30latek-, czyli gra małego palucha Paslawka

A podobno związek trzeba pielęgnować przez cały czas? Musi się pewnie nieźle postarać, żeby Cię zaskoczyć

Tez kompletnie nie trawię takiego nawijania i za przeproszeniem pitolenia, gdzie zamiast pójść najkrótszą drogą, idzie się 10 okrężnymi. Nie znosze ubarwiania i opakowywania prostsych przekazów w zbędne dekoracje.
Za mło mam cierpliwości do tych przeciągających się pogawędek

popisywanie się to jedno a flirt to drugie. Kto umie flirtować ten nie ma problemu z płcią przeciwną. Generalnie to duża zaleta, taka umiejętność. I jest to bardzo miłe, buduje fajną atmosferę.

Moja żona to zawsze przy służbowych rozmowach przez telefon przyjmowała taki niesamowity ton i sposób mówienia, że ja to się śmiałem, że my zwykli domownicy (ja i syn) to nie jesteśmy godni, żeby do nas mówić takim tonem. Ma talent do tego.

Ja mam taką ciotkę z którą nie znoszę gadać przez telefon, bo to jest zawsze godzina, albo półtorej wycięte z życiorysu Ona jest emerytowaną nauczycielką i jak zaczyna mówić na jakiś temat, to zaraz tworzy wątek poboczny, od którego jest kolejny wątek poboczny i jeszcze jeden... Masakra

nasz związek jest fajny. Czujemy się ze sobą dobrze, lubimy żartować i śmiać się z siebie.. Mamy dużo własnej przestrzeni. Nie uważam, że w związku trzeba się ciągle zaskakiwać, to jakieś brednie z kobiecych pism. Ja bym czuła presję, gdybym musiała ciągle się starać, żeby czymś zaskoczyć. Ważne, by się lubić, mieć jakieś wspólne zainteresowania, tematy do rozmów i dbać o siebie, aby być atrakcyjnym, by namiętność i pożądanie były jak najdluzej. 

W związku może niekoniecznie, ale w interesach nie idzie się na skróty, więc czasem trzeba pitolenia, spotkań przy wódce i tym podobnych. Dlatego ja się nie nadaje do interesów. On tak. Z każdym się dogada, właśnie dlatego, ze umie,  wie jak i ma cierpliwość.

Bo by się mogła obrazić Trzeba się jej dać "wyszumieć".
Jak sobie pomyślę o powiedzeniu jej, że się rozstajemy z żoną... To będzie ciężka rozmowa.

A mogłabyś przytoczyć jakiś charakterystyczny przykład? Może coś pamiętasz?

Czy flirtem jest np. taki dialog jak poniżej?

- Napijesz się herbaty?
- Ja? Od ciebie nawet arszeniku się napiję!

Zawsze uważałam, że flirt ne musi być stricte seksualny, a już na pewno zabija go zbytnia dosłowność.
Uważam też, że można flirtować z każdą, ale to każdą osobą, niekoniecznie nawet płci przeciwnej, aczkolwiek właśnie wtedy nabiera TEGO smaku i sensu.

Ta akurat rozmówka odbyła się między mną a moim ojcem. Często rozmawialiśmy w taki sposób.

Muszę spiknąć moja siostrę z Twoją ciotką. Ona przez telefon może gadać bez końca

Ja nie znoszę długo przez telefon gadac a ta jak się rozkręci to masakra. Potrafi pół godziny nawijać tylko o tym, co miał na myśli men, ktofy w pracy na nią spojrzal. Rozkminiać każdą opcje. Czy Ty jesteś w stanie to sobie wyobrazić?

Jak mówię - dobra, telefon mi się zagrzał, zaraz mi wybuchnie  to ona - już kończę i mija kolejne pół godziny

Najdziwniejsze jest to, że jak do niej wpadam albo ona do mnie, to muszę ją ciągnąć za język, żeby coś powiedziała.

