30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Misinx, nie bierz wszystkiego do siebie i nie obwiniaj się.  Za sytuację odpowiadają obie strony,  a odpowiedzialność nie jest synonimem winy.
Zobacz, ja też na ostatniego pana z Badoo zareagowałam nieadekwatnie, to "tylko" emocje.

Nie myśl o sobie źle.Jesteś ciepłym, mądrym i życzliwym człowiekiem, czuję do Ciebie dużą sympatię i na pewno nie ja jedna.

Nie mogę więcej pisać, nie mam warunków. Odezwę się po południu lub wieczorem.

Będziesz przeliczał odruchowo ojro na peeleny
To trochę bez sensu po pierwszej wypłacie trochę Ci przejdzie mam nadzieję.
Dobre żółte sery to i u nas są dość drogie.

nie przepadam aż  tak za żóltym serem. Tylżycki i radamer głównie jadam.

Fajnie że masz do czwartku czas na rozpoznanie terenu .

Czasem myślimy, że coś było do bani, zepsute... a mija czas i okazuje się, że jednak było fajnie. Lepiej nie przekreślać zbyt szybko.

Czasem druga osoba myśli o nas inaczej, niż my sami myślimy o sobie. Lepiej nie tworzyć teorii co druga osoba myśli.

Randka, relacja z kobietą, gdzie duchowo jesteśmy jakby nadzy (*), jest trudna -- charaktery, emocje... jesteśmy ludźmi a jako ludzie działamy podobnie i kobiety też się denerwują. Może ta kobieta też pomyślała "randka była super, a ja ... sprawę"? Może jednak się dobrze czuliście, a to tylko taka logiczna ocena niepotrzebna.

(*) -- zazwyczaj jesteśmy w dystansie duchowym/oficjalnym... w pracy bo szef zna nas jako pracownika ... w domu, bo dziecko zna nas jako tatę ... na ulicy i w sklepie bo jesteśmy obcym X, randomową uprzejmą osobą... możemy się chować za maską... ale jak się poznajemy bez barier to wtedy już nie można mieć maski...

Powiedzialabym: że siebie samego się nie przeskoczy.. Pytanie, jaki to spotkanie miało cel? Bo może każdy miał inny cel i frustracja stąd , że nie został zrealizowany? Więc może nie oczekiwać za dużo?
Może Misinx szedł na to spotkanie z wielkimi wymaganiami wobec siebie, jak rozumiem, chciał jakoś mocno " błysnąć" ?
Dlatego bańki oczekiwań nie warto tak dmuchać.
Z drugiej strony nasze "randki" nie są ostatnimi szansami na fajną znajomość czy związek..

No, właśnie, Misinx, tylko Ty wiesz, jak przebiegło spotkanie i Ty je interpretujesz.
A może jednak nie wszystko stracone?
A może Twoja pani też zarzuca sobie, że coś sp...iła?
Ajko dobrze napisała.

Mamy oczekiwania, a jak są oczekiwania, to i rozczarowanie się ryzykuje. Co ma być, to będzie, a na tej jednej randce i tej jednej osobie świat się nie kończy. Jesteś mądry, jak napisałam ; co poradziłbyś komuś z nas, gdybyśmy byli na Twoim miejscu?
Niemniej domyślam się, jak może być przykro, zwłaszcza jeśli nas spotyka seria niepowodzeń.

Na marginesie - ja czasami mam wrażenie, że do wyboru mam tylko nieciekawe przypadki. Czyli właściwie wyboru nie mam, ale rozum mi mówi, że to na pewno nie tak. Pozostaje do rozwikłania zagadka - jak zatem.

-------------------

Nieodwołalnie nastała era długich wieczorów. Pracuję nad tym, by je umilić, polubić, ale to zawsze jest działanie intencjonalne, bo prawda jest taka, że wolę światło dnia. Żeby choć zima była śnieżna, bo wtedy tak nie przygnębia,, ale na to nie liczę.

P.S. Jak Wam prześlę dane mojego telewizora, pomożecie mi zaktualizować przeglądarkę? Na Netkobietach mogę pisac, ale chciałabym przeprosić się z blogiem, który aktualna przeglądarka przestała obsługiwać. Rok temu pisałam bez problemu. Chciałabym czasem napisać o jesiennych smuteczkach, zamiast truć na forum

Może nie seria, ale po słabym małżeństwie była pewnie nadzieja na odmianę.

No, nie, ale emocje bywają silne i czasami mówią własnym głosem.
Ja z PP akurat pilnowałam się, żeby nie stracić głowy (mimo, że to mogło tak wyglądać), więc przeżyłam rozstanie bez większego bólu, jedynie z pewną przykrością. Ale z tym gościem z Badoo to chyba mnie trochę poniosło... że wydaje się normalny, że może jest jakaś szansa - i też się ciut za bardzo 'uruchomiłam'.
Mam tu uwagę, że naprawdę warto pozaglądać w siebie i zobaczyć, co stoi za emocjami. Jak już wiemy, co, to łatwiej z tym podyskutować, zrozumieć, wybaczyć sobie,.
Wtedy, gdy pisałam pod wpływem nalewki, najpierw były emocje, a dopiero potem myślenie.

