Dylemat Nie-takiej-już-młodej.. Czyli rzeczywistość kontra teoria.. - Netkobiety.pl

Na pewno nasze preferencje czy priorytety życiowe mają wpływ na to jak nam idzie szukanie partnera ale szczęście też ma swój udział. Bo pewnych rzeczy nie warto zmieniać aby się dostosować a przy odrobinie szczęścia trafi się ktoś kto myśli tak samo jak my albo przynajmniej tak że nam to nie koliduje.

Wiem, że to się tak samo kojarzy, że skoro sama, to pewnie ma nieludzie wymagania. Ale nie wydaje mi się, żeby to był główny powód takiego stanu rzeczy, wiekszosci osób samotnych. To trzeba być mocno odrealnionym, zeby szukać kogoś wg jakiegoś szablonu, a nie wg tego z kim im dobrze. W ogole jaki jest ideał faceta w tych czasach? Bo zdawało mi się, że świat stał się tak otwarty, że nie ma już jakiegoś konkretnego szablonu, duża tolerancja na wszelkie oryginały. To chyba jeszcze jedynie wśród starszych osób. Ale młodzi żyją juz raczej na zasadzie rob ta co chce ta i wybierą sobie raczej kogoś, kto im się po prostu podoba. Różnie jest, ale tak wygląda wg mnie ogólna tendencja. Sama nie widzę tego tak, bym szukała kogoś "jak z obrazka". Nie wiem co powoduje, ze po jakimś czasie się im nudzę, skoro nie wydaje mi się, bym się jakoś zmieniała w trakcie znajomości, a na początku tacy faceci zdają się być zainteresowani. Ale pewnie coś jest na rzeczy. Tylko właśnie nie wiem co.
A wracając jeszcze do wczesniejszego wątki, to na jego poparcie powiem tyle, ze mój poprzedni chłopak bym z Ukrainy i bez grosza przy duszy, bo dopiero próbował tutaj coś zarobić. Ale wydał mi się taki sympatyczny, prosty, pełen życia i potrafiący doceniać różne drobne rzeczy(w przeciwienstwie do nas tutaj, gdy często jesteśmy pesymistyczni i tacy jacyś wyprani z uczuć, emocji), że się zakochałam. Po prostu wydał mi się normalnym, ciekawym, bez schematów człowiekiem.  Mimo, że słyszałam raczej negatywne opinie o facetach z Ukrainy, to nie chciałam tak go oceniać przez pryzmat tego.  I na początku było świetnie naprawdę, a potem zaczął mnie zlewać. Jak zwykle.

Bardzo lubię czytać Twoje wpisy. Jest w nich dużo takiego zdrowego spokoju, mądrości, ciepła i empatii. Piszesz w taki sposób, jakbyś była właśnie jedną z tych "fajnych dziewczyn", dlatego nie rozumiem dlaczego miałabyś mieć problemy z facetami. (Ciekawa jestem jak postrzegają Twoje wpisy panowie, którzy tutaj zaglądają, czy mają podobne odczucia).

Dawniej byłam baaardzo nieśmiała i sama sobie czasem lokowałam drogę. Zdarzyło mi się, że zagadywał mnie facet, który mi się bardzo spodobał(choć nie wiem czy to było takie z czystej sympatii, czy może sie mu spodobałam. I nie było tego dużo, kilka razy), ale ja wtedy tak masakrycznie się stresowałam, że nie potrafiłam zupełnie prowadzić rozmowy, blokowałam się. Więc po prostu potem już mnie nie zagadywali. A później... Potem, gdy już uwolniłam się od tak silnej nieśmiałości, gdzieś w okolicach 30 dopiero, to od tej pory powtarzam znów schemat bycia zostawianą przez męzczyzn, na których mi zależy. Nawet pytałam kolegów jak mnie postrzegają, co wg nich to może powodować. Ale jakoś żaden nie powiedział mi nic konkretnego. Jakieś ogólne uwagi, ale w sumie, nie pozwoliło mi to zrozumieć czegoś więcej. Teraz mam trochę porozbijaną samoocene znów po tej ostatniej relacji. Znów czuję się jak jakieś byle co. No ale nie można pozwolić sobie zostać w takim stanie, trzeba iść do przodu, nikt nie wie co jeszcze moze nas spotkać w przyszłości...

