich wpisach widać, że ich poczucie wartości jest wysokie. Zawsze się zastanawiam, czy obi takie po prostu jest, czy jakby partner odszedł, to poczucie wartości okazałoby się, że pikuje nagle ostro w dół.

Jak se wczoraj zasiadłam na forum, to zapomniałam wyjąć prania z pralki i rozwiesić

Tak, że nie wdaję się teraz w dyskusje, idę pracować

Potem się rozpiszę.

Pozdro!

1Jakie macie poczucie własnej wartosci: wysokie, srednue czy niskie.

2 czy zawsze było ono wysokie czy niskie, czy zmieniało się przez lata i czy zależało od okoliczności

3 co sprawia, że macie wysokie poczucie własnej wartości czy odwrotnie bardzo niskie? Czy są to konkretne czynniki?

Mam kolejne pytania, jakby ktoś chciał odpowiedzieć  poprzednie przeczytałam i sobie he zalogowalam.
1Jakie macie poczucie własnej wartosci: wysokie, srednue czy niskie.
2 czy zawsze było ono wysokie czy niskie, czy zmieniało się przez lata i czy zależało od okoliczności
3 co sprawia, że macie wysokie poczucie własnej wartości czy odwrotnie bardzo niskie? Czy są to konkretne czynniki?

no to mi w dól nie spada, ale jak ktoś zaznaczy ze z jakiegoś mojego powodu mu miło, to mnie podbudowuje niewątpliwie.

Nie żyjemy w próżni. Może w idealnej sytuacji powinno być tak, że poczucie wartości powinno być z wewnątrz. Zresztą ono jest z wewnątrz, ale pod wpływem tego co jest na zewnątrz. Przecież ono się kształtuje u zarania w ten właśnie sposób. My się nie rodzimy z poczuciem wartości, tylko je nabywamy z wiekiem właśnie w korelacji z bliskimi. I ten proces trwa całe życie, choć najbardziej intensywny jest w dzieciństwie i młodości. Dlatego gadanie, że poczucie wartości powinno wynikać jakby z samego siebie to moim zdaniem takie trochę odrywanie człowieka od rzeczywistości.

SanTi napisał/a:

A wczoraj tak jak Pieguska nie wyciągnęłam prania z pralki, ani naczyń ze zmywarki...
No ale u mnie mąż to robił, a wraca za 2 tygodnie...

Oj to niegrzeczna jesteś i wiesz co Cię za to czeka od męża

Ela210 napisał/a:

no to mi w dól nie spada, ale jak ktoś zaznaczy ze z jakiegoś mojego powodu mu miło, to mnie podbudowuje niewątpliwie.

Możemy popracować i w drugą stronę

Misinx napisał/a:

Nie żyjemy w próżni. Może w idealnej sytuacji powinno być tak, że poczucie wartości powinno być z wewnątrz. Zresztą ono jest z wewnątrz, ale pod wpływem tego co jest na zewnątrz. Przecież ono się kształtuje u zarania w ten właśnie sposób. My się nie rodzimy z poczuciem wartości, tylko je nabywamy z wiekiem właśnie w korelacji z bliskimi. I ten proces trwa całe życie, choć najbardziej intensywny jest w dzieciństwie i młodości. Dlatego gadanie, że poczucie wartości powinno wynikać jakby z samego siebie to moim zdaniem takie trochę odrywanie człowieka od rzeczywistości.

Idealnie by było z wewnątrz, ale czy jest to możliwe, skoro od małego życjemy najpierw w rodzinie i to ona ma największy wtedy wpływ, a potem reszta społeczeństwa.  Jeżeli przykładowo w dzieciństwie słyszysz" zamknij sie gówniaro" albo" zobacz na Justynkę, nie możesz być jak ona?" , albo "zostawię cię, wyjade i nigdy nie wrócę" - jesli przykładowo słyszy się takie zdania będąc dzieckiem, jasne, że wpływa to na poczucie wartości. Dobrze, jak człowiek zdaje sobie z tego sprawę tylko sęk w tym, że trzeba sobie z tego zdawać sprawę, dopiero później można nad tym popracować. Inaczej nawet nie wiesz, że masz niskie poczucie wartości, nie zdajesz sobie z tego sprawy, a wszystkie zdarzenia jakie Cię w życiu spotykają uznajesz za przypadek.
A teraz pytanie, jak podwyższyć poczucie własnej wartości? Bo przecież nie przez to, że np skończysz studia, czy schudniesz,czy kupisz sobie piękny samochód.
Co podwyższa to poczucie wartości?

rossanka napisał/a:

1Jakie macie poczucie własnej wartosci: wysokie, srednue czy niskie.

Zależy. Patrząc na zwyżki i spadki to wyjdzie średnio średnie.

rossanka napisał/a:

2 czy zawsze było ono wysokie czy niskie, czy zmieniało się przez lata i czy zależało od okoliczności

Okoliczności

rossanka napisał/a:

3 co sprawia, że macie wysokie poczucie własnej wartości czy odwrotnie bardzo niskie? Czy są to konkretne czynniki?

Izolacja powoduje, że rośnie.

