Dylemat Nie-takiej-już-młodej.. Czyli rzeczywistość kontra teoria.. - Netkobiety.pl

Ela, ok

Osobiście najbardziej cieszy, że Piegus zareagowała na taki szczery tekst w racjonalny sposób Obawiam się, że są tutaj osoby, które by to przyjęły zupełnie inaczej..

Ja mu nic nie powiedziałam, po prostu w pierwszej sekundzie zrobiło mi się przykro,  a za chwilę poszłam po rozum do głowy.

Dziękuję.:)
I dlatego wolę zadawać nawet i głupie pytania(chociaż niby takich nie ma) niż zastanawiać się do kogo były to skierowane słowa.

A co do oceniania zdjęcia?
Na portalu randkowym to przydatna rzecz, nie oszukujmy się wygląd jest ważny.
Już w innym temacie dzisiaj napisałam co myślę o retuszowaniu zdjęć, więc nie będę się powtarzać.

Żeby to zrozumieć powinnaś założyć sobie konto na portalu.

I na jakiej zasadzie będziesz tam funkcjonowała?
Jak ja jeszcze działałam na portalach to jak przeglądałam profile to:
1. Zdjęcie
2. Jak zaciekawiło mnie zdjęcie to czytałam opis.
3. Jak opis był super to zdarzyło mi się napisać do danego osobnika.

Natomiast jeżeli chodzi o wiadomości to:
1. Odwiedzałam dany profil, zdjęcie i opis.
2. Jak to zaakceptowałam to odpowiadałam na wiadomości.

Raz zdarzyło mi się, że wiadomość była tak zajebista, że nie zwracałam uwagi ani na zdjęcie ani na opis.

P.S. Ale co by musiało być w tym opisie, żebyś do faceta, który nie ma zdjęcia napisała?

O tak i załóż wtedy swój własny temat może coś się wtedy wydarzy...znam z autopsji.

Szczerze, jak jeszcze były czaty randkowe to nie było na początku ważne zdjęcie.
Liczyło się to jak z daną osobą się pisze.
Z rozwojem portali randkowych jestem za tym, że najpierw zdjęcie(oczywiście prawdziwe bez retuszu i teraźniejsze) a potem opis i ewentualnie wiadomość.

Jeśli znajomość ma się zacząć od Internetu to ciężko nie być świadomym, że ze zdjęciami można zdziałać cuda.

Moim zdaniem zdjęcia powinny przyciągać uwagę a niekoniecznie być wyrocznią do oceniania kogoś. To zasadnicza różnica.
Nie ma co się oszukiwać ani naginać rzeczywistości - wygląd jest istotny, bo odbieramy wrażenia za pomocą oczu. Zwracanie uwagi na wygląd nie oznacza od razu, że kogoś nalezy postrzegać przez pryzmat aparycji.
Poza tym, na wielu portalach, przynajmniej na S., jest tak, że trzeba kliknąć w profil, żeby zobaczyć co w nim jest. Inaczej, nie da się zobaczyć tego, co jest w opisie.  Swego czasu, jak miałem tam konto, to bywały sytuacje, kiedy zdjęcie ewidentnie przyciągało uwagę, ale potem już się odechciewało dalszego kontaktu, jak w opisie nie było nic. Zdarzały się też sytuacje odwrotne, kiedy fotka nie powalała, ale opis był tak ciekawy(niekoniecznie długi), żę aż się chciało napisać

Mając kiedyś konto na S., dostałem pare razy wiadomości pod dziewczyn bez zdjęcia. Mogłem oczywiście odpisać, bo na pewno jedna z nich miała w opisie kilka ciekawych rzeczy, ale skoro ja odważyłęm się dodać fotkę, to dlaczego mam nie wymagać tego od drugiej strony? NIEZALEŻNE od intencji drugiej strony.