Umajona, pozwolę sobie odpowiedzieć na Twoje wątpliwości. Tak na marginesie, to zastanawiam się dlaczego Panie na forum, raczej unikają wchodzenia w polemikę, odpowiadania na posty facetów?.
Tak, masz prawo czuć się źle w sytuacji kiedy facet zostawia Cię po kontakcie seksualnym. Ale jednocześnie nie powinnaś się tak czuć, gdybyś wierzyła w siebie i miała niezachwiane poczucie własnej wartości, pod każdym względem. Nie obwiniałabyś się że byłaś słaba w łóżku, bo Twoja pewność siebie by Ci na to nie pozwalała.
W tym względzie faceci są tolerancyjni i jeżeli w seksie nie ma skrajnych odchyłów od normy to nie jest to powód odejścia.
Powodem odejścia tak naprawdę mogą  być obawy, strach i kompleksy faceta, związane z odpowiedzialnością za związek, poczuciem ograniczania swobody faceta, stawianiem go od początku przed odpowiedzialnością, jego obawą braku akceptacji jego słabej pozycji i posiadanych możliwości, w tym finansowych, niechęcią do tworzenia trwałej poważnej relacji, obawą przed postawionym celem tworzenia rodziny, małżeństwa. Można by tak jeszcze długo wymieniać w miarę zastanawiania się.
Ogólnie faceci nie lubią komplikacji, odpowiedzialności, ograniczeń. Natomiast Ty właśnie tego od nich oczekujesz i to jest Twoje kryterium kontynuowania znajomości.
Mogę się domyślać, że komunikujesz facetowi jak bardzo poważnie traktujesz nawiązywaną właśnie z nim relację. I mogę się domyślać że część z nich to przeraża, część zaczyna mieć obawy i po prostu uciekają. Oni nie są pewni czy chcą sprostać takim wymaganiom i oczekiwaniom.
Inna dziewczyna, podchodząca to tego na luzie, nie stwarza im takiego poczucia odpowiedzialności. Uprawiają z nią seks, przywiązują się, zakochują i zostają, a nawet zakochani chcą tworzyć rodzinę. Często też kobiety w takich relacjach, zachodzą w nieplanowaną ciążę, faceci postawieni przed faktem żenią się i stają się potulnymi mężami.
Zauważasz różnicę, że kobieta podchodząca do tego spontanicznie ma chyba większe szanse zatrzymać przy sobie faceta.
Nie twierdzę że masz być łatwa i bezproblemowa jak inne dziewczyny, ale stawiane przez Ciebie wymagania i ograniczenia mogą odpychać całkiem normalnych facetów.
A to tylko jeden wycinek tego co może zniechęcać facetów.

Nie każdy pasuje do każdego ale kiedy bardzo chcesz relacji, poznajesz facetów i po kilku-kilkunastu próbach to się nie udaje, to już można mieć wątpliwości i szukać przyczyny po Twojej stronie. Tym bardziej że ten sam facet, jeden, drugi, trzeci bez problemu wiąże się z kolejną inną kobietą. Można to oczywiście tłumaczyć Twoimi podwyższonymi oczekiwaniami, ale to jest jednak przyczyna po Twojej stronie, bo tymi oczekiwaniami jesteś nie dostosowana do tych którzy Ciebie wybierają. I pamiętajcie że „kobieta wybiera z tych mężczyzn którzy ją wybrali”.

A jak tak się wybiera kilka lat i dłużej, to później tym trudniej przymknąć oko na „to nie to” - na zasadzie „nie po to tyle lat czekałam aby teraz godzić się na ustępstwa”
Nie Twoja wina ale decyzja że "to nie to", już Twoja.

Zgodnie z tym myśleniem, jeżeli będziesz przekonana o tym że przyczyny nie leżą po Twoje stronie to nigdy nie rozpoczniesz pracy nad sobą.
Wydaje mi się że warto spróbować psychoterapii, która mogłaby Ci pokazać gdzie są błędy w Twoim myśleniu, postrzeganiu, decyzjach, wyborach.

To jest też właśnie to, mężczyzna też bada Ciebie i jeżeli widzi wymagania, oczekiwania, testowanie, to chyba jedyne na czym będzie mu zależało to seks i ewakuacja.

Żadne Twoje przewidywania, ostrożność, nie zapobiegną ruinie i rozwodowi. Tym bardziej że tak naprawdę nie masz doświadczenia i nie znasz pułapek które pojawiają się w związkach. Możesz szukać tego jedynego, wybranego a prawdopodobieństwo rozpadu będzie równie wysokie. Związek to nie tylko chwila obecna, to również wiele lat w przyszłości, kiedy zmieniają się ludzie i okoliczności życiowe. Za bardzo chcesz wszystko idealnie zaplanować, a to jest trudne albo się nie udaje.

Czytając Ciebie, odnoszę wrażenie że jesteś naprawdę bardzo miłą dziewczyną, taką, która właśnie z tego względu powinna być bardzo aprobowana przez facetów.

