30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

Sprawdź mu Snake legitymacje służbową oni jakoś nagminnie mają je nie po przedłużane więc nie ważne ,chyba że dostali dyrektywy specjalne co by se stempelki uzupełnić.

Bagienni, nie twierdzę, że cokolwiek powinniśmy lub nie powinniśmy. Mogę mówić jedynie za siebie.
Ja samotna się nie czuje - tak ogólnie, bo momenty się zdarzają przecież.
Ponieważ lubię sentencje, ukułam własną, z którą się już nieraz powtórzyłam: nie jestem sama, dopóki mam Boga (pojęcie umowne, interpretacja szeroka) i siebie. Nie mówiąc o tym, że codziennie spotykam ludzi, jestem jedną z nich i nawet przypadkowe, przelotne spotkania bywaja bardzo wartościowe. A nawet jeśli spotkania są błahe, też wartością jest zwykłe umilenie czasu. To, że przepuszczę jakiegoś starszego pana w kolejce, a on się do mnie uśmiechnie też przydaje radości i sensu w życiu. Mam chyba predyspozycje i dar, ale też sporo wypracowałam sobie umiejętności wyciągania pozytywów ze wszystkiego co się da. Bo lubię cieszyć się życiem, mam tylko jedno.
Z drugiej strony - nasze życie jest tylko nasze, nikt go za nas nie "przerobi", nie przeżyje, nie poczuje. W tym sensie jesteśmy samotni, ale uważam to za zdrowe i naturalne. I wartościowe.
Jestem akurat z tych ludzi, którym z punktu robi się lżej, gdy się wygadają. Dużo gadam, dużo piszę, choć niekoniecznie wszystkim dookoła (forum to specyficzna sprawa, wiadomo). Już sam proces gadania pomaga uporządkować myśli i nabrać rozsądnego dystansu. Kiedyś mniej selekcjonowałam odbiorców, potem przekonałam się, że nie wszyscy mnie rozumieją, a także, że nie wszyscy są mi życzliwi, jak również - nie wszyscy chcą sobie zawracać głowę cudzymi sprawami. Jestem teraz bardziej powściągliwa, ale mam przyjaciół, którym mogę zwierzyć się bez obaw. A pamiętniki z naprzemienną systematycznością piszę od 12-ego roku życia. Najczęściej nie są to kroniki wydarzeń, ale właśnie rozmaite przemyślenia. Uspokaja mnie to i porządkuje.
A problemy? Nie oczekuję, że ktokolwiek wyręczy mnie w ich rozwiązywaniu, ale też nie staram się za wszelką cenę wszystkich rozwiązać sama. Umiejętność sięgania po pomoc też jest formą radzenia sobie. Na przykład gdy nie mogłam zredagować pozwu rozwodowego, bo ogarniał mnie totalny emocjonalny paraliż, poszłam do prawnika i zapłaciłam za napisanie. Gdy nie mogłam sobie poradzić z emocjami syna, wybrałam się do psychologa przy Centrum Pomocy Rodzinie - problem okazał się zupełnie oczywisty i wiedząc, gdzie źródło, było mi łatwiej dać sobie z nim radę. Nawet na forum czasami się radziłam, choć i tak sama i w swoim rytmie podejmowałam ostateczne decyzje.

A co do związków - osobiście nie wyobrażam sobie żyć obok, nie będąc w kontakcie, nie gadając ze sobą o wszystkim i niczym. Bardzo cierpiałabym w związku z człowiekiem emocjonalnie niedostępnym. To już wiem, mój mąż taki był. PP dla odmiany (pomijając wspominane oczywistości) był komunikatywny i to mnie uszczęśliwiało.

Chyba kwestia osobowości. Ja muszę po prostu uzewnętrznić emocje, gdy coś mnie gryzie. Pozytywne zresztą też. Nie chlapię na prawo i lewo, ale gdzieś jednak muszę wyrazić siebie.
Inaczej się uduszę
O tym, że emocje to nasz drogowskaz, informacja, czytałam i słyszałam nieraz. Nie ma emocji złych i dobrych, ważne, co z nimi zrobimy.
Czasami siadam sobie z herbatą i zastanawiam się, o co mi, u diabła, chodzi, rozmawiam ze sobą i nieraz dochodzę do konstruktywnych wniosków. A jestem emocjonalna i podobno wrażliwa, więc wciąż mi się coś we łbie kotłuje Emocje mam zmienne, co nie tylko z charakteru wynika. Musiałam się nauczyć to ujarzmiać, bo zamęczyłabym siebie i innych.
Kiedyś dół miał mnie, złość miała mnie - nie odwrotnie.

