30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Adiafora, to, że pojechałam, umówiłam się, uważam za stawienie czoła lękowi.
A to, że pogadam, to sposób na rozładowanie.

Nie będę udawać, że się nie boję.
Jak się nie wygadam, stres jest jeszcze większy. Gadanie mnie dystansuje i rozluźnia.

Racja, dentysta to tylko dentysta, ale ból to AŻ ból.
Zawsze mówię, że najbardziej w życiu boję się bólu. Fizycznego, bo z innymi bólami można podyskutować.

byłam dzisiaj w galerii. Świąteczny ruch jak ta lala :-)
Kupiłam sobie śmieszne skarpetki z mikołajami i reniferami :-) Nie zauważyłam, że dla swojego kupiłam z bałwanami
Dam mu 6 grudnia dla jaj.

Idę marynować schab. Jutro mam głodomorów na obiedzie. Wprosiła się córka z chłopakiem :-))  Bożesz, ile on może zjęść! A szczupły, jak nie wiem! Chyba tasiemca ma

dobranocka

Cześć, czołem, kluski z rosołem

Śniegu u mnie napadało przez noc. Bardzo lubię, gdy zimą jest biało, większa ilość światła dobrze na mnie wpływa, że o sentymentach nie wspomnę.

Po tej Waszej wczorajszej "pucówie" myślę, czy jednak nie zadzwonić jeszcze raz do przychodni i nie omówić poważnie tego gazu rozweselającego. Wczoraj od razu mnie chcieli brać na fotel (w sensie zabiegów, bo na fotelu byłam do przeglądu), a o gazie nawet nikt nie wspomniał ; "spękałam" więc maksymalnie. Byłoby jednak taniej o parę groszy i może jakoś dałabym radę. Zadzwonię jeszcze raz i poproszę o uczciwą i porządną rozmowę nie z rejestratorką, a z lekarzem.
Miał ktoś do czynienia z tym podtlenkiem azotu? "Głupiego Jasia" miałam ze dwa razy w życiu i rzeczywiście wsio rawno się po nim robi.
I tyle, więcej o tym nie ględzę, chyba że mnie dopadnie taka histeria jak wczoraj

I jeszcze praktyczne pytanie: dziewczyny (i ewentualne chłopaki), na ile dni przed świętami można przygotować pierwsze wypieki, żeby to dotrwało do świąt świeże i smaczne, ale żeby nie przesiadywać w kuchni do rana tuż przed Bożym Narodzeniem? Jednym słowem organizacja mnie interesuje ; jak sobie z tym radzicie?
Zamarzyła mi się tego roku kameralna domowa Wigilia z synem, bo syn daje mi do zrozumienia, że trochę ma dość łażenia po ciociach. A i ja chyba chciałabym pobyć u siebie. Odkąd wyszłam za mąż, zawsze się do kogoś chodziło.
No, kurczę, trzecią zimę mieszkam na Sz-skiej, a wieczerzy wigilijnej jeszcze tu nie urządzałam. Faux pas!

Miłego dnia!

Piegowata, ja się przyznaję, że do tematu ciast świątecznych podchodzę bez spiny - tzn. korzystam z wielu gotowych potraw, typu pierogi, uszka, ciasta. Ciasta u mnie w domu "idą" w ilościach śladowych, więc kupuję tylko po trochę kilka rodzajów (zwykle kawałek sernika, szarlotki i makowca). Pierogów nie lepię, nikt ich po karpiu nie chce zazwyczaj jeść. Jest grzybowa z suszonych grzybów, karp, różne filety dla dzieci, które nie chcą jeść karpia z ościami, kapusta z grochem, kompot z suszu.
Co do gazu rozweselającego nie wiem, leczyłam zęby w znieczuleniu do dziąsła tylko. Wiem, jak leczenie boli po kieszeni, wstawiałam w tym roku implant. Już odkładam pieniądze na wymianę, bo dowiedziałam się, że żywotność implantu to co najwyżej 10 lat.