Ależ ja jak najbardziej jestem za poznawaniem się na luzie, spotykaniem i randkowaniem Problem w tym, że panowie randkowaniem nie są raczej zainteresowani ;p

Generalnie powstaje błędne koło - faceci nie lubią czuć presji, poczucia odpowiedzialności itd itp, a ja nie lubię czuć presji, że jak się z kimś nie prześpię, to już go nie zobaczę...

Edit: zauważyłam taki zabawny paradoks Faceci niby boją się presji i oczekiwań ze strony kobiet, że one pewnie już chcą związku i zapewne już wybierają suknię ślubną, a jednak mimo to wolą, jak kobieta jest od razu chętna na zabawy w łóżku ;p W moim odczuciu właśnie taka kobieta stwarza większe ryzyko tego, że będzie chciała związku i odpowiedzialności, niż taka, która chce się najpierw spotykać i randkowac na luzie, poza sypialnią ;p

Coraz bardziej przekonuję się, że kluczowe jest stwierdzenie „kobieta wybiera z tych mężczyzn którzy ją wybrali”.
Być może wybiera Ciebie taka kategoria mężczyzn, która nie jest i nie może być zaakceptowana przez Ciebie. Jednocześnie nie wybierają Cię mężczyźni, którzy byliby przez Ciebie akceptowani.
Ta akceptacja dotyczy również wzajemnych oczekiwań. W takiej sytuacji nie ma i nie będzie punktu styku. Czy to ma sens? To mogłoby wiele tłumaczyć.

Nie mogę zgodzić się z tym, że panowie nie są zainteresowani randkowaniem. Oni randkowanie traktują jako element zdobywania, wpisany w ich naturę. Ale jest tego warunek, musisz pozwolić im, poczuć się zdobywcami … Chyba wbrew pozorom to bardzo istotne.

Jacek ujął wszystko w poście. I tu nie chodzi o to, dziewczyny, że deklaratywnie nie chcecie ciągnąć  kogoś przed ołtarz od razu, ale jak same przyznajecie cel przy poznaniu jest ustalony. Proponuję z niego zrezygnowac na początku znajomości.

A możesz konkretnie napisać, co się zmieniło, jakie Twoje przekonania?

Czyli że co, nie ma się co zastanawiać i wybierać w przyszłość, bo co ma być to bedzie?

Właśnie chodzi o to, że cel nie jest ustalony i dopiero chcemy się z facetem na luzie poznawać...

Przez wiele lat miałam marzenie o nocy poślubnej. Już się pogodziłam z tym, że raczej nie ma szans na to, by ono się spełniło. Ale nie chcę rezygnować z tego, że seks jest dla mnie wyrazem uczucia, wzajemnego zakochania, a nie niezobowiązującą zabawą...

Dla MNIE najlepiej by było właśnie tak, jak pisze Piegowata, że dwie osoby się ze sobą spotykają i ewentualne pójście do łóżka wynika samo z siebie, tak naturalnie, z uczucia czy wzajemnej fascynacji. Póki co wszędzie czuję presję, że muszę, bo jak nie, to nic z tego nie będzie. I to tej presji mówię NIE, to ona zniechęca mnie do czegokolwiek.

Ale odbiegamy od tematu Mambry Ja rzuciłam teorię, że ona nie umie dostrzec, że facetowi tak naprawdę od początku nie zależy, stąd późniejsze smutki i rozczarowania. Ta teoria została podważona. Więc jakieś inne pomysły, rozwiązania dla autorki?

Edit: uświadomiłam sobie, że nie do końca jasno się wyraziłam. Nie mam na myśli tego, że autorka od początku im się nie podobała. Na pewno się podobała i była dla nich atrakcyjna Tylko chodzi mi o to, że oni od początku traktowali znajomość jako zabawę/przygodę, niezobowiazujaco.

Rossanko, no to pojechałaś po bandzie ;p Gdybym w taki sposób myślała, to nad niczym bym się nie zastanawiała, czy mu zależy, czy nie, tylko bym sypiała z kim popadnie, byleby facet był ;p

Edit:
Trochę smutne, że chęć pójścia do łóżka wtedy, gdy jest obustronne uczucie, jest uznawane za coś dziwnego/niestosownego/co trzeba zmienić/pójść na terapię/wygórowane oczekiwania.
Ale pozostanę przy swoim podejściu Tak, wiem, z czym się to ryzyko wiąże ;p Podejmuję je w pełni świadomie ;p

To dziwne, bo gonienie króliczka jest znacznie bardziej ekscytujące od jego szybkiego złapania

Chi, chi, chi!
Umajona, powiedzialam kiedyś PP: "Po co Ci takie beznadziejne stare i brzydkie próchno?" a on mi na to, że lubi stare, brzydkie i beznadziejne. I głupie do tego , bo nazywa mnie czasami czubkiem, gdy ogarnia mnie głupawka.
A na koniec stwierdził, że właśnie mnie chce, bo brzydszej to już nie znajdzie
Uwielbiam ten typ poczucia humoru - taki przyjaźnie złośliwy.
Są amatorzy wiedźm, jestem przekonana!

