Dylemat Nie-takiej-już-młodej.. Czyli rzeczywistość kontra teoria.. - Netkobiety.pl

Hej, u mnie podobnie. Poprzednia nieudana relacja porozwodowa pokazała mi, że jeszcze nie wszystko miałam przepracowane. Także ja już znowu na terapii Nie chcę w kółko robić tych samych albo podobnych błędów, chcę si e w końcu uwolnić od tych schematów z dzieciństwa.

To żart ? Nie liczyłbym na to, że takich zamkniętych społecznościach ludzie są mili, serdeczni itd. Tam jest tak samo jak wszędzie indziej. Zdarza się mobbing, przemoc, gnojenie itp. Wszystko zależy od tego jacy się ludzie trafią. A bywa różnie. Poza tym nie wszystkim izolacja służy z czasem.

Mam wrażenie, że zbyt często ludzie taplają się w tej swojej przeszłości, i to naprawdę czasami niekoniecznie dotyczącej względnie poważnych spraw. Chociaż im bardziej byłyby poważne, tym mocniej zapewne wpływa na to, gdzie się obecnie znajdujemy. Ale właśnie..Nie pozostaje nam nic innego, jak zaakceptować to, co było i iść nowo obraną drogą. Jeśli oczywiście wiemy, jaką. Użalanie się nad sobą i obwinianie wszystkich dookoła o swoje nieszczęście sprawia wrażenie, jakby ktoś był odpowiedzialny za nasze życie i nasze szczęście. Tymczasem jesteśmy za nie odpowiedzialni my sami

No, proszę, Misinx, oboje wypowiedzieliśmy tę samą myśl w tym samym czasie

Bagiennik,taplanie się jest bezcelowe i mało konstruktywne, ale faktem jest, że dana rzecz nie daje czasem spokoju, dopóki się z nią nie rozprawimy.
Jak już zaczęłam z książkowymi przykładami, to powołam się jeszcze na Wandy Półtawskiej "I boję się snów". Autorkę po wojnie wciąż dręczyły koszmary z obozu w Ravensbruck. Dopiero gdy spisała swoje wspomnienia, sny ustały

Wszędzie czytam, że miłości się nie szuka. To nie to samo, co rozglądanie się za partnerem (to już mój własny wniosek), bo miłość po prostu jest.
Nad tym ostatnim mocno się zastanawiałam, ale dziś się z tym zgadzam.

Często jest też tak że się "taplamy", a to taplanie wynika z wpojonych schematów. Człowiek myśli, że "taki jest", dopóki nie znajdzie źródeł swoich zachowań, i zrozumie, skąd się to wzięło, i  że można inaczej. I tu często przychodzi z pomocą terapeuta właśnie.

Piegus, musisz przyznać jednak, że ogromną rolę odgrywa skala i rodzaj przeżyć, jakich człowiek doświadcza. Naprawdę, ciężko mi sobie wyobrazić, poza może śmiercią bliskiej osoby czy osób, większą tragedię, jaka może spotkać człowieka w życiu, niż to, co widzieli i doświadczali ludzie podczas wojny. My tego NIGDY(miejmy nadzieję) nie zrozumiemy, bo to nie ta skala. Rozpaczamy, jak utracimy bliską osobę w wypadku lub chorobie, niektórzy padają ofiarami przestępstw. Tak czy inaczej - to jest potworna tragedia dla jednostki. Natomiast ciężko pojąć, jak człowiek jest w stanie znieść zło wymierzone w ludzkość w znacznie większej skali, gdzie na skutek fanaberii jednego czy kilku popaprańców, na śmierć skazywane są miliony.

Widocznie takie kroki, jak zwierzenie się czy właśnie spisanie wspomnień przynosi człowiekowi ulgę.

Nie wiem, według mnie, sama świadmość, że nie jestem pępkiem świata i nie wszystko się kręci wokół mnie, już pomaga zrozumieć, że takie czy inne rzeczy się zdarzają i należy sobie z nimi radzić. Nie jestem emocjonalnym głazem, żeby mnie coś nie wzruszało, ale jeśli ludzie kilk lat(!) przeżywają swoje błędy, porażki czy potknięcia, dodatkowo obwiniając o swoje nieszczęście innych, to coś tu jest chyba nie tak...

Ja niestety również nie znam mniszek/mnichów, ale może podpytam
w dziale Religia, może jest wśród nas mniszka, albo ktoś kto zna mniszkę,
i napisze coś na ten temat.

