30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Zawsze ktoś ma gorzej.

No i suuuuper! Widać nie jesteś tylko moim ulubieńcem.

Właśnie. Nawet na forach czesto się czyta, mam dla kogo żyć, zyje dla moich dzieci, męża, rodziców, albo: jestem potrzebny bo działam w hospicjum, czy schronisku dla zwierząt. Albo: coś tworzę, maluję obrazy, piszę muzykę, wydaje książki. I tak dalej.
Samo w sobie bez tego wszystkiego - nie ma dla świata znaczenia. \
Bo jak odciąć człowieka od jego rodziny, dzieci, małżonków, rodzeństwa, rodziców, odciąć jego pracę zawodową, to co robi na codzień, hobby - to nic nie zostaje.

Ojej.. )  to ja żyję egoistycznie by zachwycać się światem..  bo w sumie dzieci już dorosłe więc mogłabym zniknąć ..
Ale nie...zaraz  są ludzie dla których jakieś znaczenie mam. Ktoś może się dziś ucieszyć gdy mnie zobaczy czy usłyszy  albo że ja zobaczę i usłyszę jego lub jakieś jego dzieła życiowe.. chociażby jeżyki.
Może komuś brzęczę jak mucha. Ale chyba scrollem może to pominąć 

Elu, piątkę przybijam, bo ja też czuję się gościem zaproszonym na ten świat, by się nim nacieszyć i nazachwycać. A jeśli przy tym czymś się temu światu i ludziom przysłużę, to wspaniale
Myślę, że za wiele wymagamy, oczekujemy od życia rzeczy spektakularnych, wielkich, a nie doceniamy skromnych.
Miałam kolegę, który zmarł dwa lata temu. Nic wielkiego nie dokonał, wręcz był takim niebieskim ptakiem, ale gdy teraz obserwuję, ile ciepłych wspomnień zostawił, ile piękna utrwalił w publikowanych na Fb swoich zdjęciach z rowerowych eskapad, jak rechotałam z uciechy, czytając i słysząc jego dowcipne wypowiedzi... nie, nie żył daremnie, coś w nas pozostawił.
Zresztą miałam w życiu wiele takich spotkań, przelotnych nieraz, które pozostawiły we mnie refleksję, emocje i ślad. Człowiek czasem sam nie wie, że coś komuś dał.
Uciekam, bo korci, a robota leży
Wieczorkiem zajrzę albo po południu

Ale chęci zacytowania się nie oprę:

ZWIEWNOŚĆ

Brzęk muchy w pustym dzbanie, co stoi na półce,
Smuga w oczach po znikłej za oknem jaskółce.
Cień ręki - na murawie... A wszystko - niczyje,
Ledwo się zazieleni - już ufa, że żyje.

A jak dumnie się modrzy u ciszy podnóża!
Jak buńczucznie do boju z mgłą się napurpurza!
A jest go tak niewiele, że mniej, niż niebiesko...
Nic, prócz tła. Biały obłok z liliową przekreską.

Dal świata w ślepiach wróbla. Spotkanie traw z ciałem.
Szmery w studni. Ja - w lesie. Mgłą byłeś? - Bywałem!
Usta twoje - w alei. Świt pod groblą w młynie.
Niebo - w bramie na oścież... Zgon pszczół w koniczynie.

Wstążka zmarłej dziewczyny na znajomej darni,
Słońce, co chwiejnie skacząc, źdźbli się w łzach deszczarni.
Wiara fali w istnienie za drugim nawrotem
I wołanie o wieczność w jaśminach za płotem.

Chód po ziemi człowieka, co na widnokresie,
Malejąc, łatwo zwiewną gęstwę ciała niesie
I w tej gęstwie się modli i gmatwa co chwila
I wyziera z tej gęstwy w świat i na motyla.
                            /bOLESŁAW lEŚMIAN/

No oczywiście.