Dzięki LM ale pytanie co miałaś w opisie? Bo jeżeli to że szukasz związku to dziwne że pisali panowie szukający kochanki.
Ps. Doszukiwalab się paru innych powodów nieujawniania wizerunku nie tylko bzykanie bez zobowiązań:)

Jak to portal randkowy nawiązujesz znajomości by się spotkać. Jeśli Pan by niczym mnie nie odstraszył można się obejrzeć w realu. A nawet powinno.
Natomiast w opozycji tego co napisała Lody Miętowe.
Niedawno na forum pisała Pani co dała zdjęcie na Badoo chyba i natychmiast zgłosili się żonaci sąsiedzi że by się zabawili .:) Bo ją poznali. A portal lokalizuje ludzi blisko.
Ok. Bagiennik. Może dziewczyna była tchórzem bo nie dała fotki. Są może to Ty stchórzyłes bo bałeś się że odpowiadającą ci dziewczyna będzie brzydka bo gdybyś miał pewność że jest ładna napisałbyś?

W dzisiejszych czasach zatarła się granica pomiędzy "hejtowaniem" a "krytyką", najbardziej jest to widoczne w komentowaniu show-biznesu.
Tam nawet jak coś skomentujesz , ale nie po myśli celebryty to zaraz celebryta pisze o fali hejtu.

Wiadomo, że są różni ludzie, ale jeżeli ktoś jest mega przewrażliwiony na swoim punkcie to nie powinien uczestniczyć w świecie wirtualnym.
Nie powinien dawać swoich zdjęć na portale społeczne a tym bardziej na portale randkowe.
Żeby nie było jestem przeciwna hejtowaniu.
Jak dla mnie tacy prawdzi hejterzy w Internecie to tak naprawdę bardzo zakompleksieni ludzie w realnym życiu.

P.S. W życiu nie napisałam do żadnego faceta, że mi się nie podoba z wyglądu, albo że jest brzydki, gruby itp.
Nie odważyłam się na taki krok.

Można się tego nauczyć, choć bywa niełatwo i zwykle jest to dłuższy proces.

Nie nazwałabym tego pechem, bo jeśli sytuacja się powtarza, to musi być jakaś tego przyczyna. Wtedy warto zrobić wszystko, aby się do niej dokopać.

No widzisz, koleżance nawet uroda nie pomaga, bo ma taki charakter i nastawienie, którym odstrasza potencjalnych kandydatów na partnerów. Tak szczerze, to nie widzę powodu, dla którego ktokolwiek miałby chcieć wejść w związek z kimś, kto jest trudny we współżyciu, a na domiar złego jest skupionym na sobie egocentrykiem? Jednym słowem sama sobie robi krzywdę.
Tu już jest do wykonania praca nad sobą, ale można jej nie podjąć i nadal pogrążać się czekając z utęsknieniem na swojego księcia z bajki, który nie zważając na nic zabije smoka, pokona wszelkie przeszkody, byleby dostać się do serca swojej wybranki. Niestety w życiu to tak nie działa.

Elu, nigdy w ten sposób nie myślałam o opisywaniu się, a brzmi to przekonująco.
Mnie, gdy rozmówca był ciekawy i rozmawiał normalnie, zdarzało się dawać szansę pomimo niezbyt korzystnego zdjęcia. Zgadzam się, że fotografia nie zawsze wiernie oddaje wygląd, a poza tym w bezpośrednim kontakcie dochodzi jeszcze mnóstwo innych rzeczy. Jeden facet tak fajnie mrużył oczy, gdy się uśmiechał, inny, chociaż nie powalał urodą, miał przepiękne oczy. Już o tym pisałam, że czasami odrzuci mnie z byle powodu i nic na to nie poradzę, ale nie trzymam się odgórnych założeń co do wyglądu. A jak już mnie ktoś zupełnie ujmie, to wszystko jest w nim piękne, bo jego.
Gdy mnie faceci pytają, mówię im, że z jakichś powodów mi nie odpowiadają, ale staram się robić to w sposób nieraniący. Mocno w szczegóły nie ma co się zagłębiać, najczęściej mówię po prostu, że poszukuję kogoś innego. Jednemu napisałam, że jest "trochę starszym panem" i nie obraził się, dodałam zresztą, że miło spędziłam z nim czas, bo była to prawda.
Nie umawiam się już "w ciemno", bez rozmowy i zorientowania się, że nie mam do czynienia z jakimś burakiem. Jakość rozmowy jest dla mnie ważniejsza niż zdjęcie.

