Albo terapia, albo koniec, on nie rozumie. Mamy małe dziecko

Kalvar25, dzięki. Wiem, że dobre dzieciństwo ma wpływ na dzieci, dlatego odeszłam aby nie miała spaczonego obrazu wychowania i sama nie stała się patologiczna jednostką. Zamierzam ją nauczyc szacunku do czlowieka. Tego u meza zabraklo.

Przytoczone przed Ciebie badanie mówi o pierwszej grupie leczonej medykamentem a drugiej olejem, nie było na opak ze w pierwszej grupie zachorowało 8 osób a w drugiej 2? Bo piszesz o kwasach omega3, a to kojarzy mi się z omega3.
W każdym razie bardzo dziękuję. Budują mnie takie wpisy. Mój mąż był bity przez ojczyma nie przez ojca, bo ten uciekł za granicę gdy mąż miał 8 lat bodajże. No ale kontakt mają dobry dziś, choć jeszcze teść jest specyficznym człowiekiem, natomiast sa jednak bardzo podobni osobowosciowo.. powiedziałabym że mąż to zlepek matki i ojca, niestety też trochę ojczyma. W okresie hipomanii myślę że nie pójdzie do prostytutek ani nie zagra w kasyno, ale to pasoaloby o dziwo do mojego eks narzeczonego,  który odwiedzial burdele i faktycznie był uzależniony od różnych rzeczy, także od hazardu.  Mąż ma teraz już inny obiekt westchnień i gdyby miał do mnie dzwonić, to jedynie mówiąc że w czymś mialam rację, że wariuje itd. Prędzej coś kupi niż zrobi tamte rzeczy. Aczkolwiek rozumiem że tacy ludzie tak mają.

Studiujesz psychologię lub psychiatrę?;)

Aniu, aż się czyta z przyjemnością   pięknie napisane. Myślę że ja i Tonia przez wybryki  w stosunku do innych kobiet nie możemy do końca tak napisać,  gdzieś jest blokada. Chociaż to brak szacunku jest od tego gorszy. Za bardzo jesteśmy uczuciowe, bo ja bardziej odczulam kontakty na portalach niż wyzwiska. Bez sensu. Tzn też myślimy podobnie jak Ty, ale sprawca jest nadal gdzieś blisko. Ja jak.sie wyprowadzę już będę miała łatwiej.  Tonia jak pobedzie dłużej  sama też się ogarnie.

W grupie która przyjmowała omega3 zachorowały 2 osoby, w grupie która przyjmowała placebo 8.      Omega 3 znacznie redukuje szanse na pojawienie się chorób psychicznych, ale nie działa już wtedy gdy one się pojawią, prawdopodobnie obniża stan zapalny w niektórych rejonach mózgu i chroni komórki przed obumieraniem dlatego tak się dzieje.  Ale dawka również musi być odpowiednia, m.in 1000 EPA/500 DHA  a to czasami jest jakieś 3 kapsułki dziennie chyba że kupisz preparat z większą dawką. Oprócz wpływu na mózg, działa pozytywnie na serce, obniża poziom trójglicerydów, działa dobrze na odporność.. warto zacząć się suplementować.. przynajmniej omegą3, ewentualnie jeść dużo ryb chociaż obecnie ryby są dosyć mocno zanieczyszczone a jak kupisz dobry preparat z omegą to nie będzie syfu w środku.

Też muszę moim dawać omegę, żeby po tatusiu nie odziedziczyli. Czy biomegalin jest ok? Czy lepiej tran?
Kobietka na razie zajmij się sobą i dzieckiem. Żadnych facetów. Dojdz do równowagi psychicznej a ktoś fajny dam wtedy się zjawi
Widzisz teraz ile dla niego znaczył wasz związek i niby wasze miejsca. Każdą po kolei będzie tam zabierał.

Kobietko żadna miłość życia. Oni nie potrafią być sami, oni są głodni uczuć, oni uwielbiają czuć motyle w brzuchu i uczucie zakochania. Ale to z miłością nie ma nic wspólnego. Ta czy inna, to nie ma dla nich żadnego znaczenia. Wcale im nie chodzi o człowieka, tylko o to ulotne uczucie. Zobaczysz ja też zacznie tak traktować jak ciebie teraz i potem kolejne.
Spójrz na to inaczej, on już znalazł kolejny obiekt i da ci choć chwilowy spokój. Wykorzystaj ten czas na ogarnięcie się psychiczne. Potraktuj to jako dar od losu.
Wiem, że to trudne bo my kochalyśmy naprawdę, nie tak jak oni powierzchownie.
Ja też się dowiedziałam, że nie byłam jedyną przez te prawie 15 lat i bardzo mnie to boli. Ale absurdalnie właśnie to popchnęło mnie wreszcie do działania.

Dzięki Kalvar

Kochana wiem że to źle zabrzmi bo to pewnie boli jak cholera, ale z dwojga złego lepiej ze sobie kogoś już znalazł i masz względny spokój niż gdyby Ci siedział na głowie i terroryzowal psychicznie. A tak, choć część myśli jest już skierowana w inną stronę.

