Związek z chorym facetem

Nie sądzę żeby tacy się znaleźli. Chyba każdy na pewnym etapie swojego życia może przechodzić załamanie porównywalne z lekką depresją. Ja też nie jestem wyjątkiem.

No dobrze racja, ale chodziło mi o nastawienie potencjalnego partnera do związku. Chyba nawet pisałem o tym w wątku Rossanki. Jak ktoś ciągle widzi same negatywy i jego czarne wizje nie mają końca to lepiej od takiej osoby uciekać

Jesli mówię, że 'mam', a nie 'miałabym;' i 'są skłonni', a nie 'byliby', to pewnie znaczy, że podobne sytuacje miały już miejsce ; ) Więc tak, znaleźli się i pewnie jeszcze się znajdą. Nawet fajnie się ludzie wtedy plączą. Niektórym przyznawanie się do problemu myli się z usilnym poszukiwaniem akceptacji i jest pewne zaskoczenie, gdy się okazuje, że nikt o nich nie walczy.

Smutne. No i racja, bo o takich nie warto walczyć.

W tym wątku dotyczącym rozterek Autorki, najstotniejsze i jednoczęsnie zastanawiające jest tylko to jedno zdanie na początku. Nie wiemy zbyt dużo, nie znamy szczegółów. Warto, żeby Autorka coś jeszcze dodała do tej historii...

W dobie XXI wieku zdecydowana większość ludzi cierpi na nerwice bądź ma stany depresyjne/depresje. Najpewniej wielu waszych znajomych zmaga się z czymś takim, a wy nie macie o tym zielonego pojęcia. Idąc waszym tokiem rozumowania - znaczna cześć społeczeństwa nie powinna się wiązać. Przeszlo 2 lata temu zdiagnozowano u mnie nerwice. Znam w swoim otoczeniu wiele osób, które przejawiają jej symptomy. Pracuje, normalnie funkcjonuje, nie mam dzikich zjazdów, a kiedy czuje się gorzej - wiem co robić, żeby sobie pomoc. Ostatnie na co bym wpadła to to, ze mogłabym być dla kogoś balastem. No cóż, jeszcze wiele mogę się dowiedzieć z tego forum jak widać

To "wrzucanie wszystkich do jednego wora" przypomina mi mój pierwszy pobyt w szpitalu psychiatrycznym.
Zaraz po detoksykacji trafia się na oddział gdzie nie ma rozróżnienia na konkretne przypadki .
Na oddziale byli ludzie z depresjami,schizofrenicy,i różne nerwice ,alkoholicy i narkomani i osoby po zatruciach lub przedawkowaniu leków.
Byłem mocno oszołomiony tym doświadczeniem jedno było ciekawe każdy miał gorzej od innych we własnym mniemaniu .
Było tez coś takiego że na samym początku alkoholicy uważali się za lepszych od ćpunów, ćpuny uważali się za lepszych od "pijusów"
nerwicowcy uwarzyli się lepsi od psychotyków i tak dalej.
Pod koniec właściwie nie widziałem i to nie tylko ja zbyt wielkich różnic miedzy nami .Bardziej skomplikowane przypadki chorych były już na innych oddziałach.
Choroby często jakoś w szpitalu zbliżają ludzi do siebie ,a może miałem farta.
Nie raz jak ktoś postawiony na nogi wychodził "na wolność" to czułem wzruszenie.
Bardzo rzadko spotykałem potem tych ludzi ale zdarzało się niektórych nie poznawałem zaczepiali mnie i przypominali mi skąd się znamy .
Taka to nie raz jest różnica nie do poznania ,oczywiście warunkiem zdrowienia jest akceptacja,szacunek i pokora wobec swojej choroby problemu inaczej doopa blada.
Jakoś jeszcze wtedy to nie było decydujące dla mnie doznanie po krótkim czasie robiłem swoje i dalej piłem, ćpałem,ale kto wie
co by było gdybym tam nie był ?