Ech, co zrobić ;p Chyba każdy wolałby gonić poruszającego się z gracją króliczka, niż latającą na miotle i robiącą salta w powietrzu wiedźmę ;p Choć liczę na takiego amatora, o jakim wspomina Piegowata

Przyznam że podzielam tę obserwację na forum, że jest tu spora grupa kobiet , tych młodszych głównie  i panien na wydaniu które właśnie  tej polemiki unikają albo się z góry  najeżają. jakieś przeniesienie na postawy życiowe w realu może to mieć.
Może to też wyraz obaw by nie być  potraktowaną ostro jak niektóre  tu starsze koleżanki, które tej polemiki się nie boją:)

Być może one są superowe w Twoich oczach, za to w męskich już niekoniecznie. W każdym razie w czymś musi tkwić przyczyna tego stanu rzeczy.

Nie no, Jacek to jest w ogóle naszym ekspertem ,  więc jakie  w ogóle ignorowanie jego wypowiedzi?
Śledziłam dziś z pracy wasze wypowiedzi, ale niezbyt miałam czas, żeby coś odpisać. Przyznam, że to wyjaśnienie Jacka dało mi trochę do myślenia, bo gdyby to była prawda, to zmieniałoby to w ogóle całokształt zagadnienia "znikających facetów"(Choć @Gary tłumaczył to nieco inaczej). I być może wyjaśniało by to też coś w moim życiu, bo jestem osobą, która gdy z kimś jest, to się angażuje i nie ukrywa tego, że chce z tym kimś być, widzi nawet ewentualną wspólną przyszłość razem i cieszy się na tę myśl. Staram się nie wywoływać jakiejś presji, dawać sporo swobody facetowi, zwłaszcza w jego pasjach, czy wyjściach ze znajomymi, własnych sprawach, dopóki mam poczucie, że on się stara i też mu zależy, nie oszukuje mnie. Z drugiej strony niezbyt wyobrażam sobie jak można być z kimś w związku i być wobec tego obojętnym, nie angażować się. Bo w ten sposób zachowuję się przy kimś na kim niezbyt mi zależy. Wtedy to jest takie: wyjdzie to wyjdzie, nie to nie... odezwie się teraz, czy za tydzień - co za różnica?
Tak więc sama już nie wiem...

I zastanawiam się... bo jeśli tak jest rzeczywiście, to może faktycznie oni się boją tego, że ja się angażuję coraz mocniej w ten związek, że może wymagam ich uwagi na co dzień? Bo ja sama jestem właśnie taką osobą dość uczuciową, która chciałaby mieć to poczucie nici emocjonalne ze swoim facetem tak na co dzień, lubię się przytulać, robić coś wspólnie. No i widać po mnie, że chce z nim być i chciałabym w przyszłości. Czy może tak być, że kogoś to przeraża?
Mam tutaj prośbę do Ciebie, Jacku(ale jestem też bardzo ciekawa opinii każdej osoby, która się tutaj wypowiada, tylko że Jacek pokazał to zagadnienie jakby z zupełnie innej strony i zaciekawiła mnie jego, znaczy Twoja, Jacku( no już nie wiem jak mam się zwracać tutaj ) opinia ), żebyś spojrzał na mój przedostatni temat: "Mam poczucie, że mój facet mnie ignoruje i czuję się coraz gorzej.", tak choć po prostu główny opis problemu - i opowiedział później co o tym myślisz... Czy widzisz tam u mnie taki problem z tym, że może przesadnie wymagałam jego uwagi np.? Jak interpretujesz tę sytuację? Bo teraz już nie mam z nim kontaktu - zresztą pisałam o tym na końcu tamtego tematu, ale czasem zastanawiam się, czy jednak to nie jest w dużej mierze tez moja wina, czy może nie zakończyłam zbyt pochopnie tej znajomości, i tesknie jeszcze za nim. Nie pasuje mi do niego to co sie stało, więc czasem nachodza mnie myśli, że to ja schrzaniłam.  Chciałabym d niego wrócić...

Bardzo dobrze to ujęłaś, mam bardzo podobnie . Ja czuję się przez takie zmienne zachowanie facetów (przed - inaczej, po -inaczej) trochę jednak oszukana. W sensie, no ja rozumiem jakichś młodzików, którzy jeszcze sami do końca nie wiedzą jak reagują, nie zastanawiają się nad tym, ale już ktoś, powiedzmy 20+ powinien chyba trochę odpowiedzialniej podejść do tematu? Nie zdaje sobie sprawy z tego, że może tak kogoś skrzywdzić - kogoś, kto mu zaufał? Czy to silniejsze od nie go? Nie wiem, no nie umiem tego...

