Jestem u kresu załamania.... - Netkobiety.pl

Przykro mi, ale ja również nie wierzę w sytuacje "nie wzięłam jednej tabletki". Antykoncepcja hormonalna tak nie działa, nie ma możliwości by zapomnieć o jednej tabletce i od razu zajść w ciążę.. szczególnie gdy antykoncepcja jest stosowana dlugo.

Co do ciąży, to Twoja decyzja co zrobisz dalej. Radzę, na przyszłość nie łapać na siłę faceta na dziecko. Niczego na siłę nie zbudujesz.
Sądzę, że mimo wszystko ów pan jakoś odnajdzie się w roli "ojca".

Gdybym była w twojej sytuacji po pierwsze zachowałabym spokój ducha. Jeśli sama bym nie potrafiła oddałabym to w ręce Boga. Wieczorem przed zaśnieciem poprosiłabym o klucze i wzkazówki co mam robić. Wszechmogący wszystko może  a więc na pewno znajdzie się wyjście. Strach zabija ducha i intuicję . Dlatego jeszcze raz SPOKÓJ

Nie potrafię...nie mogę...

Masz dwa wyjścia, usunąć albo urodzić. Przy opcji numer dwa musisz się liczyć z tym, że będziesz sama, ewentualnie z alimentami. Masz pracę, masz gdzie mieszkać? Jako samotna matka pewnie też będziesz mogła liczyć na coś więcej niż 500+. Może Twoja sytuacja nie jest tak zła jak się wydaje?

Syn może też iść do pracy i na siebie zarabiać albo się wyprowadzić. Możesz też oddać dziecko do adopcji. Ale myślę, że skoro masz pracę, dostaniesz 500+, możliwe że alimenty - to dlaczego miałabyś nie dac rady?

Ale nie masz wyjścia. Jeśli zdecydujesz, że urodzisz i nie oddasz dziecka do adopcji to musisz dać radę. A facet może myśleć co chce, ale alimenty na dziecko i tak będą przysługiwać. Wychowałas już syna na "dobrego dzieciaka", dlaczego uważasz, że teraz sobie nie poradzisz?

Spokojnie, ja urodziłam mając 39 i czuję się młodziej niż przed, mimo, ze mąż dał nogę niemal zaraz po urodzeniu (choć dziecka się nie wyrzekł i alimenty płaci). Myślę, że jesteś w uzasadnionej panice, ale zwróć uwagę na dwie rzeczy: po pierwsze usunięcie ciąży jest nieodwracalne i jeśli nie jesteś tego pewna i masz wątpliwości to tego nie rób, bo jeśli dopadną cię wyrzuty może być ci trudno sobie z tym poradzić. Urodzenie dziecka daje z kolei różne możliwości (okno życia, adopcja, wychowanie w samotności, może ojciec się zdecyduje itp.) i decyzję możesz podjąć w dłuższym czasie. Po drugie syn z roku na rok będzie coraz starszy i samodzielny, więc na pewno będzie cię bardziej wspierał psychicznie i odciążał finansowo.
Poza tym 7 tydzień to jeszcze bardzo wcześnie...
O pieniądzach od państwa już była mowa więc pomijam. Przy małych dochodach będziesz mogła skorzystać z różnych narzędzi pomocowych.
Ludźmi się nie przejmuj. Może i coś powiedzą ale w dzisiejszych czasach, szybko im przejdzie i będą obgadywać kogoś innego.

Szczerze - trollem mi tu zalatuje.
Autorko, masz prawie czterdziestkę, a desperujesz jak nastolatka, która wpadła gdzieś na imprezie.
Ludzie nie z takich opresji wychodzą, a samotnych matek są tysiące. Ja jestem wdową, matką nastolatka, któremu po niepracującym ojcu nie przysługują żadne świadczenia, spłacam kredyt,  a moje zarobki nie są wysokie. I jakoś głodem nie przymierzam ani nie chodzę w łachmanach.

