Albo terapia, albo koniec, on nie rozumie. Mamy małe dziecko

Tak, masz rację. Wiem że tu zawiniłam. Weszłam z jednego związku niemal od razu w drugi. To było moją zgubą. Ale jeśli będę cały czas to roztrząsać, nigdy nie ruszę do przodu.  Nie mogę ciągle myśleć jaka byłam głupia. Ale wolę uciec teraz jak dziecko jest małe niż później albo wcale. Już ma prawie pół roczku.

Dziękuję za życzenia;) Toniu,  dla Ciebie mimo wszystko także wszystkiego najlepszego,  w końcu dziś już nie masz urodzin więc może je przyjmiesz;))

Dziś z rana znowu jestem wyzywana, bezduszna s u k a - nowy epitet. Ta sama śpiewka od kiedy udawalam ze nie kocham i zabieram dziecko bla bla. Nie odpisuje mu już.

A jesteś z nim nadal? Czy robisz to komuś innemu?

Terapia jest potrzebna. Bez tego ani rusz. Ja zacznę jak tylko wrócę do kraju, teraz twardo muszę ignorować niektóre jego zagrania. Ale zgadzam się, że zaczyna się po jakimś czasie upodabnianie do oprawcy. Kiedy klnal, ja potem też. Zaczął szturchac, ja na niego też z łapami. Olewal, ja też. A teraz ja jestem ta najgorsza, bo to ja odchodzę. Ale nie można dac się zwieść bo wpadnie się w pułapkę i nie da rady wyjść.

Musisz być silna. Jak emocje opadną fajnie jakbyś opisała trochę głębiej swoją sytuację. Pozdrawiam i trzymaj się;*

U mnie to faktycznie moja wina. Mialam tyle lampek ostrzegawczych, ze ani dzielnica czerwonych latarni sie nie umywa, a mimo tego brnelam dalej, bo ludzilam sie, ze go zmienie, tak bardzo go kochalam, nie umialam zyc bez niego.
Duzo rzeczy zmienilam, bylam mloda i glupia i myslalam ze calkiem wymaże z jego psychiki i charakteru te okropne zachowania. No ale przeciez nie da sie nikogo zmienić na sile. Nie po to sie wchodzi w zwiazek zeby kogos zmeniac, dzis to wiem. Mozna sie nawzajem starac, docierac. Ale z psychola normalnego człowieka nigdy nie bedzie. U mnie hustawka. Niby wszystko ok, mam spokój itp, ale czasem jak juz nie moge znieść tego umizgiwania sie i podlizywania, to mowie krótko co mysle i on sie obraza. Nie odzywa sie a potem znow sie lasi, jak chce wiadomo czego.
Widać po nim, ze bardzo sie stara, bo czuje cos na rzeczy. Probuje cos tam naprawic, ale co tu naprawiac? Dobra rzecz jest taka, ze malo sie widzimy w ciągu dnia co gra na moja korzysc

Cześć dziewczyny. Tonia spóźnione 100 lat i szczęścia przez te wszystkie lata do tej setki:)
A ja korzystam z ładnej pogody, chodzę na spacery. Wstaje i widze słońce za oknem to aż się chce ruszyć. Nie mogę doczekać się wiosny i lata. Zaplanowałam wakacje i zrobiłam rezerwację. Muszę porządnie odpocząć. Zero zmartwień.
Przydałoby się też odzlswiezyc garderobę na wiosnę

Troszkę się pogubilem. Podjęłas decyzję aby odejść ale codziennie utrzymujesz z nim kontakt . Jezdzisz do niego  bardzo często i to zapraszasz do siebie. A on ciągle niszczy Cię...

Już przynajmniej wiesz ze tobie ciagle ciągle trzeba powtarzać ze popełniłeś błąd bo jak widać nic do ciebie nie dociera.

Czytałem, stad.moje pytanie.
Wcześniej nie uczestniczylem  w dyskusji. Stałem z boku. Co widzę to:
- nie odchodzisz od niego, bierzesz rozwód chyba tylko dla papierka
- mimo twoich prób nie ma dobrych relacji między wami, wiadomo z czyjej winy i niestety nie bedzie.ma on zawsze na przemian będzie mial do ciebie pretensje i nadzieje że wrócisz
- to wszystko będzie widziało dziecko
- Ty już nie stworzysz normalnego związku

Masz poczucie winy wiec otoczylas bo opieka, efekt jest taki jak przed odejściem. Szczerze, warto ?

