Pieniądze w związku / małżeństwie - różnica zarobków

krolowachlodu87 napisał/a:

Nie rozumiem trochę osób które się tak wielce unoszą i życzą innym utraty ich zadowalających przychodów większych niż partner... To propagowanie pasożytnictwa jest teraz w modzie??? Tak jak pisałam już wcześniej, nie ma dzieci nie ma wspólnoty jak dla mnie. Każdy żyje na swój rachunek. Między mną a partnerem jest też duża różnica z tym że ja zarabiam dobrze on bardzo dobrze i jest normalnie. On ma swoje fanaberie i sobie je realizuje sam, czasem mi to proponuje ale zazwyczaj spojrzę na cenę i go wyśmieję. Nie chcę żeby mi cokolwiek wyrównywał i tak samo nie rozumiem czemu się oburzacie że chłopak dostał coś od rodziców i nie ma ambicji żeby dojść do czegoś sam ale jak dziewczyna się buja po Kanadzie a potem je sałatki bo tak jej zostało kasy no to jaka ona biedna że jej chłopak nie dołoży do życia...

Autorko, pogódź się że nie ze swoją sytuacją finansową, wydawaj swoje pieniądze jak chcesz i nie próbuj dorównać swojemu chłopakowi w wydatkach dopóki nie masz takich samych zarobków. Nie masz tragicznej tej pensji więc na pewno nie musisz żyć o chlebie i wodzie, żeby oczekawać pomocy.

Widzę, że na forum więcej jest osób, które nie potrafią zrozumieć tego co się pisze. W związku gdzie są dysproporcje w zarobkach (ja tak uważam) ta osoba, która ma więcej pieniędzy powinna dawać do zrozumienia drugiej osobie, że to nic nie znaczy, że teraz jest tak, a jutro może być odwrotnie. Chodzi o to, żeby ta nazwijmy to "biedniejsza" osoba nie musiała się czuć jak ten facet LadyLoki wpieprzający paprykarz szczeciński nad polskim morzem. Chodzi o to, żeby ta "biedniejsza" strona nie musiała o nic prosić, żeby nie czuła się źle z tym, że zarabia mniej, żeby miała pewność, że zawsze może liczyć na swojego partnera. To co ty czy LL wypisujecie to jakieś kontrakty, a twój nick idealnie do tego pasuje.

BEKAśmiechu napisał/a:

krolowachlodu87 napisał/a:

Nie rozumiem trochę osób które się tak wielce unoszą i życzą innym utraty ich zadowalających przychodów większych niż partner... To propagowanie pasożytnictwa jest teraz w modzie??? Tak jak pisałam już wcześniej, nie ma dzieci nie ma wspólnoty jak dla mnie. Każdy żyje na swój rachunek. Między mną a partnerem jest też duża różnica z tym że ja zarabiam dobrze on bardzo dobrze i jest normalnie. On ma swoje fanaberie i sobie je realizuje sam, czasem mi to proponuje ale zazwyczaj spojrzę na cenę i go wyśmieję. Nie chcę żeby mi cokolwiek wyrównywał i tak samo nie rozumiem czemu się oburzacie że chłopak dostał coś od rodziców i nie ma ambicji żeby dojść do czegoś sam ale jak dziewczyna się buja po Kanadzie a potem je sałatki bo tak jej zostało kasy no to jaka ona biedna że jej chłopak nie dołoży do życia...

Autorko, pogódź się że nie ze swoją sytuacją finansową, wydawaj swoje pieniądze jak chcesz i nie próbuj dorównać swojemu chłopakowi w wydatkach dopóki nie masz takich samych zarobków. Nie masz tragicznej tej pensji więc na pewno nie musisz żyć o chlebie i wodzie, żeby oczekawać pomocy.

Widzę, że na forum więcej jest osób, które nie potrafią zrozumieć tego co się pisze. W związku gdzie są dysproporcje w zarobkach (ja tak uważam) ta osoba, która ma więcej pieniędzy powinna dawać do zrozumienia drugiej osobie, że to nic nie znaczy, że teraz jest tak, a jutro może być odwrotnie. Chodzi o to, żeby ta nazwijmy to "biedniejsza" osoba nie musiała się czuć jak ten facet LadyLoki wpieprzający paprykarz szczeciński nad polskim morzem. Chodzi o to, żeby ta "biedniejsza" strona nie musiała o nic prosić, żeby nie czuła się źle z tym, że zarabia mniej, żeby miała pewność, że zawsze może liczyć na swojego partnera. To co ty czy LL wypisujecie to jakieś kontrakty, a twój nick idealnie do tego pasuje.

