30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Lucek litości nie ma
Każdy pionek jest cenny!

Pasławku, chętnie odpowiem - to żadna tajemnica Wolna, bez własnych dzieci, za to wielu uczniów i psiak... I często mam wrażenie, że tyle osób do wychowania już wystarczy Był jeden dłuższy związek, w którym najlepsze, co mnie spotkało, to jego zakończenie. Potem kilkumiesięczna przygoda z portalem randkowym - nigdy więcej A teraz... spokojne życie bez nadmiernych uniesień. Czasem tego brakuje, ale przy odpowiedniej samowystarczalności jest to nawet do zniesienia

Rossanko, czujesz, że objawy choroby wróciły? Jest to związane z konkretnymi przemyśleniami lub wydarzeniami?

Lucyferze, jakie pionki? Po omawianiu setek metafor na lekcjach tych życiowych już często nie łapię

Pasławku, bycie ciekawskim to dobra cecha, przydaje się w życiu
Do Waszej załogi bardzo chętnie dołączę, miło i kameralnie tu u Was jest Czekam cierpliwie na objaśnienia dotyczące tajemniczych pionków

Rossanko, pewnie, że nie można... Wtedy byłoby jeszcze trudniej. Poczucie braku sensu lub celu w życiu zawsze Ci towarzyszy czy tylko w pewnych okresach?

Pasławku, dziękuję - godzina późna, ale zrozumiałam, o co chodzi, a przynajmniej w takim ogólnym zakresie Niech tylko celem nie będzie bezlitosne zbijanie tych pionków

W okresach.

Oj, widzę, że ciekawy temat egzystencjalny się rozwinął wcześniej Coś tam potem skrobnę, bo akurat sam mam dość specyficzne przemyślenia na ten temat...

Te okresy pojawiają się co jakiś czas  i trwają różnie. Są od zawsze praktycznie. Jedyny okres w którym naprawdę czułam się świetnie i na właściwym miejscu to był czas, gdy byłam w związku ( oczywiście nie na końcówce związku kiedy to było fatalnie i objawy mi wróciły i znów byłam na lekach). Pamiętam, że jak byłam w związku to myślałam sobie, że moje życie właśnie ma tak wyglądać. Czułam spokój , zadowolenie i takie wyciszenie. Może to zależy od człowieka  jeden czuje się na właściwym miejscu robiąc profesure, inny mając męża i 5 dzieci, a jeszcze inny mieszkając samotnie na wsi i hodujac konie. Są też ludzie dla których właściwe miejsce to ciągle podróże i zwiedzanie świata, przeprowadzki. Dla mnie był to czas jak byłam po prawie 15 latach bycia samą w końcu w związku. W końcu, jak mi się wtedy wydawalo,to jest to . Jak wodac to nie bylo to A po tym związku rozpadła się psychicznie o trochę mi zajęło pobieranie się.
Tak, piszesz o lekach związanych z rodziną i dziećmi, mam je od 2013 roku, że nie zdążę
Przy czym ostatnio już mniej, bo Stanelam przed faktem dokonanym i już jest za pozno, ale się przecież nie zastrzele z tego powodu. Plus taki, że pieniędzy mam więcej no i czasu bo dzieci by to pożeraly. Więc tu jestem w lepszej sytuacji. Choć czasem to jeszcze wraca. Kuzynka niedawno urodziła kolejne, a trochę tylko mlodsza ode mnie. Pamiętam jak parę lat podsmiewywala się ze mnie, że moi rodzice chcą mieć wnuki, a ja jestem odporna. Pamiętam, że przykro mi było, miałam gdzieś 32 lata i już myślałam od paru lat o założeniu rodziny. Ona pamiętam miała już wtedy małe dziecko. Teraz po latach ma drugie, tego samego męża, który wpatrzony w nią jest jak w obrazek. U mnie zaś jest jak jest.
Z reszta teraz to świadomie już bym się nie zdecydowała. Miałabym 50 lat i prowadziła dziecko do zerówki. Wyobrażacie to sobie?

Wielkie mecyje!
Jak mi się zechce, to choćby stuletnia będę prowadzać dziecko do przedszkola i z dziką uciechą wkręcać ludziom, że to moje rodzone. Albo że adoptowałam na stare lata.

Wszystko się może zdarzyć. Każdy to ryzyko ponosi, ale próbując wszystko przewidzieć, można by zwariować.
Opowiadała mi kiedyś koleżanka o znajomej, której dziecko długo chorowało i wreszcie zmarło. Tę znajomą bardzo wspierała matka. Gdy namawiała córkę na wyjście z domu, ta odpowiadała, że boi się, iż w tym czasie dziecko umrze. Matka mówiła wtedy filozoficznie: "No, to umrze, nic nie poradzisz" i wyganiała tę kobietę np. na sylwestra. Bardzo mądra była ta starsza kobieta, mówię to bez grama ironii.

