Ja w ciąży, a małżeństwo wisi na włosku - Netkobiety.pl

Zobacz..on chce ciągnąć ciebie 500 km by tylko uniknąć pytań rodziców o niewygodnej dla siebie sytuacji..
Z żoną w ciąży spędza się święta tam gdzie jest żona.
Liczysz na bożonarodzeniowy cud?
Szybciej doznasz upokorzenia.
Powiedz teściom, bo zostaniesz najgorszą w ich oczach zanim się obejrzysz..przebij ten balon, jak on kocha, to i tak wróci, a tak to tylko otrzymujesz go w przeświadczeniu, że wszystko gra.
Twoi rodzice wiedzą o kochance? Czy myślą że ma kryzys i wyprowadził się.?

Nie szukaj w sobie winy. Przynajmniej nie w tym momencie, przyjdzie na to czas później i to wyłącznie dla siebie i swojego własnego rozwoju, a nie po to aby usprawiedliwić jego. Zdrada i porzucenie w planowanej ciąży to absolutnie nie twoja wina. Zostałaś perfidnie oszukana tak jak ja. Jaka byś nie była wcześniej okropna, nie robi się takich numerów. Jeśli jest źle to się odchodzi lub w ostateczności wegetuje, a nie snuje się plany i robi dzieci. Nie ma usprawiedliwienia dla starania się o dziecko gdy się już "męczy w związku". To jest emocjonalne oszustwo na granicy okrucieństwa.

Wszyscy radzą Ci sensownie, zabezpiecz siebie i dziecko i wyciągnij z byłego ile się da. Tu już nie ma miejsca na sentymenty. Za to do teściów napisałabym na Twoim miejscu śliczną kartkę z życzeniami w stylu: Moi Drodzy, mam nadzieję, że Wasze święta będą pogodne i szczęśliwe, ja niestety nie mam na to szans dzięki koszmarowi , który zgotował mi Wasz syn. Chciałabym Was zapewnić , iż mimo faktu , że zdradził mnie w najgorszy możliwy sposób i to w tak ważnym dla mnie momencie, jak czas oczekiwania na nasze dziecko , to zawsze Was lubiłam i szanowałem i pragnę, abyście byli obecni w życiu Waszego wnuka lub wnuczki.  Musicie wiedzieć, że zawsze kochałam i kocham Waszego syna, choć nie pierwszy raz mnie zdradził, choć podobno pierwszy raz fizycznie, byłabym gotowa mu wybaczyć , ale przede wszystkim chcę aby był szczęśliwy, skoro to szczęście ma mu dać inna kobieta- trudno, zresztą chyba nie zniosłabym kolejnej zdrady z jego strony . Boli mnie , że już nie będziemy rodziną. Proszę módlcie się o zdrowie Waszego wnuka. I wybaczcie synowej, że już nie ma siły walczyć o Waszego syna.  Muszę się teraz skupić na dziecku i nauczyć się żyć na nowo - sama.

Tak wiem melodramatyczne, ale efekt da spektakularny, sprawdzone! No chyba, że jego rodzice to nieczułe dupki. W podobnej sytuacji koleżanka załatwiła podobnym listem sobie idealnych dziadków którzy synusia wydziedziczyli praktycznie wszystko zawczasu przepisując na wnuka .

Z rozwodem możesz poczekać, ale poinformować wszystkich o zaistniałej sytuacji powinnaś teraz.
Nie ma sensu ukrywać tego i trzymać w sobie. Niepotrzebny stres. Wyczyść sobie przedpole.

A ja bym nie czekała z rozwodem. Teraz masz na to czas, później będzie go jeszcze mniej. A widok ciężarnej kobiety przed sądem, którą mąż porzucił dla kochanki - bezcenny.

Boję się, że jednak wróci do Ciebie nadzieja na jego powrót, dlatego wszystko odkładasz w czasie.
List, który napisała tu Silesiana jest genialny.
Zacznij zamykać drzwi, a nie zostawiać uchylone furtki.

Autorko cos mi sie wydaje, ze sama siebie oszukujesz. Niby piszesz trzezwo, ze widzisz swinstwa i wine meza ale mam wrazenie, ze mimo to caly czas pozostawiasz otwarta opcje powrotu do siebie. Dowodem na to jest podejscie do kwestii informowania tesciow. Niby sie tlumaczysz checia unikniecia stresu itp dlatego powiesz im dopiero po porodzie.... Nie wiem jak Ty ale ja szanse na zmniejszenie stresu widze tylko i wylacznie w oczyszczeniu atmosfery jasnym postawieniem sprawy jak wyglada wasza obecna sytuacja zwiazkowa rowniez przed rodzicami partnera. Zatajajac przed nimi prawde dopiero mialabym stres na maxa przy kazdej okazji rozmowy z tesciami (a takowych rozmow nie unikniesz bo zapewne beda chcieli wiedziec jak sie czujesz, jak ciaza itp) udajac ze wszystko jest ok, ze zyjecie jako kochajaca sie para ktora oczekuje dziecka.
Mysle wiec, ze odwlekajac rozmowe z tesciowa i tesciem robisz to z dwoch powodow:
1) nie chcesz wkurzyc niewiernego malzonka i do reszty pogrzebac szans na pogodzenie sie,
2) majac nadzieje na opamietanie sie meza albo fiasko relacji z kochanica wolisz nie informowac tesciow jak wyglada sytuacja bo w przypadku ewentualnego zejscia sie z mezem bedzie potem niezreczna sytuacja w rodzinie. A tak.. Moze jak dziecko sie urodzi to maz oszaleje ze szczescia, rzuci kochanke, wroci do Ciebie i cala sprawe tak sie ladnie zamiecie pod dywan ze poza Twoimi rodzicami (przed ktorymi sila rzeczy nie dalo sie ukryc prawdy bo razem mieszkaliscie) nikt inny sie nie dowie o tym malym "kryzysie".
Zastanow sie uczciwie czy to nie sa prawdziwe pobudki Twoich dzialan i czy nie robisz sobie sama wiekszej krzywdy.

