znajomości z podtekstem - czy przesadzam? - Netkobiety.pl

Przy najbliższej okazji obejrzyj film Ostatni samuraj z Tomem Cruisem. Ten gra kapitana amerykańskiej kawalerii, weterana wojny secesyjnej, który ma szkolić nowoczesną japońską armię. W filmie jest scena jak pojmany do niewoli Cruise toczy walkę na drewniane miecze z samurajem. Jest to bardzo pocieszna scena, tak pocieszna, że mogła powstać tylko w Hollywood przesiąkniętym modą na mangę i takie tam. Otóż kwiat amerykańskiego szkolnictwa wojskowego, oficer kawalerii i weteran wojenny nie potrafi nic w szermierkę. Cruise trzyma sobie i macha tym drewnianym cepem takoż właśnie jak cepem. Dostaje więc słusznie bęcki od samuraja, po czym może już przejść przemianę duchową oraz oczywiście nauczyć się od samurajów trudnej sztuki władania mieczem samurajskim. Rzecz jasna w tej nauce otrzyma cenne porady w rodzaju "nie myśl - działaj"
Jest to pocieszne, bo pomijając, że w trakcie pojedynku Cruise był wciąż niedoleczony po bitwie, to nawet biorąc do ręki drewniany kij, jako wyszkolony i doświadczony przez lata praktyki wojennej kawalerzysta - szablista użyłby tego kija zgodnie z zasadami szermierki szablą. Oczywiście w ułomny sposób, bo kij to nie rękojeść szabli, ani wyważona głownia ale tym bardziej doświadczony szermierz praktyk potrafiłby od ręki dopasować wyuczoną sztukę do narzędzia. No ale wtedy zamiast bezlitosnych bęcków oglądalibyśmy zupełnie inną scenę, a przecież nie o to w filmie chodziło. Gdyby zaś obaj panowie stanęli do walki w pełni sił i każdy ze swoją wyuczoną bronią, a nie kijem tj. Cruise z szablą, a samuraj z mieczem samurajskim (też szablą), to o zgrozo moglibyśmy zobaczyć jak szermierz z okropnego zachodu rozciąga na trawie dumnego samuraja. Tak się bowiem składa, że rzeczony amerykański kawalerzysta posługiwał się wiedzą szermierczą wynikającą z setek lat doświadczeń walki różnych form broni białej, w rękach różnych kultur, armii, szkół, ludzi. Kwintesencją tego w zasadzie tysiąca lat rozwijania sztuki szermierczej była prawie całkowita dominacja w XIX wieku szabli jako broni najdoskonalszej i najbardziej uniwersalnej. Tak więc przyzwoicie wyszkolony kawalerzysta nijak nie mógł dać sobie zrobić kuku jakiemuś samurajowi.
Kolejny od propagandy to mój ulubieniec Tarantino z Kill Billem. Niewątpliwie miecz samurajski jest fajny ze względu na całą tą filozoficzna otoczkę ale to jaja są. Na przykład jak mistrz płatnerski miesiąc wytwarza miecz, dzieło sztuki i takie tam pierdoły o starożytnej sztuce. Tylko ani słowa o tym, że to była starożytna sztuka jak z gówna ukręcić bicz. Tak się bowiem składa, że ci japońscy mistrzowie płatnerscy po prostu dysponowali gównianą rudą żelaza i nie potrafili wytapiać porządnej stali więc musieli wykuwać głownie pracowicie lepiąc je z małych grudek. Fakt, jest to godne podziwu Tymczasem w Europie już od wieków w kuźniach napędzanych kołem młyńskim wykuwano miecze, rapiery, szpady, szable z jednego kawałka wysokogatunkowej stali węglowej. W jeden dzień... i bez rytuałów modlitewnych, okadzania dymem z drzewka sandałowego i podobnych pierdół No ale jak o tym nakręcić film? Jak nakręcić Kill Billa, w którym dama z kataną rzucając się na szablistę dostaje z marszu krótkie cięcie w nogę wykroczną i jest po walce?

Thx

Wielkiej filozofii w tym nie ma. Najczęściej ten mój "test" robi się sam, ale zwykle baczniej przyglądałam się nowopoznanym panom, którzy nie lubili sernika, nie pasjonowali się jakimkolwiek sportem (biernie lub czynnie) oraz nie śledzili wiadomości z kraju i ze świata...

Jasne, że masz rację! Jednak o przebiegu procesu rozwoju mowy u dwulatka i wynikach jego treningu czystości, rozmawiałabym dopiero na kolejnych spotkaniach.
Życzę Wam plejad na małżeńskim nieboskłonie. Musicie być niezwykle oryginalną i dobraną parą z równie udanym przychówkiem! ; - )))

To jest właśnie to, o co mi biega, Snake... Zaintrygowana Tobą niewiasta, natychmiast po powrocie do domu, rzuca się na sofę i odpala oba filmy w poszukiwaniu scen, o których wspomniałeś, a potem kupuje album o białej broni, by umieć odróżnić rapier od szpady.

Podstawowe różnice są w rękojeści i jej osłonie. Forma głowni czyli klingi, to już bardziej wtórna rzecz. Przy czym szpada poniekąd wywodzi się z rapiera, będąc jego bardziej subtelną odmianą. Wręcz odmianą nie militarną, bo była popularna wśród cywili i jako broń pojedynkowa. Oczywiście był ogrom odmian rapierów i szpad. Cięższych, lżejszych, bojowych, cywilnych. I tu jak rzeczona kobieta kupi sobie książkę i obejrzy filmy, to zrozumie jak w rzeczy samej prymitywną bronią jest japoński miecz samurajski. Zobaczy jak w Europie przez wieki trwał rozwój szermierki, gdzie tabuny rzemieślników i praktyków szermierki wymyślało, konstruowało i modyfikowało broń białą żeby udoskonalić i zwiększyć skuteczność szermierki. Przy finezji konsekwencji w różnicy budowy i chwytu rapieru, szpady i szabli "katana" wygląda i działa jak cep.

Ja tylko nadmienię, nie będąc wędkarzem, że łowienie ryb "na żywca", to tylko część zabawy. Jeździłem na ryby z ojcem za dziecka i nie nabijałem na haczyk żadnych żywych stworzonek, a kulki różnych roślinnych smakołyków. Łowiłem ryby towarzysko za dorosłego i to samo. Nawet głupiej dżdżownicy nie nabijałem na haczyk. Teraz w sklepach jest multum martwej zanęty i pokarmu na haczyk.
Natomiast 3 dni temu w czasie przejażdżki rowerem "spod kół" wyskoczyła mi sarna i to są emocje i frajda Głupich bażantów, które "ktoś hoduje i wypuszcza na pole", to nie liczę. Nie mniej jadę jutro w gości i zabieram ze sobą wiatrówkę, będziem strzelać

Nie odmówiłam sobie radochy pobrykania po necie w poszukiwaniu obrazków ilustrujących Twe słowa, Snake. Aż się człowiekowi chce zabrać za fechtunek. Nie darmo mnie ojcec Hajduczkiem zwał ; - )))

Jeśli nawijać - to tylko na spinnig ; - )))

I?