Niepodobna u mnie tylko najbliżsi wiedza jaka mam „dysfunkcje” i bez strachu o ocenę mogę powiedzieć, ze np „mam ostatnio nieco gorszy okres”. Jednak ktoś, kto nie wie.. nie ma szansy się domyślić Ba, jestem świecie przekonana, ze jestem wartościowa osoba i nikogo swoimi schizami nie zadręczam, wojna toczy się w mojej głowie po prostu, nauczyłam się jak sobie z tym radzić. Trochę szkoda, ze ludziom tak łatwo przychodzi skreślanie kogoś no i j/w od kiedy wzrosła moja świadomość w tym temacie, zaczelam zauważać jak dużo ludzi jest zaburzonych, zdecydowanie bardziej ode mnie, a nawet nie zdają sobie z tego sprawy wg ich oceny są „normalni” - a ja tym wszystkim bojącym się, właśnie ich bym życzyła w celu weryfikacji własnych poglądów czy lepszy zaburzony świadomy - czy może „zdrowy” popieprzony?:D

Mam koleżankę, która uważa siebie za bardzo normalna. Żadnej diagnozy jej nikt nigdy nie postawił. Natręctwa dotyczące sprzątania już nie robią na mnie wrażenia. Ale zjazdy jakie ma ona to dopiero hardcore. Huśtawki emocjonalne - standard. Wybuchy złości - norma. Hydroxyzyne łyka jak cukierki, bo jej znajoma załatwiła. I ona jest „normalna” wg społeczeństwa, bo nikt jej nie zdiagnozował. Ja zdiagnozowana zostałam i od razu przypięto by mi łatkę. To nic, ze panuje nad sobą, nie jestem impulsywna, nie wybucham, traktuje ludzi dobrze, „serce na dłoni”, zero dziwnych zjazdów itp. Jestem „zaburzona”, wiec gorsza. Stygmatyzacja, jak już wyżej ktoś wspomniał. To przykre, ze w naszym kraju jest tak mała świadomość ale wierze, ze z czasem wzrośnie.

Smutne nie dlatego że Ty tak postępujesz ale dlatego że tacy ludzie oceniający przez pryzmat choroby i niepowodzeń z przeszłości istnieją

Ja też i to nie raz. Nawet wśród znajomych znalazłyby się jeden

Wiem, ja też w tym znaczeniu pisałam, że to nie jest smutne - porządek w życiu jakby sam się robi

Choroba a niepowodzenia, to różne sprawy. Choroba nie jest tylko 'z przeszłości'. Co prawda pisałam o przeszłości z tym okresem silnej depresji (który nie był, jak nazywasz to wcześniej, 'chwilowym lekkim załamaniem', a poważnym epizodem choroby związanym z długotrwałym braniem leków, a nie związanym z żadnym 'załamaniem' ) i teraz nie czuję się tak jak wtedy, ale skłonność do stanów depresyjnych jest, czasem myślę, że jakąś lżejszą formę depresji mam przez większość życia, a okresowo się zaostrza.
Nerwicę też z pewnością mam, ale nie leczę tego, bo nie wierzę w leczenie nerwicy. Wiem, co zrobić, żeby sobie pomóc. Ale będę już z problemem żyć.

Tak trochę obok, błędnie sobie wyobrażasz depresję tylko jako skutek okoliczności (załamanie) i tylko jako dół i smutek. Depresja to przede wszystkim brak napędu, sił, bezwład, bezsens, a smutek może jej towarzyszyć, ale nie musi. Znasz określenie "uśmiechnięta depresja? No i to nie musi wynikać ze zdarzeń w życiu.

Ze swojej strony musze chyba coś sprostować, bo zostało to źle odebrane.

W całej tej dyskusji rozchodzi się nie o to, czy mamy kogoś oceniać pod względem "przydatności" do związku na podstawie potencjalnych przypadłości.
Raczej ważny jest tutaj INYDIDUALNY wybór, każdego z nas, czy jesteśmy w stanie komuś zaufać, kiedy nachodzą nas wątpliwości. Sama Autorka napisała tutaj jedno zdanie, gdzie nawet nie zaznaczyła jak długo się znają , nie wspomniała nawet od kogo i jak długo wie o potencjalnej chorobie tego gościa. Jeśli ma jasne przesłanki o tym, że jakiekolwiek przypadłości mogą być dla niej uciążliwe, to jej wahanie staje się zrozumiałe.
Warto odróżnić dwie zupełnie odmienne kwestie:

- pojawiająca się mniej lub bardziej regularnie rozmaite stany lęgowe, zaburzenia czy przypadłośći W TRAKCIE trwania związku dwojga ludzi, kiedy zrozumiała i oczywista staje się pomoc a także wspieranie partnera
  w trudniejszych chwilach. Jeśli zależy nam na drugiej osobie, łaczy nas silna więź pomimo istniejących problemów, to ciężko przecież tą osobę nagle zostawić, tłumacząc to sobie, że już nie jesteśmy w stanie
   udźwignąć  spadających na nas problemów