Ja tez sie obawiam, ze Autorka nie informuje tesciow, bo to jest dla niej mala furteczka w razie, gdyby szanowny malzonek sie opamietal, badz kochanica go wyrzucila. Jak dla mnie stresem bylaby obecna sytuacja- tesciowie nie wiedza, na razie cicho-sza, moze jakos sie...ulozy. Piszesz o telefonie do tesciow. Po co? to stres.
Napisz im kartke swiateczna: tekst  juz masz. Troche sciemniasz.

Na pozbycie stresu najlepsza metoda jest wyczyszczenie atmosfery, a to polega nie na ukrywaniu faktow czekajac, az malzonek sie odkocha i ponownie w zonie zakocha. On sie jasno okreslil, szkoda, ze ten tchorz nie umie wlasnej mamuni powiedziec prawdy, a ciezarnej zonie dowalic z kazdej strony.
Mozecie mowic, co chcecie- ja bym powiedziala i kochanicy, i jego rodzicom, odcielabym sie od tego durnia i ukladala wlasne zycie nie liczac na jego cudne przemienienie. Zakladalabym juz sprawe o rozwod, ktory dostanie z orzeczeniem winy w pare minut. Teraz masz czas- gdy pojawi sie maluch, nie bedziesz miala ani minuty na bieganie po urzedach. Wtedy bedziesz miala dopiero stres, pelnymi mleka piersiami albo z dzieciakiem po urzedach biegac.
Ja ci troche nie wierze, sorry....ty trzymasz sobie korytarzyk powrotu do malzenstwa, prawda? Liczysz na to, ze stanie sie cud i on wroci. Przyjmiesz go, no bo jak.
Dlatego nie podejmujesz radykalnych krokow.

Dzis nie interesuje sie dzieckiem- ma niby odgrywac role tatusia po porodzie? Nastapi cud i on bedzie wspanialym ojcem? nigdy w takie bajki nie uwierze.
Kobieta powinna zachowac twarz i dume do samego konca.
Ale niektore kobiety dzialaja dla mnie samounicestwiajaco: niewazne, jaki byl i jest. Niewazne, co mi uczynil: byleby przy mnie byl.

Z teściami nigdy nie miałam super kontaktu. Owszem, jak tam jeździłam traktowali mnie dobrze, ale nigdy nie dzwonili do mnie. Może jedynie na moje urodziny z życzeniami. Świąt nie obchodzą, bo są innego wyznania. To przemili, mocno religijne osoby, ale dość hermetyczni. Po co zatem mam dzwonić ot tak ze skargą na ich syna? Mi to do szczęścia nie jest potrzebne. A sytuacja taka jaka jest, nie stresuje mnie.
Moi najbliżsi, część koleżanek wiedzą już, jak sprawa wygląda. Nie chcę po raz kolejny przechodzić przez to samo, opowiadać co i jak, słuchać rad itp. A pewnie jeszcze i pretensji męża, po co to zrobiłam. Nie chronię jego, chronię siebie. On ma świadomość, że u mojej rodziny i znajomych jest spalony. Teściom powiem, ale w swoim czasie.
Dzisiaj przyjechał do mnie do pracy, żeby oddać klucze. Nawet nie miał odwagi wejść do biura (powiedziałam, że koleżanka z pracy wie). To jest dla niego w jakiś sposób kara. Poprosiłam o pieniądze na badania, bo mam ich dużo i nie wyrabiam. Dał bez gadania i zaoferował pomoc w innych czynnościach. Na pożegnanie - buzi w policzek. Jak koleżance. Nie chcę na razie rozwodu, bo nie jest mi obojętny. Nie łudzę się, że do mnie wróci, nawet gdyby chciał, to nie wiem, czy będzie łatwo naprawić to, co się wydarzyło. A ja już zawsze będę pamiętać, więc czy warto?
Niestety na jego widok wspomnienia wciąż wracają, temu na rozprawie cierpiałabym jeszcze bardziej. Chcę, żeby stał mi się obojętny, wtedy łatwiej to przejdę. Po co mi pokaz w sądzie, że łajdak zostawił kobietę w ciąży? Nie jest mi to potrzebne. Będzie winny nawet gdy rozwiodę się z nim za kilka miesięcy czy rok.
Staram się z nadzieją patrzeć w przyszłość. Czasem jest łatwo, czasem strasznie smutno. Dzisiaj mam ten gorszy dzień, zobaczyłam go i niestety serce nie sługa. Mimo to jestem z siebie dumna, bo rozmawiałam rzeczowo na temat spraw związanych z dzieckiem. Zero pytań czy jakichkolwiek aluzji. Mimo tego w sercu bolało. Nie dam rady się teraz rozwieść. To moja decyzja, jednak dziękuję wam za te wszystkie rady.