Wspominanie byłych w jakichkolwiek okazjach może być różnie odbierane.W moim przypadku to raczej nie ex, ale prędzej osoba, w której byłem tak naprawdę tak jeden jedyny raz prawdziwie zabujany w życiu i autentycznie wariowałem. W pewnym okresie po tym, jak się zorientowałem, że nic nie będzie z tej mąki, to złapałem się na tym, że za często o niej wspominam. Sygnałem świadczącym,że już mi nie zależy było to, kiedy przestałem wspominać różne sytuacje z nią związane.

Paslawek, Ty to mnie lubisz za słowa łapać
Jeśli brzmię jak z poradnika, to sorry, Czytam dużo i pewnie trochę tym przesiąkłam. Ale... kiedy lubię
To nie jest tak, że nic nie czuję po rozstaniu, że mi nie szkoda i że mi nie brakuje pewnych przeżyć. Zwłaszcza w takie ponure długie wieczory było dobrze, mieć się do kogo odezwać, z kim wyskoczyć na jakiś spontaniczny spacer. Ale to nie jest coś, co nie dawałoby mi spać ani jeść, nie rozpaczam, czasami mi przykro i żal. Nie przeżywam tego tak mocno, jak może przeżywałabym 20 lat temu. Poza tym, może to głupie, ale weszłam w tę znajomość wiedząć o pewnych problemach, chciałam spróbować po prostu i zobaczyć, co z tego wyniknie. Liczyłam się z tym, że jeśli coś będzie nie tak, to się z panem pożegnamy. Okazało się to trudniejsze niż się spodziewałam, ale koniec końców, nie było innego wyjścia. Nigdy nie byłabym w pełni usatysfakcjonowana, wiecznie bym go podejrzewała i sprawdzała, denerwowałabym się.
Będę jeszcze długo do wspomnień wracać, bo przecież nie jestem z kamienia. Ale nie rwę włosów z głowy.
Ja nie wierzę, że można tak całkiem zapomnieć. Mój były mąż nie żyje ponad dwa lata, a jeszcze wracają emocje, widzę go, słyszę jego głos, w każdej chwili jestem w stanie to przywołać. Mimo iż za nic bym do niego nie wróciła. Nawet na wspomnienie mojego ojca, choć w tym roku minie 20 lat od jego śmierci, ściska mi się czasem serce.. Można się śmiać, cieszyć życiem, a jednak wspominać. Z jednej strony niełatwo mi rozmawiać z ludźmi o moim ojcu, bo za bardzo się wzruszam, a to już trochę krępujące, a z drugiej - chciałabym o nim, mówić, mówić, mówić. Wciąż jest taki obecny.
Nie ma dnia bez myśli o nich, ale to nie jest rozpacz.
Sądziłam, że to najzupełniej naturalne.

Sytuacja tutaj jest o tyle, hhm inna, że nikt nie nosi maseczek na wolnym powietrzu Przekonałem się o tym, kiedy mijana po drodze para Holendrów zrobiła krzywą minę, jak zobaczyła mnie w chuście na twarzy Ale wewnątrz jak najbardziej trzeba nosić Tak samo w sklepie  - 1 koszyk na jedną osobę..

Niestety człowiek tak ma, że chce wypaść jak najlepiej na takich spotkaniach: jest presja, żeby w niczym nie zawalić i automatycznie strona.  bardziej spięta gorzej odczytuje przebieg spotkania, kiedy ta druga może wcale tak krytycznym okiem nie patrzeć. Oczekiwania są zawsze spore, ale tym większe, jeśli wcześniej zdarzyło się coś przykrego i bardziej pragnie się tej doskonałości.
Sam, będąc w sytuacji, o której wspomniałem wcześniej, mimo, że to nie był związek, automatycznie łączyłem różne wydarzenia z tymi, które kojarzyły mi się z tamtą osobą. W pewnym momencie zorientowałem się, że nagle już o tym nie myślę, bo przestało mi zależeć na tej znajomości. Wcześniej z kolei, mimo iż się zaklinałem, że nic z tego nie będzie, same wspomnienia sprawiały mi przyjemność. Kiedy stały się one obojętne wiedziałem, że historia jest zamknięta

Nie chciałabym się cenzurować ze wspomnieniami, ale ludzie to interpretują po swojemu.
Pewien moj znajomy, wdowiec, ozenil sie drugi raz, ale czesto odwiedzal grób bylej żony. Niektórzy mu mówili, że pora o tamtej zapomnieć. Jak można zapomnieć o ważnym fragmencie swojego życia? Żyje się dalej, ale czy to znaczy, że wcześniejszego życia nie było?

Jak różnie odczuwamy te same sprawy. Ja kiedys bylam nieśmiała, nieobyta, strasznie się stresowalam i spinałam. W końcu jakoś się nauczyłam podchodzić bardziej na luzie i rozumiem, co chce przekazać Lovelynn.

