30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

może podświadomie kto wie co w tej mózgownicy się telepie

"............. Już słyszę jak jadą po mnie na sygnale"

Wiesz, co mnie rozweseli

elegancki

nie, no gdzie, w żadnym razie. Z takim kolorkiem zadam szyku na dzielni  ;-)

Tylko weź tu sobie wsadź palec do oka, żeby założyć...

Zawsze mi się słabo robi kiedy widzę jak córka wkłada soczewki

Byś go zaskoczyła
Mnie na tę listę wpisał, a to chyba pomyłka

Ja nie zamienię moich okularów na żadne soczewki. Bez okularów wyglądam niekorzystnie,  poza tym czuję się naga i zimno mi w oczy. Bez nich gorzej niż bez majtek!

Tylko o jednym od rana "wszyscy"

No ci co mają wyćwiczone to ja wiem, że robią to już migiem. Ale poza zakładaniem to ja jednak nie czułem się całkiem dobrze w szkłach (jak po wielu "kurr..ach" w końcu założyłem). Chyba mam jednak za suche oczy. A teraz to już się przyzwyczaiłem do okularów. Przez moment myślałem, o operacyjnej korekcie, ale to jednak kosztuje, a poza tym trochę strach sobie kombinować coś z okiem.

Nie byłaś tu z rana Luc działo się

sodomia and gomoria

Dobrze, że młodzież już śpi

Obstawiam, że Adiafora

Jak za dawnych czasów

W piątek?
Ja zwykle śpię po 4 godziny. W nocy. Potem jeszcze w dzień robię drzemkę.

a, źle napisałam. Wyśpię się z piątku na sobotę
Ale perspektywa piątku zawsze działa na mnie optymistycznie. Dwa dni wolnego działa na wyobraźnię.
Drzemka w dzień super sprawa. Ale mi sie chce zazwyczaj drzemać ok 13 a jak wracam do domu to już mi się odechciewa. Potem mnie ścina po 19, ale wiadomo, że się nie walnę bo po drzemce o tej porze nie będę mogła zasnąć i znowu rano będę niewyspana.

Nie wiem czy Bagiennik lubi ,ale pewnie dziewczyny tak tym niemniej
piosenka na przygodę może być w lesie

już po 22 to są na własne ryzyko

Najfajniejszy wieczór w piątek po całym tygodniu. Przyznaję, nie mogłem wyjątkowo się doczekać tego piątku, mam w tym tygodniu podły nastrój. Jakieś dziwne przemyślenia życiowe mnie dopadły.

4 godziny snu codziennie..?Warto się tak zarzynać? ;0 Jezu ja bym chyba czuł się jak zombiie po nieprzespaniu dwóch fdni w ten sposób..

Pędzę otworzyć drzwi

ale w piątek wieczór już nie myśl tak dużo   No chyba, że masz rzeczywiste powody ku tym przemyśleniom. Bo ja miewam czasem wydumane.
Pomedytuj może trochę, to zawsze pomaga.

Mam powody... To długi temat, już kilka lat wraca. Z innej bajki, fajny cover The Cure
https://youtu.be/2Rmil_raUtU

skoro masz, to co zrobić... Czasem nie ma wyjścia ani ucieczki od przemyśleń. Można się nimi podzielić z bliskimi, ze światem, jeśli komuś to pomaga. Choć ja uważam, że człowiek tak naprawdę zawsze jest sam ze swoimi przemyśleniami i problemami. Podobnie, jak ze śmiercią. Można mieć towarzystwo, które szczerze trzyma Cię za rękę, ale i tak jest się w jakis sposób samotnym. Człowiek samotny się rodzi, samotny żyje i samotny umiera.  Co siedzi w naszej głowie nikt tak naprawdę nie wie do końca.

No i tym optymistycznym akcentem mowie dobranoc.
Ja to potrafię pocieszyć człowieka...

Katie ma kojący głos :-)

Czy ja wiem, czy to pocieszenie? Raczej uświadomienie, jak jest naprawdę Bliskich, przyjaciół czy rodzinę można wspierać i pomagać, ale nikt nie zrobi nieczego za nas całkowicie

A tymczasem dzień dobry w kolejny jesienny poranek:)

Dzielenie trosk to wyższa szkoła jazdy. Niektórzy mają talent, by bardziej wbijać w ziemię. W lockdownie  cieszyłam się, że nie mieszkam już z Ex, bo mimo że sytuacja dotknęła mnie bardzo, a jego zawodowo wcale, chciał  bym go pocieszala, jak za dawnych czasów:)  tylko że już wtedy z tego wyroslam i dostrzegłam jak to jednostronne było..

No dajże trochę posmęcić Piwo, wino i wodę gazowaną odkorkujemy wieczorem

Chyba jednak trochę gorsza jest samotność w związku. Mnie w pewnym momencie bardzo dobijała beznadzieja. Ciągle się łudziłem, że może coś będzie lepiej, ale już mi było coraz trudniej się łudzić. A będąc samemu to można się łudzić i mieć nadzieję do woli Ile tylko fantazja podpowie. Przynajmniej ja tak to widzę.