Skoro „wyczuwacie trolla”, to dlaczego nie zgłosicie tego poprzez opcję „raportuj”?
Byłoby to o wiele bardziej użyteczne, niż publikowanie nic nie wnoszących do dyskusji komentarzy. Informuję, że dalsze publikowanie tego typu niemerytorycznych postów będzie skutkowało nadaniem oficjalnego ostrzeżenia.

Moja wypowiedź nie była skierowana do Ciebie.
Oczywiście, zdarzają się różne sytuacje.

Oczywiście, że są różne sytuacje ale skala emocji bijących z postu Autorki wydała mi się nieautentyczna.  Mogę jednak być w błędzie. Sytuacja sytuacją, wpadka wpadką, ale nie jest to naprawdę koniec świata. Można sobie naprawdę w tej sytuacji dać radę,. Nie dziwiłabym się gdyby tak panikowała niedoświadczona młoda dziewczyna, ale autorka wątku sporo już chyba ma za sobą i życie zna.
Spokojnie, wszystko się ułoży!

Dobra, emocje są, ale jest jeszcze rozum. Skorzystaj z niego i spójrz na wszystko trochę z boku.
Miejmy nadzieję że ten pan wykaże minimum przyzwoitości i dziecka się nie wyrzeknie. A jeśli tak, to kij mu w parasol, sama wychowasz. Starsze kobiety rodzą, młodsze chorują, a wszystko jakoś się kręci.
Gadającym ludziom powiedz, żeby po prostu zamknęli gęby. Dorosła jesteś, robisz co Ci się podoba, a dziecka też nikt za Ciebie nie musi wychowywać. Z czasem zresztą wszyscy się przyzwyczają i przestaną gadać.
Mnie życie uczy spokoju. Kilka małych końców świata już przeżyłam, kilka razy się bałam, również śmierci. Bywałam w rozpaczy i wszystko przeżyłam, i większość moich obaw po prostu się nie spełniła. Ta wiedzą dzisiaj daje mi wiele siły.
Dasz radę!

Pobeczeć to nie grzech
Miło mi, że mogłam pomóc.
Swoją drogą tęsknię czasami za dzidziusiem. To taki piękny etap życia. Mój syn już ma 15 lat.

A jak tak tęsknisz za tym dzidziusiem ...Zapraszam za parę miesięcy, powozisz trochę we wózku:-)
Jeśli mieszkasz w kujawsko-pomorskie:-)

Dziękuję...

Agnieszko będzie dobrze, zobaczysz. Ten człowieczek da ci wiele radości w życiu.  Nie jestem przeciwniczką aborcji, ale ty nawet jakbyś się zdecydowała na usunięcie ciąży nigdy byś sobie tego nie wybaczyła. Wydaje mi się, że bardzo ciężko byś to przeszła. Poza tym chcesz tego dziecka tak naprawdę . Ciesz się tym skarbem w sobie. Teraz wszyscy są w szoku łącznie z tobą, ale to się uleży, zobaczysz. Co do wieku, to ty jeszcze młoda babka jesteś. Co do gadania ludzi, co by się nie zrobiło zawsze ktoś coś będzie gadać, taka natura ludzka, więc należy to olać. Tak, że rób tak jak chcesz, potem i tak zobaczysz, że nie warto było się tym wszystkim przejmować. Powodzenia .

Nie usunę...Tak,owszem na początku zastanawiałam się nad tym...Lecz każdy kolejny dzień, i ta myśl że ja mogłabym to zrobić...przerażało mnie to że wogóle o tym myślę...Jestem cholernie mocno emocjonalna, nie umiała bym później żyć...każdy dzień byłby koszmarem...Tak oczywiście potrzebuje AŻ wsparcia...
27.05 idę na kolejną wizytę, lekarz mówił że już będzie słychac serduszko,że już będzie człowieczek.
Dam radę...I myślę że i on...całkiem nie odwróci się plecami...Nie liczę na happy end, szczęśliwy związek...Liczę na kszte serca dla tego dziecka z jego strony.

jak poczujesz się samotna w tym wszystkim to pisz tu śmiało.