Ajrish - robisz to samo co ja.... chronisz go. Ale rozumiem cię, to jest silniejsze od ciebie, poza tym twoja sytuacja (ciąża) niełatwa. I tak jestem pod wrażeniem twojego opanowania no mi się nie udało tak spokojnie i rzeczowo...

Co do teściowej - też na mnie spadło poinformowanie bo synalek odwagi nie miał (swoją drogą to ciekawe, jak można mieć odwagę zostawić żonę w ciąży/z niemowlakiem, a nie mieć odwagi powiedzieć o tym mamusi to jakiś dla mnie paradoks). Ponieważ po tym zerwał kontakt z rodzicami cały żal teściowej, smutek i płacz skupił się na mnie. Nie dość, że samej mi było ciężko to jeszcze musiałam ją pocieszać.

Ale z drugiej strony mam teraz od nich spore wsparcie (przy niemowlaku bezcenne). Może warto jednak z nimi pogadać? A zawsze wydawało mi się, że teściowa za mną nie przepada...

Widać jesteś silną i mądrą kobietą. Niejedna (niejeden) zatraciłaby się w tym przeglądaniu konta google, a ty wiedziałaś co powinnaś zrobić. Odcięcie się od męża to także duży krok naprzód jeżeli chodzi o uporanie się z tą sytuacją. Życzę ci powodzenia.

Po kilku miesiącach wróciłam. Pora na spowiedź i jednocześnie dobrze usłyszeć opinie i komentarze od osób postronnych.

Te miesiące minęły tak naprawdę na walce o siebie. Przetrwałam, jeszcze boli, ale staram się jak najmniej myśleć o tym wszystkim i co najważniejsze, raz na zawsze zapomnieć o mężu. Tak, myślę jeszcze o nim, mimo że robię to już coraz rzadziej, ale jednak potrafi mnie to podłamać.
Cieszę się jednak, że odkryłam nowe zainteresowania, które zajmują mi dużo czasu, a jednocześnie rozwijam stare. Ze względu na epidemię, jestem już na L4, nie pracuję, całe dnie spędzam w domu, co też nie ułatwia. Staram się jednak nie narzekać i cieszyć się tym, co mam. Przede wszystkim zdrowo rozwijającym się synem.

Odkryłam, że mąż powiedział o wszystkim swoim rodzicom. W jaki sposób to zrobił - nie wiem. Wiem tylko, że teściowie w pełni stanęli po jego stronie. Wykazali zrozumienie i co najważniejsze, zaakceptowali jego nową wybrankę. Możliwe, że nawet ją poznali. Mocno to zabolało. Przede wszystkim teściowie są mocno religijni, więc skrycie liczyłam, że jak się dowiedzą o wszystkim, przemówią mu do rozsądku. Sam fakt, tego że im powiedział świadczy jedynie o tym, że traktuje ją poważnie. Obstawiam, że ja wyszłam na najgorszą w ich oczach. Ja i moi rodzice zrobiliśmy z jego życia piekło, to temu był blisko depresji. Coś czuję, że to były jego słowa. Nawet jeśli, to formalnie wciąż jesteśmy małżeństwem. W dodatku za 3 miesiące urodzę mu syna. Teściowie chyba jednak mają to gdzieś. Nie oczekiwałam, że się go wyprą, to w końcu jego rodzice, jednak nie przypuszczałam też, że tak łatwo zaakceptują to wszystko. Jeszcze zaoferowali mu pomoc finansową i zaproponowali przeprowadzkę w jego rodzinne strony (mieszkają 500 km od nas).

Skoro rodzice wiedzą, to kochanka na pewno też. Nie wiem co jej powiedział i czy łaskawie wspomniał o dziecku. To znaczy na pewno zrobił z siebie pokrzywdzonego, a ze mnie zołzę, ale jakby nie było - małżeństwem jesteśmy. Kochanka czuje się pewnie, bo przecież mieszkają razem, jego rodzice o niej wiedzą, w dodatku kupili ostatnio psa. Tyle że ja też czułam się pewnie jeszcze miesiąc przed zdradą, kiedy to mówił, że mnie kocha i snuliśmy plany na przyszłość. Nie wnikam jednak w jej rozsądek, bo myślę, że jest w nim tak zaślepiona, jak byłam ja. Mąż potrafi być bardzo opiekuńczy, pomocny i czarujący.