Olinko Robię co mogę, jeśli chodzi o pracę nad sobą, ale jak napisałaś, nie od razu Kraków zbudowano. Emocje emocjami, a ważne też w tym wszystkim, aby myśleć. Kopię mozolnie Myślę nad skorzystaniem z pomocy w kopaniu i poczyniłam pierwsze kroki w tym kierunku. Mam dosyć kręcenia się w kółko, a widzę, że sama nie odkręcę, choćbym tony poradników przeczytała, setki filmików na YT obejrzała i zamęczyła na śmierć forumowiczów

Koleżanka ma trudniej niż większość, bo jest osobą z lekką intelektualną dysfunkcją. Ale pewnie dałoby się. Może coś jej podpowiem, gdy już trochę ogarnę siebie.

Dzieki Olinko, za wspierajace słowa. Kopanie jest bardzo interesujące, choć nie zawsze przyjemne.

P.S. Panno, a jednak istnieje konstruktywna krytyka.
Kiedyś nawaliłam w pracy i to kilka razy pod rząd. Przyszła koleżanka, zmyła mi głowę. Było mi nieprzyjemnie jak cholera i wstyd, i przykro, że tak mnie zbeształa jak uczniaka, ale koniec końców - oddała mi przysługę. Gorzej by było, gdyby udawała, że się nic nie stało, aż doszłoby do poważniejszych problemów. Miałam wtedy swoje kłopoty i byłam potężnie roztargniona.

Raz, gdy byłam młodą kozą, starsza koleżanka z pracy powiedziała mi: "Myślisz, że ta X. jest ci życzliwa. Może mniej niż ta Y, co cię ochrzania". Czas pokazał, że miała dużo racji.

Wrażliwość, a nawet przewrażliwienie to również moja przypadłość, ale z tym się da współpracować i nie poddawać się zanadto.
Nie jest to dobry pomysł, bezwolnie nieść się emocjom i tłumaczyć się wysoką wrażliwością. Zamęczyć się można.

Danuta Wawiło (uwielbiałam tę kobietę) tłumaczyła nastolatkom, że zmiany nastrojów i chandry mijają z wiekiem, ale nie w przypadku ludzi wrażliwych. Ona je miewa, ale zamiast smucić się w nieskończoność jak za młodu, przepędza swoje chandry.

Od paru psychologów słyszałam że „konstruktywna krytyka” nie istnieje,

Co sądzicie o tym

„ Jednym z największych nieporozumień, jakimi się nas karmi, jest przekonanie, że krytyka to coś pozytywnego,
co na uczy i pozwala wyciągać wnioski.
Tymczasem, jedynym jej skutkiem jest
stres i wzmocnienie tego, co krytykujemy.

Nieustanne przypominanie sobie tego, czego nie zrobiliśmy w sposób nienaganny, zdecydowanie przeszkadza nam w uczeniu się. Kiedy jako dziecko uczyliśmy się chodzić, zapominaliśmy o tym, co było niewłaściwe, a zapamiętywaliśmy tylko to, co przybliżało nas do celu.
Ci, którzy pamiętają, jakie błędy popełnili, mają skłonność do powielania ich. Jeżeli ktoś opanowuje lekcje w atmosferze wytykania błędów, to udaje się mu to mimo takiej atmosfery, a nie dzięki niej.

Często jestem pytany o wartość tzw.
„konstruktywnej krytyki”.

Nie posiada ona żadnej wartości.

Za takim określeniem kryje się po prostu chęć usprawiedliwienia swojej skłonności do wygłaszania krytycznych ocen.

Motywacją wytykania komuś błędów jest raczej chęć „zdołowania” człowieka, niż autentyczne pragnienie pomocy. Jeżeli chcemy rzeczywiście pomóc danej osobie, powinniśmy wskazywać na jej sukcesy i uczyć ją sposobów ich osiągania.