-  widoczne od początku pewne symptomy, które nas zniechecają czy budza obawy, kiedy NIE JESTEŚMY w oficjalnym związku, zastanawiając się czy warto takiej osobie zaufać. Z pewnością sporo osób jest w stanie
   podołać takiemu, zadaniu inne zaś nie mogą tego wziąc na swoje barki;

   Wiadomo, że każdy zasługuje na miłośc i uczucie, ale nie każdy jest w stanie każdego pokochać.

Nie wykluczam, że być może we mnei też coś siedzi, zatem dobry psycholog/psychiatra może by  coś wyłapał. Do tej pory samemu nie czułem nigdy potrzeby konsultacji ze specjalistą, bo raczej w codziennym życiu nei napotykałem takich problemów, które mogłyby sugerować o istnieniu poważniejszych zaburzeń. Brdziej chyba pasuje do mniw określenie zdrowy, ale "popie***ony"

Ale sama widzisz, że tu większość osób jest na nie co do zaburzeń nerwicowych.  Pamiętam, to było ze 20 lat temu, już wtedy bałam się, że mnie ktoś odrzuci ze względu na nerwicę. Może i coś w tym było .

@ Peter , piszesz, o nie właśniewej diagnozie: u mnie było inaczej. Na początku nikt nie stwierdził zaburzeń nerwicowych - mówili : córka jest nadwrażliwa (a już wtedy, w dzieciństwie należało to leczyć, może szanse na wyzdrowienie wtedy miałabym większe). A potem, już jak byłam pełnoletnia faszerowali mnie np lekami na serce, podczas gdy serce akurat było zdrowe jak się okazało, a dolegliwości były na tle nerwowym. Tu tez miałam żal do lekarzy, że leczyli mnie nie na to co trzeba, bo fizycznie byłam zdrowa.

bagienny, przybijam Ci piątkę :-)
Wydaje mi się, że dyskusja poszła tutaj bardzo w stronę rozdrapywania osobistych ran i poczucia gorszości wynikającego z przeżywanych trudności.

A przecież chodzi o to, że ludzie są różni i są tylko ludźmi.
Ktoś po prostu może nie chcieć WCHODZIĆ W ZWIĄZEK z osobą, która przejawia zaburzenia chorobowe, bo teoretycznie łatwiej i mniej problemowo rozwija się związek i żyje w związku z osobą, która wydaje się zdrowa. Albo dana osoba może obawiać się, że na dłuższą metę nie podoła trudnościom wynikającym z choroby, więc może lepiej, że jest świadoma i nie rzuca się jak w ogień w coś, co może ją za chwilę przygnieść.
Czasami to nawet przyjrzałabym się osobom, które mimo oznak chorobowych, zacieśniają relację, podejrzewając takie osoby o skłonności masochistyczne albo inne deficyty, które pozwalają takiej osobie skupić się na problemach partnera zamiast być może na sobie.

A że zupełnie inaczej wygląda sytuacja, gdy zaburzenia pojawiają się W TRAKCIE ZWIĄZKU to dla mnie rozumie się samo przez siebie i zwykła ludzka przyzwoitość (jeśli nie uczucie) sugeruje, że należy zaopiekować się partnerem.

To prawda, trochę temat zszedł na osobiste przeżycia

Całkowicie zrozumiałym jest fakt, że póki się NIE WIDZI żadnych oznak, wskazujących na najmniejsze problemy( nawet, jeśli one wystepują), nie ma powodów do niepokoju. Tutaj, na początku zostalo wyraźnie podane, że gość cierpi na jakieś przypadłości, które Autorka uznała za niepokojące. Mam teraz dylemat, co zrobić z tym fantem..Choć i tak napisała trochę za mało..

Szczerze, to jakoś ostatnio nie bardzo już w to wierzę.  Nie mogę sobie nawet tego wyobrazić.

No dobrze,  mam pytanie do osob, które nie chciały by być z osobą cierpiącą na nerwice (nie depresja, e alkoholizm, schizofrenię itd). Dlaczego? Co by wam konkretnie przeszkadzało?