Z mojej strony wygląda to tak, że kontaktowałam się z nim wyłącznie w sprawie dziecka. Wysyłałam mu zdjęcia syna - nie wiem, może liczyłam na to, że jak zobaczy jak dziecko się rozwija, opamięta się. Owszem pytał o niego, ale to wszystko. Z czasem odzywał się częściej. Nigdy nie poruszaliśmy naszego tematu. Rozmawialiśmy na tematy polityczne, gospodarcze, bo zawsze lubiliśmy prowadzić takie dyskusje. Czemu to robiłam? Pewnie temu, żeby pokazać, że jestem ponad to. Że pomimo iż mnie zostawił, nie jestem w rozpaczy i potrafię normalnie funkcjonować i rozmawiać. Co więcej, kilka razy podwoził mnie do pracy. W trakcie rozmawialiśmy jak starzy znajomi, ani słowa o nas. Pewnie też chciał mnie wybadać, co planuję.

A co ja planuję?
Otóż, przez ten cały początkowy stres dziecko rozwijało się bardzo powoli. Teraz na szczęście synek nadgonił i to z nawiązką, ale obiecałam sobie, że wszelkie kroki poczynię po porodzie. Teraz, jedyne co chcę zrobić to ustanowić rozdzielność majątkową. A co do rozwoju - myślałam najpierw, żeby rozstać się polubownie, bo po co mi batalia sądowa.
Teraz jednak zastanawiam się. Czuję się zła i oszukana. Wiem, że popełniłam błędy, przyznałam się do nich, ale to nie były takie błędy, które upoważniały go do podjęcia takich kroków. W momencie gdy ja sklejam swój świat na nowo, zastanawiam się, jak to będzie samej wychowywać dziecko, kombinuję, jak zapewnić sobie i dziecku komfort finansowy, mąż bawi się w najlepsze. Nie chcę być źle zrozumiana - nie oczekiwałam, że skoro odszedł, to będzie wiódł żywot pustelnika. Z łatwością jednak przekreślił nas i miał to w planach od dłuższego czasu. Chwycił najpierw jedną gałąź, żeby potem puścić drugą - tak to widzę. Jednocześnie nie puścił tak do końca, bo przecież rozwodu nie ma.
Koszty macierzyństwa mieliśmy ponosić wspólnie. Tymczasem będę ponosić je głównie ja. To ja będę musiała kombinować z pracą, żeby odebrać dziecko z przedszkola. Ja nie będę miała czasu na wiele rzeczy, ja będę przy dziecku jak zachoruje. Nie mam zamiaru utrudniać mu kontakt z synem, ale nie oszukuję się, to na mnie będzie spoczywać takie właśnie czynności.
Początkowo pisałam, że mąż na pewno pomoże przy dziecku. Teraz takiej pewności nie mam. Nie wiem nawet czy on cieszy się na niego. Dziecko wiążę się przecież z kosztami, a on nigdy nie lubił tracić pieniędzy. Mam nadzieję, że się mylę.
Teraz daje mi pieniądze na małego. Nie wołam od niego często, bo sama też pokrywam koszty lekarzy i leczenia. W przypadku rozwodu musiałby mi płacić co miesiąc.
Boli mnie to, że mąż kompletnie nie dostrzega swojej winy. Nie bierze odpowiedzialności za to co zrobił. Przedstawia siebie jako skrzywdzonego, a ja wyszłam na tę najgorszą. Bo przecież to przeze mnie stresował się i w ogóle.
A najbardziej się boję, że z czasem może mnie też oczerniać przy dziecku, mówiąc że to moja wina. Temu rozważam rozwój z orzekaniem o winie. Absolutnie, nie chcę dziecka angażować w sprawy między nami i mam nadzieję, że do tego nie dojdzie. Nie znam jednak męża tak, jak myślałam że znam i nie wiem do czego jest zdolny. Z drugiej strony obawiam się tej batalii sądowej, tego ile to będzie trwało. I co najgorsze, że mąż będzie wówczas robił mi na złość w przypadku wychowywania dziecka.

Kłamcy i manipulacji nigdy nie będą poczuwać się do winy. I nie okażą skruchy. Rodzice są po jego stronie, gdyż tylko on wie, co im na Twój temat powiedział i jaka podłą z Ciebie zrobił. Poza tym to jego rodzice, więc.... Jego obecna też zna tylko jego wersję a w Twoją i tak by nie uwierzyła. Współczuję sytuacji. Ale też poniekąd zazdroszczę: masz wspaniałych rodziców, będziesz wspaniała matką.
A rozwód tylko i wyłącznie z jego winy.
Może być tak, że będzie chciał się wybielić przed dzieckiem, ale na to już nie będziesz miała niestety wpływu.