Obecnie istnieje wysoka specjalizacja w tzw. analizie krytycznej, chociaż rzadko można znaleźć w tej dziedzinie biegłego praktyka. O ile krytyka wygląda w ten sposób:
„Nie, nie! Tak jest źle! Zrób to tak, głupku!”,
o tyle proces analizy krytycznej przebiega zwykle następująco:
„To co robisz nie przynosi takich rezultatów, jakich oczekujesz, osiągniesz je w ten sposób.”
Założeniem analizy krytycznej jest rozpoznawanie niedociągnięć i wydawanie zaleceń bez oceny, ale osoba o niskim poczuciu własnej wartości nawet pozytywną analizę krytyczną potraktuje jako negatywną krytykę, skierowaną do niej osobiście, co wywoła u niej napięcie.

Z mojego doświadczenia wynika, że reakcja na krytykę jest podstawowym czynnikiem wywołującym astmę, alergie, przeziębienia, bóle głowy i – prawdopodobnie z tego powodu, że usztywnia myślenie – artretyzm.

Odwracanie i przeplatanie

Niektórzy ludzie są tak bardzo przyzwyczajeni do stałego krytykowania, że nie znają żadnego innego sposobu niesienia pomocy we wprowadzaniu zmian u siebie i innych. Jeżeli jesteś jedną z takich osób, nie czuj się gorszy, ponieważ reprezentujesz większość.
Moja rada dla Ciebie jest następująca:
krytykuj, jeżeli już musisz, ale rób to inaczej.

Odwracanie
Chodzi o odwrócenie zwykłego wzorca krytyki, który polega na tym, że najpierw zwracamy uwagę na coś dobrego, a następnie oferujemy krytykę.
Na przykład: „Namalowałeś piękny obraz, ale niebo jest zbyt czerwone”. Zdecydowanie lepszy efekt osiąga się wówczas, kiedy odwrócimy kolejność i powiemy: „Sądzę, że to niebo jest zbyt czerwone, ale obraz jest piękny”.

Odwrócenia takiego dokonujemy po to, by wypowiedź kończyła się komplementem, ponieważ w kategoriach napięcia i odprężenia komplement neutralizuje skutki krytyki, zwłaszcza w ciele mówiącego, ale w znacznym stopniu także w ciele słuchacza, toteż staje się on bardziej otwarty na pomoc.

Przeplatanie

Tu procedura jest podobna do poprzedniej, lecz różni się od niej tym, że zaczynamy od komplementu, następnie krytykujemy i kończymy również komplementem.
Na przykład: „To piękny obraz, choć niebo jest zbyt czerwone, ale bardzo mi się podoba, jak namalowałeś fale,” Takie podejście, oprócz pomocy w uwolnieniu stresu, pozwoli rozmówcy przyjąć krytykę w sposób bardziej zrelaksowany i z większą chęcią wprowadzenia zmiany.

Źródło: “Szaman miejski” Serge Kahili King

Tak łatwo powiedzieć, „nie brać do siebie”
Ludzie są różni...
nawet psychopaci(nie mordercy)
są potrzebni do konkretnych zawodów,
i w nich się sprawdzają, bo do tego trzeba mieć odpowiednie cechy charakteru, i osoba nie psychopata w tym zawodzie się nie za bardzo sprawdzi.

Mówią że ktoś kto nie przepracował swoich traum/problemów nie powinien wchodzić
w związek?
Po pierwsze NIGDY nie przepracujemy całkowicie swoich traum,
po drugie, ludzie z ciężkim charakterem bywają w związkach.

Uuuuuch, jaka jestem zła! Długi post napisałam i przepadł.