Jeszcze jedna mądrość mi się przypomina, wsparła mnie nią znajoma, gdy przeżywałam osobiste rozterki. Zacytowała pewnego pedagoga od szkolnych dzieci: "Proszę państwa, jeśli podjęliście PRZEMYŚLANĄ decyzję, nie traćcie czasu na wałkowanie jej w nieskończoność, analizowanie i grzebanie się w wątpliwościach".
Bardzo, ale to bardzo mi te słowa pomogły.
Widzę to tak: Mam x lat i boję się zostać matką. Rezygnuję z tego, dzieci nie będzie. Zatem szukam innego spełnienia. Koniec, kropka.

To mądre słowa. Bo inaczej jakby ta kobieta zostawiła w domu byłaby już martwa za życia, nie?
Nie macie wrażenia, że teraz jest więcej chorych dzieci? U tej koleżanki dziecko z zdownem. Druga urodziła, dziecko miało tyle wad, że chyba rok żyło. U kolegi syn 24 letni o umyśle 2 latka  chodzi w pampersie, potrafi się nagle do goła rozebrać przy gościach, nie mówi, nie znosi obcych osób w domu. U innej rodziny urodziło się dziecko bez kończyn. Kolejna znajoma-młoda, może miała 24 lata jak urodzula-a córka ma gdzieś 8 lat, jeździ na wózku, nie chodzi, mało co widzi, mało co słyszy, problemy z sercem, plecami, metkami, kręgosłup będzie miała operowany. Co yo sie dzieje? Jak bylam mala, to owszem bywały chore dzieci Ale mam wrażenie, że nie aż tyle.

Bo niektórzy się tym dowartosciowuja i czuje się potrzebni i spełnieni. Jakkolwiek brutalnie to brzmi. Jakby chcieli dobrze, to by nie doprowadzili do tego, że ktoś żyje w niemal agonii przez wiele lat tylko pozwoliłoby im umrzeć albo usunąć wcześniej.
Dla mnie to horror: wiesz  że np płód będzie zdefirmowany, niezdolny do samodzielnego życia, plus wielonarządowe anomalie Ale miłosiernie dajesz mu życie . Ciekawe czy taki obrońca sam chciałby tak żyć? No chyba nie bardzo.
A eutanazja,- to przecież jest wybór chorego. Nie ma tak, że lekarz wchodzi ma sake i mówi o jutro usmiercamy Panią Nowak i pana Iksunskiego bo już nam nie rokują. To tak nie dziala.

Ja już  nie oglądam wiadomości. Mam swoje problemy to co się jeszcze będę innymi martwić.
Ach co do związków  to rozmawiałam ostatnio z jedną osoba i ona mówi, że zna dużo małżeństw, ale prawie juzxwszystkie są nieszczęśliwe, szykuje się parę rozwodów. Naprawdę jest aż tak źle?

Zbyt lekko, bo ludzie zaczynają być strasznymi egocentrykami. "Nie spełniasz mojego warunku nr 35 to spadaj".
Pojęcia typu: rozmowa, kompromis, zgoda, rozwiązanie - stanowią już często czas przeszły...

Mam odmienne zdanie. Jakoś nie widuję rozwodów, bo tak, bo się komuś NAGLE odwidziało, bo żona woli narty a mąż rower to sie rozejdzmy. Tam jest zawsze coś głębiej a potem z boku ktoś mówi: przecież to było takie dobrane małżeństwo - no widać nie było, albo - po małym kryzysie - oni zaraz wzięli rozwód - widać kryzys nie był tak mały, a był jedynie czubkiem góry lodowej. A potem ludzie mówią, że łatwo teraz przychodzi ludziom się rozwieść.
W każdym razie uważam, że jak juz jest źle, albo ludzie źle się czują w związku to lepiej się rozejść niż za komuny męczyć kolejnycnh 30 lat razem, każde żyjąc osobno w drugim pokoju.

Rossanko, a ja sama po sobie widzę, że wiele spraw w moim małżeństwie można było rozegrać inaczej, zarówno po mojej, jak i po męża stronie. Przy obopólnej chęci byłoby to do uratowania, a jeśli nie - to przynajmniej do rozstania we wzajemnym szacunku i poprawnych relacjach.