To zrób jedzenie pod siebie i pod syna, w takich ilościach, byście we dwoje przejedli.
Dla mnie ważniejsze jest spotkanie niż jedzenie.

Spokojnie, ja też dawniej byłam ambitniejsza, nawet, o zgrozo, chciałam, by przed wieczerzą czytać odpowiedni fragment Biblii.
Zrób to, co Tobie i synowi sprawi przyjemność.
Ja tę Wigilię dzielę z ojcem dzieci, więc wiem, że jak nie zjedzą po kokardę u mnie, to doprawią się u ojca.

To takie pokolenie Mój młody tez wygląda tak, że mógłby grać w "Liście Schindlera", a potrafi zjeść bardzo dużo Oni to sobie chyba gdzieś magazynują

Spiny to ja mam dużo w sobie i wyłazi przy różnych okazjach. Spadek z domu, jak mniemam.
Trochę staram się wyluzowywać, ale różnie mi z tym idzie. A czasami popadam w drugą skrajność, bo się buntuję przeciwko spinie.

Spokój! Tylko spokój może nas uratować

Smaka mi na grzybową narobiłaś, Symbi Z łazankami, mmmmmm!

Ale zima za oknem <3

To ja nie cierpię świąt, jeszcze Woelkanoc stoleruję, ale tych grudniowych nie lubię i czekam już tęsknie na styczeń.
Jako dziecko bardzo lubiłam, jako nastolatka też. Na studiach ju mniej a potem coraz mniej, jak koleżanki wychodziły za mąż i święta spędzały z mężami i dziećmi a ja byłam sama, a członkowie mojej rodziny umierali i sie wykruszali ogólnie.
Potem, jak już wyprowadziłam się od rodziców, nie ma dla mnie znaczenia Święta czy nie, to normalny dzień, tylko głupoty w telewizji puszczają i wszyscy wariują z tym jedzeniem, a potem na osiedlu śmietniki pękają w szwach od wyrzucanego jedzenia. Normalnie szok. Jak przyjedzie rodzina, to pewnie razem posiedzimy, a inaczej to będę siedziałą sama wieczorami z książką albo chodziła na spacery.

Mój syn już chyba za stary na pierniczki, ale dawniej się robiło. Uwielbiałam to. W ogóle malutkie dzieci są takie całe nasze, całe z nami. Piękny czas, a tak szybko przemija.

Z czego to się robi pierwsze słyszę.

on chyba nie magazynuje, bo 5 razy do kibelka chodzi

padł z wyczerpania... dobre
Tasiemiec to gunwo, którego najbardziej się boję z pasożytów. Obrzydliwy. Moja znajoma miała a dowiedziała się o tym, jak jej z tyłka coś wylazło. Niespodzianka
Swego czasu popularna była wśród desperatek dieta tasiemcowa, gdzie łykały jajeczka tasiemca... Niektorzy to jednak mają nasrane w głowie.

A w temacie Świąt. Lubię tę krzątaninę. I lubię, jak jest dużo ludzi. Kolację przygotowuję na 10-12 osób.  I potraw mam 12 tradycyjnie.
U nas nie jada sie grzybowej tylko barszcz z uszkami. Rzecz jasna nie robię wszystkiego sama od a do zet. Chyba by mi ręce odpadły. Pierogi lepi mi znajoma, która sobie dorabia w ten sposób. U niej zamawiam też rybę po grecku, faszerowane jajka i śledzia pod pierzynką.
Najbardziej nie lubię smażyć ryb bo ryby to idą jak ciepłe bułki, wszyscy jedzą a ja to w ogole, mogę odżywiać się tylko rybami, więc kupuję na kilogramy, karp, łosoś, pstrąg... a potem stoję nad patelnią i wzdycham ;-)
Oczywiście zawsze przesadzam z jedzeniem i robię za dużo. Ale nic nie wyrzucam. Daję rodzinie na wynos, część zamrażam.