Spróbuję w skrócie:

- Niektóre książki, zwłaszcza nieprzygotowanemu czytelnikowi mogą wyrządzić więcej szkody niż pożytku. Ta cytowana przez Pannę brzmi jak bełkot, choć jestem w stanie nie interpretować jej zbyt dosłownie i wyłowić, o co chodziło autorowi. Lecę zaraz zobaczyć, kto zacz autor i jakie są o nim opinie.
- Bez krytyki nie ma nauki. Jak uczyłyby się np. dzieci w szkole, gdyby nikt im nie wskazywał błędów i nie podpowiadał, ja np. pisać wypracowania?
- Krytykujący nie zawsze potrafi wyrazić swoją krytykę umiejętnie, nie "siedzi' w głowie krytykowanego, więc robi to jak umie. Czasem mało przyjemnie.
- Oczekiwanie, że świat dostosuje się do nas, jest dość niepoważne, sorrry. Chociaż faaaaajnie by było
- Zwrócmy uwagę na sygnaturkę Bagiennika: będziesz stale cierpieć, jeśli do wszystkiego odnosisz się emocjonalnie. Oprócz emocji mamy jeszcze rozum.
- No i co charakterystyczne dla "mimoz" - to egocentryzm i widzenie tylko czubka własnego nosa, i tylko własnego punktu widzenia. Warto szerzej spojrzeć na sprawy.

- Dodam jeszcze, na marginesie: czasami trzeba porządnie huknąć, by krytyka była konstruktywna. Ostatnio sporo czytałam i słyszałam o tzw. twardej miłości. A jednak miłości.
- Może i traumy nie znikają, ale można tak nad nimi popracować, by nie rządziły naszym życiem.

A żeby nie było - mimozowatość nie jest mi obca, ani obrażalstwo. Na szczęście szybko mi przechodzi, a odkąd nauczyłam się odrobiny SAMOKRYTYCYZMU - żyje mi się lepiej. Mimozom świat się wali przy najmniejszej krytyce.
Wielu ludziom krytyka myli się z tzw. dowalaniem.

Dziewczyny, a co sądzicie o tym jak dziecko ma ze wszystkich przedmiotów tylko 5, ze niby wszystkim się super interesuje?
I biologia, geografia, i matematyka, polskim, i chemia i fizyką, i historią itd.
Słyszałam ze nie ma tak że jeden człowiek ze wszystkich przedmiotów jest super/wszystkie przedmioty go interesują.
Nawet w którymś z wykładów Tatiana Mitkowa o tym zjawisku wspominała.

Albo o studiowaniu czegoś żeby pokazać innym, ze wyglądu na prestiżowy zawód,
albo dla rodziców.
A później jak się skończy studia, to jest się słabym w tym zawodzie, nie jest się w tym zawodzie szczęśliwym - spełnionym
(co bardzo wpływa na nasz stan psychiczny, stosunki międzyludzkie)
bo robiło się to dla rodziców, albo dlatego  dla prestiżowego zawodu?

Co o tym sądzicie?

Foggy, a Ty tu przychodzisz żeby tylko krytykować kobiety, zamiast napisać coś miłego, dodającego otuchy, to nie jest tak że prawie zawsze problem tkwi w kobiecie,
A Ty to prawie zawsze na to wskazujesz,
może napisz coś szczerze o sobie, wtedy
my ocenimy?

Spójrz np na Piegusię i nie tylko - ona jest szczera, autentyczna, wyraża swoją opinię, czasami zdarza się jej być krytyczna, ale ona również przyznaje się, pisze o swoich „demonach” jest autentyczna, i wtedy taka odoba jest autentyczna, a nie ktoś kto nie pisze o sobie prawie nic o swoich „niedociągnięciach”a tylko u kogoś coś krytykuje, taką osobę nie odbieram wiarygodnie, jako szczerą, obiektywną.

"Gdyby konstruktywna krytyka nie istniała, nie mielibyśmy możliwości zwrócenia drugiej osobie uwagi na coś, co dla jej dobra, należałoby skorygować. Są bowiem zachowania lub cechy, z których nie zdajemy sobie sprawy, a wtedy spojrzenie z boku bywa cenne, a czasem wręcz bezcenne. Tu chodzi głównie o sposób w jaki to robimy i cel, czyli intencje."
                                                  ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