Bardzo ładnie powiedziane, podoba mi się. Ale nie jestem do końca przekonana, czy to prawda. Czy raczej takie pocieszanie się w poszukiwaniach spokoju ducha. Jesteśmy istotami społecznym, towarzystwo drugiej osoby, to co innego niż towarzystwo nas samych dla siebie. Można się ze sobą dobrze czuć, mieć zainteresowana, fajną pracę, wypełniony czas po uszy... Ale jednak kontakt z drugą osobą, to jest odmienny rodzaj piękna. Np. nie porozmawiasz z samym sobą, albo czasem nie chce się samemu robić różnych rzeczy, a chętnie zrobiłoby się je z kimś kogo się lubi. Samemu nie stworzy się rodziny, dom będzie pusty... Można się przyzwyczajać do samotności. Tylko czy to w ogóle normalne, tak po ludzku - zdrowe?

Oczywiście Mambra sobie żartuje , a ja nie czuję się ekspertem, nie jestem też psychologiem ani psychoterapeutą, choć psychologia jest w kręgu moich zainteresowań.
Nie można też brać bardzo dosłownie i do siebie, wszystkiego co tu jest napisane na temat tego problemu.
Generalnie uważam, że większości z nas, przydałaby się dobra psychoterapia. Nie dlatego, że z nami jest coś nie tak, ale dlatego że DOBRA psychoterapia mogłaby nam uświadomić ile różnych błędów popełniamy, w myśleniu, w postrzeganiu, wyciąganiu wniosków, podejmowaniu decyzji, wpływu emocji i innych.

Jeżeli chodzi o dotychczasowy mój wniosek z dyskusji, że przyczyna problemu jest w nas, to jest on w pewien sposób uniwersalny. Sprowadza się do logiki, że jeżeli mamy jakieś problemy w stosunkach społecznych, w tym przypadku nawiązania i utrzymanie bliskiej relacji kobiety z mężczyzną, to w większości przypadków przyczyna będzie po naszej stronie.
Przyczyna rozumiana jako nasz brak dostosowania się do otoczenia, lub odmienność która również utrudnia nam to dostosowanie.

Jednak jest wyłom w tej logice, bo gdyby przyjąć że to my jednak mamy prawidłowe zachowania, oczekiwania i widzenie relacji, a 90 procent partnerów ma je zaburzone, to wtedy po czyjej stronie leży przyczyna problemu?
Po naszej, bo nie potrafimy się dostosować do większości otoczenia, czy po stronie tych 90 procent zaburzonych partnerów?? To jest zagadka filozoficzna. Także nie jest to takie jednoznaczne.

Mambra, poczytam Twoje tematy i posty, może będę w mógł Ci coś podpowiedzieć. Poszukam też opracowań i wniosków naukowych z tego problemu, bo jednak jest to interesujące.

Na koniec dodam, że intuicja pań jest często bardzo niezawodna, dlatego panie w wielu rozważaniach tu poruszanych, na pewno mają dużo racji.

Takie gorsze momenty to i w związku czasem bywają. Uważam je za coś naturalnego chociaż niezbyt przyjemnego.

Mambra, po prostu rozminęliście się w oczekiwaniach. Niczyja to wina.

Oj, wcale nie żartuję, ja to w ogóle jestem bardzo poważną osobą, więc jak coś mówię, to jest to śmiertelnie poważne

Hm, no bardzo ciekawa, filozoficzna zagwozdka Tyko pytanie jeszcze czy istnieje coś takiego jak "prawidłowe zachowania, oczekiwania i widzenie relacji"

Ogólnie zależy mi na tym, żebyś tak chociaż "rzucił okiem" na tamten temat, na jego mój wstępny opis. Mam wrażenie, że jesteś osobą, która gdy siez za coś zabiera, to chce to zrobić dobrze, ale ja nie chcę zabierać Ci czasu na czytanie tych moich tam wypocin, tylko raczej interesuje mnie Twoje ogólne spojrzenie i wrażenie z sytuacji z tamtym facetem.

Z treścią się zgadzam. Tylko dlaczego tutaj jest taki "; )"znaczek na końcu?

Tak, wiem. Tylko zwiazek z facetem, to co innego niż spotkanie z przyjaciółką, mamą, siostrą To taki element, którego niczym nie zastąpisz, a może być bardzo fajny. Ale to jest moje subiektywne spojrzenie. Ludzie są różni i mają odmienne potrzeby w różnych obszarach. Są osoby, które potrzebują czegoś bardziej, podczas gdy inne mogą bez tego żyć albo w ogóle specjalnie nie potrzebować. Albo może to zmieniać się na różnych etapach życia. Tak więc masz rację, trochę może to pochopnie osądziłam.

