30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Lucyferze  życzę tobie spokoju i zdrowia.

Piegusko, pewnie i tak mnie nie posłuchasz, ale nie mogę przejść obojętnie obok twoich objawów choroby. Ciągle o tym piszesz, czyli pewnie ci mocno dokuczają. Wiem, że lekarka ci powiedziała, że wpływ żywienia, to bzdura na twoją chorobę (to jest taki standard u lekarzy), ale ja mam pytanie czy ona ma wykształcenie dietetyczne, czy tylko farmaceutyczne? Podejdź do siebie jak do eksperymentu, by sobie pomóc. Zapisuj codziennie co jesz, jak się czujesz, jakie masz objawy. Sprawdź czy, któryś składnik ci sie  będzie przy objawach powtarzał.

Naprawdę warto czasem samemu poszukać. Mój syn miał kiedyś babrzącego, wrastającego paznokcia w paluchu. Próbowaliśmy domowych metod , wrastał skubany cały czas. Syn zdecydował, że idzie do chirurga by mu tego paznokcia naprawił. Chirurg wyrwał mu paznokcia i jeszcze w trakcie naśmiewał się z działań podologów. Określał ich szamanami. Po jakimś czasie zaczął rosnąć nowy paznokieć, który zaczął zwijać się w trąbkę, co bardzo bolało. Syn poszedł do tegoż chirurga i ten umówił go na wizytę wycinania klina z boku paznokcia, by przywrócić mu właściwy kształt. Stwierdziliśmy dosyć. Na logikę, obcinanie mocne paznokci po bokach powoduje ich wrastanie, więc jak ma pomóc klin. Syn poszedł do gabinetu podologicznego, w którym klamrami babeczki mu przez 2 miesiące wyprowadziły tego zwiniętego w trąbkę paznokcia do właściwego ułożenia i zdrowego stanu. 
Nie zostawiaj swojego zdrowia tylko w rękach lekarzy, zadziałaj dla siebie tez sama.

Kurczę, pewnie za dużo piszę o chorowaniu, ale już tak mam, że mocno emocjonalnie reaguję na wszystko. Może nie robię wideł z igły, ale nastroje mam bardzo zmienne, to też może być efekt problemów zdrowotnych. Może widziałaś na Fb, że zmagam się jeszcze z jednym paskudztwem, a to paskudztwo ma wpływ na psychikę, neurologiczne jest. Nie chcę o tym na forum pisać, bo to rzadka przypadłość, obawiam się stracić resztki anonimowości - choćby tylko pozornej.
Długie lata nie rozumiałam sama siebie, nie mogłam sobie pewnych stanów wybaczyć, czułam się wybrakowana, gorsza od innych.
Tak chciałabym się nie obawiać, czy dam sobie radę z tym lub owym. Pojechać na przykład na urlop za granicę i dorobić tych parę groszy. Boję się ; kiedyś po całym dniu stojącej pracy nabawiłam się krwawych wybroczyn na nogach (powtarzam się, bo już o tym pisałam). Nie zapomnę, jak na wycieczce, po całym dniu łażenia całe moje towarzystwo kipiało rano energią, a ja marzyłam o pozostaniu w łóżku jeszcze trochę, chociaż bohatersko to ukryłam.
Muszę jednak przyznać, że przy fizycznej pracy czas mija szybko. Pamiętam, jak jeździłam z teściową na jagody. Lubiłam to bardzo, ale zawsze moje zbiory były o połowę mniejsze od plonu teściowej. Aż mi wstyd było.
Szlag człowieka trafia, że może znacznie mniej, niżby chciał.
W ogóle mam teraz jakiś dziwny czas. Zmieniłabym coś chętnie w swoim życiu, a nie bardzo mam pomysł, jak się do tego zabrać, zwłaszcza, że odpowiadam przecież nie tyko za siebie. Nie sztuka beztrosko rzucać się w wir przygody, gdy konsekwencje ponoszę tylko ja. Spróbowałabym jakiejś innej pracy, ale strach, bo przez całe dorosłe życie zajmowałam się jedną rzeczą i mam wrażenie, że nic innego nie potrafię.
Co do leczenia, to na pewno warto poszukiwać, ale nie miałam do tej pory powodów do narzekania na swoją reumatolog. To takie choróbsko jest, że zawsze będzie o sobie dawać znać, rzecz w tym, by nie dawało za bardzo. "Cudownym dietom" polecanym sobie wzajemnie przez chorych nie ufam. Po prostu nie wierzę, by skrajnie restrykcyjna dieta nie szkodziła zamiast pomagać. Są jakieś protokoły immunologiczne, dieta św. Hildegardy, paleo... To bardzo wyszukane diety, wydają mi się ogromnie wymagające, kłopotliwe i po prostu niebezpieczne. Chorzy np. rezygnują z nabiału i pieczywa oraz mięsa ; to co oni jedzą??? Czy naprawdę trzeba odsądzać od czci i wiary mleko krowie, które sprawdzało się tyle lat, na rzecz jakichś dziwacznych mlek owsianych i migdałowych? To też pewnie nie jest tanie. No i przecież nie stwierdzono mi nietolerancji laktozy, więc jaki sens? Po kiego licha dieta bezglutenowa, kiedy nie stwierdzono mi żadnej nietolerancji w tym zakresie? Stawiam na rozsądek, dostarczanie sobie urozmaiconych składników odżywczych. Nie, nie mam zaufania do czegoś, co niesprawdzone, co z daleka zalatuje mi szarlatanerią. Dziś pełno wzajemnie wykluczających się teorii i byle "szaman" może wydać książkę, żerując na naiwności i desperacji chorych.
Muszę jednak przyznać, że i mnie zdarzyło się wyleczyć coś, czego nie wyleczył lekarz. Chirurg usunął mi kiedyś odcisk na podeszwie stopy. Odcisk odrósł i wtedy z pomocą przyszła mi teściowa siostry. Poleciła mi maść Acerin, którą samodzielnie, bezboleśnie i bez zawracania głowy komukolwiek sama sobie poradziłam z odciskiem.