W porównaniu do żony jestem miękki, gdy kogoś trzeba słusznie opierdzielic, albo załatwić coś, a urzędnik wali Ci absurdem w twarz. Jestem skłonny do nie wchodzenia w konflikty, a żona je rozpala za to w domu jak jest konflikt, to nie odpuszczam, jeśli wiem, że racja jest po mojej stronie. Nie mam problemu zwrócić komuś uwagę, że np. po psie nie sprząta, ale nie wejdę z nim w dyskusję, bo wiem, że pokona mnie w doświadczeniu bycia idiotą.

Najwdoczniej nie do końca ogarniam sens i zasadność tego owego smaku, podszytego zalotnym podtekstem i sensu samego flirtu, tym bardziej kiedy ma on być dla samego flirtowania ot, bo będzie przyjemniej. Zawsze jakoś wszystko przekazuję w miarę dosłownie, ale w uprzejmy i miły sposób
Co do rozmów przez telefon, to mozę jeszcze zrozumiem, kiedy ludzie się nie mogą spotkać, bo mieszkają daleko od siebie. Mam znajomego, który jest w stanie gadać przez telefon z osobą z tego samego miasta przez dobrą godzinę. Dzwonienie do niego to samobójstwo

Dla mnie jest i uwielbiam to.

Jeśli to jest flirtem, to rozflirtowana jestem nieźle. Jeśli nie - to chyba nie umiem.

chwila, chwila, te pół godziny, o której wspomnialam dotyczyło tylko rozkmin spojrzenia. Czyli było takim przecinkiem w rozmowie

A to nie zauważyłem, że to była rozmowa z ojcem. To zmienia postać rzeczy.

To faktycznie mogłyby się dogadać Chociaż z drugiej strony, któraś ze stron mogłaby być niezadowolona, że nie może dojść do głosu

.

Misinx, Ty wbrew pozorom masz zadatki na flirciarza . Masz fajny luz w przekomarzaniu się i poczucie humoru. Kobiety to lubia. Tylko pewnie włącza Ci się mega  spina, gdy zaczynasz myslec, jak dobrze wypaść.  Tak, jakbyś uważał, że gdy jesteś sobą, to za mało i musisz być bardziej błyskotliwy, zabawny itd.itp. A w sytuacji, gdy gadka się nie klei szukasz winy w sobie. Musisz doceniac siebie bardziej

Rozumiem, ale jestem bardzo ciekawa, jak wygląda flirt w tym powszechnym rozumieniu. Chyba tego nie rozumiem, stąd prośba o przykładowy dialog.

Kojarzy mi się jeszcze w inny sposób, ale to skojarzenie jest dla mnie negatywne: głupie chichoty, jakieś zniżanie głosu, kretyńskie trzepotanie rzęsami, poza na słodką idiotkę... nie, tego cyrku nie cierpię, jest dla mnie upokarzający.

A jak wygląda normalny, fajny, typowy flirt?

P.S. Przepraszam. już doczytałam przeoczony post.
W takim razie zdarza mi się poflirtować.
Ufff, chyba umiem. Zdecydowanie nawet
W sumie całkiem naturalna sprawa, a mnie zawsze jawiła się jako jakaś czarna magia.
I zgadzam się, z opinią na temat flirciarskiego potencjału Misinxa

Mogę się z tym zgodzić, choć przypadły mi do gustu słowa Katarzyny Miller, że ona flirtuje nawet z małymi dziećmi. Też tak to zawsze odczuwałam, choć przecież seksualnie dzieci ani rodziców nie postrzegam.
W pewnych okolicznościach flirt staje się właśnie TYM flirtem.

To w gruncie rzeczy nietrudne. Tylko właśnie braku spiny wymaga. Wystarczy cieszyć się chwilą i drugim człowiekiem.

Mam we wspomnieniach mnóstwo takich rozmów. Czasami wystarczy w parku na ławce przysiąść...
Czasami jedno zdanie wryje się w pamięć na cale lata i stanowi jakiś ważny znak.
Między innymi dlatego nie czuję się w życiu samotna.