Ok, a więc:

1. Nigdy, przenigdy nie twierdziłam, że jestem bez winy. Wręcz przeciwnie, przepisywałam ją głównie sobie. Umawiałam się z facetami,
ale nie doszło do niczego poważnego. Ot zwyczajne spotkania, żeby pogadać, spędzić czas. Dlaczego tak robiłam? Mąż miał konta na
tinderze, badoo (ja nigdy tam kont nie zakładałam, nie mam nawet FB) - twierdził, że to dla hobby, że potrzebuje z kimś nieznajomym porozmawiać. Mówiłam, że mi to nie pasuje i rani, ale zawsze
powtarzał, że przecież mnie dobrze traktuje, zabiera mnie w różne miejsca, a ja w to uwierzyłam i zaczęłam sama siebie obwiniać, że niepotrzebnie
się czepiam.
Może powinnam bardziej stanowczo zareagować, zgadzam się. Faktycznie nie mam fachowej wiedzy i po prostu uwierzyłam, że jest tak jak mówi.
Nie mam się czego obawiać.
Nie chciałam go jednak zostawiać. Umawiając się, robiłam to temu, bo mąż gdzieś znikał, a ja nie chciałam znowu spędzać sama czasu. Nie czuję się
winna, że coś złego tym samym zrobiłam. Popełniłam błędy i tu zawsze będę to powtarzać, lecz nie takie, które usprawiedliwiałyby jego występek.

2. We wrześniu świętowaliśmy rocznicę ślubu, na której on sam powiedział, że najgorsze mamy za sobą, teraz będzie tylko lepiej i jak to docenia,
że mnie ma. Wszystko mam też w sms-ach. Po czym miesiąc później zmienia zdanie o 180 stopni. Poza tym tak jak ktoś wspomniał, skoro byłam
taka zła - po co decydował się na dziecko ze mną? Były błędy, że tego nie przegadaliśmy tego wszystkiego, jednak mimo wszystko jest dorosły
i liczyłam, że odpowiedzialny. Ja poza tym nie wyprowadziłam się ze wspólnego mieszkania, nie wymeldowałam się i mam dowody na to, że chciałam
to ratować. Naprawdę nie ma podstaw, żeby rozwód był z jego winy? Moim zdaniem jest. Pomimo, że oboje zawiniliśmy, wina nie jest po równo. I
ja miałam odwagę przyznać się do błędów, a on do tej pory nie.

3. Teraz walczę o ustalenie rozdzielności majątkowej i o dziwo, póki co mąż się zgadza. Po porodzie podejmę decyzję co dalej.

Witam wszystkich po przerwie! Rok temu Wasze komentarze wiele mi pomogły, dlatego postanowiłam napisać raz jeszcze. Jeśli ktoś będzie miał chęć odpowiedzieć – dziękuję!
W ramach przypomnienia wątku: ślub cywilny w 2011 roku, początkowo mieszkaliśmy u moich rodziców, potem najem długoterminowy (mąż miał to mieszkanie jeszcze przed ślubem), zaszłam w ciążę – zamieszkaliśmy z powrotem u moich rodziców. Głównie ja chciałam, ale mąż przystał na to. Ciążę straciłam w 8 miesiącu. Zaszłam w kolejną – poronienie. Żyliśmy sobie ok, dochodziło do scysji między rodzicami, jednak wydawało mi się, że między nami jest dobrze. Sam mąż mi to mówił. W międzyczasie zakładał konta na Tinderze i innych, podawał się za kawalera, miał mnóstwo koleżanek i nie widział w tym nic złego. Później stwierdził, że to ja jestem najlepsza. Zaszłam w ciążę i wtedy mąż odszedł do innej.
To jest oczywiście bardzo duży skrót. Teraz do sedna: mam świetnego 10-miesięcznego synka. Żyję sobie spokojnie i szczęśliwie. Odkryłam nowe pasje i już dawno przestałam wszystko rozpamiętywać. Mąż po urodzeniu zakochał się z Małym i tu muszę przyznać, bardzo dbał o niego. Odwiedzał go u mnie, jeździł ze mną i z nim do lekarza itp. Do mnie też był miły i uprzejmy. Aż zanadto pytał czy może w czymś pomóc, czy czegoś nie potrzebuje itp, itd. Myślałam, że ma wyrzuty sumienia. Nasze relacje były poprawne. Ja stawałam się zdystansowana. Traktowałam go uprzejmie, lecz chłodno.
Później do akcji wkroczyła moja mama. Zapomniałam wspomnieć, że w trakcie małżeństwa mąż nie mógł znieść dłużej mieszkania z moimi rodzicami i kupiliśmy mieszkanie. Nalegał, żeby umowa była na niego. Mama przekazała mi darowiznę na częściowy zakup mieszkania. Ja tę darowiznę przelałam na jego konto.
I teraz, mama zwróciła się do niego, że mam jej oddać tę darowiznę, bo nie pozwoli, żeby on zgarnął to wszystko. I tu się zaczęło. Zaczęłam dostawać SMS-y, że to wszystko nie było jego winą (!), że został zmuszony, aby się wyprowadzić. Był bardzo gnębiony psychicznie i nie mógł tego znieść. Na moje pytanie dlaczego w takim razie jak kilkakrotnie proponowałam wyprowadzkę na wynajem nie skorzystał z tej opcji i nie wynieśliśmy się, nie odpowiedział. Zamiast tego dowiedziałam się, że tylko on zna prawdę, że tyle pracował, że wszyscy od niego chcieli tylko pieniędzy (w trakcie mieszkania z moimi rodzicami mama wyznała mi później, że kompletnie za nim nie płacił, nawet za jedzenie). Ponadto on żadnych pieniędzy nie będzie oddawał, bo to mieszkanie będzie majątkiem dziecka i tylko on zapewni mu start. Poza tym moi rodzice są winni temu, że zrezygnował z mieszkania w najmie długoterminowym i najlepiej, żeby zdychali, bo wszystko niszczą (dosłownie). Napisałam, żeby te sprawy wyjaśniał z mamą bo ja się od tego odcinam i dla mnie temat zamknięty. Dopisałam, że to on jest winny, bo gdyby chciał być ze mną, to nie uciekłby do kochanki, tylko wraz ze mną poszlibyśmy coś wynająć. To wówczas się dowiedziałam, że jego rodzice wiedzą, że chce być ze mną, ale nie ma do tego warunków (?). Mąż mieszka cały czas z kochanką. Potem jeszcze było wiele innych oskarżeń, o których mogłabym pisać godzinami. Nasza „rozmowa” wciąż trwa, dzisiaj pewnie będzie kontynuowana. Do czego jednak zmierzam:
Może ktoś z Was mi wyjaśni, jak to jest możliwe, że on nie widzi tego co zrobił? Ja wszystko rozumiem, że mogło mu być źle, chociaż czemu wtedy nie chciał się ze mną wyprowadzić? Czemu obwinia wszystkich wkoło, ale u siebie nie widzi nic złego? To nie jego wina, że do tego doszło… Serio?! Jak tak można! Nie mówię, że ja byłam bez winy. Tylko, że sama przyznałam się do nich. W przypadku męża padają głównie oskarżenia. Chociaż oddaję mu honor, przyznał, że nie powinien mnie uznawać za winną. Nie mam już chęci ponownie się w to wpakować, jednak zdaję sobie sprawę, że prędzej czy później byłoby tu nieuniknione. Mąż jest typowym toksykiem i manipulantem. Zachowałam wszystkie wiadomości sprzed roku i po prostu nie mogę uwierzyć, że byłam tak zaślepiona. Mąż jest pochłonięty nienawiścią, złością, butnością i brakiem pokory. A ja nie chcę tak żyć i nie chcę, żeby dziecko tego doświadczyło. Przyda mi się opinia osoby postronnej, bo może to ja się mylę?