Lucek, moim zdaniem jednak nie powinieneś lekceważyć swojego zdrowia.

A mój syn, w przeciwieństwie do swojej rodzicielki, był dziś bardzo dzielny u dentysty

Kiedyś czytałam o ptaku, który swojej wybrance buduje altankę. Może to ten?

Pozdrawiam z domu pachnącego marchewkowym ciastem Będzie na rano dla synka, że o sobie nie wspomnę. I może dla koleżanki, która czasem wpada na kawkę w drodze do pracy. Miało być na niedzielę, tak tradycyjnie i po mieszczańsku, ale wczoraj nie nadawalam się do niczego.
Taki ciepły dom uwielbiam i wcale nie żałuję, że jakiś tam lockdown... Bo na więcej wolnego się zanosi, niestety. Pewnie zostaniemy podzieleni na grupy i będziemy pracować co drugi dzień, jak wiosną. Na razie znowu przymusowe wolne, bo ekipa malarzy musi dokończyć swoją pracę i jest nas w budynku... za dużo.

Przechodziłam dzisiaj obok kościoła, przed którym stoi tablica z tzw. klepsydrami. Kurczę, ilu zmarłych! Wprawdzie ludzie po osiemdziesiątce, dziewięćdziesiątce, jedna osoba "zaledwie" po sześćdziesiątce, ale wrażenie zrobiło. Cała tablica była zajęta nekrologami.

To szkoda, że bliżej nie mieszkasz. Uwielbiam, gdy ktoś wpada na kawkę

Bardzo mi przykro Lucek.
Wszelkie pociechy są chyba nie na miejscu, ale dożył naprawdę pięknego wieku. A do mety każdy z nas dojdzie.

Ściskam po przyjacielsku.

Lucyferze

Bardzo mi przykro.z powodu Twojej straty..

Bagiennik, mnie to ciasto zawsze smakuje, lubi je też bardzo mój syn. Myślę, że to będzie dla niego jeden ze smaków dzieciństwa. Satysfakcja z wykonania była tym większa, że użyłam marchewki z własnej uprawy.
A propos uprawy, skopałam dziś ostatni fragment ogródka, przy okazji wykopując kilka zapomnianych główek czosnku. Zaryzykowałam też zapalenie ogniska z zagrabionych chwastów, ale nie chciało się palić, chwasty nie były wystarczająco suche.
Szczerze mówiąc, zostaję w domu z przyjemnością. Odpoczywam, relaksuję się, zaległości nadrabiam i uprawiam swój prywatny slow life

Filmiki rewelacyjne!

Ajko, nie ma już ani śladu
Wybacz

Muszę przyznać, że o polarnych kanarkach nie słyszałam jak żyję. Zawsze kojarzyły mi się z ciepłym klimatem.