Piegowata Z rodzicami staram się raczej na poważnie rozmawiać Jeśli czasami sobie żartuję, to na pewno nie w ten sposób, jak z tym arszenikiem

Oosbiści ewidzę znaczną różnicę miedzy luźnym i wesołym stylem rozmowy a flirtem. Poczucie humoru to jedno a dwuznaczność i ciągłe przerzucanie się słownymi gierkami to co innego, jak się pojawia do tego podtekst seksualny czy nawet zalotny charakter, to czuję się zawsze niezręcznie. Nie łapię tego, bo chyba nie widzę chyba w tym żadnej uciechy.
Zatem uprzejmie i wesoło, ale bez podtekstów

cholera z postami pod postem

ja wiem, że pani Miller nie mówiła o flircie z dziećmi w sensie dosłownym, ale mimo wszystko powinna mieć świadomość, jako psycholog, że takie przenośnie to oswajanie w świadomości ludzkiej kontrowersyjnych rzeczy. Flirt i dzieci powinny być na odległych biegunach. Zadnych przenośni, żartów ani tym podobnych rzeczy. To ma się jawic jako złe i budzić czujność.

A ja właśnie byłabym za oddemonizowaniem flirtu, pozbawieniem go tak ciężkich konotacji. To ma być fajne i lekkie, móc, ale nie musieć prowadzić do seksu.
To jak z dotykiem na przyklad - nie każdy jest zly i nie każdy seksualny, nawet jeśli czuły.
Trudno tak precyzyjnie mi ująć w słowa, bo to sprawa płynna.

Tak czy siak, fajnie wiedzieć, że flirt to zupełnie dostępna umiejętność.

A ja tam sobie "poflirtuję" z malutkim wnuczkiem sąsiadki. On tak fajnie się uśmiecha, gdy puszczam mu oczka
I na puszczaniu oczek się skonczy

Pozdrawiam i uciekam do kuchni, flirtować z garami

A propos małych dzieci, my się w gruncie rzeczy wcale tak bardzo od nich nie różnimy. I nam trzeba zabawy, luzu, radości, a nie wszystko tak poważnie.

Nie wiem, możę należałoby stworzyć jakieś osobne pojęcie w stosunku do takich rozmów.
Sam fakt, że owa rozmowa się między ludźmi o dwóch kompletnie różnych sposobach odbioru informacji. Takie dziecko raczej nie znam takiego pojęcia i odbiera to zapewne na innej płaszczyźnie. Siłą rzeczy do małych dzieci zwracam się zupełnie inaczej i w innym kontekście, niż do osoby dorosłej.

aa.. z takimi do lat 3 to ja flirtuję nałogowo. Sami też zaczępiają

Upierdliwa jestem, wiem, ale dociekam.
Łopatologicznie niech mi ktoś wyłoży, co to jest ten podstekst seksualny. To znaczy, że mam się produkować z jakimiś pikantnymi żarcikami? Jakieś aluzje przemycać?
Nie jestem przesadnie skromna, ale byłoby to dla mnie strasznie męczące i sztuczne.
Zdecydowanie swobodniej się czuję z flirtem (?) niezobowiązujacym.

Na przykład jak na zakupach z mamą, gdzie pan przed nami wśród zakupów miał piwo.
Mama do mnie: - kładź na taśmie, tylko panu piwa nie zabierz
Ja, uśmiechając się szeroko do pana: - No, chyba, że mnie pan sam uraczy.
I wszyscy się uśmiechają, i wszyscy w dobrym humorze.

Albo w pracy:
- Panie Heniu, strasznie pana potrzebuję!
- Tak, a co się stało? Ja wiem, że randkę obiecalem...
- E, tam, panie Heniu, z randką jeszcze zdążymy (pan Heniu nawiasem mówiąc od lat jest zupełnie dobrym mężem i ojcem swojej rodziny, ale w żartach zgrywa wielkiego podrywacza), potrzebuję.... i tu całkiem już rzeczowy opis sprawy.

A ten seksualny flirt, to jak, kurde, wygląda?
Chciałabym konkretne przykłady.

Myślę dokładnie tak samo, przynajmniej w kwestii pierwszej części Bo flirt od bajery nie zawsze da się rozdzielić moim zdaniem, ale mozę ktoś zaprawiony dostrzega tą różnicę. Jak myślę o flircie to mi się bardziej kojarzy subtelna rozmowa a nie gotowe teksty w stylu jakiegoś disco-boya

edit: ten właściwy, seksualny flirt może w sumie się zcząć dopiero po jakimś czasie A ta rozmowa przy zakupach? To bym odebrał jako niewinny żarcik.