W tym roku naszło mnie na wielką ponad 2 metrową choinkę. Wręcz mam jakąś obsesję, żeby mieć taką choinę z prawdziwego zdarzenia a nie jakąś popierdółkę... Mój się puka w głowę, na grzyba mi taki gigant.  Zobaczę, może mi przejdzie ;-) Zwłaszcza, że ktoś musi to ubrać w światełka i bombki... a chętnych nie ma.

u nas to się blok nazywa :-)

Twoja impreza?

Rossanko, wiem, że syty głodnego nie zrozumie, sama w takich sytuacjach bywałam. Ale powiem Ci też, ze baaardzo dużo zależy od tego, jak się nastawimy. Kilka razy spędzałam w pojedynkę Wielkanoc i postanawiałam sobie dobrze wypocząć oraz prawdziwie się zrelaksować. Udawało się.
Co do dzieci, to długo byłam sama, syna doczekałam się tuż przed trzydziestką, ale instynkt macierzyński i w ogóle sympatię do dzieci zaspokajałam "ciociując" dzieciom krewnych i znajomych. Na porodówce wszyscy byli przekonani, że mój syn nie jest moim pierwszym dzieckiem, bo miałam wprawę w zajmowaniu się maluchem.
Czyje by dzieci nie były, są tylko na chwilę. Choćbym miała ich tuzin, dorosną i pójdą swoją drogą.
Tęskni się, ale z drugiej strony - całe życie zmieniać pieluchy i oglądać "Smerfy" - nawet jeśli się lubi?

Adiafora, mnie mimo wszystko bardzo ciekawią Twoje świąteczne strategie, żeby przygotować święta, a jednak nie paść z wyczerpania i stresu.
Znowu sypie śnieg.
Znowu wywaliłam przed chwilą wiadomego pana za drzwi.

Czyli po prostu kochasz to.
Ja lubię pogotować, nawet i posprzątać czasem, cieszyć się efektami, ale gdy się pojawia presja obowiązku, moja dusza wierzga
Są dni, gdy nie muszę, a jednak potrafię góry przenieść.

A w jakiej to części Polski ciasto czekoladowe nazywa się łomem?

Impreza była udana owszem. Ale nadmiar pracy się odbił
Świąt nie cierpię w obecnej formie.
Szczodre gody zawsze z paroma znajomymi świętujemy idąc w góry, żeby świętować wschód słońca.

trzeba zmieniać, żeby nie oszaleć :-) Monotonia jak przy taśmie w fabryce też mi nie służy.

oczywiście słońce lubię, z nim jest optymistyczniej ;-) ale zdecydowanie bardziej pasjonuje mnie księżyc :-)
Księżyc kocham i nie wiem, dlaczego. Tęsknie wręcz, gdy nie widzę go na niebie. A gdy jest pełnia to czuję się jak w domu. Jakieś wilkołactwo chyba mam w genach ;-)
A jak jest w perygeum to już w ogole... odlot

A ja sobie z rana postrzelałem w śniegu. Najmłodszy też, bo to głównie jego był wypad z kolegą na strzelnicę. Dużo ludzi nawet było. Na koniec ognisko z kiełbaską. Trzy razy przyjeżdżała do nas pani policjant z pobliskiej komendy. Chyba któryś wpadł jej w oko, a bo za pierwszym razem zapomniała spisać organizatora, a za drugim razem zapomniała spisać też jego adres zamieszkania... Jak się pojawiał radiowóz, to padała komenda "panooowiee, maseczki i rozgęścić się!" No ale pani policjantka nie zadawała sobie trudu wyjściem z radiowozu żeby sprawdzić wymagania epidemiczne Tak na marginesie odnotowaliście, że od wczoraj obowiązuje taki sam bezprawny nakaz noszenia maseczek w miejscu pracy? Przez cały czas pracy jeśli w pomieszczeniu znajduje się więcej niż jedna osoba. Więc jak ktoś chce zjeść kanapkę albo łyknąć kawy, to trzeba wyprosić kolegę, koleżankę z pokoju...