To co robisz nie jest dobre dla dziecka. Nie jest dobre dla ciebie. Ma na celu uspokoić twoje sumienie.

Przeciez to totalna patologia, moze za jakis czas poczytamy o nich w kronice kryminalnej, oby nastepnym razem dzieckiem nie machal

No ale zaraz kolko adoracji "bitych pan"  mnie poda do zbanowania ☺

Pozdrawiam serdecznie ☺

Napisalam co mysle w odpowiedzi na zdziwienie użytkownika ja86.
Bo nikt normalny nie ogarnia jak z kims takim mozna jeszcze zyc i narazac siebie i dziecko na przemoc fizyczna. Tyle.

Nikogo nie zamierzam dolowac.
Tamtego posta napisalas z miesiac temu.
Od tamtego czasu nic sie nie zmienilo no moze procz tego ze facet w szpitalu.
Tak jak napisala Isabella - nadal min 90% twojego czasu zajmuje pisanie i rozmyslanie o mezu. ON TO. ON TAMTO.

Moze czas na konkretne dzialania.

Dzięki Aniu:) mądrze napisane.

Ok, pisalam znowu co on on on. Ale też o sobie. To że jest w szpitalu a nie w domu duzo zmienia. Każde nabiera dystansu, a ja utwierdzam w dobrej decyzji. Samej mi dobrze,  może trochę nudno, ale nie jest źle.  Do domu wrócimy niedługo i będzie babcia, kuzynka itd. To co teraz czuję,  to jakaś forma żałoby po mężu, myślę że normalne uczucie. Wiem że doznalam krzywd, ale nie czuję,  że robię źle. Dostał szansę leczenia, niech ją wykorzysta, a czy poznał swoją miłość będąc jeszcze ze mną, tego nie wiem. Ja na swoją jeszcze poczekam.

Tak to na dzisiaj dzień wygląda. Zajmuję się dzieckiem,  zaczęło się rozszerzanie diety, mala je wszystko. Zaczęło się też ząbkowanie, tak myślę, ale dajemy radę. Ja sobie wieczorami jak dziecko usypia ćwiczę,  ale na wymodelowanie sylwetki, bo po ciąży schudłam a ostatnie tygodnie 3 kg ponad poszło w dół. Stres. Także chcę coś podziałac. Jem też zdrowiej. Duzo spacerów, świeżego powietrza.

Jaanna to wyszukuj w necie wszystkie takie wpisy i zgłaszaj sama. Będziesz miała zajęcie do końca życia i poczucie spełnionego obowiązku obywatelskiego.
Tak trzymaj Kobietko, a wiesz już choćby mniej więcej kiedy wyjeżdżasz?

off top

Przecież się rozwodzimy. On się leczy.  Ja wracam. O co ci chodzi?

Cholera, mój tato jest w szpitalu.  Nie wiem co jest grane. Jedno za drugim.

jaanna, takie sytuacje są bardziej skomplikowane, z tego co widzę autorka już dość dawno podjęła działania w celu uniezależnienia się od męża

Drodzy, naprawdę bardzo bym nie chciała po raz kolejny wkraczać z prośbami o respektowanie regulaminu, ale jestem zmuszona.
Proszę o kulturalną, merytoryczną dyskusję wszystkie osoby wypowiadające się w tym wątku i z góry bardzo za to dziękuję.

Rozumiem, że są tematy trudne i niezwykle emocjonujące. Wiele takich mamy na forum.
Jednak jeśli zaglądacie do nich tylko po to, żeby chlasnąć kogoś jęzorem na podobieństwo bicia batem po plecach - to proszę odpuśćcie.

