30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Widzę, że wprowadziłem do wątku ponure przemyślenia życiowe.

Piegowata, jeżeli on wchodzi do Twojego domu mimo zakazu, to jest to wtargnięcie, przestępstwo... Trzeba już konkretnie zareagować. Przez długi czas było mu wolno, dlatego nie będzie mu łatwo zaakceptować zmiany. Wszystko zależy od Twojej determinacji i stanowczości. Może napisz do niego sms, że od tego momentu nie życzysz sobie kontaktu i spotkań z nim, a drzwi miej zamknięte? I jeśli nadal będzie próbował, wtedy można działać dalej... Tylko jeżeli on ma jakiekolwiek tendencje do choćby minimalnej agresji, to trzeba uważać. Taka groźba może podziałać jak płachta na byka Nie myśl o tym, co zrobiłaś źle, tylko o tym, co teraz należy zrobić, żeby się od tego uwolnić. Mam nadzieję, że jego obecność nie jest Ci potrzebna do tego, żebyś czuła się bardziej wartościowa i potrzebna... Jego zachowanie powinno Cię martwić i męczyć, a nie cieszyć

Rossanko, właśnie o to mi chodziło... Z jednej strony nam szkoda, że pewne rzeczy się nie udały, ale z drugiej - jest przecież tyle pozytywnych stron. Im dłużej żyje się samemu, tym trudniej przyzwyczaić się do zmian. Nawet wtedy, gdy są chciane... Masz może wrażenie, że przez długi czas czułaś się niewystarczająco dobra, próbowałaś się zmienić, "naprawić" i dlatego mogło się nie udać nawiązanie z kimś relacji? Mnie się zawsze wydawało, że muszę w sobie coś jeszcze ulepszyć... Wygląd, pracę, zarobki, charakter, wykształcenie... A teraz nie mam wpływu na to, co dla większości facetów jest kluczowe - młody wiek Nie jest mi bardzo przykro z tego powodu, to po prostu fakt. Mieszkasz zupełnie sama, masz zwierzęta?

To coś jak casting czy co ?

Judo w treningu pewnie też zakłada nudne powtarzanie technik A to właśnie pamięć mięśniowa, bo w trakcie walki nie ma czasu na odtwarzanie w głowie jak wykonać technikę.
Ze strzelaniem i ćwiczeniem, to a propos mojego wpisu na innym wątku mam ten problem, że przy strzelaniu z ostrej zawsze na początku mam adrenalinkę. Dlatego jak mogę, to na początku wolę kolejkę, dwie postrzelać z bocznego zapłonu. Plus ćwiczenia szybkiego zgrywania przyrządów, bo na początku przez tą adrenalinę ręce szybciej wpadają w drżenie. Jak już zadrżą, to odpuszczam, ręce w dół albo do siebie, oddech, relaks i dopiero z powrotem do strzału. Tak mnie uczył instruktor z kilku poprzednich strzelań.

Ależ nie cieszy. Jeszcze jakiś czas temu miło mi było, gdy w czymś pomógł, był uczynny, fajnie było mieć z kim pogadać, ale już nie chciałam go jako partnera. Potem coraz bardziej jasne się stawało, że on będzie dążył do zmniejszania dystansu i liczy, że będę z nim znowu. Liczył bynajmniej nie z miłości, ale z wyrachowania i cwaniactwa, co do tego nie mam już żadnych watpliwosci. Złapałam go na oszukiwaniu mnie i próbach wyłudzenia pieniędzy.
Nie wysyłam sms-ów, on ma je w nosie. Zablokowałam telefon i zamykam drzwi. Dzisiaj zamknąć nie zdążyłam, przytrzymał i wszedł. Nie był nigdy wobec mnie agresywny, nigdy (jeszcze przynajmniej) mnie nie uderzył, najwyżej coś tam ostrzej powiedział. Ale jest niesamowicie uparty, sprawia wrażenie, jakby nic go nie ruszało, niczym się nie przejmował. Mogłabym mu chyba w twarz napluć - przyszedłby znowu. Zastanawia mnie czasami, czy wszystko z nim w porządku, czy to nie jakiś socjopata. Przy tym świetnie umie udawać czułego, ciepłego i wrażliwego. Oskar, normalnie, za rolę!