P.S. Ucięłam sobie wczoraj gadkę  - nie powiem z kim - i oboje równocześnie stwierdziliśmy, że czasami wchodzi człowiek w związek nie znając swoich prawdziwych potrzeb. Po prostu chce z kimś być.

To jakaś aluzja ?

Raczej obserwacja.:)

A ja tam idę na cmentarz posprzątać i umyć nagrobek mojego taty akurat mam wolne.Taki piątek sobie zrobię

Tu piękny stary  zabytkowy grób z "sąsiedztwa" nieopodal .

a propos cmentarzy. Uwielbiam. Jak byliśmy ostatnio w Pradze, to zaliczylismy ruiny wyszehradzkiego zamku i  piękna katedrę oraz oczywiście cmentarz. Katedra cudowna a cmentarz tak samo. Łazilam jak zaczarowana ;-)  Mój mi mówił - spokojnie, jeszcze się należysz

Oczywiście dlatego zaznaczyłem, że chodzi o mnie

Nie wiem, ale chyba lepiej już tego wytłumaczyć nie dam rady.. Po prostu tak czuję i niczego nie zaklinam

W kwstii zwierzania się to bywa, że się czasami musżęż wygadać, ale w dość ograniczonych sprawach
1. Kwestia czy czuję sie samemu( nie moge się do nikogo odezwać, tudziez odzywać przez większość czasu) dobrze - nawet bardzo, bo skupiam się wyłącznie na sobie
2. Oczywiście nie popadam w depresję i nie chodze całuy czas zdołowany, żę nikogo obok mnie nie ma Owa obecność drugiej osoby( tej która bedzie prawie cały czas, tzn blisko w moim życiu) jest zwycajnie obojętna/zbędna
3. Czy czuję się cudownie? Raczej tak W każdym razie jeśli czułem się źle, to na pewno nie z powodu braku partnera
4. Bliskość, czułość  tak na codzień okazywana drugiemu człowiekowi, (w rozumieniu tej w stosunku do partnera) - uczucie obojętne czy niewygodne - coś pomiędzy, taka mieszanka

Czy jestem tego pewien? Myślę, że tak, gdyż nie odczuwam po prostu żadnych braków

Piegus chyba jestem wyjątkiem ale nie jestem przekonany do tej teorii, co do łatwości w kontaktach międzyludzkich w zależności od płci..

Bagiennik, a czy to nie jest jednak trochę brak pokory? Może jutro nie będziesz w stanie sam sobie tej kawy zrobić?
Ja już leżałam raz jak zmięta ścierka i PP mi podał szklankę (tfu! kubek! nie cierpię szklanek ) herbaty, skoczył do sklepu po tabletki przeciwbólowe. To było zwyczajnie dobre i ludzkie. Leżałam też z głową w miednicy (laryngolog nie powiedział mi, że krople do uszu muszą być ogrzane, by uniknąć zawrotów głowy) i za przeproszeniem, rzygałam jak kot, a mój były, świeć panie nad jego duszą, nie reagował na moje prośby o herbatę, bo miał coś strasznie ważnego do zrobienia. Nie słyszał mnie zresztą, bo nie miałam siły głośniej wołać, ale żeby nie zajrzeć, nie zainteresować się...
To jest zwyczajnie dobre i ludzkie, żeby mieć (i dawać) w życiu odrobinę zwykłej życzliwości. Komu co mamy udowadniać za wszelką cenę robiąć sobie sami herbatę? Oczywiście te rzeczy można mieć nie tylko w związku, ale czemu nie.
A swoją drogą, gdy ktoś oprócz mnie jest w domu, zawsze pytam czy się napije, gdy nastawiam czajnik dla siebie.