Jeju, ale właśnie o to chodzi, że to nic nie znaczy. Ja nie smęcę mu nad głową, że nie mamy kasy na wyjazd na Majorkę tylko siedzę razem z nim nad morzem i jem to co on je, bo taka jest sytuacja nas obojga.
Tak, może i ktoś na moim miejscu wziąłby go na Majorkę, ale tak serio patrząc chcielibyście, żeby ktoś Wam ciągle coś finansował? Bo ja bym nie chciała. I jak sytuacja się odwróci, to też nie będę chciała, żeby on płacił za moje wakacje tylko pojedziemy w takie miejsce, które będzie odpowiednie dla nas obojga, a jak mnie nie będzie stać, to mu powiem, żeby sam jechał, bo mnie nie stać. Albo będziemy robić weekendowe wypady poza miasto. Już tak robiliśmy i przeżyliśmy. I tyle z filozofowania o paprykarzach i poczuciu wartości.

Beka, weź miej chociaż gram szacunku do osoby, z którą rozmawiasz. Nie masz zielonego pojecia jak wygląda sytuacja, nie przyjmujesz ani trochę tego, co się do Ciebie pisze. Masz jeden swój słuszny światopogląd i każdy inny trzeba wyśmiać w sposób bardzo niemiły. Tak się nie da rozmawiać na forum.

Jakiekolwiek układy są ok, jak odpowiadają obojgu.
Z ciekawości czy u Was w domu rodzinnym dziewczyny sprawdziło się to, co tu propagujecie?

Jakiekolwiek układy są ok, jak odpowiadają obojgu.
Z ciekawości czy u Was w domu rodzinnym dziewczyny sprawdziło się to, co tu propagujecie?  Czyli np Ojciec wydawał na swoje hobby,  mama jadła kanapki,  a On na wypasionym meetingu i wszyscy happy?
On buty za 500 ona za 50?

Witajcie!

Od jakiegoś czasu nie daje mi spokoju kwestia podziału pieniędzy w moim związku. Jesteśmy parą od 7 lat, mieszkamy razem od 4 i planujemy ślub. Ja zarabiam ok 2700 netto miesięcznie, mój narzeczony ok 7000 netto, zakładając pracę na pełen etat. Ze wszystkiego rozliczamy się dokładnie pół na pół (rachunki, chemia, wakacje, rzeczy do mieszkania, jedzenie dla psa), zakupy spożywcze robię raz ja, raz on bez rozliczania się, on płaci za samochód i motor (ja z nich na co dzień nie korzystam), ja płacę jeszcze za swoje studia. Mieszkamy w mieszkaniu kupionym przez jego rodziców. Dokładam się im do kredytu 350 zł miesięcznie - taką kwotę zaproponowali. Dotychczas sądziłam, że mój narzeczony też przynajmniej część raty kredytu pokrywa, ale miesiąc temu dowiedziałam się, że nie - tylko jego rodzice i ja. I wtedy zaczęłam się zastanawiać. Czy tak powinien wyglądać związek? Czy wyliczanie sobie większości rzeczy co do złotówki przez osobę lepiej sytuowaną jest normalne na takim etapie związku?

Przypomniały mi się też sytuacje, gdzie przez miesiąc byłam na urlopie bezpłatnym, bo musiałam zrobić praktyki - nawet nie zapytał czy dam radę z płatnościami. Albo kiedy byliśmy na wakacjach w Kanadzie - dla mnie była to mega droga wycieczka, oszczędzałam na miejscu jak mogłam. Ja kupowałam jak najtańsze jedzenie, on sobie nie żałował. A jak na końcu rozliczył wycieczkę? Podzielił wszystkie opłaty na pół...
Ostatnio pracuje max na 3/4 etatu, bo w sumie po co ma pracować więcej... Rozważa też kolejną wycieczkę do USA sam, bo "kiedy ja mam urlop, to nie ma biletów w rozsądnej cenie". Nawet nie zaproponował, że jakkolwiek pomoże mi finansowo, żebym też mogła lecieć.

Proszę powiedzcie mi czy ja przesadzam? Czy jestem roszczeniowa i pazerna, że oczekuje podziału kosztów na moją korzyść w takich okolicznościach? Czy to raczej on zachowuje się egoistycznie? Jak rozwiązać taką sytuację? Jak w Waszych związkach radzicie sobie z różnicą zarobków?