Może trzeba szukać kogoś kto akurat tę chęć izolacji zrozumie i nie odbierze tego jako odrzucenie?
No i na pewno nie dzieje się to w przypadkowych momentach, tylko w jednym konktretnym który trzeba rozpoznać. I co się za tym kryje.
Bo albo- naprawdę sioę chcemy od kogoś odizolować i to przecież nie strata, że taka kobieta z Twojego życia znika, albo po prostu potrzebujesz w izolacji zebrać myśli i ktoś powinien to zaakceptowasć i poczekać. wiele osób nie uznaje związków na zasadzie papużki nierozłączki.

warto wiedzieć co konkretnie wtrąca nas w taki stan i coś w tym względzie popracować. Masz co robić.

jako dziecko lubiłam znikać rodzicom. chowałam się w trawie po pasd i miałam ubaw jak przechodzili obok i mnie nie znajdowali.

1 foch był gdy jako 3 latek otrzymałam braciszka
świadomość nie zawsze wystarcza- czasem sprawia że przestaje straszyć niezrozumienie ale często to za mało- i widać po prostu pole do pracy.
nie mas też co trzymać się terapeutów którym idzie jak po grudzie.

No, sytuacje są przeróżne. Jeśli się każdym nerwem czuje, że to nie to, wtedy nie ma się co oszukiwać. Jeśli większość czasu w związku jest źle, jeśli na próżno próbujemy naprawiać i ratować, to należy zaprzestać uporczywej terapii. Czasem człowiek sobie nie dowierza i brnie w coś, co nie ma sensu. Ale wydaje mi się, że takie rzeczy na ogół wychodzą już przed ślubem, tylko się człowiek łudzi. Takie przynajmniej mam obserwacje.
Nie twierdzę, że w związku mam przeżywać wyłącznie sielanke, ale jeśli mam wciąż zaciskać zęby, nie być sobą, jeśli ma to być codzienna orka, wolę być sama.

No, to wszystko jasne, nie chcieliście oboje tego samego. Jasne, że ciągnąć dalej nie było sensu.

Ładnie powiedziane, w sumie panowanie, schematy, to pomaga w życiu np w sprawach  organizacyjnych w domu, w pracy, ale najczęściej jest tak, że my się w tym wszystkim zapędzamy. A powinniśmy nauczyć się puszczać niektóre schematy bo są pułapką, która nas ogranicza. Powodują ciągłe porównywanie się, potrzebę akceptacji ludzi, którzy często sami mają problemy ze sobą. Kolejna pułapka musze być doskonały, muszę się zaprezentować atrakcyjnie w mowie i wyglądzie. Te "muszę" często nie wynikają z tego co lubię, jak lubię, tylko z takiego naginania siebie do bycia tym kim nie jestem. Jest w nas tak wielka potrzeba kontrolowania siebie by wyjść atrakcyjnie w oczach innych, że nie pozwalamy sobie na nieporadność i niedorobienie. Przez co jesteśmy tak tym już umęczeni, że na wszelki wypadek bezpiecznie się dystansujemy. Strach przed oceną, wyjścia na głupka, brzydala, słabeusza, degenerata...Więzienie, które sami sobie sprawiamy.
Moje coraz częstsze wnioski, wszystko co wydawało mi się złe pozwalało mi odchodzić od schematów, pozwalało mi zauważyć, że rzeczywistość nie jest jednowymiarowa, że mam możliwość wyboru. Często to właśnie te negatywne doświadczenia pozwoliły mi się dużo o sobie dowiedzieć, pozwalały mi odpuszczać kontrolę. Im bardziej kontrolowałam tym bardziej świat mnie wkurzał i przerażał tym, że nie jest taki jaki moim zdaniem powinien być. Im bardziej puszczałam, czasami ze zmęczenia tym bardziej dostrzegałam spokój i uroki życia.
Pozwólmy sobie być niedoskonałymi, bo przez to inni mogą być przy nas sobą. To jest właśnie doskonałość, a nie sztuczne schematy, które nas przenikają dookoła

Zgadzam się toczka w toczkę
Katarzyna Miller fajnie pisze, że dobrze jest się... puścić

Byłaś kobietą kochającą za bardzo. Ale to przecież nie grzech.

Wtedy tego nie widziałam. Związek nie tak ma wyglądać. Jak na siłę to lepiej się rozejść niż tak to ciągnąc nie wiadomo czemu. Jako wytłumaczenie jednak mogę napisać, ze nie miałam doświadczenia. Powinnam je nabierać jako nastolatka, studentka, zmieniać mężczyzn, spotykać się. A nie dopiero po 30 stce z mentalnością związkową 15 latki, która świata poza chłopakiem nie widzi.