No, tak, tu się zgodzę.
Jednak, chociaż zupełnie mi dobrze samej, nie obrażę się za fajny, dobry, przydający radości życia związek.

Co do łatwości nawiązywania kontaktów, to jednak mam wrażenie, że kobietom jakoś łatwiej nawiązywać więzi nie tylko związkowe. Spotykać się na ploteczki, zwierzać się nawzajem itd. Samotny mężczyzna wydaje mi się jakiś bardziej samotny. Może się jednak mylę, oczywiście.

Spadam już, bo czas ucieka, a obiad w lesie

Znależć kogoś, kogokolwiek, to pułapka.
Z jednej strony uważam, że każdy może pasować do niejednej osoby i stworzyć z nią związek, z drugiej ten "zwiazek" dla różnych ludzi, inne rzeczy oznacza.  Byle się w tym dobrać. Wcale nie twierdzę, że kobietom jest łatwiej kogoś znależć, poza seksem oczywiście.  Ale co innego jak mamy po 20 lat i potem pochłania nas tzw. Życie z dziećmi, budowaniem swojego świata, może wtedy błędy w dopasowaniu  tak nie uwierają, albo czymś innym się przykryją w biegu, a co innego być już dojrzałym człowiekiem i na tyle siebie znać, by wiedzieć czego się oczekuje od mężczyzny czy kobiety.
Może patrzę że strony kogoś, kto wszystko w życiu już odhaczył, wiec tylko wartosc dodana i pomnażająca się wzajemnie ze strony drugiego czlowieka ma znaczenie, bo nie będzie już tej nadbudowę, wspólnej historii, wspólnych dzieci, znajomych itd.. więc wspólną spojrzenie  na życie nabiera większego znaczenia niż w przeszłości..
Obawa  jakiegoś kurczącego się rynku matrymonialnego jest mi więc obca.

Bardzo dobre pytanie

Przez jakiś czas tego związku ja się czułem w nim dobrze Czułem, że potrafię dać komuś szczęście. Pierwszy raz w życiu czułem się dumny z samego siebie, z tego, że w jakimś stopniu przeskoczyłem samego siebie, swój ogromny strach. Cieszyłem się z relacji z synem żony.
Czy ja mocno od żony czegoś wymagałem ? Możliwe, że nie. Dorastałem w rodzinie, gdzie matka była wiecznie cierpiącą osobą m.in. z uwagi na wymagania ojca. Bardzo tym nasiąkłem, bo odkąd pamiętam matka mi się wyżalała na ojca. Nieustannie słyszałem jaki on jest zły. I postanowiłem w końcu, że ja taki nie będę, że nie chcę żeby ktoś przeze mnie cierpiał i z mojego powodu płakał. Ale cały czas się tego bałem, że mogę taki być. Strach przed skrzywdzeniem bliskiej osoby jest u mnie bardzo duży i faktycznie mógł w pewnych kwestiach wręcz paraliżować.

Bardzo się z tym zgadzam. Ten niezbędny, znajomy brak komfortu, bezpieczna możliwość zwalenia winy na kogoś. Ciągłe uczucie bycia ofiarą, które rekompensuje niedostatki. Ale ładnie to opisałaś. Też to u siebie kiedyś zrozumiałam, ale zanim tak się stało, po baaardzo długim czasie,  musiałam przestać taplać sie w byciu ofiarą.

Jako fan Szwejka zrobiłem sobie wędrówkę jego śladami po Pradze oczywiście.
A jak skończy się to szaleństwo (ś)wirusowe to polecam Ci zobaczyć Tallin ,niedrogo i pięknie i nieokrzyczane miejsce w Europie zaskakująco jednak jakieś takie swojskie.

P.S żarcie zarąbiste

Rozmawiamy na ten temat. Jest osobą zdradzoną przez męża i obecnie w trakcie rozwodu. Ale ma mocno przepracowaną tą kwestię. Na ile ją poznałem, to myślę, że pragnie relacji partnerskiej. Ale mogę się mylić.

To jest osoba z forum, więc niejako już na starcie mogła mi zrobić pewien reaserch i wyrobić sobie pewien pogląd na moją osobę. Nie twierdzę, że to zrobiła.