Z góry dziękuję za wszystkie rady i opinie.

sosenek napisał/a:

Lady Loka, a ja mam takie pytanie- dlaczego nie chcesz dorzucić się swojemu partnerowi do fajniejszych wakacji? Nie pytam złośliwie, tylko z ciekawości. Co stoi na przeszkodzie?

Tak szczerze? Chcę, żeby widział sam konsekwencje swoich wyborów. Doskonale wie, że jak znajdzie pracę to kasy będzie więcej i na więcej będzie można sobie pozwolić, a on woli udawać, że pisze CV i spędzać czas grając w gry komputerowe niby to ostatni rok studiów, ale jedne zajęcia dziennie są na spokojnie do pogodzenia choćby z połówką etatu. Jeszcze żeby powiedział wprost, że nie, teraz nie chce, będzie szukał pracy jak skończy, ale on twierdzi, że szuka, ale musi to jeszcze zrobić, tamto zrobić, nigdzie nie ma pracy i takie tam bzdety. Trudno, żeby ktoś się odezwał jak się wysyła 5 CV dziennie. A sam ciągle narzeka, że ma mało pieniędzy, że mu brakuje, że chciałby mieć więcej. Tylko nic nie robi w kierunku tego, żeby faktycznie to mieć.

A ja nie zarabiam aż tyle, żeby lekką ręką wydać na drugą osobę tyle kasy. Mam więcej niż on ma, ale dla mnie takie wakacje to też kwestia kilku miesięcy odkładania po to, żeby potem nie musieć jeść suchego chleba przed wypłatą, zwłaszcza, że w tym momencie prawie całą kasę odkładam na kredyt na mieszkanie, żeby nie siedzieć cały czas na wynajmowanym.

No i wchodzi tutaj klasyczna męska duma w stylu "będę jadł zupki chińskie przez tydzień, ale nie powiem, że nie mam kasy". Jest wielkie halo jak pożycza ode mnie na jedzenie (ja nie jestem namolna i się nie dopominam spłaty, bo wiem, że jakbym potrzebowała to też by mi pożyczył). Nie wyobrażam sobie jak wyglądałaby jego duma, gdybym mu coś takiego zafundowała, gdzie on wiedziałby, że dla mnie to też nie jest takie hop siup tylko konkretne wyrzeczenie. Raczej czekam z zagranicznymi wycieczkami na czas, kiedy wreszcie zacznie pracować i po prostu będziemy mogli coś takiego ustalić razem i problem po prostu zniknie.

Edit. No i jeżeli chodzi o rozliczanie się z zakupów i innych takich, to u nas to raczej ja jestem osobą z luźnym podejściem, natomiast mój partner rozlicza mnie co do złotówki z każdego wydatku. Dla mnie to nie problem iść do marketu i kupić coś, co akurat jest potrzebne, czy to filtry do wody czy makaron czy garnek i nie oczekuję tutaj tego, że on mi odda połowę kasy za ten zakup. Jest potrzeba to idę i kupuję. Natomiast on rozlicza wszystko idealnie po połowie łącznie z workami do odkurzacza kosztującymi złotówkę jak już musi kupić coś do domu to bardzo mocno pilnuje, żebym na pewno mu oddała połowę kasy za ten zakup.
Więc cóż.
Tak samo jak idziemy gdzieś na jakieś jedzenie czy na kawę. Ja pytam go co chce i nie patrzę na to, ile to coś kosztuje. On skrzętnie wylicza, że jak ja kupiłam mu kawę za 8zł, a on mnie poprzednim razem za 15, to muszę mu jeszcze jedną kawę kupić, żeby się zgadzało.
Dla mnie to takie lekko śmieszne.

Lady Loka napisał/a:

sosenek napisał/a:

Lady Loka, a ja mam takie pytanie- dlaczego nie chcesz dorzucić się swojemu partnerowi do fajniejszych wakacji? Nie pytam złośliwie, tylko z ciekawości. Co stoi na przeszkodzie?

Tak szczerze? Chcę, żeby widział sam konsekwencje swoich wyborów. Doskonale wie, że jak znajdzie pracę to kasy będzie więcej i na więcej będzie można sobie pozwolić, a on woli udawać, że pisze CV i spędzać czas grając w gry komputerowe niby to ostatni rok studiów, ale jedne zajęcia dziennie są na spokojnie do pogodzenia choćby z połówką etatu. Jeszcze żeby powiedział wprost, że nie, teraz nie chce, będzie szukał pracy jak skończy, ale on twierdzi, że szuka, ale musi to jeszcze zrobić, tamto zrobić, nigdzie nie ma pracy i takie tam bzdety. Trudno, żeby ktoś się odezwał jak się wysyła 5 CV dziennie. A sam ciągle narzeka, że ma mało pieniędzy, że mu brakuje, że chciałby mieć więcej. Tylko nic nie robi w kierunku tego, żeby faktycznie to mieć.