Wow. Ci za gnojek.
Zdradził, zdradzal w przeszłości, bez uprzedzenia nie wraca na noc, pisze do kochanki lezac z zona.
Dziewczyno, Ty woesz za kogo on Cie ma??
Uciekaj!

Nie no wcale nie widac Twoich emocji przestan rozmyslac nad tym, czy dotarlo czy nie dotarlo. Zajmij sie dzieckiem:)

PS. Twoj temat nie jest jednym z pierwszych z opisana dokladnie taka sytuacja, ze pan maz sobie idzie w inne miejsce do kochanki, a zona zostaje z dzieckiem.
Za kazdym razem jest dokladnie tak samo, tj. kobieta czeka, az facet zlozy pozew rozwowody. Chcesz maly spoiler? On niczego nie zlozy. Jak chcesz rozwodu, to sie musisz o ten rozwod postarac sama.

Ale ja nigdzie nie napisalam, ze emocje sa zle. Nie sa. I wiadomo, ze sie pojawiaja. Tylko po co jeszcze je nakrecac? Zwlaszcza, ze takie nakrecanie sie po prostu nie jest dla nas dobre.
Sorry Han, cyborgiem tez nie jestem, ale ja nie z tych co siedza i patrza w milczeniu jak ktos podejmuje serie zlych wyborow. Dla mnie takie odzywanie sie do ex meza i tlumaczenie mu, jak bardzo on skopal jest bez sensu. Kobieta ma swoja prawde, facet ma swoja i oczywiscie, ze to boli. Tylko czy jest sens analizowac to, ze on nie widzi swoich bledow? On ich nie zobaczy bo mu sie powie, ze one tam byly. Ba, za to zapewne przedstawi mase Waszych bledow i bedziecie sie z tym czuly jeszcze gorzej.

Najlepiej sie odciac i ograniczyc do rozmawiania tylko o sprawach zwiazanych z dzieckiem i wspolnym majatkiem, ktory zreszta wypadaloby szybko podzielic. Bo potem bedzie tak jak w innym watku, ze pan jeszcze maz wzial kredyt, a autorka sie zastanawia czy bedzie go musiala splacac czy nie.

On może czytać twoje posty stąd nagłe zmiany zachowania po tym jak do nas piszesz.

Jemu zależy tylko na kasie, a autorce na mężu.

On zrobi, powie wszystko, aby ona mu zostawiła kasę. A ona i tak nie będzie go miała, chyba że znowu za to zapłaci.