post przeniesiony

Autorko, nie Tobie pierwszej to się zdarzyło.
Moja znajoma, rozwódka po 40-stce, matka dwóch dorosłych synów, pojechała do sanatorium. I tam - jak opowiadała - spragniona mężczyzny przespała się z jednym z panów po wieczornych tańcach.
Wróciła do domu i odkryła, że jest w ciąży. Pan był żonaty. Rozmówili się i choć on nie chciał się wiązać, ani też widywać dziecka, płacił jej na opiekunkę. By mogła pracować i jakoś żyć.
Dzisiaj cieszy się, że nie jest sama, bo synowi założyli własne rodziny.
Inna koleżanka moja miała romans za granicą z ciemnoskórym mężczyzną. W Polsce odkryła ciążę. Nigdy go już nie spotkała. A ciemnoskórą dziewczynę wychowała i jest to najpiękniejsza dziewczyna w mieście

Ludziom nie tłumaczyły się. Skupiły się na dzieciach.

Po pierwsze przestan piasac co chwile te kropki, bo tego sje czytac nie da.

A po drugie, jakiej pomocy od niego oczekujesz? Przecjez on bardzo jasno powiedzial Ci, ze zadnego dziecka z Toba miec nie chce. Wiec skoro podjelas decyzje, ze Ty to dziecko chcesz miec, to zakladam, ze jedyne, co od niego zobaczysz, to alimenty. Masz wlasciwie dwie opcje. Mozesz wystapic o alimenty albo podac w urzedzie, ze ojciec jest nieznany. Wtedy nie masz alimentow, ale i ten facet nie ma zadnych praw do dziecka, wiec i nie bedzie mogl blokowac Twoich decyzji wzgledem niego. Twoj wybor.

Swoja droga czemu nazywasz partnerem faceta, ktory Twoim partnerem tak realnie nigdy nie byl?

Na Twoim miejscu, Autorko, pogodziłabym się z tym, że zostaniesz samotną matką po raz kolejny. Faceta podaj o alimenty, bo będą się należeć, ale nie zmusisz go w żaden sposób do tego, by dziecko zaakceptował, pokochał i tworzył z Wami rodzinę. On tego dziecka nie planował, ufał Tobie w kwestii antykoncepcji i po prostu nie chce bawić się w dom.

Pora pogodzić się z tym i zacząć o siebie dbać.

Tak, Loka, z jednej strony ten facet ma prawo być wściekły, ale z drugiej... Czy odpowiedzialność za poczęte życie spoczywa tylko na kobiecie? Wiem, wiem... realia, ale zawsze gdy ludzie biorą się za seks, powinni oboje liczyć się z tym, że antykoncepcja może zawieść (tak, wiem, scenariusz idealny, ale dlaczego tak często nie wychowuje się mężczyzn do odpowiedzialności?).
Agniecha, nie warto chyba czekać. Jeśli on ma dojrzeć do życiowych decyzji, to dojrzeje, a jeśli nie - trudno. Rób swoje.
A o samotne macierzyństwo się nie martw, dasz radę. Moje dziecko nie ma żadnych świadczeń po zmarłym niepełnosprawnym ojcu, który nie pracował - i jakoś głodem nie przymieramy, choć kasę ciągle się liczy. Ale uwierz, do liczenia kasy można się przyzwyczaić.

Piegowata, ale on podjął decyzję. Powiedział, że dziecka nie chce i żeby usunęła.
Ona podjęła decyzję, że usunąć nie chce, ale teraz oczekuje jakiejś pomocy z jego strony.

Moim zdaniem w takich wypadkach najlepiej nie liczyć na alimenty tylko olać zupełnie faceta i nie dawać mu żadnych praw do tego dziecka. Ja w takiej sytuacji zrobiłabym to w ten sposób. Jak będzie chciał poznać dziecko, zawsze będzie miał taką możliwość, ale po co dawać mu możliwości do blokowania jej decyzji odnośnie wyjazdów, leczenia czy szkoły, skoro on całkiem jasno swoje stanowisko wyraził.

Autorka może też oddać do adopcji. Piłeczka jest po jej stronie, jaką decyzję podejmie.