No właśnie nie wiem... ale tak mi nie pasuje do jego osoby pewne rzeczy, które tam sie wydarzyły na końcu, że nie daje mi to spokoju. On mi czesto powtarzał ostatnio, że teraz nie będzie miał czasu, bo ma niepoukładane swoje sprawy i chce sie tym najpierw zająć, że go to stresuje, że siedzi mu na głowie itd. Z drugiej strony Znajdował czas dla tych swoich zainteresowań, tam z tymi ludźmi, a dla mnie czasem cały tydzień z weekendem, nie miał czasu. Tłumaczył się, ze ma kiepski humor albo jest zmęczony i nie chce taki do mnie przyjeżdzać, taki padnięty, bo nic nie będziemy mogli ciekawego porobić. A o tamtych zainteresowaniach mówił, że tego potrzebuje, bo go to odstresowuje. No to co? Spotkania ze mną go nie odstresowywały, nie dawały zadnych pozytywnych emocji, uczuć? Smutno mi było, że on nie chce się tym wszystkim ze mną dzielić, jakby kontakt ze mną nie dawał mu nic dobrego. Cieżko było w to wszystko uwierzyć i pierwsze co przychodziło na myśl, to że ściemnia. Że pewnie poznał kogoś innego, albo po prostu nie chce już się spotykać i szuka wymówek. Gdy zobaczył, że mi przykro, to powiedział, że nie chce mnie męczyć, i że może w takim razie lepiej by było, gdyby go nie było...
I ja po prostu tego nie rozumiem czy on ściemniał, czy faktycznie tak myślał.

No ale w tym momencie, to juz raczej bez znaczenia, bo pewnie on już odpuścił ten temat i może nawet już o tym w ogóle nie myśli. Tylko nie daje mi to spokoju, bo szkoda mi tej znajomości.

Bardzo mi się podoba ostatnie zdanie Niepodobnej.
No właśnie! Czasami po prostu nie zagra z kimś i nie ma co się dopatrywać niczyjej winy. Ewentualnie można by się zastanowić, dlaczego powtarza się pewien scenariusz.
Mnie się wydaje, że w przypadku braku zainteresowania ze strony faceta, kobiety po prostu nie chcą tego przyjąć do wiadomości, dwoją się i troją, by zmienić jego zachowanie. A jak już pisałam, odpowiadać możemy wyłącznie za siebie. Więc albo się męczę i narzekam, że kolejny ma mnie w nosie, albo szukam se innego
No i z tym szukaniem jest  problem, który się nazywa desperacja (mówię ogólnie, bez wycieczek osobistych, nawet lekko określenie wyolbrzymiając). Tak bardzo chcemy z kimś być, że ignorujemy negatywne sygnały, brniemy coraz dalej, mamy nadzieję...
Dlatego uważam umiejętność bycia singlem za bardzo ważną i cieszy mnie, że potrafiłam się w takim życiu odnaleźć. Spokój pozwala w miarę trzeźwo wybierać, gdy się już kogoś spotka, zrezygnować bez żalu (no, może trochę tylko ), gdy jednak okazuje się, że to nie to.
I znosić brak partnera, bo moim zdaniem właśnie znoszenie jest problemem, nie sam fakt. Znosić godnie i pogodnie.
Gdy mnie czasami samotność dopada, to dzwonię do przyjaciółki, albo szukam sobie wciągającego zajęcia, najlepiej lubianego. Nie taplam się w swoich tęsknotach zbyt długo.
Bez faceta dobry film też cieszy. Albo spacer. Albo mnóstwo innych rzeczy.
Ostatnio ktoś mi proponował pieska. Żałuję trochę, że się nie zdecydowałam, boby mnie na częstsze spacery wyciągał

P.S. Jak coś się kończy, co kosztowało wiele nerwów i frustracji i kiepsko rokowało, to bardzo dobrze!
Rozmawiałam niedawno z koleżanką uwikłaną w małżeństwo z alkoholikiem, złośliwcem i leniem. Ciężko się wycofać, gdy już tyle zobowiązań: dzieci, kredyty, lęk o jego zdrowie i życie...

.

Tak, masz rację. Myślę, że świetnie to podsumowałaś. W punkt. Odnośnie tej znajomości nie mam się już co łudzić.

I bardzo dobrze, nie o to chodzi, żeby "taplać się" w swoich smutkach, miesiącami rozpamiętywać. Trzeba samemu przejąć ster nad własnym życiem. Nie piszę o tym z powodu desperacji, tylko jest to u mnie powtarzający się schemat, sfera życia z którą sobie nie radzę i chcę nad nią popracować, coś zrozumieć dlaczego tak, co robię źle, gdzie jest błąd w moim myśleniu i postępowaniu. Stąd o tym pisze, a nie dlatego, że tak mocno to przeżywam. Nie ukrywam, że chciałabym być z kimś w udanym związku, ale wciąż to jakoś nie wychodzi, więc zastanawia mnie co jest przyczyną...