trafiłam na ten wątek i odniosę się Olinko do fragmentu Twojej wypowiedzi  , gdyż skłaniam się do opcji że konstruktywna krytyka nie istnieje i nie zgodzę się z Tobą że to brak możliwości pomocy drugiej osobie, w takim przypadku jak opisujesz, to jednak Twoje zdanie, Twoja ocena że coś należy korygować , Twoja  niezgoda na czyjąś inność ( oczywiście w dobrym celu ) Twój brak akceptacji danej osoby. Z moich obserwacji wynika że często bierze się ta  chęć pomocy , poprawienia kogoś,  z mniemania że ma się lepszy, właściwszy pomysł na życie, jeśli ktoś sam zwraca się do nas o radę i zdanie o swoim zachowaniu to ok, wtedy mówimy co myślimy bez względu na intencje bo dano nam prawo do tego, ja chciałabym żeby ludzie zadali mi pytanie dlaczego tak postąpiłam, co mną kierowało, jak się z tym czuję a nie oceniali i wyliczali co mogłam inaczej, jestem zwolennikiem zauważania, usłyszenia, rozmowy, niekoniecznie nauczania, naprawiania Jeśli chodzi o dzieci to wyznaję wychowanie dobrym przykładem, wytłumaczeniem czemu się tak postąpiło, powstrzymaniem od oceny dziecka, opisaniem tego co widzę np: jak tu w Twoim pokoju czysto, ubrania poukładane, zabawki posprzątane tak się czuję u ciebie przytulnie i dobrze......Uczyć dzieci to nie znaczy krytykować to co zrobiły...... ale zauważać to co zrobiły, jak zrobiły i jakie się ma z tym związane odczucie, to bardzo trudne szczególnie dla nauczycieli   bez skali ocen, jakiś szablonów, ram, to oni poczuli by się pogubieni.... Takie postępowanie z dziećmi to nie tylko mój wymysł są o tym książki, które utwierdziły mnie w tym że nie sama  tak myślę

najpierw musiałybyście zdefiniować słowo- krytyka.

bo moze co innego macie na myśli.

jesli krytyka to pokazywanie komuś, jak prawidłowo powinno wygladać np życie w zwiążku- to bez ważnej odpowiedzi na pytanie, czego się od tej relacji oczekuje, bez sensu jest wyrzucanie z siebie porad jak karabin maszynowy.

całe szczęście na tym forum nie jest to aż tak popularne jak na innych,
natomiast jeżeli ktoś przychodzi tu z problemem i czyta to setki osób, ludzie dzielą się podobnymi lub zauważaja w zachowaniu takiej osoby sprzeczności- to wg mnie jest to pożyteczna krytyka i coś wnosi.
Nie każda opinia się przyda, ale czasami też warto wyjść poza własne doświadczenie, a autora o coś dopytać.
Czasem niestety w myśleniu autora sprzeczności aż biją po oczach niestety.
czasem trzeba czasu, by coś więcej dostrzec.

I odwagi ze strony piszącego, by swoje myśli  czy cele ujawnić.

co do emocji to można je kontrolować w klatce i tam głodzić, albo kontrolować na wyznaczonym terenie i dać im pobiegać
czasami wyznaczają nam kierunek.

No, dobra, ale nie bądźmy też nadmiernie krytyczni wobec krytukujących, bo nie każdy posiadł wiedzę, jak krytykować właściwie.
Moja mama krytykuje tak, że mam się ochotę powiesić, ale wiem, że źle nie chce. Nieraz mnie denerwuje, nieraz sprawia mi przykrość, ale po namyśle udaje mi się to przefiltrować. Pomaga mi ta odrobina wiedzy, którą wyniosłam z niegdysiejszej psychoterapii, bo kiedyś reagowałam samymi emocjami.
Ela bardzo fajnie napisała o emocjach. Nie ma co ich trzymać w klatce, ale anarchia niewskazana

Właśnie w tym cały sęk, aby ta krytyka była prowadzona w odpowiedni sposób. Grunt, aby miała mobilizujący charakter a nie deprymujący. Nie każdy to niestety potrafi a dla dwóch różnych osób ta sama krytyka może inaczej wyglądać. W podanym przez Ciebie przykładzie w drugim przypadku zapewne i tak większość ludzi z chęcią weźmie udział w zajęciach. W pierwszym natomiast mogą się znależć tacy, których osobista krytyka nie dotknie.