To tyle prania się w wczoraj przekisiło w pralkach Szok. Wczoraj był jakiś poruszający odcinek serialu w tv ?

co ludzie maja z tym "póltorej roku"? Prześladuje mnie to ostatnio ;-)

Misinx napisał/a:

To tyle prania się w wczoraj przekisiło w pralkach Szok. Wczoraj był jakiś poruszający odcinek serialu w tv ?

oglądalam do 3 w nocy na discovery katastrofy budowlane :-))
Albo na national geographic...

Misinx napisał/a:

adiafora napisał/a:

co ludzie maja z tym "póltorej roku"? Prześladuje mnie to ostatnio ;-)

A o co chodzi, bo nie wychwyciłem ?

no też tak wyżej napisałeś :-)

adiafora napisał/a:

co ludzie maja z tym "póltorej roku"? Prześladuje mnie to ostatnio ;-)

A o co chodzi, bo nie wychwyciłem ?

adiafora napisał/a:

Misinx napisał/a:

To tyle prania się w wczoraj przekisiło w pralkach Szok. Wczoraj był jakiś poruszający odcinek serialu w tv ?

oglądalam do 3 w nocy na discovery katastrofy budowlane :-))
Albo na national geographic...

Ciekawe jakby to Freud zinterpretował

Bo z naturalnego punktu widzenia nie realizujemy się biologicznie. Czyt. instynkty rodzicielskie nie są zaspokojone.

To zupełnie nie działa. Wiesz co ja mam w życiu? Skończone 2 uczelnie, kursy, szkolenie - już nie licze. Znam jeden język w stopniu bardzo podstawowym, drugi - jestem na C1. Mam samochód (może nie jakiś super, ale jestem z niego bardzo zadowolona). Waże 52 kg, przy 163 cm wzrostu. Podobno mam bardzo ładną figurę, jak się ładnie latem ubiorę, to widze te wszystkie spojrzenia mężczyzn na ulicach. Piszę tu o nerwicy, ale przy niektórych moich lękach wyczynem jest, ze pracuję, jeżdzę  i ogólnie funkcjonuję a nie zamknęłam się w domu. Potrafię sobie niemal wszystko załatwić sama, wbrew pozorom jestem spokojna ale bardzo obrotna i zaradna. Umiem sobie w domu naprawić sama proste rzeczy, ewentualnie wiem do kogo gdzie i po co zadzwonić aby mi pomógł (kiedyś miałam problemy z komunikacją, wstydziłam się rozmawiać z obcymi osobami i prosić o pomoc).  Umiem robić wiele rzeczy, jestem bardzo artystycznie-kreatywna (kiedyś dużo malowałam). Potrafię sobie kupić perfumy prawie za 300zł, nie żałuję sobie na kosmetyki i takie tam. W końcu odeszłam w związku w którym byłam niekochana, nie siedziałam w nim latami, więc nie było tak, że związek za każdną cenę, jakąś tam dumę miałam.
Poza tym parę jeszcze rzeczy by się znalazło, o których tu nie piszę bo to nie ma znaczenia dla dyskusji.
Ciągle się rozwijam na wielu polach, ale na moje poczucie wartości nijak się to ma. Mogłabym zdobyć doktorat albo lupić sobie Mercedesa i tak by to nic nie zmieniło.
Za to jakbym miała męża i 2 dzieci - moje poczucie wartości poszybowałoby bardzo wysoko. Dlaczego?

Misinx napisał/a:

adiafora napisał/a:

oglądalam do 3 w nocy na discovery katastrofy budowlane :-))
Albo na national geographic...

Ciekawe jakby to Freud zinterpretował

nie wiem ;-) ale tak serio to czasem przerażające, jak w wyniku niedopatrzenia, nieuwagi, bo jeden myślał, że drugi zrobi a drugi, że zrobił pierwszy...może legnąć w gruzach nie tylko budynek a życie wielu ludzi.
Zginęło 140 ludzi bo przy budowie hotelu projekt poszedł do poprawki, firma budowlana zaproponowała jakąś modyfikację wiszących pasaży, ale nie przeliczyła dokładnie obciążenia na m2 bo uważała, że to w gestii projaktantów leży. Ci założyli, że skoro im takie rozwiązanie techniczne zaproponowali to spełnia ono normy budowlane... No i w efekcie zbudowano z poważną wadą konstrukcyjną i tylko kwestią czasu było, kiedy to pier...nie.

rossanka napisał/a:

Lucyfer666 napisał/a:

Bo z naturalnego punktu widzenia nie realizujemy się biologicznie. Czyt. instynkty rodzicielskie nie są zaspokojone.

Nie nie nie. Mam parę koleżanek, które mają te dzieci, mężów, a po latach i w szczerych rozmowach wyszło, że wcale szczęśliwe nie są i ze to ma się nijak do ich poczucia wartości.
A są też osoby które dzieci nie mają, a poczucie wartości wysokie.

Kot z Cheshire napisał/a:

Ah, Alice. We can't go home again. No surprise really. Only a very few find the way, and most of them don't recognize it when they do. Delusions, too, die hard with memory.