Kiedyś, chyba na II roku studiów, odwiedzałem kumpla w akademiku. Przychodzę na recepcję i taka ładna dziewczyna w okienku prosi o dowód. Sprawdza tożsamość: patrzy kilka razy, to na mnie, to na dowód.
Jej koleżanka coś ją popędza a ta mówi coś w stylu: " No czekaj, chce się Panu dobrze przyjrzeć/na Pana popatrzeć, zerkając na mnie z uśmiechem" I to jest dla mnie flirt

No cóż, byłem umówiony ze znajomym, więc ciężko odwoływać na takim etapie wizytę..

No, taki flirt to już bardziej zaawansowany. Dawkuję oszczędnie, w zaufanych relacjach: albo z mężczyzną  z którym łączy mnie już bardzo dużo, albo z takim kumplem, z którym wiem, że  mogę gadać wszelkie "głupoty", na jakie przyjdzie mi ochota, a i tak nic z tego nie będzie. Mam takiego jednego kumpla.
Jakieś zalotne uśmiechy i powłóczyste spojrzenia zawsze wydawały mi się zbyt teatralne. Wolę naturalność.

Szczerze mówiąc, średnio mi się takie rozumienie flirtu podoba, bo bardzo zawęża, zubaża i spłyca zarówno pojęcie, jak i możliwości. Z subtelnością też niewiele ma wspólnego, chociaż trudno go nazwać grubiańskim.

Powiedziałeś koleżankom z pracy o wazektomi ? To wy tam blisko ze sobą jesteście. No chyba, że to był jakiś manifest A one Ci też mówią co robią u ginekologa ?

ja lubię sobie żartować i się powygłupiać ale z ludźmi których znam i z którymi dobrze rezonuje na stopie koleżeńskiej.

Jest  u mnie jeden pan, który ma rubaszne żarty, w sumie ogólnie jest miły, ale nie czuję z nim kontaktu, więc nie podejmuję jego żarcików i próbuję go spławić jak najszybciej, ale jemu to nie przeszkadza Zawsze mnie uraczy jakimś tekstem:
- o, pani Ewa je pyszności, może się załapię na małe co nie co.. I szczerzy zęby. (przyszedł jak jadłam śniadanie)
- dzień dobry pani Ewo, ma pani dzisiaj coś dla mnie oprócz siebie? I szczerzy zęby.  (przyszedł po papiery)
- co pani taka markotna z rana Pani Ewuniu, mąż wyspać się nie dał? I się cieszy.
Raz szedł za mną i nie zauważyłam, odwracam się i mówię - co pan się tak czai od tyłu a on - raz od przodu raz od tyłu, jakieś urozmaicenie być musi...

   
Już macham ręką na niego, bo nie chce mi się gadać

U nas jest pan Heniu (oczywiście zmieniłam imię), ale on nigdy nie przekracza granicy dobrego smaku i nie zapędza się zbyt daleko w swoich żartach. Bardzo pozytywny ciepły człowiek, lubiany przez moje mocno sfeminizowane pracownicze środowisko.

W innej pracy kiedyś miałam kolegę który dużo gadał o seksie, ale robił to tak pociesznie i z wdziękiem, że był rozbrajający.

I to są właśnie dla mnie typowe przykłady flirtu Gdzieś tam, możę nie od razu, ale zawsze przemycany jest ten kontekst i ta dwuznaczność, tym się to właśnie różni od zwykłych żartów. Nie musi być stricte seksualny, ale choćby o zabarwieniu takim, jak w przypadku, o którym wpsomniałem wcześniej. Zresztą taki mniej pikatny moze się przerodzić w coś bardziej pikatnego

Tacy gawędziarze są raczej niegroźni, póki nie przekraczają granicy przyzwoitości.

m4jkel nie ma to jak szczerość i swobodne relacje(żeby nie powiedzieć stosunki ) w pracy