Problem w tym, że dla każdej osoby może przecież inaczej brzmieć, prawda? Dlatego, im się osoby mniej znają tym bardziej trzeba uważać. Nie mam pojęcia, co się działo na tych zajęciach z tańca, ale z założenia raczej nie są to lekkie ćwiczenia, wręcz wymagające. Zatem, jeśli ktoś narzeka na krytykę, płynącą od strony prowadzącego, to mogę powiedzieć, że istnieje 50 na 50 % szans, że prowadzący taką krytykę stosuje słusznie. Chyba, że mamy od razu do czynienia z chamstwem...
Powtórzę to po raz kolejny: nie mylmy konstruktywnej krytyki czy może rady/sugestii z chamstwem.

Rozumiem co chcesz przekazać, ale mimo wszystko pozostanę przy własnym zdaniu. Swoje wychowanie oparłam na budowaniu u dziecka poczucia własnej wartości i odnoszę wrażenie, że to mi się bardzo udało, ale to nie było bezkrytyczne spojrzenie na syna, bo kiedy widziałam, że coś warto skorygować, to o tym mówiłam, przy czym w taki sposób, aby wyczuwał moje dobre intencje i nie czuł się krytykowany - to naprawdę da się zrobić. Trochę trudno mi to opisać, ale to się dzieje na przykład wówczas, kiedy wraz z tym idzie wzmocnienie, zauważenie, że dziecko się postarało plus wskazanie, że dostrzegasz jednak drobne błędy, których usunięcie pozwoli osiągnąć lepszy efekt. Potem w parze z tym szła realna pomoc. To jest także forma motywacji, przy czym tutaj koniecznie musisz być dla dziecka autorytetem. 
Oczywiście krytyka nie służy ocenie dziecka, ale ukazaniu co jest nie tak w jego zachowaniu czy postawie - wbrew pozorom to jest ogromna różnica. Można na przykład powiedzieć, że dziecko jest bałaganiarzem albo jest niedobre, ale można "popatrz jaki tu bałagan, byłoby nam wszystkim przyjemniej, gdybyś tu posprzątał" lub "sądzę, że dla Krzysia nie było miłe, kiedy nasypałeś mu piasku do oczu, proszę, abyś nie robił tego więcej".

Przykład z tańcem jest świetny. Sama uczę się go od kilku lat, nawet przed chwilą wróciłam z kolejnych warsztatów. Nie wyobrażam sobie nauczyć się techniki bez komentarzy korygujących błędy. Ważny jest jedynie sposób w jaki się to robi. Cóż mi z tego, że ktoś będzie mnie chwalił, jeśli nie wskaże co mogę poprawić, bo jest do poprawienia. Błędy powielane się utrwalają.

Nie mam też problemu z krytyką skierowaną w moją stronę, jeśli jest ona słuszna i nie służy wyłącznie temu, aby mnie zranić czy też moim kosztem samemu sobie poprawić samopoczucie. Uważam przy tym, że jestem dorosła, a dojrzałość polega między innymi na tym, aby pewne rzeczy umieć od siebie odróżnić, jak również przyjmować konstruktywną (będę się upierać, że ona istnieje) krytykę, wyciągać wnioski, nawet jeśli nie wszystko od razu wydaje się łatwe do przyjęcia, za to z czasem może zaprocentować.
Oczywiście to jest moje osobiste zdanie .

Powiem szczerze i otwarcie, że ten tekst, o którym wspomniała Ela (o tym kuperku) nie wydaje mi się w żaden sposób obraźliwy. Pod warunkiem, żę przybiera odpowiednią formę i styl. Trzeba to usłyszeć, aby się przekonać.
Jeśli owa krytyka ma się przejawiać w wychowaniu dzieci a efekt jest taki, jak Olinka przedstawiała na przykładzie swojego syna gdzieś indziej (wybacz Olinko, ale przykład dość jaskrawy ), to nic tylko naśladować taką taktykę

Dokładnie :-)
Odbiorca kształtuje komunikat.
Możesz mieć najlepsze intencje, ważyć każde słowo, być mistrzem dyplomacji a jak trafisz na kogoś nadwrażliwego, niekoniecznie chodzi o stałą cechę, ale np. dyspozycję w danej chwili/czasie, to i tak odbierze Twoje słowa jak krytykę złośliwą.