Poza tym to nie do końca jest tak, że antykoncepcja zawiodła. Bo to jest taka sytuacja, jakby prezerwatywa w trakcie seksu pękła, a facet by jej o tym nie powiedział.

Autorka napisała, że zapomniała przyjąć jednej tabletki - myślę, że nie ma powodu, by jej nie wierzyć.

Kochana, ja mieszkam w kujawsko-pomorskim  i chyba mamy ten sam rocznik o il 82 to rok w którym się urodziłaś masz moje wsparcie!

Nieprawda. Pigułka przyjęta pierwszego dnia cyklu od razu chroni przed niechcianą ciążą. Przyjęta w innym dniu cyklu, chroni po 7 dniach.

I to mogłoby być świetnym podsumowaniem tego wątku.

Osobiście sama zawsze dbałam o to, by w ciążę nie zajść, bo to ja mam macicę i ja poniosę konsekwencje ewentualnej wpadki. Nie ma co liczyć na innych, trzeba być kowalem własnego losu.

Rossanko, moja Babcia urodziła Tatę w wieku 41 lat.
A moja ciotka, siostra Taty, według moich obliczeń, urodziła najmłodszą córkę mając 44 lata. Po długiej rodzicielskiej przerwie - pewnie myślała, że już jej dzieci nie "grożą"
W pracy też mam koleżankę, która urodziła po czterdziestce.

Przecież nikt go tutaj jakoś bardzo nie obwinia.
On podjął decyzję co do tego dziecka. Ma do tego prawo. Tak samo gdyby on dziecka chciał, a ona nie, ale urodziłaby to mogłaby sama zrzec się praw i dziecko oddać jemu. Tez ma do tego prawo.
Nie są razem, nigdy nie byli, więc z jakiej paki mają cokolwiek razem ustalać.

A jak Autorka zapomniała tabletki to się mówi "słuchaj, zapomniałam tabletki, jest większe ryzyko". I się temu przeciwdziała. Jakby facetowi pękła gumka i przez to byłaby wpadka, to dopiero byłyby pomyje na niego.

Gość tatusiem nie będzie, ale jak go podasz o alimenty, to bez problemu utrzymasz się sama i to dziecko wychowasz. Zawczasu podejdź do prawnika, dowiedz się jak wysadzić alimenty z Niemiec na niemieckich warunkach. To są trochę inne kwoty niż alimenty w Polsce i wcale bym się nie zdziwił jakbyś miała z tego drugą pensję.
Nie słuchaj tych którzy ci sugerują wyłączenie faceta z kosztów utrzymania. Skoro był wystarczająco dorosły żeby zrobić dziecko, to niech będzie wystarczająco dorosły aby partycypować w kosztach jego utrzymania.
Tekst o tym że nie tak się umawialiscie też możesz puścić mimo uszu. Gdzie jest seks, tam jest możliwość zapłodnienia i każdy w miarę rozgarnięty człowiek to wie.
Zadbaj o siebie, o swój komfort psychiczny, a w przyszłości też finansowy. Życzę dużo sił i powodzenia, mimo wszystko.

Ja się zgadzam z Lagrange. Oboje w równym stopniu są odpowiedzialni za życie, które powołali. Nieważne, co kto planował wcześniej, liczy się fakt. Dorośli ludzie powinni wiedzieć, że z seksu biorą się dzieci. Czasem  nawet gdy się "uważa".
Scenariusze mogą być różne (te zgody i niezgody), ale nie dajmy się zwariować.
Dziecko też ma prawo znać ojca.
Dlaczego tatuś ma być zwolniony z konsekwencji tylko i wyłącznie dlatego, że sobie tego nie życzy? Od płacenia alimentów jeszcze zresztą nikt nie umarł.

Tyle argumentów za, co i przeciw.
Kwestia punktu widzenia. Ja jestem za prawdą, a prawda jest taka, że to zawsze ojciec.
A alimentów nie uzyskuje się ot-tak, tylko dlatego, że ktoś ma taką fanaberię.
Znam też większe nieszczęścia niż niemożność wyjechania na wakacje za granicę.
Po co zresztą z góry zakładać najczarniejsze scenariusze? Większość obaw się nie spełnia.