Piegowata kiedyś to fajnie stwierdziła, że można być samotnym w związku, ale nie powinno się czuć samotnym będąc samym..
Tzn warto ten stan singielstwa traktować tak, żeby człowiek nie czuł się tak samotny, jak to powszechnie się  kojarzy.
Dzielenie się swoimi problemami we wspólnym życiu wydaje się nieuniknione, ale powinno odbywac się w rozsądnych granicach. Niestety czasami np czyjaś duma nie pozwala, aby powiedzieć wprost, zę np nagle mamy problemy w pracy. Natomiast przelewanie czy uzewnętrznianie wszystkich swoich myśli i przeżyć zawze było mi obce. Nigdy nie pisałem pamiętników, bo jakoś z większością drobnych czy średnich problemów człowiek sobie radził. Wpierw zawsze warto na spokojnie sobie przemyśleć samemu, bo chyba zbyt często niektórzy ludzie ulegają presji i sugestiom ze strony innych, mających kompletnie inny pogląd na sprawę.

tak, chyba gorsza jest samotność w związku. Bo oczekujesz i slusznie, bliskosci, dajesz te bliskość a w reakcji zwrotnej dostajesz wydmuszkę a nie pożywne jajo ;-)
Jak nie jest dobrze od samego początku,  to później rzadko kiedy jest lepiej. Zazwyczaj jest gorzej.
Nie martw się. Będziesz mieć jeszcze dobrze. Tak czuję. Jesteś przeciez ogarnięty facet, tylko strasznie brak Ci wiary w siebie. Jak wyjdziesz z roli życiowego przegrywa i spojrzysz na siebie swoimi, ale już innymi oczami to będzie dobrze.
Uwazam, że to zdanie jest  genialne w swej prostocie i zamyka się w nim wszystko, co potrzebne do tego, aby nastąpiła transformacja. Tylko wielu polega, bo ciężko wyjść z utartych schematów myślenia. To jak wychodzenie z nałogu. Wygrają tylko naprawdę zdeterminowani.

Jeśli zmienisz sposób, w jaki patrzysz na rzeczy, rzeczy na które patrzysz się zmienią.

Czym jest samotność ? W związku czy nie związku.
Poczuciem inności, wyobcowania ?
Czy brakiem czegoś i poczuciem że coś się należy jakaś krzywda się dzieje ,coś dotyka i wtórnie że nawet o tym nie da się poużalać nad sobą i po obwiniać innych za ,poczucie braku,pustkę i samotność można tak w kółko.
Dojrzewanie to stały proces usamodzielniania się od użalania,obwiniania roszczenia sobie jakichś praw ,które wcale z góry nam się nie należą.
Z drugiej strony tytanów to niema i to nie jest zależne od wieku.Doskonałych istot które radzą sobie idealnie ,na starcie życia już dostajemy solidnego kopa i nikt nie wie co będzie dalej.Dwie egoistyczne postawy się ścierają ze sobą, pycha i fałszywy wstyd,zawracanie innym głowy z byle powodu oraz unikanie i próba bycia herosem .
Przez pewien czas dobrze jest się jednak poużalać żeby zobaczyć jak się myśli jak się z tym czujemy zobaczyć uczucia i myśli/przekonania te głębokie które są źródłem uczuć,potem dobrze jest posłuchać innych nawet jak skręca nas od tego,
prędzej czy później dochodzi się do równowagi ,bez wieszania się na kimkolwiek i bez uciekania od innych ludzi.
Można patrzeć wtedy wnikliwie i uważnie w siebie i ze współczuciem na innych,bez osądzania i wydawania wyroków ,przytakiwania czy unikania odpowiedzi.
Tysiące godzin rozmów prowadzą do tego i każdy ma swoją drogę do tego żeby dorastać przez rozwijanie niezależności.
Nie ma kompletnie żadnego symetrycznego wzorca na to jedyne co to to ze jesteśmy podobni do siebie a jednak różni i każdy ciągnie za sobą coś z przeszłości i to co potrzebne i to co zbędne.

Rozpytują malzonkę:) oczka się chyba odklejają temu Misiu..I po domach łażą w czas zarazy?

Jak ktoś sobie ustawia priorytety tak, że nie jest szczęśliwy, to chyba coś nie tak z tymi priorytetami? Może to nie jego priorytety są.

Ja mam wielki problem z użalaniem się nad sobą, z paru względów: po pierwsze to informatyczne i nic nie załatwia.
Czasem oczywiście trzeba dopuścić do siebie jakiegoś bluesa, ale siedzenie tam to marnowanie czasu.
Ja jako najstarsza zawsze musiałam być najsilniejsza, jak się paliło to do mnie telefon, bo ogarnę.  Jakoś mi się wlaczal  automat wtedy a nie ględzenia.
Ale jak mnie dogniotly moje sprawy i poczułam że dochodzę  do ściany, to stwierdziłam że zlikwiduję te lokaty.
Wtedy okazało się, że jest opór:) i w drugą stronę nie chce plynąć: to ja mam wspierać, nawet w poradzenou  sobie innym z ich emocjami, bo siostrze czy córce rozpadło się małżeństwo.
Nogi wtedy nastąpiła olbrzymią ożywcza rodzinna draka.  Po szoku i oburzeniu wróciło na właściwe tory. czyli mam prawo też czegoś oczekiwać