Magda ma rację, tylko następny problem, jaki się pojawia to rosnąca lawinowo liczba osób, które będą coraz bardziej przewrażliwione na swoim punkcie. Obrażają się one wtedy na każde słowo, skierowane do nich, które nie jest zwykłą pochwałą.

No, cóż... nawet ludzie w miarę rozsądni miewają swoje słabe punkty. Ja na przykład mam, choć uważam się, owszem, za w miarę rozsądną. Tylko ludzie dookoła tego nie wiedzą, bo i skąd? Trzeba brać poprawkę i na krytykujących, i na krytykowanych.
Ja na przykład okrrrropnie nie lubię, gdy mi się mówi, co mam robić, jak czuć. Owszem, można mi pokazać różne możliwości, ale gdy ktoś autorytatywnie stwierdza, że mam postępować tak czy siak, albo "lepiej wie", co JA czuję, to potrafię ugryźć i wiem, że czasami bywam w tym zbyt impulsywna.
Nie zapomnę sprzeczki z dziewczynami na wątku, gdzie napisałam, że syn chce zapracować na swoje wydatki przy zbiorze malin, a że był jeszcze za młody i za mały na samodzielne zarobkowanie, wybieram się na plantację razem z nim.
Oj, miałam za to krytyki co niemiara! Czułam się potraktowana jak niespełna rozumu, jakaś kretynka. A jednak uważam, że nie zrobiłam nic złego i dziś postąpiłabym identycznie.

Było mi jednak wtedy diabelnie przykro.

Ale wiecie... W sumie to nasz problem, co zrobimy z krytyką. Można uznać, że coś w tej krytyce jest, i z niej skorzystać jak z informacji. Można też stwierdzić: "Jestem innego zdania" i zrobić swoje. A można się wkurzać, tupać nogami i płakać w kącie.

Można jeszcze - dopisuję po edycji, bo mi właśnie przyszło na myśl - podejść tak: jeśli krytyka ma jakiś sens, to może warto się nad tym zastanowić, skorzystać z niej. A jeśli jest czystą złośliwością - to po co się, kurrrna, przejmować jakimś palantem?

Sorki, że tak się rozgadałam, ale przychodzą mi do głowy kolejne spostrzeżenia.
Są obszary, gdzie czuję się mocna i dobra - w tych obszarach nie ruszy mnie żadna krytyka, bo wiem swoje. W innych czuję się niepewnie i łatwo mnie zbić z tropu.
Panno, zastanów się nad tym. Nasza reakcja na krytykę jest odbiciem tego, co sami o sobie "myślimy" (w cudzysłowie, bo tu bardziej o odczucia chodzi niż o świadome myślenie).

To do Panny z Kapeluszem było.

Doskonale pamiętam tę sytuację aczkolwiek nie jestem pewna jednego, dlatego dopytam: czy Ty wtedy prosiłaś o radę w kwestii pracy swojego Syna czy po prostu ot tak ( jak masz w zwyczaju) poinformowałaś co w danym momencie się w Twoim życiu dzieje?

Piegusiu zgadza się, ale skąd to się wzięło?

Może ta osoba była bardzo często krytykowana(często niby dla jej dobra) wyśmiewana, odrzucana z jakiegoś powodu, może przepracowała to, może nie?
ale i tak do końca naszych problemów/traum nie przepracujemy.

Piegus Czapki z głów za tą wypowiedź, poważnie Więcej takich pozytywnych tonów w życiu niech to każdy doświadczy

Szczególnie ten fragment:

Dokładnie. Tak jak powiedział to mój ulubiony mnich ( nie tylko mój).
Z tą kupą gnoju, którą z różnych powodów dostałeś od życia trzeba coś zrobić, a najlepiej zamienić ją na nawóz. Zakopać w ogródku, żeby wyrosły na nim piękne kwiaty.
To chyba najlepszy sposób, chociaż jeden ma małe gówienko, a inny całą stertę.