Ja się tam na socjopatach nie znam, ale strasznie jest nieprzemakalny. Gdzieś mi się kiedyś obiło, że oni tacy są.

Właśnie obiło a taka oczytana ,oczywiście nie chce mi się linkować ani szukać źródeł ,ale jeżeli jest alkoholikiem to wyklucza socjopatię .
Ty tak się nie wyrywaj do diagnozowania, bo po co ci to potrzebne,marnujesz czas, sam zespół uzależnienia wystarczy aż nadto do różnych atrakcji jeżeli dotyczy PP.Wystarczy też to że nie tolerujesz jego picia bo masz prawo,a on ma prawo pić jak chce/niechce,czy musi, nie macie wiele wspólnego w stosunku do picia.Nie jesteś w stanie w żaden sposób sprawić że on będzie pić w sposób kontrolowany on też nie ma już takiej mocy jeżeli jest alkoholikiem.

Szukasz asystentek ?

Odpowiem jak Rafał Pacześ "do bigosu"

A to Ty szukasz pracy? kto za Tobą nadąży .:P

Druga praca
Jak to mówią, trzeba działać, jak jest okazja.

Też coś takiego przez lata miałam,  zwłaszcza do 30, że czułam się nie wystarczająco dobra i ciągle coś poprawiłam.  Dużo ćwiczyłam, farbowaną włosy,  chodziłam w pełnym makijażu,  w minowkach, ubieral am się bardzo kobieco, uczyłam się języków,  robiłam prawo jazdy, biegalam  na siłownię,  starałam się być odważna,  wychodzić do ludzi i do 30 zrywalam same kosze mimo tego
Na młody wiek nie patrzę,  inaczej znajoma grubo po 50 nie znalazłaby  faceta, drugi kolega grubo po 50 też znalazł sobie panią  i bynajmniej nie młodziutka,  sąsiad lekko po 50tce spotyka się z kobietą w swoim wieku po rozwodzie itd. Jak jest uczucie,  to wiek nie gra aż takiej roli (w granicach rozsadku). Chyba, że chodzi o dzieci, ale to też nie do końca.  Mam znajomą, która jest z facetem ponad 10 lat, nigdy nie mogła mieć dzieci, poznali się jak ona miała 27 chyba. Dzieci do dziś nie mają.  Może to gdy jest uczucie nie jest najważniejsze.  Mieszkam że zwierzęciem jeśli o to pytasz. Umiem soboe zorganizować czas, kolezanekonomia miałam kiedyś więcej,  ale od kad mają rpdziny kontakty znikły.  Przez lata je trzymałem,  dzwoniłam,  aż pewnego dnia zrobiłam eksperyment i przestałam dzwonić pierwsza. 80 procent kolezanek nie oddzwonilo  to tej pory,a minęło parę lat. Ale nie ubolewam, widać słabe to były przyjaźnie.  Ogolnie się nie narzucam  i jak widzę,  że ktoś wiecznie nie ma czasu, znaczy, że nie chce podtrzymywać znajomości, to się w nią  nie pcham.

Moje kondolencje, Paslawku.
________________________________
________________________________

Rossanko, ja miałam inną strategię. W wielkim skrócie - pozę pt. "Nie to nie, mam was w nosie. Będę sobie książki czytać, a stroje, makijaże i uganianie się za chłopakami są dla pustych panienek. Ja jestem mądrzejsza!". Dopiero później zapragnęło się normalności, ale zupełnie nie umiało się po nią sięgnąć ani jej rozpoznać.

Gdybym miała teraz uderzyć w lament, napisałabym, że życie mi pokazało, gdzie moje miejsce, i ukarało, że miałam czelność się wychylić. Że normalność, której tak pragnę, jest dla innych.
Z tym się jednak nie chcę pogodzić, widzę dookoła, że wyroki można zmieniać, tylko trzeba wiedzieć, jak się do tego zabrać. Może jeszcze zdążę się dowiedzieć.

Idę do miasta po pułapkę na myszy. Żywe!