Nie będę reagować na raporty prowokatorów, którzy najpierw sami wywołują burzę, a później raportują off topy, będące de facto odpowiedzią na ich prowokacje - ponieważ w takim wypadku musiałabym usunąć sporą część każdego wątku, w którym do takich przepychanek dochodzi.
Będę bardzo wdzięczna za zastosowanie się do mojej prośby/ IsaBella77

Kobietko chyba trochę znam ten problem. Też nieraz myślałam, że gdyby moi rodzice wiele lat temu, kiedy widzieli już jakie on ma fazy i co się wtedy ze mną dzieje, zareagowali bardziej stanowczo (ostrzegali mnie, ale nie było stanowczego stanowiska itp), to może dziś byłabym w innej skórze. Ale przecież nie można winić nikogo, tym bardziej rodziców za swoje wybory.
Też się balam tego gadania i tego, że mama będzie to przeżywać, choć wiem że gdyby ktoś za bardzo wnikal to ona sobie już poradzi z takim natretem choć będzie potem przeżywać w duszy... Tak to już jest.
Nie przejmuj się, przeżyła już rozwody Twojego rodzeństwa, da sobie radę i z Twoim.
Zawsze możecie powiedzieć, że Ty wróciłaś z dzieckiem, a Twój mąż dojedzie, chce tylko jeszcze trochę zarobić w Niemczech. Potem to będzie się przeciągac, później może już nikt nie będzie pytał. Przecież wiele małżeństw żyje na odległość i nic nikomu do tego. Mama też niech tak mówi i będzie miała spokój. Nie przejmuj się, najważniejsze, że wiesz ze możesz wracać i że jesteś mile widziana. Choćbys jak dobrze żyła i jak dobrze robiła, pomagała ludziom i miała idealne życie, to zawsze znajdą się takie wscibskie szuje, które obrobia Ci tyłek za Twoimi plecami i będą miały temat do plotek. Taki czy inny, pff kto by się przejmował wiem, łatwo się mówi. Ale jak to w sobie przegryziesz, to też machniesz ręką.

U mnie huśtawka, zaczęły się jazdy, czepianie o byle co (tym samym ogłaszam niniejszym koniec miesiąca miodowego, i tak długo pociągnął).
Nawet się już wyprowadzal, spakowal rzeczy i wyszedł. Szczerze mówiąc miałam nadzieję, że nie wróci... Ale wrócił po kilku godzinach oczywiście, było to do przewidzenia.
Scenariusz taki - wstaje, robi aferę, mówi że tego nie wytrzyma (!), pakuję się i wyjeżdża, po czym wraca i zaczyna "rozmowę".

Kilka lat temu w takich sytuacjach (pakowanie, grozenie że odchodzi) biegam za nim we łzach i prosiłam żeby mnie nie zostawial. Jak przestałam go zatrzymywać, to później coraz dłuższe pakowanie, wracanie do domu po kilka razy bo niby czegoś zapomniał itp. W końcu dał sobie spokój z tym teatrzykiem, bo widział że nie działa. Teraz wie, że jest kiepsko (delikatnie mówiąc), bo ja od połowy stycznia trwam przy swoim, więc wraca do starych praktyk. Ale jeszcze chwila...

Trzymaj się Kobietko.

Wiem nudny, masz rację. ja się z tym pogodziłam, dobrze się z tym czuję, wiosna idzie a moja już powoli się w głowie zaczęła. Rodzice już trochę wiekowi, tata nie wie póki co nic, a mama coz.. najgorsza jest ta cisza w słuchawce:/ gdy coś wspominam o pozwie,  jak to bedzie wyglądało. Mama mówi,  że ściska ją wszystko w żołądku, nie potrafi o tym gadac. Że zamiast lepiej jest wszystko gorzej. Myślę, że ludzie prędzej czy później Aniu i tak się zorientują, a mama nie umie kłamać, więc i tak zaczaja rozstanie. U nas każdy każdego zna, z widzenia choćby. Żal mi jej, ale muszę do jasnej ciasnej patrzeć na siebie wreszcie. Mamie też nie jest latwo, bo moje  rodzeństwo dokonywało różnych wyborów,  ale też ewidentnie mama dała sobie wejść na głowę. Za dobra ta kobieta. Trzeba będzie przeżyć.