Jeśli mogę coś dodać, nie będąc stałym bywalcem... Osobiście nie potrzebuję niczego wyjątkowego, żeby czuć, że chcę żyć, szkoda byłoby mi nawet pór roku, których po zniknięciu nigdy bym już nie zobaczyła. My sami dla wszechświata nic nie znaczymy, świat nie ma za zadanie mieć sensu, to my musimy go stworzyć dla siebie. Mnie do chęci życia kontakt z ludźmi zupełnie nie motywuje, mogłabym żyć na bezludnej wyspie lub, najlepiej, w drewnianej chacie w środku lasu. Za to ogromne znaczenie ma dla mnie kontakt z naturą, ze zwierzętami i to jest wystarczający powód, żeby nie znikać... Ostatnio pomyślałam sobie, że może nawet nigdy nie umrę, bo jeszcze trochę i nawet na to zabrakłoby mi czasu

U mnie, szczególnie po przekroczeniu trzydziestki, częściej pojawia się myśl, że nie zdążę czegoś zrobić. Liczę jeszcze na jakieś 40 lat życia, a przynajmniej 15 - żebym mogła w pełni nacieszyć się moim cudem na czterech łapach.

Ogólnie natłok praca pomaga, brakuje czasu na niepotrzebne rozmyślanie. Po pracy często nie ma się już nawet siły na odpoczynek

Nie liczę już na żadne lata życia, od dawna mam poczucie i przekonanie, że każda nasza chwila może być ostatnia, więc tym bardziej trzeba je cenić.
Też bym chciała z paroma sprawami zdążyć, zanim zamknę oczy, ale mogłabym zacytować słowa piosenki Anny Marii Jopek: "Przystań na chwilę, zatrzymaj świat. Dokąd się spieszysz? Nie zdążysz i tak".
Delektuję się dobrymi chwilami, drobiazgami z nadzieją, że może uda się i może się odważę sięgnąć po więcej. Ale uszczęśliwia mnie sam fakt, że żyję, dobrze się czuję i jestem w dobrym nastroju. Nie trzeba mi wiele do szczęścia. Wystarczy, że np. wracam do swojego domu, gdzie na parapecie rozkwitły mi grudniaki, że pachnie w kuchni fasola gotowana na obiad (będzie fasolka po bretońsku), a mój syn śmieje się za drzwiami swojego pokoju, bo rozmawia przez internet z kolegą. Zachwyca mnie słoneczny dzień i cieszy, że mogę złapać jeszcze trochę słońca, bo wychodzę teraz wcześniej z pracy.
Dla mnie "szczęście zbudowane jest z tysiąca kawałków tworzących mozaikę dnia codziennego" (nie pamiętam autora tej myśli, ale ją zapamiętałam, jest mi bliska).

Bardzo ważne jest dla mnie, żeby mieć czas zatrzymać się i porozmyślać. Modne teraz slow life zawsze do mnie przemawiało, nawet gdy nie miałam zielonego pojęcia o takich wymysłach

Ale to Twój zarzut Elu.
Każdy inaczej postrzega życie i innym rzeczom nadaje wartości. Jest to dobre, tak długo, jak nie szkodzi innym,
Czy umierałaś kiedyś Elu?

Trochę filozofii nie zaszkodzi
Każdy ma inne patrzenie na życie.
Każdy oczekuje od niego czegoś innego.

Dziwnie Jaruzela i Kiszczaka nazwałeś

Zdecydowanie najbliżej mi do tego co Piegowata i Ela napisały, mam podobne przemyślenia i podejście do życia...zauważyłam ze osoby przesadnie ambitne, nadwrażliwe, z melancholijnym charakterem itd.itp.nie są i nie potrafią być szczęśliwe, zawsze jest nie tak, zawsze za mało, zawsze inni maja lepiej, zawsze coś, ciężkie takie życie ehhh...