A ja nie zarabiam aż tyle, żeby lekką ręką wydać na drugą osobę tyle kasy. Mam więcej niż on ma, ale dla mnie takie wakacje to też kwestia kilku miesięcy odkładania po to, żeby potem nie musieć jeść suchego chleba przed wypłatą, zwłaszcza, że w tym momencie prawie całą kasę odkładam na kredyt na mieszkanie, żeby nie siedzieć cały czas na wynajmowanym.

No i wchodzi tutaj klasyczna męska duma w stylu "będę jadł zupki chińskie przez tydzień, ale nie powiem, że nie mam kasy". Jest wielkie halo jak pożycza ode mnie na jedzenie (ja nie jestem namolna i się nie dopominam spłaty, bo wiem, że jakbym potrzebowała to też by mi pożyczył). Nie wyobrażam sobie jak wyglądałaby jego duma, gdybym mu coś takiego zafundowała, gdzie on wiedziałby, że dla mnie to też nie jest takie hop siup tylko konkretne wyrzeczenie. Raczej czekam z zagranicznymi wycieczkami na czas, kiedy wreszcie zacznie pracować i po prostu będziemy mogli coś takiego ustalić razem i problem po prostu zniknie.

Edit. No i jeżeli chodzi o rozliczanie się z zakupów i innych takich, to u nas to raczej ja jestem osobą z luźnym podejściem, natomiast mój partner rozlicza mnie co do złotówki z każdego wydatku. Dla mnie to nie problem iść do marketu i kupić coś, co akurat jest potrzebne, czy to filtry do wody czy makaron czy garnek i nie oczekuję tutaj tego, że on mi odda połowę kasy za ten zakup. Jest potrzeba to idę i kupuję. Natomiast on rozlicza wszystko idealnie po połowie łącznie z workami do odkurzacza kosztującymi złotówkę jak już musi kupić coś do domu to bardzo mocno pilnuje, żebym na pewno mu oddała połowę kasy za ten zakup.
Więc cóż.
Tak samo jak idziemy gdzieś na jakieś jedzenie czy na kawę. Ja pytam go co chce i nie patrzę na to, ile to coś kosztuje. On skrzętnie wylicza, że jak ja kupiłam mu kawę za 8zł, a on mnie poprzednim razem za 15, to muszę mu jeszcze jedną kawę kupić, żeby się zgadzało.
Dla mnie to takie lekko śmieszne.

Dzięki, to jak przedstawiłaś sytuację z takiej perspektywy rzeczywiście teraz zmienia pogląd na sprawę. Zgadzam się, że jeśli traci czas na granie to nie ma co się czarować - też bym nie inwestowała swoich ciężko zarobionych pieniędzy w lenia. No i z tego co piszesz nie zarabiasz też nie wiadomo jakiej fortuny, którą lekką ręką przepieprzasz tylko raczej gospodarujesz pieniędzmi. No i nie jest też fajne jak on się z Tobą rozlicza co do grosza.
Na początku źle odebrałam to jak opisałaś swoje podejście do finansów w związku, ale jak ze wszystkim - nie ma co wyciągać pochopnych wniosków i generalizować bo jak widać każda sytuacja jest inna i ma swoje niuanse. Początkowo Twoje podejście wydawało mi się bardziej egoistyczne ale Twój partner swoim zachowaniem pozostawia sporo do życzenia.

Beyondblackie napisał/a:

Pomijając to, że facet Autorki jest żenującą pijawką, która doi rodziców choć jest starym koniem, to generalnie wątpię czy on w ten związek jest zainwestowany dla czegoś innego niż kasy. Dla mnie to jakieś kuriozum, że ludzie, którzy są od kilku dobrych lat ze sobą w związku traktują się jak współlokatorzy, a nie para

Ja rozumiem, że nie są małżeństwem, ale na Boga, jak ufać komuś kto z podejrzliwością lichwiarza, rozlicza się o każdy grosz, a przy tym poniża partnerkę pokazując jej ileż on ma szmalu i na co sobie może pozwolić, podczas gdy ona sama zjada najtańsze kanapkina wycieczce. Obrzydliwy typ.

Bardzo dobrze powiedziane!
Ten post opisuje sytuacje autorki w punkt.