Aniu, nie daj się. W duchu ten człowiek jest bardzo słaby i żywi się Twoimi emocjami. Nie zdziwię się, jak sie już rozstaniecie, że szybko znajdzie nową "ofiarę". A tak w ogóle to Polak czy Anglik? Chyba nie doczytałam, tak z ciekawości pytam. Buziaki

Ja też wolę Polaków,  ale no cóż, człowiek jak człowiek,  toksyczny może być każdy.

Myślę, że masz rację. Czas zaleczy rany i pozwoli zaakceptować stan rzeczy.

Dziś byłam dopytać jeszcze w urzędzie meldunkowym.  Wystarczy, że tydzień przed dniem wyjazdu się wymelduje. W necie to pisza różne rzeczy,  trzeba to i tamto, a wcale tak nie jest.

Mąż dzwonił z pytaniem, czemu my się właściwie rozstalismy. Bo on zapomniał. Haha. Ale spoko, bez spiny było. Ma tam byc do końca miesiąca. Podobno.

Na szczęście mam stałą grupkę przyjaciół,  których znam od lat. Wiem, że dam radę.

Nie wcinasz się. Dobre słowo zawsze mile widziane. Dzięki:)

W końcu się zebrałam na pisanie.

W sobotę jadę wreszcie do Polski. Na 2,3 tygodnie max. Potem z powrotem poskladać wnioski, i znowu do Polski na wesele i Wielkanoc, potem znowu tutaj na terminy lekarskie z małą i ostateczne pakowanie. W pracy dziś powiedziałam, właściwie byłam u kierowniczki w domu, zrozumiała, uważa że to najlepszy krok jaki mogłam podjąć. W maju pójdę się pożegnać.

Co do jeszcze męża. Nie mam życia w weekendy. Napastuje mnie seksualnie, nie zgwałci, ale jest bardzo nachalny i na siłę chce pójść do łóżka. Chyba zrobiłam błąd, bo okazałam emocje jak mi powiedział, że się z tą dziewczyną ze szpitala chwycił za dłonie i że razem gdzieś tańczyli. Sama sobie winna jestem, bo słuchałam z początku tych opowieści. Ale jak doszło do opowiadania o romantyzmach, poczułam się znowu jak frajer.  Ze tak łatwo sobie kombinuje z innymi, a mnie posądzał o zdrady. Kompletnie wyssane z palca. Nawet się okazało, że ona kogoś ma, to znowu ja jestem dobra, tak to widzę. jak go odwiedzałam było ok, jak jest w domu jest masakra. teraz już tam nie chodzę. Napisalam jego terapeucie o tych weekendach i poprosilam o omówienie tego tematu na sesji. Zaczynam myśleć, że może on chce seksu żeby mnie wrobić w drugie dziecko. Co to, to nie.

Ostatnie dni były ciężkie, ale już jest lepiej. Dam radę.

Tak jest, jeszcze trochę.

Ma pozwolenie na wychodzenie w weekendy. Teraz też w ciągu dnia między posiłkami. Ale w weekendy całe dni. Wtedy wraca do domu.

Prosiłam żeby mi obniżył lozeczko dla dziecka to "teraz nie". Coz, wcale do tego nie doszło. Dobrze że chociaż krzesełko do karmienia przyniósł i poskrecal. Ale to zajęło 5 min, lozeczko trwaloby dłużej (stare i trzeba porozbierac). Wolał się za mną uganiac.

Nudny, on uważał ze jak zajmie się kimś innym to o mnie zapomni. Problem w tym, że nawet jakby to się założę ze dalej chciałby seksu ze mną. I jeszcze gadki, że nawet po rozwodzie będzie mnie podrywal. Ha, ha. Eh ta fantazja.

Szczerze, to mało mam tu znajomych, a oni też w sb pracują. Na cały dzień z dzieckiem to średnio, kręcić się po galeriach nie ma co cały dzień..  kurczę jestem u siebie w mieszkaniu, powinnam mieć spokój.  Ale też wiem, że są takie osoby jak nasi mężowie Toniu, Twój się nie chce wyprowadzić a mój się dobiera.