Z czego strzelaliście ?
wiadomo też że nic tak nie cieszy jak seria z pepeszy

Do Niemca

W końcu jestem... Zaległości też są

Przede wszystkim zazdroszczę śniegu osobom, u których już napadało... Wyglądając dziś rano za okno, pomyślałam, że miło by było mieć śnieg, chociaż na trochę... Ale mieszkając nad samym polskim morzem, mogę tylko pomarzyć. Prawdziwy śnieg widziałam 3 lata temu w górach... Święta BN bardzo lubię, spędzamy je zawsze w gronie kilku osób, bez zbędnego skupiania się na przygotowaniach i prezentach. Najważniejsza jest zawsze ta świąteczna atmosfera oraz to, że w tym czasie mam dużo wolnego od pracy - w tym roku całe 26 dni, więc jest to zdecydowanie przyjemny czas, który wreszcie spędzę inaczej niż w pracy i na pracy.

Piegowata, powiedziałaś temu panu, żeby się już nie odzywał i nie przychodził? Jeśli nie dostanie jasnego sygnału, to tak będzie zawsze... A jeśli się od niego nie odetniesz, to żadna przyszła relacja się nie uda. Nie idealizuj go, nie korzystaj z jego propozycji pomocy, już czas usunąć go z życia. Nawet życzenia świąteczne są zbędne. Zrób dobrze dla siebie, a nie dla niego Mój dawny partner życzył sobie przyjacielskiego kontaktu i zapytania od czasu do czasu, co nowego u nas, ale odmówiłam - nie potrzebuję tego, dodatkowy zapychacz czasu, którego i tak jest niewiele.

Rossanko, może warto docenić pozytywne strony nieposiadania dzieci? Skoro i tak nic nie miałoby się zmienić w tej kwestii... Gdy czegoś bardzo chcemy, zaczynamy to idealizować, a potem okazuje się, że lepiej byłoby tego nie mieć Czasem płaci się wysoką cenę za spełnione marzenia. To, co miało być darem, staje się przekleństwem... Pomyśl też o tym jako o pewnego rodzaju wyborze. Może podświadomie wolałaś być sama i życie potoczyło się tak, że rzeczywiście jesteś sama. Czy nie warto spojrzeć na samotne życie z innej strony? Gdy przychodzi taki moment, choć rzadko, że zaczyna mi kogoś brakować, to do głowy przychodzą mi wszystkie aspekty, które by się zmieniły, a których nie chcę zmieniać... Próbę bycia z kimś podjęłam, wiem, jak to jest i pora cieszyć się takim życiem, jakie się ma. A przecież wcale nie jest źle Oczywiście nie powinno się zamykać na ewentualne znajomości, ale one powinny być miłym dodatkiem, przykro by było, gdyby były podstawowym i jedynym celem w życiu.

Syl, mówiłam mu to nieraz, ale nie byłam wystarczająco konsekwentna. Zawsze mnie ugłaskał jakimś miłym gestem, słowem, a potem wracał do znanego mi już na wylot repertuaru. Wczoraj mnie wreszcie definitywnie trafił szlag. Nie mogę ustępować, bardzo to sobie postanawiam, mam nadzieję, że nie zmięknę i nie wyjdę na głupka. Oby mnie wreszcie przestał nachodzić.
Nie mam nic przeciwko życzliwym i pokojowym relacjom z byłymi, zawsze uważałam za straszną dziecinadę takie obrażanie się na śmierć i życie, udawanie że się nie znamy, ale widocznie czasem to jedynie słuszne wyjście. Pierwszy raz w życiu jestem w takiej sytuacji.

Przekładając to z Polskiego na nasze : nie chciałam i chciałam  być konsekwentna bo marzyłam i bujałam w obłokach, tworząc nowe światy i nowe dziady ,oraz miałam z tego profity i poczucie że mam władzę kontroluje sytuację, mam zarąbisty wpływ i się nie poddaje bo nie chce być ofiarą a ile sobie samej sobie przy tym naściemniałam to tylko ja wiem  ,nieświadomie ,podświadomie, świadomie ,z naiwności,nieumiejętności,wyrachowania,z brakiem odwagi i lękiem przed różnymi uczuciami i z chęcią na inne emocje,marzenia chwile tęsknoty,dramaty i na naprawianie świata.
Jedynie młody wiek i dotychczasowa niekaralność mnie tłumaczą i to że jestem tylko człowiekiem.

"Gwałtownych uciech i koniec gwałtowny;
Są one na kształt prochu zatlonego,
Co wystrzeliwszy gaśnie. Miód jest słodki,
Lecz słodycz jego graniczy z ckliwością
I zabytkiem smaku zabija apetyt.
Kochaj więc umiarkowanie; zbyt skwapliwy
Tak samo spóźnia się jak zbyt leniwy."

William Shakespeare, Romeo i Julia

Jest policja od tego myślę że by się przestraszył i najlepiej jak obraził na Ciebie za niesprawiedliwość,pogadaj z policmajstrami że ten facet Ciebie nachodzi i nęka chyba że chcesz żeby Ciebie jeszcze nachodził i nękał.
Ciesz się że nie mieszkaliście razem i to nie trwało naście lat nie przerobiłaś 80% części z tego co przeżyły kobiety ,jakoś nie dałaś się ugotować do końca jak ta żaba i może ten Twój Sjorgen Ciebie uratował oraz nieufność syna do PP nawet jak on z tych poczciwych to naprawdę nie zdajesz sobie sprawy jak takie relacje są na dłuższą metę dla wszystkich niszczące.Módl się i bij pokłony siłom wyższym a nachodzenie przez PP to pikuś wystarczy pokazać pazury na w***wie nic Ci nie ubędzie jak nie będziesz grzecznie nieasertywna .

Jest wiele pozytywów. Przede wszystkim czas i pieniądze. Oraz to, że nie miałam nieprzespanych nocy, nie zrujnowałam organizmu ciążą ani nie wpadłam w depresję poporodową. Teraz zaś nie mam kłopotów typu wagary, narkotyki, albo, że dziecko po 23ciej jest jeszcze poza domem.

A nie nie. To nie ja. Nigdy akurat nie chciałam być sama. Może tylko pewien okres po rozstaniu, bo nie byłam gotowa na nowe.  Pamiętam już jako 16 latka myślałam, ze też chcę mieć "chłopaka", tak samo było na studiach i potem też.  Miałam w rodzinie "starą pannę" i zawsze myślałam, ze ona to ma kijowe życie i nie chciałabym skończyć jak ona.

Jestem zadowolona ze swojego samotniczego życia, to nie tak, że ono jest beznadziejne przecież. Robię co chcę , jestem niezależna, nikogo nie potrzebuję jesli chodzi o pieniądze, sprawy mieszkaniowe, remontowe, samochodowe, na koncerty, zakupy, do kina też sama chodzę, więc tu akurat nie o to chodzi.

Kuzynka miała małe dzieci, często ich odwiedzałam, ale nigdy ich nie traktowałam jako swoje dzieci, to były obce dzieci, tzn kuzynki. Bawiłam się z nimi, klocki, rysowanie, kupowałam im Mikołaje i prezenty na urodziny, chodziłam do piaskownicy i huśtałam i to nic a nic nie sprawiło, że "zaspokajałam tym instynkt". Wiedziała, ba , byłam pewna, mając te dajmy na to 23 lata, że może nie szybko, ale na pewno w przyszłości będę miała własne.
Ale muszę byc dziwnie odbierana, bo obce osoby są przekonane, ze mam dzieci, a już na pewno męża. Jak mówię, że dzieci nie mam, a mężatką też nie jestem, następuje chwila konsternacji.

Bry wieczór.
Piegowata
Ale tematu nie rozwijam.

Myslę, że choć rzeczywiście Cię Paslawek nie głaszcze po główce, to jego uwagi bardzo Ci się przydają, lub przydadzą.

Snake - ćwiczyłeś pamięć mięśniową przy nauce strzelania?