30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Uff
Pytanie co Ty z tego masz ,ale odpowiedź wymaga mega wnikliwości a nie odpowiedzi ad hoc.
Do czego oprócz drobnych przysług potrzebujesz PP i emocji bo to się nie dzieje tylko dla emocji .
On wraca bo wie że Ty chcesz i nie chcesz żeby on wracał.
Objawem tego co z tobą jest nawet nie tyle wracanie do miłych wspomnień i obrazków,ale to stałe wyczuwalne nawet na forum analizowanie go ,diagnozowanie bardzo aktywne.Nie zajmujesz się sobą zajmujesz się nim w taki sposób żeby sobie z tego coś mieć ,ale gucio z tego masz i abarot od nowa .Radykalne ruch przed tobą inaczej będziesz reagować podświadomie jak wytresowana za swoją zgodą.Metoda zero kontaktu odstawienie - abstynencja od PP na początek bo dalej jesteś dopiero na starcie.
Ty też nie masz z nim absolutnie żadnych szans tak jak on jeżeli jest alkoholikiem nie ma szans wygrać walki z alkoholem.
Na Alanon droga koleżanko,albo na terapię pod tym kontem idź, z samych,książek,artykułów, czy na forum nie zbudujesz systemu skutecznego zdrowienia potrzebujesz kontraktu i żeby się zobowiązać dobrowolnie ,bo uciekasz jak alkoholik w program pod tytułem od jutra nie piję ,z intelektualną beztroską w znieczulaniu się powierzchownie.
Twoje sama "sucha " abstynencja może mieć jeszcze gorsze konsekwencje niż jak byś była w związku z PP .

Chyba wiem, co pomogło by Ci odciąć się psychicznie od PP. To nowa znajomość.  Nowy mężczyzna z którym nawzajem podpasujecie  sobie charakterami i fizycznie, oczywiście już nowy bez ciagot alkoholowych.  Tylko to jest trudne. Inaczej moim zdaniem będziesz to przepracowywac,  terapeutyzowac się,  rozkładać wszystko na czynniki pierwsze, a po prostu bratuje Ci drugiej osoby. To nic złego wbrew temu, co się ostatnio czyta jak to dobrze jest żyć samemu. Owszem, samotność jest dobra, po nieudanej relacji  fajnie jest pobyć samemu aby sobie wszystko poukładać,  tylko że to nie jest sposób życia na lata. I o to chodzi. Jesteś długo na forum. Zauważ ile tu było Użytkowniczek,  które pisały,  że do szczęścia nie potrzebny Im facet,  z chwilą gdy ten facet się pojawi żadna nie powiedziała nie, tylko ochoczo wchodziły w związki.  I to jest naturalny stan człowieka.  A przecież wystarczyłoby powiedzieć,  nie Jasiu  dobrze mi samej, nie chce wchodzić z Tobą w żadne relacje.  Jednak te słowa nie padły.
Człowiek nie jest stworóżnica do życia samemu, okresowo tak, bo różnie bywa. A to rozwód,  a to nieudana relacja, a to he ktoś chwilę pobyć sam aby się bycia żyć,  ale gdzieś z tyłu głowy ma myśl,  że kurcze, jeszcze koedys chciałby wejść w związek.

Oj, Ross, mnie jednak przekonuje poglad, że najpierw trzeba zrobić porządek ze sobą, bo inaczej zachodzi obawa, że znowu się w jakieś bagno wlezie.
I to nie o to wcale chodzi, że jak człowiek umie i nawet lubi być sam, to zaraz nie chce być z kimś. Ta chęć bycia z kimś - zgadzam się z Tobą - jest naturalna. Tylko jeśli się, póki co, nie zanosi na bycie z kimś, to niech to życie solo też będzie niepozbawione zadowolenia.

Paslawku, zawsze broniłam się przed etykietką jakiejś ofiary, skrzywdzonego biedactwa, chciałam sobie radzić sama, jak "normalni" ludzie sobie radzą, być dzielna i pogodna.
A jednak kuleję i to porządnie.
Napisałam wiadomość do Ciebie na Fb.
Bardzo zdrowe i udane życie ma właściwie tylko moja młodsza siostra, najmłodsza z rodzeństwa, oczko w głowie Taty.
Druga siostra też zawsze przyciągała dziwnych facetów, dziś jest samotną matką z dwójka dzieci, a brat... hmmm... niby nie alkoholik, nie taki stereotypowy, ale coś jest na rzeczy.

Latami uciekałam od związków. Potem zapragnęłam tego, co mają inni, ci "normalni" i poniosłam porażkę.
Coś mi się zdaje, że na potencjalnej terapii miałabym co opłakiwać. Brrrr!
Pamiętam, jak pisała jedna forumowiczka (mądra i rozgarnięta kobieta), że przez pierwsze sesje prawie non-stop wyła.
Boję się tego rozsypania sie, choć i mnie kiedyś terapeutka mówiła, że właśnie takie rozwalające sesje są najwartościowsze.
Próbowała zresztą ruszyć ze mną pewne sprawy, ale miałam tak ogromne opory, że nie doszło to do skutku.

Nie o to chodzi. Porządek ze sobą fajnie zrobić jasne. Piszesz już tu parę lat i gdybyś pisała, że byłaś dajmy na to przez całe życie w 5 związkach, które były nieszczęśliwe i między tymi związkami byłaś miesiąc sama, to sama zaproponowałabym Ci , abyś na jakiś czas zupełnie dałą spbie spokój z relacjami i pobyła jakiś czas sama ze sobą. Powiedzmy rok, albo dwa.
A po drugie, myslę, że jakieś podwaliny już masz, jakieś przemyślenia, pracujesz nad sobą i to nie jest tak, że człowiek przepracuje sobie wszystko i dopiero będzie gotowy na związek. Nigdy wszystkiego nie przepracujesz, moim zdaniem dobrze przerobić najważniejsze rzeczy - to na pewno, a potem można się rozwijać razem z partnerem i przy nim. Przecież jak spotkasz mężczyznę, to on też nie będzie juz we wszystkim poukładany, bo to by życia mu się starczyło. Poza tym a co jeśli następne 5 lat będziesz robiła porządek ze sobą? Albo ten porządek nigdy nie nastąpi? Szkoda zamykać się na relacje- tak to widzę po latach.Zobacz mnie olśniło niedawno, zawsze starałam się pozbyć tej nerwicy i dopiero wejść w związek (i dlatego te relacje mi nie wychodziły, one nie miały prawa się rozwinąć). A co jeśli weszłabym z nerwicą w związek i w będąc w związku po prostu z nią walczyła? Albo przeciwnie, dała się niej ponieść i nie walczyć? Na terapie można chodzić, pewnie, ale żeby to moało potem przełożenie na życie a nie utknęło się na niej latami, a życie przepływało obok "bo przecież muszę się poukłądać".
Tak sobie tylko gdybam, bo jeśli chwilowo masz awersję do związków to też bez sensu abyś się w nie pchała. To wszystko mamy w głowach. A mało tego, to prawda z tym powiedzeniem, czego oczekujesz to to masz. Oczekujesz, że trafisz znowu na popaprańca, czy, że kolejny związek Ci nie wyjdzie - gwarantowane, że tak będzie, chociażbyś się rękoma i nogami zapierała, ze tak nie jest.
Co do samotności i tego stanu,. gdy lubi sie być samamu-myślę, ze to kompletnie też nie wyklucz związku. Przecież w relacji też nie zawsze i nie wszystko robicie razem. Czasem ktoś potrzebuje pojsc czy pojechać gdzieś solo - i to też jest w porządku. Trzeba dać sobie wytchnienie.
A jak się zechce być naprawdę samemu, to każdy związek można zawsze zakończyć, nawet jak jest już ślub j trójka dzieci. Jest to trudniejsze ale nie niewykonalne.
Z resztą życie w parze jest jakieś naturalniejsze, są i rozmowy i gesty, plany, seks i czułości, kłótnie, wspólne życie.

Elu, zgadzam się z tym, co napisałaś, i co więcej, uważam mimo wszystko za krok naprzód, że potrafiłam się na kogoś otworzyć. Tylko chyba za bardzo chciałam, żeby coś się zadziało i zlekceważyłam przeciwwskazania, chociaż je widziałam. Łudziłam się, że - a, co tam! - w razie czego po prostu się wycofam, a chciałam spróbować i pobyć wreszcie z kimś, kto zdawał się mieć, a trochę też i miał naprawdę fajne cechy. No i nie przewidziałam, że wycofać się nie tak łatwo. Do tej pory gdy kogoś odrzucałam, odbywało się to bez dodatkowych kompilkacji, nikt mi życia nie utrudniał. Rzadko zresztą bywałam odrzucana, bo żeby odrzucić, to przecież trzeba mieć kogo odrzucić, a ja w relacje nie wchodziłam. No, więc historia z PP to był pewien akt odwagi i wyjścia ze swojej skorupy.

Ross, a co do Twojego postu... jeszcze pomyślę i dopiszę

Dopisuję, Ross
Dużo sensu jest w tym, co napisałaś, ale chyba prawda gdzieś po środku leży i sztuką jest rozpoznać sytuację, właściwie ocenić. Może rzeczywiście nie na co uciekać od związków, zasłaniać się nerwicą albo czymkolwiek innym. Ale wiem też, że gdy się wchodzi w nieodpowiednią relację, z nieodpowiednich pobudek, można sobie napytać biedy jeszcze gorszej niż poczucie samotności.