Edit: Lucyfer jesteś wierzący? Wierzysz ze coś jest po śmierci? Nie boisz sie śmierci? To Ty pisałeś kiedyś ze przeżyłeś śmierć kliniczna? Kiedyś to zagadnienie bardzo mnie interesowało, ciekawi mnie na ile Twoja postawa, jeśli to Ty byłeś i coś nie pomyliłam wpływa na twoje myślenie o śmierci

Dlatego idealizm już dawno wysiadł
Działam lokalnie. Realnie pracuję w ramach zasięgu. NGOs bardzo pomagają weryfikować takie działania na łamach lokalnej społeczności.
Teraz będąc w centrum to ogólnie jest sporo pracy, ale to też ogromne nowe doświadczenie.
Ale robię to dlaczego - zaspokajanie egoizmu
Bądźmy szczerze - wszystko co robimy to zaspokojenie naszego egoizmu

Czy w coś wierzę... nie.
Czy myślę, że coś jest np. inny wymiar. Myślę, ze tak. Z resztą nasza psychika nie potrafi sobie wyobrazić nicości. To dla nas stan niemożliwy.
Tak ja miałem śmierć kliniczną. I wpływa na to. Jak to mówię. Po co mi kobieta, skoro i tak z damą ostatni taniec zatańczę

Tak paslawku, masz absolutna racje, idealiści też się do tej grupy zaliczają...czasami mam wrażenie ze ludzie sami się unieszczęśliwiaja i nie pojmuje tego, po co i w imię czego?

Też kocham kwiaty, wszelakie, doniczkowe bardzo, a te grudniaki Piegusku długo kwitną? I rozumiem ze to nie jest roslinka jednoroczna?

No właśnie. Co z dentystą:)?

A czym męczą?:)

Pacem et Cirsenses.

A co w związku z terapią?

kbks - Krótki Bojowy Karabin Sportowy?

Igrzysk

Tradycyjnie jest Panem, czyli chleba

hmmm... Krótki biceps kiepski seks?

Moja mama raduje się ogródkiem od czasu przeprowadzki.
Oj ile on jej radości daje.
No i sprawa prezentów ułatwiona, bo zawsze można dokupować kolejne roślinki

A wiesz jaka to męka i wyczyn przeżyć nieraz każdy dzień, wstac z łóżka, nie zawalić pracy i funkcjonować? To już jest sukces a nie bycie szczęśliwym.

Wiem rossanko, inaczej bym nie pisała

Rossanko, nie widzisz już szans na szczęśliwe życie? Nie zastanawiałaś się nad jakimś wsparciem dla siebie? Przykro byłoby trwać w takim stanie...

Lucyferze, a taka profesjonalna pomoc? Czasem mam wrażenie, że tylko taka jest najbardziej stabilna i korzystna... Za swoje szczęście warto zapłacić każdą cenę

Jakim wsparciem?

Rossanko, na przykład nad terapią? Przy odpowiednim podejściu, gotowości i właściwej osobie w postaci terapeuty jest naprawdę duża szansa, by spojrzeć innym okiem na swoje życie...Po przeczytaniu wybranych wątków wiem, że kiedyś korzystałaś z takiej pomocy, ale może warto do niej powrócić?

Pasławku, każdego można uszczęśliwić... A na pewno każdy z nas samego siebie, przy odpowiednim nastawieniu Ale poczekajmy na odpowiedź!

Kiedyś myślałam, że nic mnie nie uszczęśliwi, dość późno znalazłam takie źródło, a teraz... Chciałabym, żeby się już nic nie zmieniało, ale upływu czasu się nie powstrzyma. I każdy na swój sposób jest trochę nieszczęśliwy

Byłam na 2 terapiach, z przerwami paromiesiecznymi trwało to około 6 lat.
Omówiłam na nich już wszystko, z mojego dzieciństwa, przeszłości oraz wiem na czym polega moja nerwica. Gdy ostatnia terapia się skończyła terapeuta powiedziała, że z moimi narzędziami i zrozumieniem tematu powinnam sobie już poradzić. Nie poradziłam.Tu już lekarstwa nie ma, muszę sama ze sobą sobie dac radę . Leki tez moge brac, ale one pomagają dopóki je biorę. Po odstawieniu wszystko wraca. Jak sobie pomyśle, że na terapii po raz nty omawialabym dzieciństwo, to kompletnie mi się nie chce iść.
Przez chwilę Myślałam o terapii, która skupualaby się na moich obecnych problemach, Ale to też niedobrze, bo mam je sama rozwiązywać a nie przez terapeutę. Doszlam chyba już do takiego momentu w życiu,że właściwie chyba najlepiej nic nie robić.