Jestem już spakowana. Jutro z rana jedziemy

Kobietka no widzisz? Teraz trochę odpoczniesz, zrelaksujesz się. Akurat w dobrym momencie pojechałaś, po tym mailu.
U mnie trochę lepiej, tzn już dolina mnie opuściła. Miałam kryzys ale powoli wychodzę. Nabieram przekonania, że dam radę. Jak pisałam na moim wątku wczoraj po pracy nie wrócił na noc. Także utwierdza mnie tym bardziej w mojej drodze ku wolności. Nawet nie chciałam słuchać gdzie był. Powiedziałam, że nie wrócił i tylko to ma znaczenie. Oczywiście stwierdził, że jak mi się nie podoba (!) to mam wziąć rozwód. No to powiedziałam, że właśnie biorę. To stwierdził, że nareszcie będzie robił co będzie chciał. Przecież i tak to robi to co za różnica. Odzywamy się tylko do dzieci. Siebie nawzajem omijamy w domu jak śmierdzące jajo. Niezdrowa atmosfera ale co zrobić, muszę jakoś to przetrwać.
Zauważyłam, że odkąd podjęłam decyzję o rozwodzie i konsekwentnie dążę to jakby odpuścił. Nie ma już wyzwisk i awantur. Teraz bym sobie na to nie pozwoliła. Czuje moją siłę i już nie zaczyna. A mój starszak dziś rano się zapytał kiedy tata się wyprowadzi bo on już się nie może doczekać. Słodko gorzka puenta.

witaj kobietka taka 123Dobry Duszek Forum czyli masz trochę spokoju, super:) życzę miłego pobytu w kraju i mam nadzieję że spotkania z mężem nie będą musiały już trwać zbyt długo. Czyli wygląda na to, że życie z dzieckiem, Twoją mamą i ogólnie rodziną, tutaj w kraju, mogłoby być lepsze, niż to co dotychczas. Nie widziałem niczego w związku z czym mogłabyś się czuć winna, widać że wszystkie złe wydarzenia wynikały z jego działań. Dobrze że sama sobie w taki sposób odpowiadasz:)powodzenia

Dokładnie. Teraz trzeba zadbać o siebie.
Ja wczoraj usłyszałam, że pije przeze mnie bo go nie wspierałam i czepiam się o wszystko. Taak, ciekawe czy sam w to wierzy, znowu próbuje manipulacji i wzbudzenia we mnie poczucia winy i obarczenia mnie winą za wszystko, nawet za to, że pada deszcz. Ale już nie dam się na to nabrać. Powiedziałam, że to już koniec i czy zdaje sobie z tego sprawę. Odpowiedział, że jeszcze będę po rozwodzie wydzwaniać i go błagać, żeby przyjechał i mnie wyr...ał. Do tego dodał, że jak go źle opiszę we wniosku to mnie poda do sądu o zniesławienie. Ze nic na niego nie mam. To się zdziwi...
Tego już było za wiele.
Dziś zredagowałam wniosek, wypisałam wszystko. Chce wojny to będzie ją miał. Nie wie z kim będzie się musiał zmierzyć.

hej;)no temat dzieci u mnie to bardziej skomplikowane:) nie chcę Ci robić tutaj off-topicu, mój temat jest lepszym miejscem na pisanie o wszystkim:) najbardziej przykre w tym co piszesz chyba jest porównanie współczucia jakie wykazuje wobec obcych osób (nie umniejszając cierpienia wynikającego z nowotworu bo to wielkie nieszczęście) z tym co widzimy wobec Ciebie i dziecka na 7 stronach tematu. Tak jakby liczyły się wyłącznie własne uczucia. Masz rację czasami nieważne co by zrobić, i tak będzie źle. Może widziałaś sąsiedni temat o rozstaniu po 10 latach małżeństwa, chociaż tam nie pojawiał się wątek przemocy. Ktoś mógłby powiedzieć że to było długo, ale jednak takie sytuacje są trudne, ktoś taki potrafi wzbudzić takie poczucie winy i przeświadczenie że ofiara odpowiada za wszystko, a prawda jest inna. Dlatego dobrze że umiałaś to przerwać, to wymaga dużej siły, nie wszystkie ofiary tak potrafią i czasem żyją w warunkach przemocy domowej znacznie dłużej. Dobrze że e-mail miał na niego taki wpływ, takie zachowanie było zdecydowanym przekroczeniem granic. Może warto odpocząć i spędzić czas na jakichś aktywnościach wypoczynkowych, żebyś doświadczyła czegoś innego niż dotychczasowy stres. Powodzenia

No więc dziś wysłał mi moje zdjęcia, które kasował z telefonu. Napisałam że ok. Spytał czy poza tym wszystko gra,  napisałam tak. To chciał zdjęcie malej. Wtedy mu napisałam że ooo, już myślałam że zapomniał. Że to nie przytyk, ale od soboty nawet nie zapytał jak się dziecko czuje. Odpisał że musi się odciąć ode mnie emocjonalnie i musiał poukładać w głowie. Ze jak to zrobi będzie częściej pisać. Napisałam że ja to ja, ale dziecko nie ma z tym nic wspólnego i można zapytać o nią. To napisał że mam się trzymać. A potem ze mala jest śliczna.

Nudny, nawet te dni tutaj szybko zlatuja bo albo coś załatwiam, albo z małą siedzę, albo ktoś odwiedzi.. jest ok:) a temat dziś czytalam. Przykre:( takie to życie pogmatwane.

Dziś była moja pierwsza terapia. Wiadomo, na zasadzie poznania. Jest inna terapeutka niz kiedyś. Przyznam,  że poprzednia byla dość charyzmatyczna, a ta wydaje mi sie bardzo spokojna i hmm.. No zobaczymy.. średnio mi podeszla. Ale dam jej szansę. Zawsze mogę próbować gdzie indziej. Tyle co mowilam co mnie sprowadza i jakie emocje czuję, reszta to ostatnie wydarzenia.

Kobietko czytałam ostatnio ten temat na raty, bo rzadko tu zaglądam. Wyobrażam sobie, że musi Ci być przykro i czuć żal, smutek i WSTYD że Twoja malutka córeczka ma takiego ojca, który nawet o nią nie zapyta. Ale nie doluj się, jak będzie chciał uczestniczyć w jej życiu to będzie, a jeśli nie to trudno choć zawsze szkoda. Moim zdaniem jak już ma dawać ochlapy ojcowskiej milosci to lepiej niech nie daje wcale, nie mów nic o dziecku i zobaczysz jak się interesuje, ale wygląda na to że to cholerny egoista i oprócz czuba własnego nosa nic go nie interesuje. Tylko on, jego choroba, jego punkt widzenia, a gdzie w jego życiu i sercu miejsce dla Ciebie i dziecka. Boże co za dupek. Mój chociaż jak nas nie było czy teraz nie ma, to zawsze zapyta o dziecko, nieraz nie chce mi się z nim rozmawiać, czuje że rozmowa się nie klei ale o dziecku zawsze chętnie posłucha, wypyta. Nie wiem tylko jak to będzie później wyglądało. Nieraz chciałam wejść na Skype jak bylismy długo w Polsce a mały był młodszy, to za bardzo mu się nie chciało. Ja bym dała wszystko i pragnęłabym zobaczyć choć na chwilę swojego bobasa na żywo, ale oni są jacyś inni.

Cieszę się że Ci się układa. Też się zastanawiałam nad terapia, ale raz ze za bardzo nie mam czasu a dwa, nie wiem czy do końca jest mi to potrzebne aktualnie. Jak jego nie ma obok dobrze sobie radzę. Wczoraj mnie wkurzył przez telefon bo naskoczyl na mnie na wstępie, ależ mnie wyprowadził z równowagi! Trochę o tym już zapomniałam jak na mnie działa, tu mam spokój, ale zareagowałam ostro i zaraz się uspokoił a potem przepraszal. To niesamowite jak odległość wszystko dystansuje. Powiem z czystym sumieniem, że im dłużej jestem w Polsce, tym lepiej się tu czuje. Nie tęsknię ani za obczyzna, ani za nim. Kupę czasu przeżyliśmy razem, ale to życie z nim kosztuje mnie za dużo nerwów i mam to gdzieś z tyłu głowy. Jestem teraz sama z dzieckiem i jestem dużo bardziej zrównoważona, spokojna, w domu atmosfera nie jest napięta. Wstaje rano i nie ma tego oczekiwania co będzie. To jest piękne po prostu zaczynam nowy dzień od caluskow, przytulen i wyglupow z synkiem, jemy śniadanie, jest wesoło, nikt nie krzyczy, nikt nie przychodzi z pretensjami. Doceniam to każdego dnia i myślę o tym spokoju który mam, a jednocześnie jakbym powoli zapomniała o tym stresie i nerwach które mi towarzyszyły przez ostatnie lata. Życzę tego każdej kobiecie, która jest w podobnej sytuacji.