Ja to się dziwie terapeutom w tym szpitalu że nie uprzedzili swoich pacjentów że wchodzenie w związki świeżo po terapii jest niewskazane a wręcz niebezpieczne ale cóż czasy może się zmieniają i teraz jest inaczej.Może też świetnie się ukrywali ale mimo to są niby dorośli nikt ich nie będzie pilnował,a rozchwianie po wyjściu ze szpitala to nic dziwnego.
Z tego co pamiętam to ta dziewczyna też była pacjentkom tego samego szpitala (chyba że coś pomyliłem) jeżeli tak to dwoje nieszczęśników nie podzieli swojego nieszczęścia przez dwa doświadczenie podpowiada że pomnoży to wszystko i to do kwadratu ,a takie romantyczne opowieści o wielkiej miłości i zrozumieniu współpacjentów nieźle się filmuje w życiu wygląda to w przeważającej większości przypadków bardzo tragicznie na początku wielka euforia a potem straszliwa depresja obydwu osób i to nie jest moje jakieś pesymistyczne nastawienie uprzedzenie tylko doświadczenie nie jest to też powód do absolutnie żadnej satysfakcji.
Kobietko nie zajmuj się tym jednak nie masz na to wpływu nie przejmuj się niestety wygląda na to że Twój jm szykuje się do następnej toksycznej chorej relacji na własne życzenie
Rób swoje jak do tej pory systematycznie zaczęłaś żyć swoim życiem i tego się trzymaj nie rób też sobie wyrzutów z powodu uczuć które masz w sobie normalka - masz prawo to wszystko świeże i niecodzienne.

No właśnie trzymaj się i pozdrowienia

To prawda czasem wychodzi ale raczej nie od razu po wyjściu z terapii ja swoją żonę poznałem po kilku latach leczenia się ona (DDA) też nie była nowicjuszką w psychoterapii poza tym jest lekarzem a oboje byliśmy już jakiś czas po przejściach w różnych związkach oboje też terapeutyzowaliśmy się razem i osobno ja z uzależnień żona z traumatycznych przeżyć i DDA .Znam kilka takich związków w życiu moim zdaniem udanych i szczęśliwych na pewno nie idealnych bo takich nie ma to utopia - zasada jest prosta dobrze być solidnie podleczonym okrzepłym i świadomym siebie czyli szacunek i pokora a osiągnięcie tego wymaga czasu inaczej szuka się (najczęściej z desperacji ) plastra klina po poprzednim związku a to nie lekarstwo to raczej działa jak narkotyk na zejściu niestety.Oczywiście sprawdziłem to na sobie i zaraz po wyjściu z ośrodka terapii uzależnień wpakowałem się w dwumiesięczną znajomość?związek z kumpelą z terapii skończyło  się katastrofą nie byliśmy wyjątkowi.To niby wzajemne wsparcie pomoc to złudzenie zauroczenie emocje niestabilne stany to racze wzajemne wykorzystywanie się kończy się na zupełnie odlotowych oczekiwaniach z kosmosu i potężnym rozczarowaniem.Nikt za nikogo się nie wyleczy i życia nie przeżyje taka prawda.
Powtórzę nie miej do siebie pretensji że się interesujesz jm i masz uczucia ale nie zatrzymuj się na tym masz co robić ze sobą a to być może najwspanialsza przygoda która na  Ciebie w życiu czeka . Szkoda by było ja przegapić zajmując się byłym mężem .

A już widzę że coś dopisałeś w edycji posta. Rozumiem. Trzeba zająć się sobą. Zobaczymy jak będzie, za kilka lat tak właściwie coś będzie można powiedzieć. Przynajmniej rozwiode się szybko skoro mąż ma nową partnerkę. Mediacji nie chcę żadnych.

Jakbym czytała o swoim jeszcze mężu. Emocje z zauroczenia. Tamta nie chciała już pracować w swojej starej pracy(jeszcze zanim coś tam więcej między nimi bylo) i się zwalnia i szuka nowej. Mieszkania też. Może będzie madrzejsza i mu nie ulegnie i się nie wprowadzi,  co nie znaczy że i tak będzie dobrze. Z tego co zrozumiałam to Twoja eks bardziej chciala się do Ciebie wprowadzić.

Uff. Głowa mała. Poza tym co u mnie to załatwiam dalej formalności. Dzień w dzień coś ale człowiek chociaż nie myśl i tyle. No i czytam forum, a to naprawdę pomaga.

Kobietko a może spróbuj nie rozmawiać z nim o niej wcale? W ogóle to Ty jesteś pewna, że on tam kogoś ma, że Cię nie wkreca właśnie po to, żeby doprowadzić Cię do takiego stanu? Co Ci daje wchodzenie z nim w dyskusję na ten temat? On wtedy czuje się panem sytuacji, bo przecież jeszcze oficjalnie się z Tobą nie rozszedl, a już ma nową kobietę, i to jaką ho ho ho ho, taka fajna, poukładana, wspaniała. Ach zapomniał tylko dodać, że chyba tak samo zwichrowana jak on.

Kobietko!!! Nawet jeśli faktycznie mówi Ci prawdę, to tylko dwoje chorych ludzi, którzy spotkali się w trudnej dla siebie sytuacji życiowej. Są razem w klinice. IM TRZEBA WSPÓŁCZUĆ, NIE ZAZDROŚCIĆ! Oni pewnie sami nie wiedzą co robią i w co się pakuja. Który normalny człowiek zaczyna romans na terapii i jeszcze opowiada o tym żonie! Dziś jest zauroczenie, bo nie wierzę że będzie z tego wielka miłość. Pobeda że sobą trochę czasu, później w ich domu i życiu będzie się działo to, co u Ciebie. Przeczytaj swój wątek. Szczerze śmiem wątpić, że oni razem będą że sobą kiedykolwiek szczęśliwi. Sama wiesz, jak się u Ciebie skończyło zaleczenie złego związku kolejnym, też niestety nietrafionym.

Pomysl o swojej córeczce. Ja wiem, że choćby Twój mąż był największym zbrodniarzem i zwyrodnialcem, to będzie Cię bolał jego nowy.. Związek? Bo nawet nie wiem jak to nazwać. Ale słuchanie o niej i o szczegółach tej znajomości niszczy Cię i to bardzo. Nie jest Ci to potrzebne, a szczególnie nie w tej chwili, kiedy potrzebujesz mocy, by układać sobie życie na nowo bez niego. Ucinaj te rozmowy, wyjdź do drugiego pokoju, zabron mu o tym mówić, powiedz że Cię to nie interesuje. On się karmi tym, że Ty cierpisz słuchając tego. Chyba że jest na tyle chory, że go podnieca opowiadanie swojej jeszcze obecnej zonie o nowej "przyjaciółce". Jak pójdzie z nią do łozka też Ci opowie ze szczegółami? Odetnij się od tego i to jak najszybciej, bo Cię tym całkiem rozkruszy emocjonalnie. Trzymaj się.

Upokarzajace to jest. Dostać pouczenie, czyli coś przeskrobac, czyli ze gdzieś publicznie się macali?? No masakra. Nóż w serce za takie gadki. Albo że już mu się nie podobam, już nie chce ze mną być. Mówię ile znasz ta dziewczynę? Dwa tygodnie? A on kilka miesięcy.. ha ha . Kilka! Mówię współczuję jej Ciebie bo nie.wie w co się pakuje. Gadal ze syf.w domu mu znowu zostawię jak pojadę (jak wtedy jechałam było posprzątane).. miał być na noc ale został jednak w klinice. Ona musiała go przekonać bo rzeczy nie zabrał, natomiast poleciał przed 20 na spotkanie z nia(myslalam ze o 22 wroci, bo o 20 oni mają obecność sprawdzana a do.22.moga siedzieć) . Że lekarzom mówił że miał manie znowu. Tak tez  było,  na co on ze tak ma przy mnie ale nie przy każdym.
Czuje się jakbym miała być tylko materiałem genetycznym dla jego córki  a szłam ja kąpać, nawet się nie zainteresował a słyszał co mówię do dziecka. Jak potem zwróciłam uwagę, mówił że nie prosiłam o pomoc, a ja czy musialam?? Ze tak robią ojcowie, pomagają. A on cały czas sobie radzilam jak on jest w szpitalu,  a ja że wcześniej też sama to robilam(na początku kapalam mala raz w tygodniu, jaka to była męka)  . Miał mnie zawieźć w sobotę ale teraz nie wiem czy mu pozwala,  podobno im się nie tłumaczył czemu wrócił na noc tylko ze mu w domu zle.
Wiem że powinnam ignorować. A tymczasem on wiadomości do niej  w mojej obecności, potem zbiera się na spotkanko.. A tu się okazuje że ja mam.zero zrozumienia i na pewno go nienawidzę,. Czy ja naprawde nie rozumiem czegos??to chyba manipulacje co on mówi?? oczywiście teraz moja dobroć w jezdzeniu do szpitala tak się odbija. A jeszcze pytał po co to robilam. No kurde tak,  bo czasu miałam za dużo. Idiota.  Już chce do domu. Do tego prawdziwego.

Fizyczna jak fizyczna,  ale psychiczna to jest dużo gorsze. Teraz następnej opowiada ze kolejna czyli ja byla wariatka,  o swoich byłych też tak mówił że wariatkami były.

Wiecie co, nie życzę mu tak samo źle, ale nie chciałabym żeby im się udało. Chciałabym żeby mi przyznał kiedyś rację, nie wiem jak czuc się z tym co piszę.  Normalnie mam nadzieję że nie przetrwają. Choć prawdopodobnie nie będą mieszkać teraz razem, to będą większe szanse na powodzenie. Ale cholera, nie umiem poczuć żebym chciala aby im się udało. Czy to złe? Czy znowu za takie myślenie to ja dostanę kopa od życia?? Już sama brzmię jak wariatka chyba.

Kobietko, wiódł ślepy kulawego.
Nie przejmuj się ta parą, bo nie ma takiej możliwości, by im się udało.
Ten facet jest chadowcem, a ona choruje na ciężką depresję, do tego stopnia ciężką, że targnela się na własne życie.
To faktycznie, różowa przyszłość przed nimi. Tej kobiecie do szczęścia potrzeba tylko chadowca ze swoimi wzlotami i upadkami.
Jest takie hinduskie przysłowie, że jeśli pragniesz zemsty, to usiądź sobie spokojnie na progu domu swojego wroga i czekaj. To wystarczy.
Nie zachęcam cię oczywiście do tego, byś zaczęła żyć ich życiem i czyhala na ich potknięcie. Chodzi mi tylko o to, żebyś była spokojna, bo im na pewno się nie uda. Znasz przecież tego człowieka, więc powinnaś wiedzieć, jakie życie czeka te kobietę. Nie wierz w to, że akurat przy niej on nagle znormalnieje. Ludzie tak łatwo się nie zmieniają. Prędzej czy później tam zacznie się meksyk.
Nie wstydź się też swoich myśli, że nie chcesz, by im się udało, bo jesteś tylko człowiekiem, a nie chodzącym zaprogramowanym na idealizm aniołem. Przeszlas gehenne z tym facetem, więc trudno ci się dziwić, że masz złe myśli. Nawet ja, chociaż całkowicie dla was obca osoba, też nie życzę dobrze temu facetowi.
Współczuję jednak tej kobiecie z depresją. To będzie kolejna jego ofiara.
Powiedział ci, że nie musiałaś jeździć do niego do szpitala, on ci nie kazał, więc o co masz teraz pretensje. No widzisz jakie to proste? Tak to właśnie jest, że jak masz dobre serce, to musisz mieć twarde cztery litery. Na drugi raz nie odwiedzaj go ani w szpitalu, ani nigdzie. Facet nauczył cię rozumu.
Tak więc spokojnie. To ty masz rację i zobaczysz, że przyjdzie taki czas, że życie ci to udowodni. Jednak nie licz na to, że ten facet kiedykolwiek przyzna ci rację. Będzie wprost przeciwnie. Dolaczysz do grona kolejnej psychicznej, która zniszczyła mu życie.
Wydaje mi się, że twoim największym błędem jest to, że ty ciągle patrzysz na tego faceta w taki sposób, jakby on był normalny i jakbyś spodziewała się normalnego myślenia z jego strony i normalnej oceny faktów.
Tymczasem masz przecież do czynienia z facetem chorym psychicznie i to poważnie chorym. Nawet psychiatrzy Chad zaliczają do tej grupy chorób psychicznych, które absolutnie uniemożliwiają życie z drugim człowiekiem. Ci ludzie są bardzo niebezpieczni, ponieważ innym czynią z życia piekło.
Ciesz się więc z tego, że facet z własnej i nieprzymuszonej woli odczepi się od ciebie. Wyobraź sobie w jakiej byłabyś sytuacji, gdyby on nie chciał sobie pójść? Wtedy to dopiero byś miała.
Tak więc wyluzuj.

Kobietko, czytam Twój temat od początku (podobnie jak ościenne o tej samej tematyce) i po Twoich ostatnich postach postanowiłam napisać. Zgadzam się z Feniks. Czy Ty masz świadomość tego, jak bardzo jesteś uzależniona od swojego męża? Myślę, że Twoja decyzja o odejściu to miał być wstrząs dla niego, żeby zaczął walczyć. Ty nie chciałaś się definitywnie rozstawać i nie jesteś gotowa się od niego odciąć.... świadczą o tym nie tylko Twoje ostatnie posty, ale w sumie cały temat (szukanie wymówek, żeby nie wyjeżdżać, opóźnianie wyjazdu itd). Nie piszę tego, żeby cię atakować, tylko, żebyś spróbowała na to spojrzeć z tej strony. Może masz świadomość, jak toksyczny jest ten związek i, że trzeba uciekać, ale Ty ciągle miałaś/masz nadzieję, że on się zmieni, zrozumie jak wielką krzywdę ci wyrządza i zacznie się zachowywać tak, jakbyś chciała, żeby zachowywał się kochający facet....

Gdybyś przynajmniej częściowo się odcięła od niego, to to co robi nie ruszało by cię tak bardzo.... Ty naprawdę przejmujesz się jego pretensjami, mając świadomość, że on jest chory psychicznie i część tego co mówi to po prostu urojenia? Ty nadal jesteś kimś, kogo on dręczy. Dlatego robi ci wymówki o domniemany bałagan (mogłabyś wyszorować całe mieszkanie szczoteczką do zębów, ale on i tak stwierdzi, ze było brudno, a Ty się tym przejmujesz!!!), dlatego wyrzuca, że to Ty chciałaś odejść. Ty próbowałaś zafundować mu terapię szokową, a on znów odwrócił kota ogonem i robi z ciebie tą złą (przecież to Ty postanowiłaś odejść, a on tak cię kocha, że nie będzie ci stawał na drodze do szczęścia, ale jednak jak możesz go zostawiać w chorobie, ale nie, jednak on się heroicznie dla ciebie poświęci!!!). I jeszcze masz pretensje, że sobie znalazł kogoś KTO GO WSPIERA (oczywiście w odróżnieniu od ciebie, bo Ty go zostawiłaś w chorobie) jak sama postanowiłaś o końcu związku.

Dziewczyno, ja wiem, że to łatwo powiedzieć, ale odetnij się od niego. Nie pyta o dziecko, to niech nie pyta. Jego strata. Po co to roztrząsasz? Przecież to emocjonalny masochizm. Sama sobie fundujesz przemoc psychiczną! Ma nową miłość, niech ma. Pozbądź się złudzeń. Ten facet się nie zmieni i nie będzie walczył o waszą rodzinę. Ten facet jest Twoim oprawcą i zrobi wszystko, żeby doprowadzić cię do stanu szmaty podłogowej. A Ty mu na to pozwalasz.

Znajdź kogoś, z kim to przegadasz, przepracujesz. Czy to terapeutę, czy przyjaciółkę, czy kogokolwiek. Nawet kogoś na priv na forum. Kogoś, kto ci prosto w oczy powie, że jesteś uzależniona i nie będzie się szczypał. Kogoś, kto będzie ci regularnie wylewał kubły lodowatej wody na głowę.... Nie męcz się tak, bo szkoda i ciebie i dziecka

Kobietko, musisz wbić sobie do glowy, że ten facet jest chory na ciężką chorobę psychiczną i w związku z tym, nawet gdyby tego chciał, on nie jest zdolny do tego, by normalnie myśleć, normalnie się zachowywać, no funkcjonować normalnie. To tak jakbyś wymagała dorosłych zachowań od małego dziecka. No nie da się tak. On z wyglądu przypomina normalnego mężczyznę i potrafi mówić składnie, na pewno ma też jakaś tam wiedzę z zakresu różnych dziedzin, nie chodzi non stop i nie podskakuje niczym mała dziewczynka, nie robi min dla wyglupu, nie pokrxykuje hopsasa itd. Jednak jest to człowiek chory psychicznie i kto, jak kto ale ty wiesz o tym najlepiej.
Dlatego przestań oczekiwać od niego bóg wie jakich to zachowań w stosunku do ciebie, nie obrażaj się na niego, nie mów do niego tak, jakbyś rozmawiała z normalnym zdrowym na głowę człowiekiem. To zwykły psychol i niech dotrze to wreszcie do ciebie.
Źle wybrałaś, źle zainwestowas uczucia, źle się stało, że wiązałas z nim nadzieję na przyszłość, jednak to wszystko jest już historia i nic na to nie poradzisz.
Dla niego ty też jesteś historią i chociaż boli cię, że on tak szybko cię skreslil, to przecież włącz rozsądek, wyłącz fałszywa ambicję i ciesz się, że tak gładko uwolnisz się od tego człowieka. To co ma zrobić Tonia, która jest nekana przez psychopate, boi się, wymienia zamki w drzwiach przed agresorem itd chciałabyś zamienić się z nią? Czy naprawdę dowartosciowywaloby cię, gdyby on blagal cię o powrót, jeczal i kajal się? Miałabyś z czegoś takiego jakąś satysfakcję? Toż niech idzie sobie, a ty nakresl mu krzyżyk na drogę. Znajdź sobie inne sposoby w życiu na to, by się diwartisciowac. Chcesz uzależnia swoją samoocenę od zdania faceta, który jest zmienny niczym pogoda w górach?
Jaka wartość maja jego słowa? A na komara się obrazisz, gdy ukasi cię w ramię?
Masz maleńkie dziecko, całe życie przed sobą, możesz robić na co tylko masz ochotę, tyle perspektyw, a ty siedzisz i wkurzasz się, że jakiś psychol w dwa tygodnie potrafił o tobie zapomnieć i znalazl sobie inną ofiarę. Trzymaj kciuki, by tamta go nie zostawiła, bo on znowu przyczepi się do ciebie i dopiero wtedy docenisz, jak dobrze ci było, gdy była ta z depresją.

Właściwie prawie wszystko dziewczyny Ci napisały wyżej to się nie będę powtarzał.
Akceptacja swojej choroby zaburzenia czy uzależnienia  i pogodzenie się z tym to pierwszy krok i jednocześnie pewien proces w zdrowieniu
to dla tych wszystkich chorób jest identyczne jak ktoś uważa że jest zdrowy czyli mówiąc potocznie normalny w życiu nie będzie się leczył bo i poco to cały świat jest nienormalny przecież (nawet będzie udawał że się leczy jak widzi z tego chwilową korzyść jakąś dla siebie )i to ten świat należy zmieniać a świat to najczęściej są ci co najbliżej.
Kobietko Ty weszłaś w rolę ratowniczki i dobrze ze to zaczynasz dostrzegać ale może już przestań bo po rozwodzie to kompletnie bez sensu ratować byłego on uwielbia być ratowany a teraz wydaje mu się że się zauroczył być może to coś co jest fazą manii może jeszcze leki źle dawkowane nie wiem i Ty też daj spokój.Gorzej że ta dziewczyna podjęła to co jm albo jest tak że jm 80% faktów zmyślił i robi wiele rzeczy na pokaz dla Ciebie po to żebyś go znowu ratowała.
Jak zaakceptujesz swoje uzależnienie i to że Twój jm jest chory zaczniesz mieć dystans i nauczysz się filtrować to co mówi i robi wtedy jego słowa nie będą Ciebie już boleć ale kontakt z nim ogranicz do niezbędnego absolutnie minimum bo Cię korci jeszcze ratowanie i zmienianie go jesteś bardzo wcześnie po rozstaniu po prostu nie miej wyrzutów.
Dobrze że przyznajesz się przed sobą do swoich myśli i nawet tych które wydają się złe to dobry kierunek myśli to tylko myśli nie masz obowiązku podążać za nimi poza ty myślenie swoje można zmieniać nie jest to łatwe ale można się tego nauczyć

Oczywiście Trzymaj się ciepło

To że on ma chad to jedno, ale to że ma również inne zaburzenia osobowości to drugie. chad można kontrolować podając neuroleptyki w fazach manii, a w stanach depresyjnych minimalne dawki leków p/depresyjnych które nie mają oddziaływania na dopaminę, dodatkowo podaję się stabilizatory nastroju oraz lit. Jeżeli oprócz leków człowiek uczęszcza na terapię oraz bierze leki + suplementy które potrafią drastycznie zmniejszyć chorobę to taki człowiek może prawie funkcjonować jak zdrowa osoba.. ale trzeba tego chcieć i mieć zdrowe podejście do swoich stanów psychicznych, wiec nie każdy da rade odzyskać normalność.

Otóż to, trzeba chcieć. Ja chcę wyzdrowieć i się uwolnić, dlatego wiem, że przez dłuższy czas powinnam być sama. Wiem, że muszę skupić się na własnej terapii. Myśleć tylko o sobie, o dziecku to wiadomo. Nawet moja mama mnie dziś pocieszyła, kurcze tak by mogło być dawno już, bardzo mnie podbudowała mówiąc to co Wy, że mam nie rozmawiać z nim, nie dopytywać, nie słuchać o nich, patrzeć siebie i dziecka, że trudno stało się jak się stało ale wracam i będzie inna atmosfera. Że ma mnie nie obchodzić jak on sobie poradzi tutaj sam, z mieszkaniem, kasą, czy będzie z nią czy z inną,byle będzie na dziecko płacić. Jestem dumna że mama zdobyła się na takie słowa. Mówiła, ze ona tez ma już dość stresów, że też jeszcze chciałaby pożyć, a jeszcze niedawno gadała że nie ma już się z czego cieszyć. Paradoksalnie chyba moja historia ją do jakichś wniosków posunęła.

jak tak myślę o przyszłości, to jestem ciekawa czy sąd pozwoli mu zabierać kiedyś dziecko na wakacje. bo nie wiem w sumie z jaką diagnozą zostanie wypuszczony. zaburzenia osobowosciowe moze mieć, bo dsostaje jakies leki przeciwko psychozie.. nie wiem czy to jest chad z czymś, tak jak Tonia mówi. chad z adhd ma ogólnie podobno. a leki na razie ma ustabilizowane, tylko że tak jak mówi Kalvar, ważna jest też psychoterapia.  muszę dołączyć to do dokumentów sądowych, bardzo dobrze zresztą. jak wrócę, chcę iść po poradę prawną i zając rozwodem.

z innej beczki, ma sens brać adwokata? bo tutaj radca mi poradziła że tak, natomiast jedna koleżanka mówi że nie trzeba, bo sama powiedziała jak jest. nie wiem jak byłoby lepiej, oczywiście wiem że są to koszta ale może chociaż jako samotna matka będę zwolniona z kosztów wnoszenia pozwu. aczkolwiek mam zasiłek na siebie i dziecko, więc ciężko powiedzieć.

Adwokata wzięlabym jedynie dlatego, jeśli by on nagle zaczął świrować. Koleżanka powiedziała, że może tak być że najpierw powie że będzie na rozprawie, a potem że nie. ale że jak 3 raz by nie przyszedł, to nawet policja go może sciągać. no ale ona się rozwodziła bardzo dawno temu, więc nie wiem jak jest dziś. aczkolwiek nie wiem czy bez adwokata sąd nie będzie chciał mediacji. wszystko sprowadza sie do tego, czy on nie będzie wymyslal i utrudniał. a wiecie co jest smieszne w tym? że powiedział że ze mną nic nigdy nie wiadomo i ja mogę jeszcze mu utrudniać, ha ha. no jak będzie robić halo to ja mam jeszcze piękne nagrania. no i on coś mówił że jak trzeba będzie to zapłaci adwokata, w sensie jego reprezentującego. ale wiecie jak jest, dziś tak jutro nie.

No właśnie, otóż to.. w sumie 1000 zł to 250 euro i dam radę z tym, a przy tym nie wiem czy wtedy coś mi się zwróci? no ale jeśli bez orzekania o winie to chyba nie.. jest jeszcze kwestia że rozwód jeśli w tym roku się odbędzie, to najwcześniej za kilka miesięcy, a do tego czasu u niego tez może być różnie, może związek się rozwalić ale w sumie lepiej nie, bo wtedy będę miała przekichane. więc niech sobie trwa. dobrze że kredyt ma tylko na siebie, chociaż jakby coś sobie zrobił to chyba ja muszę spłacać.. wczoraj sarkastycznie zażartowałam z koleżanką, mianowicie chcę się szybko rozwieść, a potem niech się zabijają. haha. czarny humor, ale jakoś się usmiałam z tego.

tak, w Polsce. na szczęscie, bo tu bym nie miała za co się rozwieść.
to chyba bym się musiała z nim dogadać w kwestii opłaty prawnika.

Mam na mysli ze jakbym ja miala tylko adwokata. No nic, wyjade to sie zorientuje. Ale wiecie, wczoraj ta gadka napisz maila napisz maila,  napisz X (tej dziewczynie), sam przyznal ze sra w gacie. Niby próbuje żartować a jednak się boi. Tak jak z tym że już mu się nie podobam (o swoich eks też tak gadal, że jak na nie patrzy to już mu się nie podobają). Kumpela mówiła, że on sam chce w to uwierzyć żeby się jakoś odseparowac ode mnie. Że sobie to wmawia. Tego chyba nawet on sam nie wie.

Zaczęłam się zastanawiać nad swoją diagnoza. Bo np.moje zachowania też nie są do końca halo. W sensie bardzo emocjonalne,  że na siłę chcialamod razu tłumaczyć, histeryzowalam, zamykalam drzwi przed nim albo stałam pod nimi gadajac do niego, tyle razy prosiłam, czasem sama wyzywalam z nerwow, walnelam z całej siły w dupsko żeby zaczął słuchać, albo w ramię, ale to z bezsilności calkowitej bo kompletnie mnie ignorowal i byl chamem, lał na moje łzy i smutek. potem do tego dziecko marudne i jak w nocy spać nie chciała to ja cała nerwowa i lamentuje,  nie chce być taka;( boję się że też jestem jakaś nienormalna

Kobietko Ty faktycznie za duzo myślisz. Po co Ci zastanawianie się czy sąd mu pozwoli na zabieranie dziecka na wakacje, przecież Wasza Kruszynka jest jeszcze maleńka. Ja bym na Twoim miejscu w ogóle wykluczala oddanie choremu psychicznie ojcu dziecko w jakimkolwiek wieku na dłużej niż kilka godzin, ba, na dzień dzisiejszy nie wyobrażam sobie dać swojego dziecka ojcu nawet na chwilę żeby zabrał go poza moje miejsce zamieszkania. Po prostu mu nie ufam. Teraz zatroszcz się o swoje zdrowie psychiczne, a nie o jego kontakty z dzieckiem, sama ciągle piszesz, że jego dziecko nie interesuje, nawet o nią nie pyta. Naprawdę szkoda Twojej energii, może on wcale nie będzie chciał się widywać z małą. Nie jesteś w stanie tego przewidzieć.

Ja bym naprawdę rozwazala, że te historie o miłości z kliniki to zmyslona bzdura. Zobacz jak on się nakręca, jak Cię informuje o wszystkim ze szczegółami. Widzi że to działa. Przestań tego słuchać i zobaczysz.
Mój przez lata stosował numer z pakowaniem swoich rzeczy. Pakowal się i niby wyprowadzal, wyjeżdżał. Taki teatr jednego aktora. Dopoty, dopóki płakałam, blagalam i prosiłam, żeby został bądź wrócił, teatr się powtarzał. Jak przestałam zwracać na to uwagę a później nawet dokladalam mu rzeczy aby o niczym broń Boże nie zapomniał i nie wracał, zaprzestał tych praktyk. Widział, że sceny nic nie dają, że mnie to nie rusza. Później że nawet się cieszę z tego. Nie taki był jego cel, nie to chciał osiągnąć, więc stwierdził, że po co odstawiac szopke skoro to i tak nie przynosi rezultatu, że spływa to po mnie jak po kaczce, że mam gdzieś jego wyprowadzke i jest mi to obojętne.

Myślę że Twój też da Ci spokój, jeśli zobaczy że nie interesuje Cię jego nowa dziewczyna. Zachowaj kamienna twarz, zajmij się dzieckiem lub obowiązkami domowymi.

Mieliśmy niedawno konfrontację. Chyba średnio wyszło..

Jechałam do tego bankomatu i zauwazyłam że jedzie do domu. on mnie nie widział, ale za chwilę wiadomość kiedy wrócę. napisałam że nie wiem, jestem w sklepie i go widziałam. i czy chce coś konkretnego bo nie musimy sie widzieć,  a on  ze myslał jak mnie dłużej nie będzie to kogoś zaprosi, ja na to zartujesz nie? a on do zobaczenia napisał. masakra.

przyszłam, nawet mała wykapal, ubrać już nie ubral no ale mnie zdziwił. przytachałam dużą paczkę pampersów wiec może mu się zal mnie zrobiło, kto wie haha. zaczał gadać że może nas zawieźć w sobotę, i że pojedzie w słuchawkach na uszach, to go opieprzyłam co sobie wyobraża. on , że będę mu pokazywać jak coś sie bedzie działo. znowu prowokacja, na co on za chwile jak ja z nim 3 lata wytrzymałam, a ja że tez sie sobie dziwię. drżały mi trochę wargi i pytał czemu sie denerwuję . to stwierdziłam ze nie będe udawać, powiem że jestem zdenerwowana. i mówi czemu nam nie wyszlo, to przypomniałam sobie co dzis tutaj przeczytałam, wiem ze to dziecinna odpowiedź ale powiedziałam, bo jesteś chory psychicznie. na co on, że tylko tyle umiem. a ja, że taka jest prawda i odpowiadam na jego poziomie, który prezentuje. i że zwalam na chorobę powiedział, a ja na to że on ostatnio wszystko na to zwalał. potem powiedziałam, że ma zaburzenia które nie pozwalały nam być ze sobą, że on do końca życia będzie widział świat inaczej niż ja. na co on, że teraz mówię z sensem.

potem odpowiedziałam, że przecież i tak ma mnie w dupie więc o co mu chodzi. i znowu o syfie w mieszkaniu, że nie pojedziemy póki nie posprzątam, a ja że ok, on że pojedziemy godzinę później, ja na to że możemy nawet dwie, a on że 3, ja na to ok. potem się wkurzył i powiedział że mnie nie zawiezie wcale, a ja ok, będzie jeszcze tydzień ze mną, na co on że nie, że to JA z NIM będę jeszcze tydzień. widać aluzję prawda? że mi ten tydzień by uprzykrzył. stwiedził, że skoro tak to zacznie rozbierać meble i będę spała na ziemi.( na pewno tego nie zrobi, bo przecież na czymś trzeba będzie się bzykać jak ja pojadę). haha. i tak wiem, ze mnie zawiezie, bo mój brat ma małe auto i wiem że wolałby sam jechać. pgólnie to jak on się smial, smiałam sie głośniej, wiem, dziecinne, ale starałam sie jakos reagowac inaczej niż ostatnio..

no i teraz dochodzę do punktu, w którym chyba spieprzyłam. zaczęłam mówić, co ma być w pozwie, że będzie o sposobie widzeń, że matka będzie decydować w sensie że trzeba napisać że jest chory, ale nie chciałam mu dac do zrozumienia że ograniczę prawa, bo nie mam póki co zamiaru. tylko że on to odebrał tak, jakbym mu chciała zabrać dziecko, a ja mu chciałam tylko treść pozwu przedstawić.. zaczął mówić że przecież ustaliliśy sposoby widzeń, zabierania malej itd, a ja na to że ok, ale on już dalej swoje i zaczał się odgrażać mi, że dobrze że mu to mówię i jak będzie trzeba to mnie udupi i najdroższego adwokata weźmie. na co ja że mu nie ograniczam praw, a on że załatwi papier że może prowadzić auto i opiekować sie dzieckiem. no kurde, źle rozegrałam to. stanał w drzwiach i z autentycznymi łzami w oczach powiedział< nie zabieraj mi jej. wiem, ze to było szczere. trochę się z tym zagalopowałam, byłam zdenerwowana bo już sama jego obecność na mnie tak działa, ale naprawdę starałam się opanować. nawet nie chciałam go zranić, ale poczułam lekką satysfakcję że tym razem to ja wzbudziłam w nim łzy. nie chciałam grac dzieckiem, no jakoś wyszło tak to co powiedziałam....

wiem, głupie to było, ale on i tak nic nie może mi zrobić. no nie wiem czemu tak zareagowalam, po co powiedziałam, ale nawet do konca słuchac nie chcial. chyba z tych nerwów plotłam 3 po 3.

trudno, mleko sie rozlało. teraz muszę bardziej uważac. ale pierwszy raz od dluzszego czasu to jemu sie cholernie przykro zrobiło a nie mnie.

Dzięki tatko;) (ktoś cie tak na forum nazwał, fajne:))

To racja, bardzo chce terapii. Za dużo rozmyślam. Myślę że właśnie rozlaka i bycie w Polsce zagoi rany. Dobrej nocy kochani.

Ty serio chcesz żeby facet na lekach wiózł Ciebie i dziecko? Może źle doczytałam bo już późno jest ale jeśli poprawnie to jesteś w stanie zaryzykować zdrowiem i życiem dziecka   jadąc w taką podróż? Jak skrajnie infantulna i nierozsadna możesz się stać w tej sytuacji jaka Cię spotkała? Na co Ty liczysz dziewczyno I nie odpowiadaj tutaj weź kartkę i napisz sama dla siebie tak szczerze na co Ty nadal liczysz?

Kochana on Ci może taka jazdę w drodze zrobić ze zapamietasz do końca życia to raz, po drugie jeśli się rozwodzicie to nie bez przyczyny rozpoczynacie nowy etap w życiu on swój Ty swój. On ma obowiązek lozyc na dziecko i się z dzieckiem widywać a Ty masz obowiązek się usamodzielnic w największym możliwym uproszczeniu: nie chcesz jechać z bratem? Bierzesz alimenty kupujesz bilety lotnicze i lecisz bezpiecznie komfortowo  do Pl. Jadąc z nim narazasz siebie na kolejne jazdy emocjonalne już nie wspomnę o dziecku. Ten facet mówi do Ciebie: chce odejść, chce się odciąć, mam kogoś innego - posłuchaj go on nie bredzi jak chory człowiek on stwierdza fakty, chore to jest dobieranie się do Ciebie skoro ma nową partnerkę i trzymanie dziecka do góry nogami a cała reszta (szpital, rozpad związku, nowa partnerka) są faktami. Nie biegaj do niego do szpitala jego ma kto odwiedzać on tak wybrał i na Twoje szczęście ogłosił całemu światu, daj mu żyć jak on chce, daj mu doświadczyć tego co on wybiera Ty jesteś rozgrzeszona ja wiem ze to boli ale wyjścia nie masz. Jeśli ktoś by Ci wytknal że zostawiłaś męża w chorobie (w co wątpię) to grzecznie powiedz ze on już ma nową partnerkę I moich wizyt, / mojego wsparcia sobie nie życzy. On nie chce tych świeżych ubrań i obiadów on nie chce widywać córkę na codzień, on chce być w nowym związku i zostać tata superbohaterem od prezentów i okazjonalnych wizyt a Ty musisz to zaakceptować żeby dalej żyć.

Z Tobą, rodzina, lekarzami robi dokładnie to samo.

Ja Taka "mądra" jestem bo już 5 lat po relacji z narcyzem. Przeczytałam Twój post i zobaczyłam jak daleko już jestem bo w obecnej chwili ja mu nawet paczki nie po wierzyłam a co dopiero podróżować z nim. Poważnie, teraz jechał do Pl samochodem pytał czy coś zawieść moim rodzicom, wiedziałam że mam paczkę do nadania ale wolę zapłacić kurierowi i nie dlatego że mam z nim źle kontakty czy jakiś żal a dlatego że wiem co mu dolega, wiem że by mi to wygadal jako przysługę prędzej czy później i dlatego że każde z nas jest osobnym bytem. Powodzenia będzie dobrze trzymam kciuki za Ciebie.