Dzięki dziewczyny,żona jest nad wyraz spokojna właściwie to i jej siostra też były w sumie na miejscu,ale nie w szpitalu bo odwiedzin niema, ostatnio dziadek męczył się bardzo,zmagał też się z demencją ,a wyraźnie poddał się w piątek także wiele wskazuje że śmierć była wybawieniem z cierpienia,ulgą, dużo by pisać o dziadku co ostatnio się działo,ale mimo wszystko jakoś żal choć ja nie maiłem jakichś bardzo bliskiej z nim relacji z drugiej strony wrogami też nie byliśmy dla siebie mnie się słuchał i respektował moje rady dziewczyny miały z nim przechlapane uparty był nieracjonalnie a zdaniem córek kompletnie się nie przejmował .Jutro rano jadę tam do dziewczyn zobaczymy jak działa machina pogrzebowa.

Dostałeś tę robotę ?

Pasławku moje kondolencje, dla Ciebie i rodziny.

Dziękuje wszystkim bardzo, w imieniu żony również ,
pozdrawia też wszystkich .

Rossanko, staram się i lubię patrzeć na rzeczy z tej jaśniejszej strony, ale nie zaprzeczę Paslawkowi, że nie wszystko jest takie różowe i gdybym się dobrze "wczuła", mogłabym nieźle nad swoim życiem popłakać. Ale próbuję coś z tym wszystkim robić i jednak znajdować powody do zadowolenia. Nie chcę żyć zgorzkniała,  smutna i niczym nie zachwycona.
Mnie cale życie dawano odczuć, że coś ze mną nie tak, że jestem nieudanym dziwolągiem, Z drugiej strony miałam też sporo przekazu wręcz przeciwnego, byli ludzie, którzy bardzo mnie doceniali, i może dlatego nie dałam się zupełnie wdeptać w ziemię (a znam takie osoby, ciężko mają w życiu), odrobinę w siebie uwierzyłam. Ale jak pisała K. Miller, którą lubię czytać, szambo wybija
Myślę coraz poważniej, by się za to zabrać. Chciałam dzielnie i samodzielnie, ale chyba zgodzę się z nacierającym mi uszy kolegą, że to mało skuteczne.
Na coś się może ten PP przydał, bo coś w sobie odkrywam.
Dzwonił wczoraj z matki telefonu, bo jego zablokowałam, Rozmowa była oschła i krótka.

Lucek, miałam swego czasu rok z serią pogrzebów

Dwa pytania celem zmienienia tematu :
pierwsze : Dlaczego mimo terapii, poznania mechanizmów zaburzeń, poznania tego dlaczego jedne sytuacje tak na mnie dizłaja a inne inaczej, dlaczego zachowuję sia tak a nie inaczej w danych sytuacjach - nie przekłada się to jakoś specjalnie na życie. To coś, jakbym znała bardzo dobrze podręcznik do nauki jazdy samochodem, znaki drogowe, zasady poruszania się po drogach, wiedziała jak użycać sprzęgła, hamulca, wiedziała gdzie włączyć swiatła, nawet umiała jechać jak instruktor siedział obok mnie - ale w przypadku jak mam sama wyjechać w trase okazuje się, ze nie umiem, choć znam teoretycznie podstawy i zasade jazdy.
drugie: czy i jak dzieciństwo wpłynęło a może wpywa na Wasze dalsze życue w różnych jego obszarach? Czy nie ma ono takiego dużego wpływu?

Wyrazy współczucia, Pasławku!

Rossanko, wracając do poprzedniego tematu - mnie dbanie o siebie i starania też nic nie dały, do tej pory nie dają. Wszystko to robię już bardziej z przyzwyczajenia i dlatego, że po prostu lepiej się wtedy czuję, dobrze to wpływa na psychikę. Poza tym grudzień to mój ulubiony miesiąc, więc i tak cała jestem w skowronkach. Mam wrażenie, że z tym wiekiem jest tak, że ma on mniejsze znaczenie wśród nieco starszych osób, u tych w średnim wieku może być inaczej, ale nigdy nie ma reguły.