Tak, masz rację, to jest tragedia. W dodatku alkoholicy potrafią tak manipulować otoczeniem... To jest odchył w jedną stronę, ale nie można tak sobie powtarzać, że ta to ma o wiele gorzej, więc ja i tak mam sto razy lepiej i godzić się z własnym położeniem, które nas do końca nie satysfakcjonuje, dopóki jeszcze jest szansa by je zmienić.

No tak, zgadzam się z tym, fajnie to opisałaś.

Ciekawi i wartościowi ludzie w ogóle zaglądają tutaj na to forum.

Miłości mozna szukac, ale nie nalezy zachowywac sie przy takim szukaniuy desperacko. Tego kwiatu jest pól światu, nie ma sensu wiazac sie z byle kim.

Wiesz, Mambra, miałam w ostatnich latach wiele przemyśleń, trochę doświadczeń i powiem tak: NIE WIERZĘ W SŁABYCH LUDZI.
Po to Bozia dała mózg, żeby go używać. Czasem trudno, ale da się. I ZAWSZE można zwrócić się gdziś o pomoc.
Co z tego, że PP był uroczy i tak świetnie znał się na tych wszystkich "męskich" pracach, skoro nie mogłam mu zaufać, że nigdy mnie nie oszuka i nie okradnie. A pewne sygnały już się pojawiły. Przyłapałam go na mało groźnych, ale jednak ostrzegawczych zachowaniach.
Już pisałam: w jednym toksycznym związku byłam, w drugi nie wejdę. Związek, jeśli niewłaściwy, nie ma nic wspólnego z radością i spełnieniem, samotność (tak zwana) jest milion razy lepsza, fajniejsza, dająca więcej możliwości i WOLNOŚĆ. Kiedyś trochę mnie bolała, ale dziś nie rozumiem, czemu ma tak złą opinię.
Zżymam się na to durne wychowywanie ludzi, zwłaszcza dziewczyn,które im wmawia, że życie bez związku jest gorsze. A wcale nie jest! Jest po prostu inne.
Gdy mój syn zarzeka się, że nie będzie miał żony ani dziewczyny, mówię mu, że to jego sprawa i jego życie, że może nie mieć i to też jest o.k.

Cieszę się, że odeszłam od PP, zanim znikł wzajemny szacunek i część sympatii. Zostały mi fajne wspomnienia. Dalej byłoby tylko gorzej.
Łatwo nie było, nawet radziłam się na forum, jak tego pana odesłać z kwitkiem. Ale dało się.

________________

Przyznam jednak, że nurtuje mnie pewna kwestia. Czytuję różnych psychologów, forum, obserwuję i myślę.
A jednak wszystkie złote rady, jak szukać tego jedynego, ograniczają się - mam wrażenie - tylko do wskazówek, jak nie wchodzić w relacje niewłaściwe. Jak unikać toksyków, nie wdawać się w związki z góry skazane na porażkę, jak dostrzegać odpowiednie sygnały.
No, dobrze, ale jak wybierać? Jak przyciągać? Jak sprawiać, żeby ktoś właściwy w ogóle pojawił się na orbicie i do tego zechciał zostać częścią naszego życia? Tak jak pisały dziewczyny na początku wątku, mam wrażenie, że wybierać po prostu nie ma z czego. Wierzę oczywiście w porządnych, normalnych facetów, ale dlaczego jeśli już ktoś się do mnie zbliży, okazuje się takim panem PP? Dlaczego normalni mają mnie w nosie?
Spoko, mogę być sama, całkiem mi fajnie, ale pytanie jest żywotne.

Chcialabym dostać przystępną, łopatologiczną odpowiedź wyjaśniającą te mechanizmy.

______
No, proszę, kolory nauczyłam się zmieniać! 
WOW!!!

---------------
Post został edytowany z uwagi na naruszenie 10 punktu Regulaminu Forum, który wyraźnie mówi: (...) Umieszczone posty powinny posiadać czarny kolor czcionki.
Z pozdrowieniami, Olinka