Paslawek, masz pewnie dużo racji. Zresztą liznęłam kiedyś terapii, jeszcze w małżeństwie, gdy się nie układało i rozpaczliwie szukałam pomocy.  Zaproponowano mi skorzystanie z pomocy terepeutki, która była, moim zdaniem, świetna i wiele jej zawdzieczam. Wielka skoda, ze wyprowadzila sie z naszego miasta. Na terapii przewinął się przez moment wątek odcinania się od emocji. Może i coś w tym jest, bo ja dawniej byłam "dzielna Piegusia", wiecznie uśmiechnięta.
Ale przecież pozwalam sobie na emocje, wyrażam je. Nie są mi obce łzy ani śmiech.

no chyba, że tak. Ale Misinx był na pierwszej, nie dziwne więc, że spięty.

Tak, spiętym można być i to jest normalne, ale nie powinien był dopuścić do sytuacji, po której czuje się jak kupa.

Wbrew pozorom taka konfrontacja w emocjach może być czymś dobrym zależy co Misinx z tym zrobi dalej
jest na terapii więc ma o czym mówić.

Tak myślę
Przeżył "najgorsze", więc jest wolny od najgorszego wroga - strachu .

Misinx będzie się dalej utwierdzał w przekonaniu, że jest ofiarą losu, bo to jest jak nałóg. On wie, że nie powinien. Tak samo, jak alkoholik wie, że nie powinien pić.
Dlatego uważam, że na razie powinien dać se na wstrzymanie z randkowaniem, bo w tym stanie myślenia o sobie, każde drobne niepowodzenie nad którym ja czy Ty przeszlibyśmy do porządku dziennego, jego bardziej wbije w przeświadczenie, że jest do niczego.  Nie da się stworzyć normalnej relacji z tak niskim poczuciem wartości. Człowiek zawsze będzie się czuł nie dość dobry dla kogokolwiek, zawsze będzie obwiniał siebie za cokolwiek, nawet, gdy nie będzie w tym żadnej jego winy. Jesli uważasz, że nie zasługujesz na to, co dobre, to życie odpowie Ci wedle Twoich wyobrażeń. To jest niczym samospełniająca się przepowiednia. Umysłowy matrix.

Wróciłem.

Bardzo Wam wszystkim dziękuję za dobre słowa.
Adiafora ma dużo racji. To jest jak nałóg. A ja jestem mistrzem w dowalaniu sobie samemu. Lata praktyki.

Co do tego co dalej, to historia dalej się toczy. Dużo ze sobą rozmawiamy. Trafiłem na bardzo mądrą kobietę. Czas pokaże co będzie dalej. Muszę się powstrzymać od tworzenia scenariuszy, a to też jest jeden z moich nałogów.

Ona sama ocenia nasze spotkanie bardzo pozytywnie.

Pięknie to napisałaś

No o tej porze nie mógłbym zapodawać szczegółów Dzieci nie śpią

Ja tam szczegółów znać nie muszę

Widzisz Misinx, że nie taki "diabeł" straszny
Znajomość się podtrzymuje i rozwija, kobieta wydaje się rozsądna i wyrozumiałą, więc początek świetny

Takie uczucie, jak opisuje adiafora miałem na pewno w dzieciństwie i wczesnej młodości, kiedy czułem się niedowartościowany czy też na swój sposób mniej ważny. Z dzisiejszej perspektywy nie wiem w sum dlaczego. W każdym razie takie uczucie jest mi obecnie całkowicie obce. Jednak pewne przeżycia niejako ułatwiają powstawanie tego typu podejścia..

oj, Gary Oldman fajny jest, szczególnie w roli popaprancow

Genialny jest w tej roli
No i pokażę młodemu jak zaczynała królowa Amidala

Święta racja

Też tak uważam

Misinx,  nie uważasz, że robisz wokół siebie za dużo szumu?

To "my" robimy szum w około Misinxa "

Jak nawet przegnie z tym szumem to nic mu się nie stanie i może postoi trochę na słońcu a nie w cieniu.

ja też się nie śmieje, przeciwnie. Napisałam to już Piegowatej wczoraj. Gorsze doświadczenia nie przekreślają  tych dobrych. Wracać do dobrych wspomnień to nie grzech.

Nie chodziło mi o szum w wątku, po to on jest,
Ale szum wokół  własnej osoby w relacjach z kobietą.
Ale niewykluczone, że ja mam uprzedzenie, bo mój EX robił tak dużo szumu wokół swojej osoby i swojego samopoczucia, tego jak jest odbierany, czy prosto czy krzywo na niego spojrzałam itd itp.
Jak było to uciążliwe zrozumiałam wtedy gdy się odseparowaliśmy.
Wszystko było usprawiedliwiane jego ciężkim dzieciństwem..
Ale może są czulsze kobiety:)
Mi na koniec EX powiedział: ale dobra z Ciebie kobieta, naprawdę, ale nie tego potrzebowałem.
:D

Uważam. Niezamierzenie.
Dlatego już zakończmy ten temat.

Luzik. Każdy może sobie założyć religię W dzisiejszych czasach chyba nie trzeba się nawet krzyżować Spójrz na Rydzyka.