Witajcie. Cześć, Lucek.
Zawsze Pradziadzio będzie żył w Tobie, Twoich genach, Twoich wspomnieniach.
Wielkimi krokami zbliża się dwudziesta rocznica śmierci mojego Taty. Zawsze podkreślam, że jego obecność czuję w każdej sekundzie swojego życia. To nie jest tak, że zbiera mi się nagle na wspominki, ja bez przerwy noszę go w sobie, nie muszę mu wydzielać jakiegoś specjalnego kąta w sercu, bo wszystko jest nim przeniknięte. Nie wiem, czy wystarczająco zrozumiale to przekazuję. On wciąż JEST.
Mój ojciec oczywiście był najnormalnielszym człowiekiem, nie ideałem, czasami wkurzał mnie do głębi, ale bardzo go kochałam i kocham. Miał osobowość, która zjednywała mu ludzi, umiał z nimi, jak to mówią, żyć. Moja mama jest pod tym względem bardziej skomplikowana i trudniej ją kochać, choć na szczęście da się. Ale to Tata był tym ukochanym rodzicem. Moja siostra powiedziała kiedyś, że on był dla nas bardziej mamą niż nasza rzeczywista rodzicielka. Dał więcej ciepła, radości, wsparcia, zawsze do niego się szło z problemami.
Dzisiaj czuję dumę, gdy ludzie ciepło wspominają i chwalą mojego ojca. Dumna jestem z wartości, które mi przekazał. I w ogóle tyle wielkich słów mi się ciśnie...
Lucek, wspomnień nikt Ci nie odbierze!

Dzięki za jeżową inspirację. Przecież ja mam ogródek i to tuż pod oknem! Może pokażesz ten domek na zdjęciu?

Widziałam dzisiaj w internecie proste, a efektowne dekoracje z jesiennych liści, jarzębin, kasztanów. Choć jestem przez ostatnich kilka dni domatorem do kwadratu, chyba ruszę tyłek do parku. Z prac ogródkowych pozostało mi jeszcze zasadzić zimowy czosnek i cebulę. Zimowy plan, to wyjście na prostą z odgracaniem domu i segregowaniem rzeczy, które jeszcze od przeprowadzki czekają na zmiłowanie w pudłach ; hańbo nad hańbami, już dwa lata.
Jeszcze nie wiem, czy jutro pracuję. Nie ukrywam, że mam wielką przyjemność z nadprogramowych wakacji.

Bagiennik, nigdy (albo prawie nigdy ) się nie nudzę sama ze sobą, zawsze sobie wyszperam jakieś zajęcie. Jak już "nic" nie robię, co bardzo lubię  , to czytam. Teraz moją lekturą jest "Trudna miłość. Mama i ja" Reginy Brett. Brett to bardzo ostatnio popularna autorka książek propagujących pozytywne, motywujące myślenie. Sama miała życie pełne zawirowań, walczyła o siebie, wyszła na prostą i dzieli się nabytą mądrością z czytelnikami. Nie wszystkie tego rodzaju książki przypadają mi do gustu i przekonania, ale Brett lubię bardzo, bo pisze bez słodzenia i egzaltacji.
A co do zaległości domowych, to dwa lata od tego uciekałam.
Ostatniej zimy żyłam "miłością" czyli spotkaniami z PP i głównie to wypełniało mi czas, a jeszcze poprzedniej przerabiałam chwile dość trudne, adaptowałam się do nowych warunków i nowego mieszkania, uczyłam się radzić sobie z piecem, zmagałam się z zaostrzeniem choroby i emocjami po śmierci byłego męża. Byłam zmęczona, zniechęcona i skupiłam się na oszczędzaniu energii, by jakoś przetrwać.
W tym roku wreszcie może wreszcie ruszę do przodu z porządkowaniem, a może i upiększaniem domu. Malowanie mi chodzi po głowie, ale nie wcześniej niż ciepłą wiosną. Ściany brudzą się od pieca, chciałabym też kolor zmienić. Podobno świetne są farby ceramiczne, choć kosztują trochę, bo pomalowane nimi ściany można myć.
Teraz mam "salon" w kolorze szaroniebieskim - stan zastany. Choć błękity lubię, marzy mi się coś ciepłego i radosnego.