Ajrish z ciekawości spytam czy kochanka wie już o dziecku i żonie? Czy jeszcze szanowny mąż nie zdążył jej powiadomić? Dziecko ma prawie rok, Ty masz dowody zdrady gdy byłaś w ciąży, na co czekasz? Aż wróci do Ciebie? Ja bym na niego już nawet nie splunęła w Twojej sytuacji. Płaci chociaż alimenty na dziecko? Teściowie pewnie wiedzą tyle, że miś nie wytrzymał mieszkania z chorymi psychicznie teściami i musiał się wyprowadzić, ale jest szansa, że jak deweloper da Wam mieszkanie, to wrócicie do siebie. Masz pewność, że wiedzą o kochance? Przecież nie rozmawiałaś z nimi i nie wiesz co im powiedział. Twój mąż jest bardzo zaburzonym człowiekiem. Na Twoim miejscu zadzwoniłbym do kochanki i podziękowała, że go od Ciebie zabrała. Niech ona się męczy.

Ajrish, jesteś odważną dziewczyną i bardzo rozsądną, ale dalej zakochaną w eks mężu. Ty NIE CHCESZ zakończyć tego małżeństwa, bo cały czas liczysz, ze on zrozumie swój błąd i będzie Cię przepraszał, błagał o wybaczenie albo chociaż porozmawia, i powie że zawinił i żałuje.
Nie dziwie się Twojej mamie, ze chce odzyskać pieniądze, bo pewnie ciężko na nie zapracowała, a Ty jesteś w stanie mu je podarować w imę "świętego spokoju"  i " dla dobra dziecka "
Nie chcesz składać pozwu o rozwód - bo przedstawi Cię dziecku w złym świetle ? Dziecko zrozumie sytuacje za 15-20 lat a póki co to musi nauczyć sie sikać do nocnika..
Nie chcesz powiedzieć mu w oczy, ze jest fałszywym dupiem, bo najpierw oszukiwał Ciebie, a teraz oszukuje kochankę, sugerując Ci powrót do mieszkania..
Ajrish dobrze piszesz, że każdy podejmuje decyzje takie, z którymi się dobrze czuje. Ty właśnie taką podjęłaś, będziesz tkwić w tym małżeństwie póki się da, bez względu na to co ex zrobi. To jest smutne, bo w efekcie sama sobie robisz krzywdę..
Trzymam jednak kciuki..

Oczywiście, że są sposoby na odwołanie darowizny.
Pierwszy lepszy prawnik może objaśnić Cię w tej kwestii, rozważ skorzystanie z takiej pomocy, zanim wielkodusznie podarujesz ex-mężowi pieniądze rodziców.

Darowizna została przekazana na mnie, na moje konto. Ja ją wpłaciłam na jego rachunek, żeby z jednego konta płacić za mieszkanie.
Pisząc tutaj spodziewałam się każdej oceny, nawet tej, która nie jest dla mnie przyjemna. Absolutnie nie obrażam się, ale rozważam niemal wszystko, co tu piszecie. Powiem więcej, gdybym ja czytała swoje posty jako osoba trzecia, napisałabym dokładnie to samo co Wy.
Na razie stoję w miejscu a wszystkie sprawy zamiatam pod dywan. Odczuwam bezsilność z powodu rozwodu, zaburzenie jakieś tam wypracowanej przeze mnie harmonii. Z perspektywy czasu coraz wyraźniej widzę, że to co mi kiedyś pisaliście, niemal wszystko się sprawdziło.
Takata bardzo się cieszę, że życie Ci się ułożyło. Bardzo lubię pozytywną motywację, dlatego aż uśmiechałam się, czytając Twój post. Nie wiem, co przyniesie przyszłość, jednak chcę popracować nad tym, żebym odważyła się na ostateczny krok nie patrząc na męża i nie bojąc się. Dziękuję!

Czemu się zgodziłam? Nazwij mnie głupią/łatwowierną - jak chcesz. Nie odpowiem na to pytanie. Pamiętam, że tłumaczenie męża wówczas miało sens. Coś w stylu, że ja odziedziczę dom po rodzicach a on nie będzie miał nic. A gdybym ja go rzuciła to zostanie z  niczym. Coś w ten deseń. On w ten dom też wpakował kasę -w jego remont, ale na pewno nie była to cała kwota tej darowizny. Dla niego jednak nie ma to znaczenia.
Pisałam kilka postów wcześniej jak wygląda sprawa darowizn - darowizna została na MNIE przekazana. To ja przelałam ją na konto męża. Temu pisałam, że oddałby ją (przynajmniej część po odliczeniu kosztów remontu) gdyby miał honor. Odwołanie darowizny oznaczałoby, że to ja musiałabym oddać. I nie, nie dziwię się mamie. Ja byłabym wściekła na jej miejscu.
Podczas rozwodu mam jednak prawo domagać się podziału mieszkania. Mąż twierdzi, że nie, bo niby ma udokumentowane, że to z jego pieniędzy szło, ale g... prawda. Część kapitału była moja

Dzięki za podpowiedź, nawet nie wiedziałam, że jest taka opcja. Nie chcę zaśmiecać tego forum, bo to są tematy strice prawne, jednak dorzucę kilka aspektów:
- gdybym to ja żądała zwrotu darowizny - może być problem, bo wówczas mogą przyczepić się, że nie zgłosiłam tego do US
- mama zgłasza - ok, ale gdyby robiła darowiznę dla męża, to wówczas ze względu na to, że jest nie wiem jaką grupą, trzeba byłoby zapłacić podatek. Ja jako córka jestem zwolniona, więc myślę, że ta opcja odpada.
Nie mniej, muszę to jeszcze posprawdzać i popytać.