Całkowicie się z Tobą zgadzam Jej samoświadomość jest jedną z tych rzeczy, która mi bardzo w niej imponuje.

Mnie tam mogą kiedyś rozsypać i nikt nie będzie musiał jeździć na grób

No przecież była jakaś ustawa i podobno można już było ?
A zresztą i tak nikt tego nie sprawdzi. Ludzie i tak się już rozsypują

Misinx, też myślę podobnie z tą samotnością, że ta związkowa jest gorsza. Ja np. nie mam problemu z rozmową, z powiedzeniem jak postrzegam pewne sprawy, co czuję, jak i z wysłuchaniem drugiej strony. Męczą mnie puste słowa bez pokrycia, od kilku dni męczy mnie to czy warto było 4 lata temu uginać się, emocjonalnie wtedy byłem już  taki spokojny, mimo widma rozwodu. Zamykam się, dziś piątek, sam muszę to wszystko sobie poukładać. Miłego weekendu dla wszystkich.

Dzięki Ajko za dobre słowo pisane i do odsłuchania . Nie znałem tego.

Ale temat się rozruszał, no proszę, proszę
Za dużo komentuję na innych mediach

No pisał, ze zapoznał się z jakas panią z forum teraz do mnie doszło, ze fakt, niekoniecznie z tego chyba za dużo sobie dopowiedzialam no ale to nie zmienia faktu, ze i tak życzę mu powodzenia

I tu napotykamy na problem ,kobiet na forum jest większość dużo ich jest,ale nie będziemy Ci wiercić dziury w brzuchu kto to.Nie będziemy przeszkadzać przecież bo to tak jakby w kolano se strzelać
Jak nie wiercimy Miętusowi kogo wyrwała na forum.

Przynajmniej na razie

Zostałem. Ona napisała pierwsza

Póki co jest korespondencja, rozmowy telefoniczne. Nie spotkaliśmy się jeszcze. Odległość stanowi pewien problem. Ale jak jej mówię, że daleko, to ona mówi, że "Norwegia jest daleko"

Dobrze Ci idzie.
Wymieniłeś tu conajmniej jedną z korzyści: komfort bycia postrzeganym jako dobry człowiek, jako ktoś, kto nigdy nikogo nie krzywdzi, nawet w obronie własnej.
Twoja mama pewnie pęka z dumy.
Problem w tym, że Twoje obecne lęki i perypetie bazują na tym, co ona w Ciebie nieświadomie wszczepiła, bo ciężar, który kiedyś został złożony na Twoje barki, Ty dźwigasz do dziś.
I nie, to nie Twój ojciec został swego czasu psychicznie wykastrowany... On akurat nie miał problemu z tym, aby ktoś przez niego cierpiał i płakał.

Myślę, że dobrze Ci zrobi zgłębienie tematu agresji, rozprawienie się z kłamliwą narracją w głowie, która przekonje, że jak Misinx pokaże rogi, to się świat zawali.
Przeciwnie, innym ludziom jest łatwiej z nami postępować, kiedy wyraźnie widzą nasze kontury.

Misinx, przyłapywanie się na błędach w myśleniu, łapanie siebie na "gorącym uczynku" to połowa sukcesu. Już wiesz, gdzie Twoje słabe punkty, już wiesz, gdzie nie Ty, tylko Twoje wdrukowane schematy. To naprawdę dużo, to krok do przodu.

Mnie dzisiaj poniosło do bratowej, a nie widzialyśmy się kilka miesięcy z powodu pandemii (zwykle spotykamy się często). Bratowa polala naleweczki i ta naleweczka mnie rozebrała, co tu kryć. Popisałam trochę  potem, z "moim" panem z Badoo i... szlag mnie trafił. Następny, kuźwa, przemyca aluzje do seksu. Szlag mnie trafia!
Wzystko jest dla ludzi, lubię pieszczoty, lubie bliskość, lubię ten cały seks, do cholery, ale czy muszę zaczynać nowe znajomości od d...y strony?
Seks jak ma być,to będzie, a zaczynać wolę od rozmów o Bieszczadach, od kaw i spacerów, od coraz bliższej przyjaźni. Do jasnej cholery, czy muszę odpowiadać na głupie dowcipy i nagabywania? Szlag mnie trafia! Napisałam temu panu, że nie chce mi się już nawet udawać, że mnie to bawi.