Do klasztoru chrześcijańskiego trochę bałabym się iść, słyszałam wiele niemiłych historii, w klasztorze chrześcijańskim
musiało by się trochę zmienić.
Ja wiele bym tam zmieniła, zakonnice miały by takie same prawa jak księża, jakby zakonnica chciała wyjść bez habitu to mogłaby to robić
(księża moga sobie chodzić bez habitu inkognito) i wcale nie musiała by wiele godzin klękać nad modlitwą, wystarczyło by 3 razy dziennie/niedługo, jakby chciała mogła by do salonu chodzić
by mieć ładna fryzurę, lekki makijaż, jeżeli miała by ochotę, to miały by prawo do tego żeby dbać o siebie(prawo do ładnych ubrań, prawo do lekkiego makijażu, prawo do ładnych fryzur)
I mogłyby przebywać tam tylko miłe serdeczne kobiety, empatyczne, wyrozumiałe, złośliwych zołz gruboskórnych, egoistycznych, zazdrośnic,
mało tolerancyjnych, plotkarzy,
mało empatycznych, nie przyjełabym

Jeśli osoba nie odczuwająca powołania idzie do zakonu, to jest to ucieczka przed prawdziwym życiem i tworzenie sobie iluzji wyboru. Lepiej się zmierzyć z tym co jest, i w tym próbować odnaleźć, bo to jest prawda o nas, przed którą i tak nie da się uciec. Jak to mówią, jakbyś się nie obrócił, d... z tyłu.

Bagiennik, są różne dyspozycje intelektualne i emocjonalne, bierzmy na to poprawkę.
Czasem drobiazg może mieć dla kogoś kolosalne znaczenie. Czytałeś o tzw. imponderabiliach? Takie ciekawe słówko
Np. rozpacza dziewczyna, bo ktoś powiedział, że ma krzywy nos. A może ten nos to tylko wycinek czegoś większego? Może od dziecka jej wmawiano, że jest beznadziejna, brzydka, że nikt jej nie zechce, może ją wyśmiewano, poszturchiwano, wykluczono z towarzystwa rówieśników? Niekoniecznie za nos, ale z powodu słabości, wycofania i podatności na zranienie, którą w niej widać na kilometr? Za inność i osobność. Może odrzucali ją najważniejsi i najbliżsi? Znam dziewczynę, dziś dorosłą, na którą pluła własna psychicznie chora matka, nazywała ją k...ą i oblewała gorącą herbatą.
Trzeba coś robić ze swoimi problemami, ale nie każdy wie, jak się do tego zabrać, nie każdy ma wsparcie i odwagę, by wsparcia poszukać. A może się wstydzi, że taki jest słaby, a jego kłopoty takie głupie?

No cóż... scheda po patriarchalizmie
Na szczęście nikt nikogo przymusem do klasztoru nie wysyła (miejmy nadzieję), a i wycofać się można.

Kurde, uciekam od Was. Musicie tak ciekawie dyskutować?

Bagiennik nie tak łatwo stanąć twarzą w twarz ze swoim bólem, emocjami czy ułomnościami. Niektórzy nie mają tyle siły, wolą zepchnąć wszystko do podświadomości i dalej włączyć tryb "przetrwanie". I nie można mieć do tych osób o to pretensji.

Zgoda, co do tego, że problem istotny dla danej osoby może jej zniszczyć życie. Jednak przy „obiektywnie” postawiłabym wielki znak zapytania.
Bo to, co istotne dla danej osoby niekoniecznie musi buć istotne dla każdej innej osoby, co już wyklucza obiektywizm, lecz bardziej chodzi mi o to, że w pewnych okolicznościach lub z pewnych powodów mocno na czymś się fokusujemy, co utrudnia obiektywizm. Wtedy właśnie może przydać się perspektywa kogoś z boku, kto pomoże zobaczyć sytuację z innej perspektywy, może nawet dostrzec jej plusy w całej stercie minusów, a na końcu okaże się, że to tak do końca albo nawet w ogóle życia (nie) zniszczyło.

To jest również jeden z profitów, o których powyżej wspomniałam, a które można uzyskać wchodząc w rolę ofiary. Innymi są możliwość usprawiedliwiania własnych, życiowych niepowodzeń, na które ma się wpływ, ale trzeba byłoby poświęcić temu uwagę i włożyć pracę, to jest uwaga ważnych dla siebie osób, której w inny sposób nie można uzyskać (taką tendencję mają np. kobiety zdradzone przez swoich partnerów, które w nieskończoność potrafią rozgrzebywać temat, pomimo że zdecydowały się dać zdrajcy szansę), to jest racjonalizowanie sobie niechęci do jakichkolwiek zmian, usprawiedliwianie braku działania w przeróżnych aspektach życia itd.
Niektórym trudno to zaakceptować i głośno przyznać choćby dlatego, że wówczas wypadałoby być uczciwym i z tych profitów zrezygnować.