Tak sobie przeczytałam swoje wywody i pomyślałam: wszystko w życiu ma swój czas

Sorki, Lucek, jeśli zabrzmiałam przemądrzale. Szczerze mówiąc, uwagę o tym, że na wszystko jest czas, odniosłam do siebie i swojego domu. Choć oczywiście to uniwersalna prawda.
Czasami dużo bym chciała, ale albo warunki niesprzyjające, albo ja jakaś niepozbierana. A jednak przyszedł ten czas, że "ogarniam" bez większych problemów. Przyszła chęć i energia, przyszedł czas.
Nienawidzę działać w pośpiechu i pod presją, przymus wywołuje we mnie opór. Jakoś sam przyszedł moment, gdy zabieram się za odkładane sprawy bez oporu, a nawet z zadowoleniem... i nie jestem zmęczona!
Trzeba korzystać z wiatru w żaglach.
Wolne mam jeszcze do końca tygodnia. Podzielono nas na grupy i dano mi komfort wyboru, czy przychodzę do pracy od przyszłego tygodnia, a teraz wolne, czy odwrotnie. Oczywiście, że przedłużyłam sobie "wakacje".
Głupio zabrzmi w świetle obecnych problemów, ale jest mi w domu nieziemsko dobrze.

Ano, zimno się robi, ale nie jest jeszcze tak źle. A z paroma ciuchami na chłodniejsze dni przeproszę się z przyjemnością I kocham z rana "zaciągnąć się" chłodnym, rześkim powietrzem.
A na zimę poproszę śnieg ; nie musi być dużo, ale niech rozjaśni ponury krajobraz.
W ogródku, tuż przed oknem zostawiłam nieścięty słonecznik. Ciekawa jestem, czy przywabi sikorki. Kiedyś jakieś się do niego dobierały.

Oooo tak, ja pamiętam genialne reklamy. Ja jeszcze uwielbiam całą serię z Biedry

Wczoraj miałam dziwną sytuację podczas spaceru. Dookoła są lasy poprzecinane ścieżkami, w pewnym momencie usłyszałam głośny, wysoki  długi krzyk kobiecy, dziewczęcy (jakby 2 kobiet, tak jakby był poddany jakiemuś filtrowi z horrorów). Zmroziło mnie, zaraz sobie przypomniałam wszystkie opowieści kryminalne, które uwielbiam. Pomyślałam, ze może ktoś się wydurnia. Potem gdy byłam już bliżej lasów, krzyk powtórzył się jeszcze z 2-3 razy, ostatni był słabszy i krótszy. Czy może być tak, że jakieś zwierzę było zabijane i wydawało z siebie takie krzyki przerażenia, bólu, umierania?. Nie wiedziałam co zrobić, bałam się wejść do lasu by sprawdzić, było już po zachodzie słońca, robiło się coraz ciemniej. Pierwszy raz coś takiego słyszałam. Mam nadzieję, że ktoś się wygłupiał.

Im mniejsza ktos ma wladze tym bardziej jej bedzie uzywac, wiec mnie to nie dziwi.

Te filmy pamietam! Super byly.

Ajko któż to wie. Niejedne rzeczy na nocnych spacerach człowieka słyszał.

Ja moi drodzy uciekam. Pora na sezonowe zniknięcie i ograniczenie wszelkiej aktywności internetowej na polu prywatnym.
Życzę wszystkim, z którymi mam tutaj kontakt tylko przez forum uśmiechu, zdrowia i radości z bliskimi wam osobami.

Cóż, Lucyfer, Twoja decyzja. Ale szkoda.
Sama miałam w życiu takie chwile, gdy stwierdzałam, że forum zajmuje mi za dużo czasu. Ja jestem gaduła, to mój żywioł. Może to nie zawsze widać w realu, nie paplam bez przerwy, ale jak trafię na swoich... Mogłabym dzień i noc, o wszystkim i niczym.
Pozdrawiam i zmykam do reala, bo jeszczem rozmemłana i w szlafroku.
Przesadziłam wieczorem z paleniem w piecu i z powodu gorąca nie mogłam usnąć chyba do drugiej w nocy. Dziś wstałam późno i pół dnia uciekło.