Kurde mać, jaki ten PP był, taki był, ale dał mi ten komfort, że było miejsce na moje "nie" i moje "tak". Że nie bzykanie się liczyło, ale całokształt. Że można było przesiedzieć popołudnie po prostu będąc ze sobą, pójść na ryby, siedzieć nad wodą,  kontemplować przyrodę i cieszyć się, że jesteśmy po prostu razem.
A co miało być, to było po prostu  i samo przyszło.

Na cyku jestem, stąd moje silne emocje. No i dobrze, czasem trzeba się wykrzyczeć.

Misinix - tak czy inaczej bardzo Ci kibicuję i jestem ciekawa Twoich dalszych sprawozdań.
Piegowata - hmmm, a mogłabyś podać przykład, jakie to mniej-więcej teksty? Takie naprawdę chamskie, czy może tylko trochę pikantniejsze?

Nie, ja nie mówię, że PP był super. Być może grał, by mnie urobić.
Ale szlag mnie trafia, gdy po raz kolejny spotykam kogoś, komu w głowie tylko jedno. Nie jestem pruderyjna, nie jestem jakąś przesaną "cnotką", ale mam serdecznie dośc tych facetów, którzy każdą rozmowę potrafią sprowadzić do jednego.
Przykro mi się zrobiło po tym dzisiejszym pisaniu. Ale o.k. już wiem, że to nie dla mnie i nie ma co sobie głowy zawracać.
Do cholery, będę sama ile trzeba.
Przepraszam za mocne słowa, ale mi się zagotowało pod "deklem".

Nie nakręcaj się. Przecież wiesz, że takie są chłopy A w necie mnóstwo jest takich co im hamulce puszczają.
Spróbuj tego kierunku z jakimś forum, grupą tematyczną na fejsie Tam też można kogoś poznać.

Dla mnie temat jak każdy inny, tylko zależy w jakim opakowaniu .
Może też po prostu powinnaś sobie dać czas na żałobę po tym PP (od czego to skrót, bo ja zawsze myślę, że od Piotrusia Pana ), bo jednak nieświadomie pewnie trochę porównujesz i potem inni panowie mogą wypadać na niekorzyść.

PP to był Pan Pomocnik, koleżanka z forum tak go nazwała, bo zaczęło się od tego, że poszukiwałam pomocy  technicznej w nowym mieszkaniu.
Dla mnie seks to wybitnie intymna sprawa. Na początku znajomości wystawiam temat za drzwi. Nie życzę sobie nagabywania. Oczywiście do pewnego stopnia jestem tolerancyjna, ale jak raz i drugi pojawiają się aluzje, to nie będę udawać, że mnie to bawi.
Z tym  całym PP, pomijając alkoholizm i nieuczciwość, miałam komfort psychiczny, że nie było naruszania mojego terytorium, że gdy się wycofywałam, nie było ataków. Owszem, przejmował inicjatywę, ale nigdy na siłę, nachalnie. W żartach zaśpiewalam mu kiedyś: "Nie poganiaj mnie, bo stracę oddech", a on odpowiedział z uznaniem: "Aaaa, Kora!" i nie było więcej dyskusji. Spaliśmy razem w tym nowym mieszkaniu i nawet przez myśl mi nie przyszło, żeby się obawiać, bo wiedziałam, że nie będzie niczego, na co nie wyrażę zgody. Był buziak na dobranoc i spanie bez żadnych "sekscesów".
Nienawidzę naruszania intymności, gdy nie jestem na to gotowa. Nienawidzę sprowadzania bliskości do jednego wymiaru. Chcę do wszystkiego dochodzić stopniowo, bez pośpiechu i presji. Wbrew pozorom to nie trwa lata ani nawet misiące. Ale jeśli prawie nieznajomy facet nagabuje mnie o seks, to go z miejsca dyskwalifikuje.
Na tym tle mam bardzo silny uraz.