A postawione pytania świetne! Dla mnie terapia indywidualna ma duże znaczenie i chociaż poradziłabym sobie bez niej, tak myślę, to już po paru miesiącach widziałam duże zmiany w swojej głowie. Odważyłam się na to, na co nie mogłam przez wiele lat, mam inne spojrzenie na kwestię pracy i odpoczynku, obowiązków, mojego wpływu na życie, stawiania granic... Nie wiem, jak było u Was, ale u mnie terapeuta nie skupia się tylko na słuchaniu, ale często zadaje konkretne pytania dotyczące tego, jak się zachowałam i dlaczego, że może warto to zmienić, gdy pojawi się podobna sytuacja i na bieżąco mnie rozlicza z tego, co robiłam i jak myślałam w danym tygodniu. Wyraża swoje zdziwienie, aprobatę lub dezaprobatę, często wyraża swoje zdanie i wskazuje moje błędy, czasem się uśmiecha - jest po prostu człowiekiem. Wynik terapii na pewno zależy od tego, czy dogadujemy się z terapeutą. Oczywiście sama terapia nie zagwarantuje nam znalezienia partnera, ale jeśli chcemy zmienić myślenie i zachowanie, poprawić swoje relacje z innymi i nasze samopoczucie, to tak. Ja dzięki terapii, po kilku miesiącach jej trwania, zdecydowałam się na coś, co wydawało mi się poza zasięgiem i planowałam to na za kilka lat. Sam terapeuta zapytał, dlaczego czekam, co mnie powstrzymuje, dlaczego miałoby mi się nie udać i dlaczego mam wrażenie, że mam taki słaby wpływ na swoje życie. Po przemyśleniu tego wszystkiego, podjęłam jedną z ważniejszych decyzji w swoim życiu, która ma teraz ogromny wpływ na moje poczucie sensu i szczęścia. Przed terapią nawet bym nie pomyślała, że dam radę to zrobić, że psychika mi na to pozwoli.

Dzieciństwo miało wpływ na moje życie... To właśnie wtedy wykształciły się moje zainteresowania, cechy charakteru, introwertyczny sposób bycia, ale też trudności w relacjach z innymi, poczucie, że trzeba uważać na wszystko wokół, ponieważ może być zagrożeniem. Z biegiem lat poziom stresu i strachu wzrósł, aż przyszedł moment, w którym trzeba coś z tym zrobić

Jeśli się nie przekłada to znaczy, że dalej mimo wiedzy dalej trzymasz się pewnych schematów myślowych, działania itd. Sama wiedza nie wystarczy. Trzeba ją jeszcze wykorzystać. Poza tym działania terapii są przełożone w czasie. Wczoraj przeczytałem w jednej książce takie fajne porównanie, że psychoterapia przypomina trochę leczenie aparatem ortodontycznym, czyli wymaga sporo wyrzeczeń, sporo czasu, sporo bólu, sporo nakładów finansowych (niestety), a na efekty trzeba długo czekać. I tu można dojść do pewnej konkluzji, że być może jednak terapia przekłada się już w jakiś sposób na Twoje życie, ale Tobie jest trudno to dostrzec. Z reguły jest tak, że zawsze spodziewamy się spektakularnych zmian, a to niestety tak nie działa. Mnie też się często wydaje, że jestem "terapioodporny", ale z opinii mojej przyjaciółki, która jest psychologiem wynika, że ja przez te lata się jednak zmieniłem. Mnie to najlepiej było dostrzec na przykładzie tej ostatniej relacji z kobietą. Niby były pewne emocje tak samo jak kiedyś, ale jednak było inaczej. Nie było już takiej fali paraliżującego lęku, takiej chęci ucieczki i dalej nie ma. Choć oczywiście to nie jest tak, że jest przeskok całkiem na "drugi biegun".
Być może trzeba porzucić myśl, że nasza zmiana będzie jakaś o 180 stopni, że będzie spektakularna. Ja podejrzewam, że pewnych naszych deficytów i związanych z tym problemów już nigdy nie nadrobimy. Ale możemy jednak znacząco wpłynąć na jakość naszego życia.
A propos tej książki z której wziąłem to porównanie, to tytuł "Niekochalni". Polecam To o takich jak my.

Poruszyliście ciekawy i ważny temat. Bliski i mnie. Wieczorkiem dopiszę coś na ten temat - w nagrodę za dobry dzień, bo tak mi jakoś fajnie dzisiaj wszystko idzie
Pozdrawiam serdecznie.

Nie jestem zwolennikiem dawania sobie nadziei. Jestem typem planisty i aktywnego działacza.

Dokładnie to miałem na myśli Paslawku
Bez bólu nie da rady.