Hejko kochani.
Ja znowu jestem gadułą, ale tylko z chłopiną moim i moim synem. Co do reszty ludzi nie umiem za dużo gadać, wolę bezpiecznie obserwować. Uwielbiam gaduły, wydaje mi się, że jak nagapię się jak one to robią to może mi się udzieli. Niestety nie udziela się. Nie rozpaczam bo już się przyzwyczaiłam. Taka jestem. Uwielbiam czytać tutaj wasze przemyślenia, porady. Czasami ktoś mi otworzy oczy na cos czego nie dostrzegałam, co pozwala mi zrozumieć więcej.
Co do Misinxa, może on chciał zbanowania? Może on umówił się mailowo na takie zniknięcie z forum?
Morfeuszu i Lucyferze do zobaczenia kiedyś w wirtualu?
Piegusko ja bardzo lubię twoje opowiadanie. Dajesz taką rodzinną, ciepłą atmosferę na to forum.
Bagienniku coś ciekawego w Holandii zauważyłeś, przeżyłeś?

Gdyby komuś znowu papieru toaletowego zabrakło (pożyczone u Tomasza  Raczka)

Nie, Misinx nie chcial zbanowania.

Ajko
,, Morfeuszu i Lucyferze do zobaczenia kiedyś w wirtualu?"
U mnie chwilowo trochę więcej obowiązków, trzeba było przestawić priorytety. Kilka dni odpoczynku od neta też dobrze robi. To zobaczenie Ajko to chodziło Ci o forum czy np. Fb? Jakby co to i z jednym i z drugim nie ma problemu .

Płasko u Ciebie w tej Holandii jak od Gniewkowa do Inowrocławia i też tereny warzywne, cebuli to nie ma chyba tyle nigdzie a i kwiaty się znajdą. Ciekawe czy pochwalisz się wrażeniami że stolicy i tych wrażeń okiennych, ciastek

Snake, nie ma to jak promieniować duchowym dostojeństwem Nic nie mówić, ino głęboko milczeć i w zamyśleniu se gładzić... I niech gawiedź trwa w nabożnym przeświadczeniu, a Ty z błędu nie wyprowadzaj...

Wiecie, opowiem Wam coś, chociaż to właściwie błahe. Powiedzcie mi, czy to ja szukam dziury w całym czy też moje odczucia są uzasadnione.
Pisałam, że kiedyś, chyba w czerwcu odbiło mi i reaktywowałam konto na Badoo. Bardzo szybko odezwał się do mnie dosyć sympatyczny mężczyzna, młodszy o kilka lat. Nie pamiętam już dokładnie przebiegu konwersacji, ale  bez zbędnych ceregieli wymieniliśmy się numerami telefonów. Wprawdzie nie spodobało mi się, że już na samym początku wypisywał, że chciałby mnie pocałować - nie cierpię takiego stylu, bo nie dość, że to natarczywe, to banalne do sześcianu - ale uznałam, że dam szansę i nie będę się czepiać (chociaż powiedziałam mu, że nie lubię takich pochopnych wyznań), bo gość ogólnie sprawiał wrażenie inteligentnego i całkiem sympatycznego. Stanęło na tym, że umówiliśmy się na spacerek po moim wyjściu z pracy - to miało być w pewną środę. Czekałam sobie na tę środę spokojnie i żyłam swoim życiem - co się będę "napalać", skoro nie znam człowieka? Jakieś tam zdawkowe sms-y wymieniliśmy, ale że ja pisać sms-ów nie cierpię, odpowiadałam zdawkowo, wychodząc z założenia, że na spotkaniu będzie czas porządnie sobie pogadać.
I wyobraźcie sobie, przyszła środa, a pan ani be, ani me, ani kukuryku. Nie to nie - wzruszyłam tylko ramionami i ani myślałam się przejmować. Aż tu nagle, nie pamiętam już czy tamtej środy, czy dzień później, czy może dwa otrzymałam wiadomość, że on chciałby pisać z kimś, kto się trochę angażuje, a ja jestem "taka obojętna". Zrobiłam oczy jak pięciozłotówki: dla mnie angażowanie się na tak "embrionalnym" etapie znajomości jest co najmniej niepoważne. Napisałam też zaraz o tym, a pan mi na to, że mogłabym przynajmniej napisać, że jest w moim typie, podoba mi się i chcę go poznać. Ja mu więc na to, że gdybym poznać nie chciała, nie byłabym go ciekawa, to nie umawiałabym się na spotkanie, które to on olał (trochę łagodniej to sformułowałam). Potem kontakt się urwał, widziałam, że pan wykasował konto. Aż tu nagle może tydzień temu odezwał się znowu z ponownie założonego konta. Jakoś tak od słowa do słowa pogadaliśmy (wirtualnie), co nieco sobie wyjaśniliśmy. Miałam poczucie, że może facet inaczej podchodzi do znajomości niż ja, ale jest "kumaty" i gotowy się dogadać. Kończyłam tę rozmowę (już przez telefon) z poczuciem autentycznej sympatii. Umówiliśmy się, że w poniedziałek pójdziemy na spacer. W poniedziałek jednak musiałam odwołać spotkanie, bo po pierwsze przypomniałam sobie, że idę z synem do dentysty, a po drugie nie najlepiej się tego dnia czułam, więc przełożenie spotkania na drugi dzień było mi na rękę. Odpisał: "No, dobrze". Następnego dnia czyli wczoraj wyszykowałam się spokojnie do wyjścia i czekałam na jego znak (taka była umowa przed planowanym pierwszym spotkaniem). Telefon milczał, więc napisałam: "Daj znać, czy nasze plany nadal aktualne, bo chcę je zgrać ze swoimi". Dostałam odpowiedź, że "jak coś, to wieczorem".
No i tu mnie cholera wzięła. To ja mogłam poinformować o zmianie planów, a jego na to nie stać? Odpisałam: "Dzięki za łaskawe poinformowanie, wieczorem to ja jestem zajęta" (zawsze mam co robić), a on mi na to: "A to ja nie wiedziałem, że jesteś zajęta". W odpowiedzi napisałam, że wypadałoby mnie chyba zawiadomić o zmianie planów, bo oprócz tego, że się z nim umówiłam, to jeszcze... żyję, i że gdybym sama nie napisała, pewnie (nie) czekałabym na jego wiadomość do wieczora, co trochę jest nie w porządku. Pan już na to nie odpisał.
No i co Wy na to? Bo ja, nie żeby mi tak strasznie na tej znajomości zależało, ale poczułam się zlekceważona. Nie oczekuję płomiennej korespondencji i gorących wyznań na dzień dobry, ale odrobiny liczenia się z drugim człowiekiem.