Tylko wiesz, Ross, często pobudki są ukryte. I dochodzi do takich sytuacji, że człowiek robi coś, co rozumowo uważa za idiotyczne, a jednak... Jak ja z PP, nie przymierzając. Płacze, że ma jakiegoś pecha, że mu z "pciom przeciwnom" nie wychodzi i nie wie, dlaczego. Póki się z tym nie rozprawi, problem będzie wracał.

Rossanko, on jednak krąży po orbicie, a ja zamiast wywalić go za burtę ostatecznie, pozwoliłam mu krążyć. Sytuacja stała się dziwaczna.
Gdyby był w porządku z piciem i skłonnością do "kombinacji alpejskich" (oj, lubi, lubi), brałabym, ale obawiam się, że jak się ma popaprane wnętrze i te ukryte pobudki, to ryzyko wpakowania się ponownie w tarapaty jest duże.
Już się sobie taką mądra wydawałam po "przerobieniu" nieudanego małżeństwa. Niby było trochę lepiej, ale tylko trochę, jak się okazało.
Boję się powtórki, ale nie chcę też uciekać od życia. Paslawek ze swoimi podpowiedziami dał mi dużo do myślenia.
Na pewno jedną naukę wyniosłam: od razu gdy się widzi, że coś nie tak, trzeba reagować. Nie przymykać oczu w nadziei, że może nie jest tak źle. Ale to teoria, a czy w praktyce coś znowu ze mnie nie wylezie?

Jakąś tam się chwali, ale czy to związek, czy szczeniacka demonstracja? Cokolwiek by to nie było, na pewno nie chcę już związku z PP i to bez względu na tę panią.
Szczapki przywiózł, niech tam, ale więcej niech już nic nie przywozi, muszę się pilnować, żeby nie dawać pretekstów.

No, kurde, Rossanko, ale trudne pytania zadajesz
Wiem, że nie chcę, że powinnam dać sobie zupełnie spokój, a kilka razy pozwoliłam mu znowu się pojawić, za każdym razem mówiąc sobie po czasie albo i od razu, że to bez sensu.
Za każdym razem łudząc się, że może tym razem będzie normalnie i z poszanowaniem moich granic.
Dołożę starań, żeby wreszcie to ukrócić i pomyślę jeszcze, o co mi chodzi.
Ale już się boję, żebym znowu nie okazała się gołosłowna.

W nim też jakiś terapeuta niejedno by wygrzebał, on tez miał swoje nietypowe przeżycia, ale nie chcę o tym pisać i nie ma sensu.

Nie wiem, czy to takie dziwne, chociaż mnie razi. Dość powszechne zjawisko moim zdaniem. Koleżanka była z facetem 6 lat, napomykała o przyszłości, o ślubie, on unikał tematu, a gdy zaczeła wyraźniej sygnalizować swoje oczekiwania, wił się jak piskorz. W końcu przycisnęła go konkretnie, skłoniła, by się określił i gość wycofał się ze związku. A za chwilę już miał nową panią. Jakby nieważne było tych 6 lat.
Niektórzy nie umieją być sami.

Jasne, że  bez sensu. A jednak się zdarza nierzadko.
Rekordzistami są moi znajomi - dwadzieścia lat z hakiem w niesformalizowanym związku, nawet nie mieszkają razem, choć on by chciał i wypomina jej, że mogliby już mieć dorosłe dziecko. On lubi wypić, choć ogólnie zły chłopina nie jest i wskoczyłby za nią w ogień. Ona się na niego wkurza, co jakiś czas go opuszcza, ale wraca jak bumerang. Nikt ze znajomych już nie traktuje poważnie jej zwierzeń i skarg. Z boku widzę to tak, że boi się z nim związać, ale i sama nie chce być. Jak już wraca, jest z nim, to żyje jego piciem i walką z jego skłonnościami. Kibicuje mu, wspiera, a on prędzej czy później wraca do swoich zwyczajów.
On gra w jej grę, a ona w jego. On chciałby normalnego związku, ale pozwala na ten układ.
Na własnej skórze poznaję teraz, jak silne to mogą być mechanizmy i już nie jestem skłonna się dziwić. Rozsądnie rzecz biorąc wie człowiek, że głupio robi - a robi.