Kobietko jak długo zostajesz bo nie pamiętam? Mam nadzieję, że też masz spokój i że on Cię nie zadrecza telefonami. Mój dzwoni codziennie ale jak nie mam czasu lub ochoty rozmawiać to po prostu mówię ze oddzwonię, czasem oddzwaniam na drugi dzień. Nie przeszło mi przez gardło ani myśl słowo tęsknię lub kocham, za to ja słyszę to ciągle, przy czym nie waham się mówić mu wprost że jak byłam obok to tego nie słyszałam od niego baaardzo długo. Wtedy brak mu argumentów.

LullyMilly witaj, jakoś sobie radzimy i idziemy do przodu, Wasze rady nie idą na marne internetowi przyjaciele, psychoterapeuci i spowiednicy a co u Ciebie słychać?

Wpis będzie długi.

Na początku cieszę się Aniu, że tak dobrze się czujesz. Ja też w Polsce odżywam. Co do Ciebie Toniu, czytałam wątek i ciarki mnie przebiegły po całym ciele, dobrze robisz, niech jest rozwód z jego winy. Ciesz się pustym domem, zasłużyłas na to.

Jeśli chodzi o mnie. Wróciłam w sb rano. Papiery ogarniam od jutra. Dziś jednak miałam kiepski psychicznie dzień. Tak, przez jeszcze męża. Nie, nie obmacywał mnie ani nie ciągnął do łóżka. Mój szanowny jeszcze mąż po wyjściu ze szpitala ma zamiar zamieszkać z tą dziewczyną ze szpitala. Tematu sam nie zaczął, wyszło w trakcie rozmowy o pieniądzach i mieszkaniu. Domyślam się też że doszło do czegoś więcej między nimi. Opowiadał gdzie wczoraj był, mówiąc raz w liczbie mnogiej raz w pojedynczej, ale wtedy nie reagowałam specjalnie. nie kocham go i wiem to na pewno, ale popłakałam się dziś przez to. nie umiem udawać, nie wytrzymałam. poszłam do łazienki a on później się skapnął, wyszłam do pokoju obok to pukał i chciał niby coś ale wiedziałam ze ściemnia. otworzyłam i próbował mnie przytulić, powiedziałam wara z łapami. naprawdę, chciałam się powstrzymać ale nie umiałam udawać. że tak szybko, tak łatwo i że to takie niesprawiedliwe. bo on nie planowal, mieli to skończyć ale nie udało sie im. że w szpitalu wiedzą o nich. ale nie padło jeszcze oficjalne KOCHAM CIĘ.. tylko się na to zaśmiałam. masakra jakaś. podobno ona nie chce na razie mieszkać z nim, że to za szybko. a on szuka jednak czegos w mieście, a nie tam gdzie pracuje. ze szkoły rezygnuje, dlatego niby nie szuka już tam gdzie chciał wcześniej, myślę że to tez ze względu na nią. ona mieszka za miastem i też chce się przeprowadzić tam gdzie mieszkamy, niby prędzej już chciała.