No, zaraz, zaraz! Przeca żona drwala chciała, nie mnicha!

Noszszsz... taka okazja! : 

...Że niby jak zachowałaby się tzw. zołza?

Akurat ten epizod nie wpłynął na mnie zbytnio i humoru nie zepsuł. Byłam sama tyle czasu w życiu, to jeszcze pobędę.
Nie wiem, czy słusznie, ale rodzi mi się w głowie teoria, że nie ma to jak poznawać ludzi bez oczekiwań. Przez portale to mało naturalne.

A z blasków życia sigielki, to odezwała się do mnie bratowa i kazała szykować chałupę na sobotni nalot jej i naszej wspólnej koleżanki. Kroi się sabat czarownic

Uuuuu!
To nie
Ale trochę szkoda, bo jak się czegoś nie ma we krwi, to dobrze byłoby się nauczyć.

Nie lubię gierek w jakieś zołzy, ale wiem, że bywam zbyt niepewna siebie, skłonna dowalić sobie, zamiast uznać, że to pan jest "nie tego".

Tym razem czuję, że raczej jestem o.k. ze swoimi wrażeniami, ale powraca jak bumerang pytanie, dlaczego nie spotykam normalnych facetów. Owszem, znam paru, ale poza zasięgiem, bo albo zupełnie mną niezainteresowani albo dawno w związkach. Mam paru naprawdę fajnych kolegów, ale to "tylko" kolegów. Normalni mają mnie w nosie. PP się normalny wydawał...

E tam czadu   dziewczęta

To nie lenistwo, to fajna wrodzona cecha, uczciwość. Ktoś kiedyś bardzo to doceni, i będzie szczęściarzem. Ten nowo poznany facet raczej na to nie zasługuje.

Niepamięci cud
Reszta z reszty to przecież opłata za fatygę powiedzonko mojego starszego brata tego świętszego

Paslawek, niczego sobie ta imprezka, dopiero dziś obejrzałam teledysk
A co do grzeszków, to jeszcze kilka mi się przypomniało, ale kaliber podobny.

Morfeuszu -

Jakoś mi Chmielewska nie przypadła do gustu może ze dwie jej książki przeczytałam i spłynęły po mnie jak woda po gęsi. Ale zawsze podziwiałam jej urodę i pogodę ducha wypisaną na twarzy nawet w mocno zaawansowanym wieku.

Z przedwojennych piosenek i przedwojennego kabaretu uwielbiam ten tekst: