Dylemat Nie-takiej-już-młodej.. Czyli rzeczywistość kontra teoria.. - Netkobiety.pl

@pambianka Nie wiem czy ona sama zagadywała.
Z moich doświadczeń wynika, że lepiej jak facet zagada, nie wiem o co chodzi, ale ilekroć to ja zagadałam, to rozmowa szybko się urywała z jego strony. Chyba panowie wolą inicjować pierwszy kontakt. Natomiast znikanie to zjawisko powszechne, na początku strasznie mnie to wkurzało, potem po prostu przestało mnie to ruszać. Nawet pod koniec mojej bytności na tinderze sama dwa razy tak zrobiłam.
Znam dwie pary z portali, jedna koleżanka jest z facetem od 3 lat - poznała go chyba na Zaadoptuj Faceta, a drugi znajomy ma od prawie 2 lat partnerkę z Tindera.

Jeśli chodzi o moje doświadczenia z portalami:
Ja byłam na Badoo - chyba najkrócej bo może 3 dni, wg mnie poziom straszny; Sympatia - może z miesiąc, kilka rozmów, może 1 kawa, ale też nic specjalnego plus to, że każdy może napisać jest trochę słabe, bo ilość wiadomości była nie do ogarnięcia. No i Tinder, który mimo największej ilości panów nastawionych na seks lub otwarcie przyznających się do zony, wg mnie i tak oceniam najlepiej pod kątem interesujących rozmów. Z jednym facetem do dziś się kumpluję - super człowiek. I od razu zaznaczę, że byłam dość wybredna i ilość osób, które "lajkowałam" nie była zbyt duża.
Aha, jeszcze byłam na eDarling i akurat z tego portalu mam historię, która trwała 3 miesiące w zeszłym roku, potem się rozwaliła na ponad pół roku i wróciła. No i się toczy, chociaż nie wiem czy i co z tego będzie. W zeszłym roku to było jak uderzenie pioruna, ja od razu już widziałam naszą patchworkową rodzinę - myślę, że to wszystko działo się wtedy za szybko, facet się ewidentnie zaczął wycofywać bo chyba za szybko oczekiwałam deklaracji (to wg mnie jeden z blędów kobiet).  Teraz przy drugim podejściu jest jakoś inaczej, ale coś nas do siebie ciągnie. Niestety, mam sporo wątpliwości, następnie one znikają. On jest kilka lat starszy, mega zajęty + wychowuje naprzemiennie dziecko, mamy dość mało czasu na spotkania czy rozmowy, co mnie strasznie frustruje. A jednocześnie mówi, że jestem dla niego najważniejsza, poznałam jego córkę itp. Może to taki typ, że wszystko idzie wolniej. A we mnie kłócą się teraz dwie strony: serce, które ciągnie i mózg, który mi mówi, że może to jednak nie facet dla mnie, bo chciałabym - jak to ja - szybciej, tu i teraz. No i tak sobie myślę, że to jest tak ogólnie w relacjach, że dwie strony po prostu widzą rzeczy z różnych perspektyw i robią wszystko w swoim tempie. I clue w tym, żeby jakoś próbować - jeśli jest wola po obu stronach - być w tym jednak razem. Czy mi się uda, nie wiem....

To już kwestia wartości i preferencji.
Nie potępiam poszukiwań, również przez portale randkowe, dla mnie jednak wejście w związek nie jest aż tak istotne, bym miała tracić tyle energii i dobrego nastroju. Wolę poleżeć na leżaczku i pogapić się w niebo A niebo dzisiaj piękne!
To dużo przyjemniejsze niż frustrowanie się brakiem partnera albo kolejną randkową porażką.

A więc, dziewczyny, zrobiłam tak. Przeszukałam mężczyzn wg swoich preferencji w promieniu 100 km, na jednym z portali i zwróciło moją uwagę 4, odezwałam się do wszystkich, z czego odpisał tylko 1, hm, ale za to bardzo entuzjastycznie. Tylko, że akurat zaczynał urlop i wyjeżdżał, więc głównie pisaliśmy i rozmawialiśmy przez tel oraz przesyłaliśmy sobie zwykłe zdjęcia. Trwało to 2 tygodnie, po czym z dnia na dzień, przestał się odzywać. No i to by było tyle jak na tę chwilę ;p

To i ja się dołączę do Was.
Mam już 32 lata. 2 lata po rozstaniu i między czasie kilka krótkich relacji.
Nie wiem co tam jest ze mną nie tak.. Ale z drugiej strony dotychczas naprawdę żaden z poznanych facetów niestety nie był dobrym kandydatem.. Boje sie, ze skończę w samotności ale też nie chce na siłę być z kimś.
Ostatnio się z kimś super spotykałam choć po przejściach a ponieważ no, zmieniam znów swoje życie to nasza znajomość nie przetrwa. Plus on twierdzi, ze jestem zbyt imprezowa co jest kłamstwem. Imprezuje czasami a tak naprawdę jestem gotowa żeby już się ustabilizować..
Nie szukam na portalach, narazie nigdzie nie jestem zarejestrowana. Są to spotkania gdzieś tam przy okazji, no ale chyba warto się gdzieś zalogować. ?
Sama nie wiem.

Ta praca nie gwarantuje sukcesu, ale poprawia komfort życia.

Czyli przy blizszym blizszym poznaniu okazuje sie, ze lubisz postawic na swoim i jestes klotliwa, i faceci sie wycofuja (slusznie zreszta) zgadlam? ''Charakterna'' to taki eufemizm, pod ktorym kryja sie wady charakteru czesto, a przyciagamy do siebie osoby, ktore sa do nas podobne. Nic sie nie zmieni, dopoki nie przyjrzysz sie sobie samej. Nic tez dziwnego, ze nie czujesz w czym tkwi problem .

To ciekawe, w moim ex związku wyszły ze mnie też najgorsze cechy. Z niego z resztą chyba też jak się zastanowić, a przecież powinno być odwrotnie nieprawdaż? Powiiny się wyostrzyć te lepsze cechy w dobrym związku. Widać tamten związek nie był dobry.
Któryś już raz piszesz, że nie interesują się Tobą zwykli, normalni faceci, a jak już takuich spotykasz, to własnie nie są Tobą zainteresowani jak partnerką. Nie znam odpowiedzi na to pytanie.
Może przy tych notmalnych , którzy by Ciebie zainteresowali spinasz się i nie pokazujesz siebie a przy tych "dziwnych" Ci nie zależy, więc jesteś sobą co niektórych z nich przyciąga? Może w tym tkwi cały klucz?

Po prostu okazuje się, że nie jestem tak uległa jak wygladam. Powiem tak, jestem samodzielna i lubię postawić na swoim, dużo rzeczy umiem i nie lubię jak ktoś jest bezmyślny albo rozkłada się na prostych rzeczach. Irytują mnie takie rzeczy, ja nie komentuje, po prsotu robię swoje i się zamykam bo nie chce mi się tego komentować.
A ze święta nie jestem no to nie jestem, nawet nie udaje że jestem kryształowa, złota. Każdy ma wady.
I tak się nauczyłam cierpliwości, mój pierwszy związek poważny to była seria ciągłych wazejmnych udowodnień kto ma rację, itp. W drugim odpuściłam te swoją misję zajebistości i samodzielności. I się pogubiłam bo stałam się bierna. I tak nie umiem tego wyważyć.

Ogólnie myślę, że mocno rywalizuje z facetami. Już od pierwszego spotkania zaczyna się szukanie słabych punktów.
Może dlatego, że cale zycie rywalizowałam z bratem a jednocześnie był moim przyjacielem i kimś kogo podziwiałam. Był najmądrzejszy, najsparwniejszy, oczytany, mądry no najlepszy. I ja, w jego cieniu.

Nie wiem czy mam w sobie ciepła, kobieca energię. a w pracy może znajdzie się okazja do rywalizacji i rozładowania testosteronu ;D
Problem dalej jest w postaci poznawania kogoś. Albo poznaje młodszych albo właśnie starszych którzy chcą już mieć kogoś spokojnego. I starszy jest ok, tylko jak przestać się zgrywać i być kobieta a nie rywalem.

Dosyć ostro to napisałaś.. ale ja rozumiem autorkę, bo znam temat od podszewki.
Dodam, że "trafianie się miłości", bardziej mi się kojarzy z niewymuszonym, spontanicznym spotkaniem osób, które otwarte i gotowe są na znajomość, związek, a nie z jakimiś romantycznymi bzdurkami czy oczekiwaniami z kosmosu.

Dokładnie może tak być, że "miłość się nie trafia". Nie mam znajomych, teraz dodatkowo covid uszczuplił możliwości wyjść to mi się nawet okazje do spotkania kogokolwiek nie zdarzają. Pracuję z domu, drobne rzeczy sprawiające przyjemność, jak podróże czy koncerty teraz nie funkcjonują, a nauka czy kursy przeniosły się do strefy online. Piszę o tych rzeczach, żeby pokazać, że pomimo braku znajomych gdzieś przed covidem jednak wychodziłam, nie siedziałam tylko w czterech ścianach. Trzeba być szczęściarą, żeby kogoś na związek w pubie znaleźć.

W tym roku ponownie wróciłam do portali randkowych, żeby nie czekać biernie. Poza tym to jedyna rzecz, którą mogłam realnie zrobić w mojej sytuacji.

Jestem aktualnie na trzech różnych portalach i jest ciężko tylko tyle mogę napisać.

- nikogo zainteresowanego sobą nie spotyka?
Na początku długo tak było, ale wtedy byłam zalogowana tylko na jednym portalu. Nie byłam bierna, po prostu nie maczowało mnie z osobami, które mnie zainteresowały .

- spotyka samych draniów i pokręconych?
Dużo takich panów w internecie jest, ale jak się odzywali to blokowałam ich, a jak z opisu wynikało coś niepokojącego to omijałam profile, więc nie mam chyba jakiś ciągotek do tego typu facetów.

- każdego, którego spotyka odrzuca, bo to nie książę z bajki?
Nie odrzucałam każdego, bo byłam na kilku spotkaniach.

Nie było kontynuacji z kilku powodów:
- ja nie byłam zainteresowana (kiedyś nie byłam wybredna, jeśli chodzi o charakter czy wartości i nie ma mowy, że popełnię ten sam błąd; natomiast jeśli chodzi o wygląd to już nie jestem zafiksowana na jednym typie urody; zdecydowanie nie szukam Brada Pitta, dodam, że nawet nie pociągają mnie sylwetki wyrzeźbione, najważniejsze, żeby ktoś nie był otyły, tylko taki normalny, ale to chyba nie są wymagania z kosmosu),
- on nie był zainteresowany (nie byłam w typie, albo może to oni "szukają księżniczki" )
- zero chemii po obu stronach (sprawa jasna i o tyle łatwiejsza, bo nikt nie czuje się rozżalony).

No, z tym się zawsze trzeba liczyć i lepiej sobie za wiele nie wyobrażać, gdy się nie ma danych.
Zastanawia mnie tylko, jak można rozmawiać parę miesięcy i nie dowiedzieć się o sytuację małżeńską. Rozumiem, że zadawanie pytań bywa krępujące, sama nie lubię urządzać nachalnych przesłuchań, ale przez kilka miesięcy okazji chyba nie zabrakło. Chyba trochę nie chciałaś wiedzieć, Panno z Kapeluszem...
Raz mi się to zdarzyło, wolałam gdybać i zgadywać - oczywiście na swoją korzyść. Na szczęście byłam jednak przygotowana na rozczarowanie, więc tylko chwilę zabolało.

No, to Cię oszukał. Świnia i tchórz. Trudno, i tacy bywają.
A kawa chociaż dobra była? Ja się zawsze tak pocieszam: nie udało się, ale z domu wylazłam, kawy się napiłam, przewietrzyłam nieco, a i pogadać czasem się udaje całkiem interesująco, mimo iż pan nie w porządku.

No, cóż... Wszystko mówiło, że pan niewłaściwy. Bywa. Liczył na zdesperowaną panią, z którą zapomni o samotności, zje ciastko i będzie miał drugie.
Nie tylko kobiet dotyczy porównanie do małpy trzymającej się gałęzi.

Niestety, niech sobie myśli że jest taki cudowny, idealny,
Ja nie jestem szczupła,ale tez nie jestem otyła,
a nawet jakbym była bardzo gruba to mówienie kobiecie takich rzeczy
nie jest na poziomie,
jest całkowicie bez klasy,
„uderzenie kogoś„ w wygląd
nie świadczy dobrze o człowieku.
Powiem Ci ze jakby był uczciwy, wolny
był naprawdę, dobrym człowiekiem, ciepłym, nie cwaniakiem bajerantem, gdybym to poczuła, to nawet te jego niedoskonalosci wyglądu by mi nie przeszkadzały...

Wygląd wyglądem. Jakąś tam rolę odgrywa, ale nie tak kluczową, jak się niektórym wydaje. To tylko jeden z elementów składowych.
Ten pan tylko dlatego skrytykował Twoją urodę, że musiał sobie poprawić samopoczucie. Wiadomo, że cudzym kosztem najłatwiej. Poprzedniczka już o tym napisała. Gdybyś była mu przychylna, gadałby inaczej.
A co się przejmujesz gadaniem jakiegoś cymbała?
Z doświadczenia wiem, że spodobać się można z nieułożonymi włosami i w roboczym ubraniu. Taką mnie widział PP i jakoś go nie odstraszyłam.

Tak swoją drogą, choć to zupełnie od czapy uwaga, ale skąd utożsamianie atrakcyjności wyglądu wyłącznie ze szczupłością?
Prawie codziennie mijam w drodze do pracy pewną kobietę. Ma sporą nadwagę, ale zawsze jest zadbana, ubrana korzystnie i z pomysłem, w takie rzeczy, jakie zawsze mi się podobały, a na jej włosy nie mogę się napatrzeć, bo zwracają uwagę swoją urodą.

Ja nie lubię szufladkowania ludzi, skreślania ich z góry.  Daję szansę, jeśli rozmowa się klei i widzę, że ogólnie pan jest na jakimś poziomie.
Zdarzyło mi się spotkać z facetem, który mógłby być moim ojcem. Rzeczywiście nie wyobrażałam sobie z nim związku, bliskości fizycznej, ale posiedzieć przy kawie i pogawędzić o różnych sprawach było naprawdę sympatycznie. Do dziś mam jego numer w telefonie i mogę się odezwać, kiedy tylko zechcę, gdy będę w jego mieście. Nie korzystałam z tego, zresztą w ogóle rzadko się teraz ruszam poza moje miasteczko, ale fajnie wiedzieć, że można ot tak, po prostu poobcować z drugim człowiekiem, przejść się po mieście i pogadać. On mi nie robił żadnych problemów, że go nie chciałam, ale mówił, że mnie polubił.
Z ewidentnym chamstwem zetknęłam się tylko raz, gdy pan skłamał, że wychodzi po coś do samochodu i nie wrócił do lokalu. Zwiał po prostu, śmierdzący tchórz.
Zdarzali mi się faceci, z którymi po prostu było nuuuuudno i takich randek nie lubię najbardziej. Jak na taką mam iść, to szczerze wolę posiedzieć w domu z książką. Dlatego, wbrew temu, co napisałam w pierwszym zdaniu, stosuję jednak pewną "szufladkę": jak facet od początku przynudza, nie umie i nie chce rozmawiać, to szkoda sobie głowy zawracać.

Dziewczyny, Dzieki za Wasze wypowiedzi, fajnie że jesteście.

Piegusiu, niektórzy uważają  ze kobieta z ładną figurą, bądź szczupła figurą modelki, tylko taka jest atrakcyjna...

miałam na myśli to ze mam podobne spostrzeżenia.

Tacy panowie szukający, romansów, wrażeń, nowości, nie chcący wiązać się bardziej/nie biorący kobiety na bardziej poważnie,
tracą cenny czas kobiety,
która nie szuka przygód/romansu.

Ale niektórzy panowie maja to gdzieś,
i nawet gdy kobieta, pisze w ogłoszeniu, bądź  mówi na żywo, ze nie szuka niepoważnych relacji, oni często maja to gdzieś.

Niestety do znalezienia odpowiedniego partnera, do życia tez trzeba mieć szczęście, bo jak kobieta przyciąga
nieodpowiednich, wejdzie w nieodpowiednią relacje/mając nadzieje ze sie to zmieni/nie przyszłościową relacje,
to straci tylko cenny czas,
a czas - lata, szybko mijają
niestety bezpowrotnie, do tego po niektórych relacjach „ trzeba odchorować”

Aż kobieta zrazi się definitywnie,
„ oleje” cały ten system,
i coraz rzadziej szuka, nie chce się już jej,
zbyt wiele porażek, wstrząsów psychicznych,
i nadal jest sama.

Dziewczyny,
ja się poddaje, w ciągu 4 miesięcy
mam 4 randki za sobą, na żywo,
i żaden z tych panów nie nadawał się
na partnera do życia, do związku,
spotykam albo manipulantów, kombinatorów, którzy mówią co innego
co innego robią, kłamców,
cwaniaczków, chytrusów, którzy najchętniej by jeszcze chcieli zaliczyć kobietę zbytnio się nie wysilając, i najlepiej jak najmniej inwestując...
Do tego jeszcze dziś pisząc z pewnym panem który ewidentnie zaczął mną manipulować/nie widzieliśmy się jeszcze na żywo, dopełniło się.
Nikogo wartościowego, nadającego się
do życia.Oczywiscie z każdym z nich
zerwałam kontakt, jak wyczułam niespójności.
Kobieta, tym bardziej która ma spore doświadczenie z mężczyznami, bardzo szybko takiego rozszyfrowuje, czasami  wystarczą odpowiednie pytania, analiza.
Lubię mężczyzn, ale nie takich...

Kobieta która ma spore doświadczenie
z mężczyznami, która wie czego chce,
czego szuka,
bardzo szybko wyczuwa, czy dany pan nadaje się na coś więcej czy nie, i dalsza kontynuacja znajomosci,
to po prostu strata czasu.

ŻADEN z nich nie nadawał się na partnera, po spotkaniu również było pisanie  SMS, tel,
i tym bardziej utwierdziło mnie w moim przekonaniu, co moja intuicja podpowiadała.

Mam wrażenie że naprawdę brakuje mężczyzn którzy nadają się na partnera, nadają się do tego by można było z nim założyć rodzinę...

Nie wiem mam całkowicie zerwać kontakty
z mężczyznami?
Odciąć się od jakichkolwiek spotkań, zapoznań z mężczyznami?
Lubie mężczyzn i nie za bardzo wyobrażam sobie życie bez mężczyzn,
ale jak spotykam takich „typków”jak wyżej opisałam, to już całkiem nic nie rozumiem.

Nie trzeba mieć tuzina adoratorów by mieć wybór. Wystarczy tylko zacząć szukać, poznać kogoś i zamiast lecieć w byle jaki związek z braku laku, skupić się nad tym czego w partnerze byś chciała.

To się samo pojawia. Zdajemy sobie sprawę z tego, gdy po uszy zakochani jesteśmy.
Późno, bo dwóch latach z okładem, ale swoje powiem.
Przed laty, dążyłem do pewnej młodziutkiej kobiety.
Zdobyłem ją, a raczej, odwrotnie chyba było jednak.
Nie dane nam było żyć wspólnie więcej, niż 12 lat.
Minęła roczna żałoba, separowałem się od imprez "integrujących", że się wyrażę.
I miłość, ta druga, się pojawiła. Późno, bo późno, ale przyszła.
Kochamy się, a - niekiedy, nienawidzimy. W okresach świątecznych najczęściej.

Jedna randka na miesiac.... Mysle, ze powinnas pomyslec o jakis 5-8 spotkaniach na miesiac. Kawa, pol godziny, nikomu nie zaszkodzi, a szanse swoje zwiekszasz.
Poza tym, jakie ty masz oczekiwania wzgledem partnera? Jesli po 4 randkach przez 4 miesiace jestes juz taka zmeczona i wypalona, podejrzewam, ze twoje oczekiwania sa olbrzymie i ci biedni faceci to wyczuwaja. Randkuje sie na luzie, z przerwami, najlepiej umowic sie 2 razy z ta sama osoba, aby cokolwiek moc o tniej sie dowiedziec. W ogole szczesciu sie sprzyja, ale to proces i nie ma co naciskac, bo jesli znamy prawa fizyki, to uzywajac mocno sily w jednym miejscu, trzeba sie liczyc z dzialaniem tej sily w innym. Potraktuj zycie jako fale i naucz sie po prostu surfowac .

I chyba wciąż się boisz.

Mi wystarczyły 4 miesiące na tinderze, ok 30 randek i też z każdą nabierałam ostrożnosci Specyficzni są tam ludzie

Wiesz, nie wydaje mi się. Jakoś na forach ten "przekrój społeczny" wypada inaczej, a to też internet? Kiedy byłam na portalu, to również odniosłam wrażenie, że to jest specyficzna grupa. Poza tym, że większość się zachowuje jak w supermarkecie, to niewielu spotkałam tam facetów, którzy nie byliby zaburzeni; nawet, jeśli na początku rozmawiało się spoko, to potem i tak się okazywało, że pan ma jakiś poważny problem z sobą. (od razu mówię, że chodzi mi o problemy, które odbijają się na innych).

A ja zdecydowałam, że nie mam już ochoty na żadne portale ani czaty. Zupełnie nie odpowiada mi ten "handlowy" sposób zawierania znajomości - jakby się towar w sklepie wybierało.
W realu jest naturalniej: poznaje się kogoś krócej lub dłużej, spontanicznie przechodzi się do coraz większej zażyłości. Nie zdarzyło mi się na Badoo spotkać kogoś, kto na początek potrafiłby po prostu niezobowiązująco porozmawiać. Od razu było przechodzenie do konkretów. Nie dla mnie.
Zdecydowanie wolę poznawanie się przy okazji... życia.
A że tak zmniejszam prawdopodobieństwo? Biorę na klatę. Wolę to niż prawdopodobieństwo rozczarowań, frustracji i irytacji.
Zdaję się na los, co nie znaczy, że nie mogę zagadnąć tego przystojnego pana w przedziale kolejowym.

A propos przedziałów - Rossanko, a czy w ogóle wchodzisz w takie kontakty?
Kiedyś przeprowadziłam eksperyment i zamiast coś odrzec półgębkiem, wdałam się w rozmowę z sympatycznym facetem w pociągu. Nic z tego nie wyszło, nawet o tym zresztą nie myślalam, ale przegadaliśmy całą drogę. Okazuje się, że często ludzie są bardzo chętni do nawiązania kontaktu, tylko boimy się wychodzić z tych swoich skorup.

Tak, jestem bardzo kontaktowa . Nie mam zupelnie problemu zagadac do obcej osoby, rozmawiac w piciagu, czy w sklepie.
Ale to wypracowalam po latach. Jako 20 latka wstydzilam sie strasznie.

To nie zależy od tego co napiszesz, i tak tacy będą Cię zaczepiać na 100%
Wydaje się, że niektórzy piszą do wszystkich, a nóż któraś będzie chętna.

...O nie nie, to nie ma moje nerwy,
ja nie szukam intensywnie mężczyzny,
co jakiś czas dam jakiś anons,
chodź nie zaprzeczę chciałabym poznać wartosciowego człowieka
nadającego się do życia,
poza tym mam inne sprawy na głowie,
niż tylko chodzić na randki, i ponownie
być rozczarowana, ze to znów nie to,
to taki dodatek,
mam swoje sprawy, problemy, jak każdy,

moja mama jest ciężko chora,
i niewiadomo jak długo pożyje,
co ostatnio bardzo zaprząta mi głowę,
i dobija...Czasami potrafi być tak okrutna dla mnie, a później żałować,
przepraszać, ma problemy psychiczne,
do tego ciężką chorobę, ostatnio jak byłam przytuliłam ja mocno i powiedziałam ze bardzo ja kocham,

ale czasami niecierpię jej zachowania...

Tak bardzo chciała żebym
miała dziecko, żebym miała swoją rodzinę...
Mamę widuje rzadko, ze względu na odległość, jak przyjeżdżam do niej,
czasami patrzy na mnie i nagle lecą jej łzy, pytam czemu płacze, nic nie odpowiada...
Nie chce dać mi odpowiedzi,
co bardzo boli.
Ale ja wiem dlaczego płacze, i jak przypomina mi się ta sytuacja,
to chce mi się wyć.

Ja nie żyje tylko szukaniem mężczyzny
do życia, znam kobiety dużo młodsze
ode mnie które szukają faceta bardziej intensywnie niż ja.

Być może...
Wiem są kobiety starsza ode mnie, i poznają fajnych mężczyzn do życia.

Jak nie będziesz rozmawiać, to nie wyłapiesz kto jest sensowny (o ile taki będzie)