Ajko, z tym kościołem to bardzo jaslrawy przykład.
Mój były mąż był praktykującym katolikiem, jego rodzice pod tym względem byli też tradycyjni. Ja cale życie chodziłam swoimi drogami, z instytucją kościoła miałam dość luźny związek, ale że moje środowisko (miejsce zamieszkania, bo rodzice już byli ambiwaletni) jest dość konserwatywne, kościół w moim życiu był obecny. Z sentymentem wspominam wyprawy na mszę z koleżankami do parafii oddalonej o 2 km. Ech, kwitło życie towarzyskie, było wesoło... Mam pewną wrażliwość, więc przeżywałam nabożeństwa, obrzędy - do dziś mnie to porusza.
I tak parę lat byłam niezdecydowana. W małżeństwie miałam zryw, aby wrócić na łono instytucji. Potem robiłam to już mniej dla siebie, a więcej dla syna, by mu nie mącić w głowie.
Wreszcie chyba 2 lata temu coś we mnie pękło. Zbliżała się Wielkanoc, ludziska wystrojone w co kto miał najlepszego paradowali na nabożeństwa i z powrotem, a ja zmęczona, zirytowana, wkurzona na ten cały schemat nakazujący pucować mieszkanie, piec, gotować, pogrążona w chaosie i bałaganie, wściekła, że niczym nie nadążam... postanowiłam wyluzować.
Syn już coraz starszy, widzi dobrze, że matka do gorliwości religijnej się nie pali. Postanowiłam być w zgodzie z sobą, nie serwować młodemu hipokryzji, żyć po swojemu.
Nie chodzę już na coniedzielne msze, nie celebruję nabożeństw (i tak mnie nogi bola i nie dam już rady stać kilka godzin w kościele). Mam wiele szacunku dla duchowości, często odwołuję się do Boga, wierzę po swojemu, ale nie muszę tak jak wszyscy.
Doprowadzę jeszcze syna do bierzmowania skoro zaczął się przygotowywać, a potem nie zawracam sobie głowy tym - bez obrazy - cyrkiem dla bliźnich.
Aczkolwiek czasami bywam u naszych dominikanów, gdzie można bardzo mądre i inspirujące rzeczy usłyszeć.

No cóż Ajko , ta dzisiejsza wolność wyborów ma swoją cenę. Nie wszyscy są gotowi podjąć odpowiedzialność za siebie. Nie wszyscy są gotowi myśleć samodzielnie. wiele osób gubi się w gąszczu możliwości i wzorców, nie wie co wybrać. nie wszystkim wolność służy. gdy obserwuję jak rozwydrzeni stają się niektórzy, to nie do końca pochwalam te dzisiejsze cudowne czasy.
każdy kij ma dwa końce.

Są kobiety o wyglądzie anioła, słodkiej laleczki, a wewnątrz wiedźmy są.
A są kobiety o wyglądzie wrednym wiedźmy, a w głębi duszy to bardzo ciepłe dobre kobiety, bardzo wrażliwe.

To bardzo skuteczna metoda owe podejście projektowe, aktywne działanie, z planem, podążanie wyznaczoną drogą, poznanie wielu kandydatów, sprawdzenie wszystkich, szybko, odhaczenie. Wymaga to dużo pracy.

Co będzie to bedzie. Ja znam babkę, co to 12 czy 14 lat była z facetem, niemal stare małżeństwo, po czym rozeszli się, ona od 2 czy 3 lat już w innym szczęśliwym związku, także nie wiadomo.
Myslicie, ze związek można "przechodzić"?

Obserwuję dużo par ostatnio. Nie wiem jaki jest klucz do szczęśliwego związku. Znam pary, które od początku były skazane na rozstanie i się rozstały i znam takie, w których nagle coś się zadziało. Wiem, wiem, nigdy to nie jest nagle albo ktoś jest ślepy (lub nie chce czegoś widzieć). Znam też takie, które są naprawdę fajne razem, po prostu widać, że obie strony są bardzo za sobą, no to się czuje - a są to pary z 15 letnim stażem co najmniej. Więc niektórym się udaje. I nie zawsze to jest tak, że to są na pierwszy rzut oka dobrane pary. Ale ewidentnie lubią się i lubią ze sobą przebywać (a to chyba najważniejsze kiedy pierwsza chemia opadnie)
Ale ogólnie moje spostrzeżenie jest takie, że to jest tak wszystko skomplikowane, że aż mi się czasem odechciewa związku

A co do podejścia "projektowego" ono mi też za bardzo nie pasuje. Chciałabym, żeby wszystko jakoś tak wydarzyło się naturalnie i po prostu. Tylko z tą koleżanką to było trochę tak, że ona już była po 40-tce, więc uznała, że last call, nie miała gdzie spotkać potencjalnego partnera, nie jest też jakąs seksbombą, więc podeszła do bycia na portalu właśnie jak do projektu. Czyli postanowiła pomóc trochę szczęściu i była też bardzo wytrwała, przerobiła bardzo dużo spotkań. A tu wytrwałość właśnie jest kluczowa. Funkcjonowanie na portalu jest po pewnym czasie męczące, ja po jakimś czasie byłam totalnie wykończona:)