No, kurde, na takim etapie byłaś. Byly powody i to nie jest żadna wina. Tak się życie ułożyło, taki Ci się los wyciągnął, niestety. Mam podobne doświadczenia. Ale mam nadzieję i chcę wierzyć, że to nie wyrok.

Ludzka rzecz.

Forum bardzo mi pomogło przekonać się, że nie jesteśmy wcale wyjątkowi ze swoimi problemami, kupa ludzi je przeżywa.

A mnie wciąż sprawia przyjemność, gdy mnie ktoś pochwali, miło skomplementuje, nawet jeśli niczego nowego się nie dowiaduję. Wczoraj na sąsiednim wątku dziewczyny pochwaliły mnie za to, jak piszę, No wiem, że nie najgorzej mi to idzie, ale za każdym razem przyjemnie mi to słyszeć. Nie szkodzi, że nie dostaję już zawału z wrażenia

Wiem, wiem.
Czyli dziś lepiej już znasz swoją wartość i panowie nie odkrywają Ci Ameryki. To super, postępy robisz

Właśnie sobie pomyślałam, że nie zawsze partner u boku jest miarą "sukcesu", ale czasami właśnie jego brak, umiejętność zrezygnowania i niełapania pierwszego, który nas zechce. A to w dużej mierze zadziałało, gdy spotkałam ślubnego.
Z PP było już trochę lepiej, ale też sporo jeszcze musiałam i muszę się nauczyć.
Do trzech razy sztuka?

Dlatego moja koleżanka usunęła... Lekarze na to zezwolili i ona jakoś powoli dochodzi do siebie...
A kuzynka urodziła późno, około 40-tki i problemów nie ma.
Różnie się ludziom przytrafia...
Faceci mają jakoś łatwiej w tym temacie.
Ale ja też muszę się już pogodzić z tym, że nie będę miała córki...

Witaj w klubie "niedorozwiniętych" Ja mam już prawie 49 i mentalność związkową też mam chyba mocno opóźnioną. W ogóle chyba popieprzoną. Jako nastolatek byłem kompletnie "niekochalny" i nie wzbudzałem zainteresowania płci przeciwnej. Wszystko u mnie było mocno zapóźnione, pierwszy "związek", pierwszy pocałunek, pierwszy seks. I do tej pory tego opóźnienia nie potrafię "nadrobić". Wciąż jestem zalękniony, zblokowany.
Bardzo się cieszę, że syn ma dziewczynę, że pod tym względem ma normalny rozwój. Żona zrzędziła, że synuś mógłby mieć fajniejszą dziewczynę, a ja uważałem, że to głupie. Ważne, że ma. A są już ponad 2 lata, więc jednak to nie jest byle co.

Co rozumiesz przez to, że zadział na Ciebie "strach" i "nieporadność" Twojego faceta ? Ludzie zazwyczaj uciekają od "strachu".

Rozumiem co masz na myśli To dość niezwykłe, że postanowiłaś się przedzierać przez ten gąszcz niezręczności, strachu i nieporadności. Większość ludzi takie coś od razu odrzuca. Marzy nam się partner przebojowy, piękny, inteligentny - słowem ideał Jak się zjawia jakiś trochę "dupowaty", to "następny proszę"

Tak, że Ajko duży szacun

Dla jednych jest "dupowaty" (nie dla mnie), a dla innych prawdziwy Chodzi mi o pewien trend jaki jest generalnie obecnie w relacjach ludzkich. Większość ludzi "stroszy piórka" i stara się być jak najlepszą wersją siebie, nie zawsze prawdziwą. Ale to działa tak dlatego, że największy "obrót w interesie" mają właśnie tacy "podlukrowani ludzie" Smutne, ale prawdziwe. "Prawdziwość" słabo się sprzedaje.

Zawsze możesz sobie znaleźć w pakiecie faceta z nastolatkiem, albo nastolatką i szybko dogonisz koleżanki Ja tak kiedyś zrobiłem, że wziąłem kobietę z dzieckiem i przeskoczyłem etap pieluch, wstawania w nocy itd. Jakby ktoś pytał to mam syna w wieku dość pasującym do mnie

Faktycznie.. ale jako wałek do masażu się nada..:)
Podoba Ci się  to zostaw, ale jak nie bardzo to lepiej całość odesłać, bo z doświadczenia wiem, że potem zaczyna drażnić.

kiedyś kupiłam piękny designerski puf w pepitkę.. pomieszkał 12 godzin i pojechał do domu..