Nie może być inaczej przecież 

Przypisywanie problemu klimatowi traktuję w kategoriach żartu.

O dystymii nie mówił mi żaden lekarz, po prostu moje samopoczucie dość pasuje do tego, co na jej temat czytałam.

Zdarza się przypisywanie chorób osobom zdrowym, nie przeczę. Każdy lekarz próbuje szukać problemu ze swojej 'działki'.
Pisałeś o boreliozie kiedyś, że przy okazji diagnostyki szukano u Ciebie chorób psychicznych. Ale borelioza to jest paskudztwo trudne do zdiagnozowania, nie dziwię się, że szukanie było w każdym kierunku.

Jakie ataki agresji?
A gdyby zdrowa psychicznie osoba miewała ataki agresji? To by było to samo?
Możesz sprecyzować zdanie o napadzie lekowym, o co chodzi z tym brakiem kontrolowania?

@Peter, ale gdzie te bratnią duszę są?  Ale też wierze, ze do każdego pasuje parę osob a bielizna tylko jedna, jedyna na świecie.

Całego problemu nie. Jednak np na mnie jesienna aura źle wpływa

To było prawie 20 lat temu. Wtedy jak morfologia wychodziła dobrze a pacjent źle się czuł to od razu zaczynali szukać chorób psychicznych. Teraz możliwe że jest inaczej. W każdym razie mam nadzieję że nie będę musiał już nigdy tego sprawdzać

Znowu będzie off-topic ale nic nie poradzę.

Sam bym bardzo chciał wiedzieć Chociaż na youtubie jest pełno kilkugodzinnych filmików pomagających w medytacji i delikatnych dźwięków o określonej częstotliwości, mających na celu przyciągać bratnią duszę - hasło "attract soulmate". Można sobie cicho puszczać podczas snu. Czy to działa nie wiem. Może warto spróbować

To normalne, że skoro pytanie jest o to, czy moglibyśmy się wiązać z osobą z problemami psychicznymi, to odpowiadając odwołujemy się do swoich wyobrażeń o chorobie, swoich doświadczeń - czy to jako partner osoby chorej, czy do własnych problemów. Bo to wszystko wpływa na odpowiedź.

Jasne, że nikt nie musi się porywać na coś, co wydaje mu się za trudne. Każdy ma też prawo, zwyczajnie, nie chcieć osoby z jakimś problemem.

Ale parę osób próbowało tu zwrócić uwagę też na stereotypy i ich nieracjonalność, bo prawdą jest, że etykieta chorego często ma większe znaczenie w ocenach, niż faktyczna szkodliwość czy uciążliwość jego zaburzeń.
Podczas gdy zdecydowanie toksyczne zachowania osób niezdiagnozowanych jako chore, 'uchodzą' łatwiej, bo grunt, to że ktoś ma czyste papiery.
Zauważenie tego nie musi być przekonywaniem kogokolwiek do związków z chorymi.

Pewnie tak się zdarza. Ale mam wrażenie, że trochę zbyt intensywnie szukasz w akceptacji jakichś problemów jedynie dowodu na własny deficyt, albo okazji do przepracowania czegoś w sobie.
Jak zauważyłaś, ludzie mają różny zakres tolerancji w konkretnych sprawach. To może być proste. Akceptuję nerwicę, ale np. nie akceptuję borderów, albo osób z określonymi poglądami, gdzie ktoś inny by powiedział, że jestem przewrażliwiona
A Ty możesz mieć odwrotnie...

Jak w związku pojawiłaby się schizofrenia z urojeniami i agresją, to być może bym tego nie uniosła i poczucie obowiązku nie wystarczyłoby, bym została. Nie rozumuję w tym przypadku 'samo przez się', bo moje poczucie bezpieczeństwa jest jednak ważniejsze

Według jednego z opisów nerwicy lękowej- może mieć ona taki łańcuch objawów: lęki=> stres=> napady frustracji=>agresja. Nie jest pewne wystąpienie ich wszystkich, ale wyraźnie podkreślali, żę te symptomy sa wielce prawdopodobne.
Generalnie jestem dość opanowanym człowiekiem i ciężko mnie sprowokować. Dlatego też jakiekolwiek objawy agresji, czy to u zdrowych osób czy cierpiących na jakieś dolegliwości, stanowiłyby ciężkie wyzwanie do opanowania. Przy braku agresji zawsze bedzie więsza szansa na porozumienie