Ja czasem daję szansę, ale nie wtedy, gdy ewidentnie od razu ktoś mi się nie podoba. Raz mi się zdarzyło, już bardzo dawno, umówić z facetem, z którym bardzo fajnie mi się pisało, ale nie znaliśmy swoich zdjęć (internet w moim mieście raczkował). Jak go zobaczyłam, nie spodobał mi się, ale wiesz, po paru chwilach rozmowy zauważyłam, że ma piękne oczy i że wcale nie jest brzydki. Ale i tak nic z tego nie wyszło, pan nie był zainteresowany dalszym ciągiem, chociaż pozostała nić sympatii i jeszcze jakiś czas się do siebie odzywaliśmy.

Ciebie też macie zdrowie ,do tych afektów

To już o krok dalej - nabyłeś cnoty cierpliwości.

Wszystko się podobno wlicza w procesie kanonizacji - podobnie jak do emerytury

Raczej będę się gotować w głównym kotle

Rossanko, a więc nie błądziłaś na próżno

Znaczy że co ?

Da się załatwić.

No co Ty ? Kasa się liczy

Żadnych orgii,libacji nic
jak hardcore to hardcore

Pozdro!
Ja już w drodze na egzekucję.

To będzie krótki kaszel

Spotkał mnie dziś komplement Wyprowadzałem już żonę z lasu i pakowałem się do samochodu, a tu zatrzymuje się jakiś samochód i kierowca o coś pyta. Podchodzę o co chodzi, a tu się okazuje, że pan myślał, że jestem leśniczym
Jutro jadę sobie postrzelać, osobliwie tym razem na doczepkę do najmłodszego, bo zaprosił go kolega z klasy.

Mnie dentystka mówi, żeby jak najdłużej starać się mieć własne zęby, choćby były żółte i połatane. Ale co kto woli.

Program mañana włączony ,Pogotowie w pogotowiu a nowy ketonal pod rączką.
Trochę samokrytyki i zasłaniania się innymi.Wystarczające pocieszenie
Pocieszasz się implantami to wiedz że to dopiero męka i koszty ,a proteza to nic bardziej upierdliwego, mój taka ją miał,dlatego na wszystkie sposoby namawiał mnie zawsze na dentystę.
No i ci anestezjolodzy może w Szwajcarii są lepsi nasi za słabi może się okazać.

Wróci czy nie wróci..
Wiele rzeczy trzeba powtarzać ale to robimy.
Nie szkoda na narkozę i kasy i ryzyka medycznego?
Lampa Tiffany by była. Albo coś dla syna?
Albo że 3 pary super butów z 10 razy fryzjer wycieczka?  I to wszystko można zarobić za 7 sekund ukłucia?
Myślę że brakuje Ci świadomego zaufania do dentysty kogoś kto się zna na swojej pracy..

To w czym problem skoro narkoza jest ok ?
Wydatek i tak Ciebie czeka ,chyba lepiej pomyśleć jak zorganizować pieniądze niż się zamartwiać.
Lekarze swoje Ty wiesz lepiej jak spowolnić postęp - myśleniem magicznym i uciekaniem przed problemem tym bieżącym, który dotyka ciebie najbardziej.Lepiej analizować pana PP to ci się przyda jak nic w leczeni zębów i Sjorgena.
Sjorgen ma takie skutki a te skutki też wpływają na Sjorgena i ogólnie na zdrowie i samopoczucie.
Uciekanie w magiczne myślenie tylko przyśpiesza postęp i pogarsza samopoczucie ,ale uciekanie jest widocznie fajne, jak użalanie się nad sobą i obrażanie .A forum zawiązało spisek na pannę Piegus i specjalnie to robi dla rozrywki pewnie.

Tak szybko to się nie umiera od samego myślenia i straszenia się.
W ten sposób to raczej mnożysz stres i napięcie ,użalanie to nie wyrzucanie stresu tylko jego znieczulanie moim skromnym zdaniem.
I tak w kółko ,straszenie się ,uciekanie w "popierdółki" i użalanie się, wymyślnie  przeszkód i ich wzmacnianie,wspominanie tego co było nieprzyjemne, po to żeby uciec w ulgę w wyżalaniu się .
Jedyne co to widocznie jeszcze za mało Ciebie bolało ketonal działa cuda pies ganiał wątrobę, może na NFZ dadzą drugą albo Hepatil się będzie łykać  to odrośnie ale co tam wątrobą jeszcze nie boli .

A ktoś tu jest idealny ? Takie zjawisko w przyrodzie nie występuje często to pisze - żadna wymówka inna jest fajniejsza nie byłem gotowy
Ach te emocje cała chmura albo chmara całe kominy.Czyli za dwa tygodnie tak.

Chociaż z tym PP to dobre,widzisz jak złość pomaga .
Nie ma tego złego .
Żeby się "zrehabilitować" to możesz pokazać aniołki od Symbi .