Dlaczego chociaż już wiadomo jaki jest mechanizm i wydarzają się pewne rzeczy ciągle się wydarzają? Bo chcemy. Bo więcej korzyści jest w stanie obecnym niż przyszlym niby pożądanym?
Np słynne singielstwo: w jego zakończeniu mogą tkwić obawy że coś stracimy coś nam zostanie zabrane więc podświadomie działamy przeciw temu.

Gdyby kózka nie skakała Elu...

Jesteś swoim wrogiem Pegusie ? bo to Ty cała calusieńka ,przeszłość,podświadomość,pamięć ,wiedza ,zapłakane  skrzywdzone wewnętrzne dziecko i rozwydrzony bachor to Ty,będziesz walczyć ze sobą tępiąc się czy jak ?

To było pytanie nie stwierdzenie czy będziesz tępić siebie szukając wroga ,najpierw rozpoznając go.

Elu, tak właśnie jest, mamy na swoje życie większy wpływ niż nam się wydaje, nieświadomie podejmujemy takie decyzje, które mają nas w jakiś sposób chronić, a przez to tracimy coś innego, może bardziej cennego. Nic nie dzieje się poza nami, chociaż i tak mamy skłonności do obwiniania pecha i innych. A singielstwo bardzo często jest podświadomie zamierzone.

Pasławku, zwykle jesteśmy dla siebie największymi, a czasem jedynymi wrogami. Nawet gdy uzależniamy nasze samopoczucie od innych, to i tak problem tkwi w nas samych.

A zmiany, które nigdy nie są łatwe, a zwykle bolesne, wymagają odwagi Ale po co o siebie walczyć, może będzie kolejne życie

Piegowata, miałaś już nie wspominać wielkich zalet PP Tu jest pole do prawdziwej walki!

W takiej sytuacji najgorzej jest nic nie robić, każda inna metoda jest dobra. I lepiej jednak nie nazywać samego siebie wrogiem - na pewno sobie w ten sposób nie pomożemy.

Dostałem szóstkę z pierwszej pomocy! Co prawda zagroziłem synowi, że w sobotę dopilnuję żeby wszystkie elementy wykonał samodzielnie, bo inaczej zgłoszę nauczycielowi, że pracę trzeba podzielić na dwa. Doszła moja kamizelka z dodatkami - przeszczęśliwy Siedziałem, dopasowywałem, konfigurowałem i jest! Kumulacja, bo dostałem wiadomość od starego instruktora, że organizuje ostatnie w tym roku strzelanie za tydzień. No tym razem wezmę ze sobą starszego, on lubi postrzelać z prawdziwej broni, a nie bocznego zapłonu. Jeszcze a propos tej pierwszej pomocy nakręciłem się i znalazłem sklep niedaleko swojej pracy, który sprzedaje wyposażenie apteczek. O zgrozo bowiem ja mam taki absolutny niezbędnik przy sobie ale został już nadszarpnięty w wakacje. W samochodach nie mam apteczek, a w domu jakieś stare plasterki i bandaż elastyczny. Stwierdziłem, że na wsi i w terenie trzeba mieć cuś więcej.

Piegowata, niech Ci będzie Ale dla Twojego dobra trzeba zacząć z tego schematu wychodzić... Nawet jeśli jest to czysty fakt Nie pojawi się inny facet, gdy ten będzie cały czas w głowie...

Syl, ależ ja go nie hoduję w głowie. Ja po prostu doświadczyłam z nim tego, czego nie miałam przez całe życie. Ale że więcej przemawiało przeciw, w końcu pogoniłam.
A bez faceta się obejdę. Jak ma się pojawić, to się pojawi. Raczej się teraz nie czuję gotowa na nowe wrażenia.
"Uwielbiam", gdy inni mi dyktują, jak i co mam czuć. Albo gdy lepiej ode mnie wiedzą, co mam w głowie.

To nie jest tak, że chcę go z powrotem, że trzymam się kurczowo wspomnień i nikogo innego nie chcę. Podałam tylko przykład na podstawie niedawnych przeżyć na obciążenia z przeszłości. A Ty odczytałaś po swojemu.

Byłego męża też wspominam i co z tego? Nie wróciłabym za skarby świata, ale pamiętam i to nie tylko złe chwile.
To jakieś nietypowe?