Autorko, jeśli macie wspólność małżeńską a darowiznę otrzymałaś tylko ty i przeznaczyłaś te pieniądze na zakup wspólnego mieszkania , to wartość mieszkania pomniejsza się o te kwotę a resztę dopiero się dzieli .
Darowizna na jednego z małżonków nie wchodzi do majątku wspólnego.
Sprawdź dokładnie jaka jest Twoja sytuacja , no chyba , że chcesz ex " wywianować " na nową drogę życia.

Potrzebuję się wygadać, bo zaraz zwariuję.
Po tej całej akcji z żądaniem zwrotu kasy przez jakieś 2 tygodnie był spokój. Mąż nie odwiedzał Małego a i nasz kontakt był znikomy. Wczoraj przyjechał do dziecka, mama przypomniała o zwrocie darowizny i uprzedziła, że poczyni odpowiednie kroki i zaczęło się.
Nie jestem w stanie nawet wszystkiego wypisać, jakie wiadomości od niego dostałam. W dużym skrócie, żebyście mieli pogląd: moi rodzice to sprzedajne wulgaryzm i świnie do odrzutu. On nie ma sobie nic do zarzucenia, żałuje zdrady, ale poza tym to był ok. On jako jedyny ma honor, a każdy go doi na kasę, a tak w ogóle to wszystko moja wina, bo widziałam, że mu źle i nic nie zrobiłam. On nie da żadnych pieniędzy, bo nie ufa swoim oprawcom i nikt nie będzie okradać jego syna. Wtedy mnie coś tknęło i powiedziałam, że niech te darowiznę przeleje mi, założę lokatę i jak będzie chciał to mogę mu robić screeny, żeby widział, że ta kasa tam jest. Odpisał, że jedyne na co się zgodzi to założenie wspólnego konta, tak żeby zawsze miał podgląd w jego stan. Nie odpisałam od razu, bo musiałam zająć się dzieckiem. I znowu się zaczęło. Zaczął mnie wyzywać, że chce okraść własne dziecko, jestem nieuczciwa, marzy mi się, żeby nie pracować i temu chcę tą kasę, że od zawsze na nim pasożytowałam i że ogólnie to jest na skraju wytrzymałości i nie chciałby nam zrobić krzywdy i pozabijać… Wcześniej jeszcze było, że w sumie mnie kocha, kochanki nie i zawsze mi pomoże. Po tym jego wybuchu dowiedziałam się, że jeszcze będę skamleć o jego pomoc, jak będę miała trudności z pracą…
Przestałam mu odpisywać i zaczęłam dostawać mnóstwo sms-ów. Bałam się już sprawdzać telefon. Tego się właśnie obawiałam jak mama poruszyła ten temat i miałam rację. Nic już nie chcę od niego, tylko spokoju. Chcę się uwolnić. Na razie jestem rozbita, jednak zbiorę siły na to, żeby nic mnie już z nim nie łączyło. Nic poza dzieckiem. I tu właśnie nie wiem jak zrobić. On ma do niego prawo, ale jak wyglądają kontakty w przypadku takiego zachowania, takiej agresji, oskarżeń i gróźb skierowanych pod moim kątem? Mogę uzyskać rozwód o winie, będzie szarpanina, jednak co uda się zdziałać pod kątem opieki nad dzieckiem? Nie chcę od niego żadnych pieniędzy, tylko żeby już nie robił problemów. Kompletnie nie wiem jak postępować. Boję się jego nieobliczalności, ale też nie chcę, żeby cokolwiek mnie z nim łączyło.
Żeby było mało, przed chwilą dostałam od niego sms-a czy może jutro wpaść odwiedzić syna…dzień wcześniej groził, że nas pozabija i rozwali chatę. Nie mam zamiaru wpuszczać go do mieszkania, ani przebywać sam na sam. Podejrzewam jednak, że to odpali kolejny zapłon.

Od razu idz do prawnika Ty juz nie masz na co czekac, smsow nie wyrzucaj zgraj je najlepiej w razie co.

oczywiscie, ze moze to zrobic, dopoki nie ma praw rodzicielskich ograniczonych.
Jedynym rozwiazaniem tutaj jest kontakt Twoj z prawnikiem, zlozenie pozwu rozwodowego i przedyskutowanie z prawnikiem czy jestescie w jakis sposob w stanie ograniczyc mu prawa rodzicielskie, skoro on zachowuje sie jak zachowuje.
Bez tego to co bys nie zrobila, to on potem bedzie mogl to wykorzystac na swoja korzysc.

Tak, pomimo tych grozb, jezeli nie ogarniesz tego prawnie, to dolozysz mu do reki kolejne argumenty. Idz do prawnika.