Miałam dziś bardzo wiele emocji w sobie. Było mi przykro, smutno, byłam zła i rozgoryczona. dla niego potem też złośliwa. nie chciałam tego przed nim pokazywać, ale wiecie co, olałam. jestem sobą. spytałam co by było gdyby było na odwrót. jak on by sie wobec mnie zachowywał. on na to, ze pewnie by mi pomagał, jakies rzezcy przynosić, a jakby wiedział ze kogos już tam mam, stwierdziłby że ma się mną kto opiekować i już mi nie będzie pomagać, na co ja spytałam że wiedzialam ze ktos tam jest ale i tak mu pomagałam, a on że jestem kobietą. wkurzył mnie, potem stwierdził że jestem samolubna to mu nagadałam i siedział cicho. dopoki nie słyszałam romantycznych opowieści o nich olewałam, potem było jednak gorzej. moja głowa tego nie ogarnia.

w sprawach finansowych i papierkowych zadnych problemów, podpisał co trzeba, pomógł mi wypełnić co trzeba. widzę że jest inny, myślę że leki robią swoje ale też motyle w brzuchu. mimo wszystko, jest to dla mnie bardzo bolesne. myslę, że muszę pozwolić sobie na te wszystkie emocje, bo tłumienie ich jest jeszcze gorsze. przechodzę żałobę, muszę pomyśleć że to wszystko czemuś służy. jemu sie nie chce dla mnie zrobić kilku rzeczy, miał zostawic pilocik z bramy do bloków w mieszkaniu a się okazało że auto jest pod kliniką, a już nie mógł jezdzić bo się dowiedzieli. ale kurde od czego są busy i tramwaje? raz jechał daleko autem i podobno nie pamięta że mówili że może jezdzić, a ja na to ze sam mi tak mówił.. no nie wiesz człowieku co jest prawda a co nie.. jeszcze jak wyjezdzałam miał problem o to że mu karty na tramwaj nie zostawiłam, krzyczał do słuchawki że mam sie wracac.. a sam nie mógl zostawić pilocika żeby mój brat nie musiał latać na parking obok z moimi bagażami. do tego wszystkie okna uchylone i obok łożeczka obraz położony, bo chciał zrobic zdjęcie i wysłac.. a obraz cholernie ciężki i jak go mam sama przesunac..  to wielce zapomniał.. i nie mial czasu przyjechać.. pieprzenie, miał ale dupy sie ruszyć nie chciało..

poszliśmy na spacer z dzieckiem i cos zjeść, wiem, po co z nim poszłaś powiecie.. przeszło mi trochę a i głodna byłam, ha ha. jakoś przeleciało, mówił że fajnie wyglądam, ze nawet kobiety mnie podziwiają jak idę, ja na to że ma sobie darować. smiał sie, wygłupiał, mówił że tęsknił za mną, a ja mu na to że ja za nim nie. nawet moja mama powiedziała że dobrze mu powiedziałam, hehe. spytałam czego mu tak brakowało. a on że ogólnie mnie i dziecka. nawet dziś się tam nią zajmował lepiej niż zwykle, sam od siebie nakarmil jak marudziła, jest inny trochę. ale co z tego..

dziecko jeszcze musi miec chrzciny, ale jego nie będzie.nie chce być. mowie ze to dla dziecka.. a on że sie może zastanowić, ale nie wie, kiedy to chce zrobić pytał.. wiecie co, mam gdzieś taka postawe. zrobie chrzest bez ojca dziecka i tyle. po co mam się prosić? jak on taki zmienny? rok temu brał bierzmowanie żebyśmy mogli mieć kościelny, a teraz kompletnie go nic nie obchodzi. on tego nie czuje. zrobie bez niego, będą chrzestni i moi rodzice, rodzenstwo, ewentualnie jego siostra też. nawet nie wiem czy sie oplaca w lokalu wtedy robić. w każdym razie nie potrzebuję go.

Myślę że długotrwałe bycie w toksycznym związku zmienia też tą drugą osobę tak, że czasem siebie nie poznajemy. Wychodzą zachowania które nas same szokują. doszłam też ostatnio do wniosku, że po poprzednim związku nie przerobiłam najważniejszej kwestii, a mianowicie przemocy fizycznej. oglądałam ten filmik ostatnio, całkiem przypadkiem

[nieregulaminowy link]
płakałam po tym jak bóbr. to nadal mnie dotyczy. również po tym związku. wczoraj też, nad moim dzieckiem, że tak bardzo bym chciała by była zdrowa psychicznie, bo u mojego jeszcze siostra przyrodnia ma schizofrenię, ja jak widać też mam dziwne tendencje, mój tato jakies lęki, brat też niską samoocenę. tak bardzo się boję.