Dylemat Nie-takiej-już-młodej.. Czyli rzeczywistość kontra teoria.. - Netkobiety.pl

Bagienni, Ty nie rozumiesz kobiet,
bo nie jesteś po takich „ przejsciach” rozczarowaniach, jak „one”

Nie, Ciebie bym na pewno nie wysłała
z kwitkiem, bo Ty jesteś „wyjątkowy”

Takie pytania na samym początku to faktycznie obcesowe zachowanie i pokazujące, że pytającemu brak wyczucia. Nigdy tak nie zaczynałem. Nie miałbym nawet śmiałości.

No chyba że jest się na naszym forum, wtedy można mieć bardziej  osobiste informacje o człowieku.
Ale w kontakcie bezpośrednim mimo wszystko nie wali się na początku tekstów typu "a wiesz, bo co do tego całowania/ długości penisa/ małych cycków" , mimo znajomości tych intymnych szczegółów

Mi się zdarzyło ostatnio kilku takich pod rząd, na portalu

Do niektórych nie dociera kulturalna odmowa.
Do mnie napisał jakiś młody 26 latek proponując spotkanie. Odmówiłam to był zdziwiony że skoro trafia mi się młody facet to powinnam korzystać.
Ręce mi opadły...
Nie rozumiał biedny jak ja mogę nie chcieć, taka okazja

Jakie złośliwości? źle to interpretujesz.
Sam się użalasz cały czas że kobiety zbyt dużo wymagają, że są ostrożne, że maja jakieś  swoje preferencje.
Rozumiem ze Ty uważasz się za idealnego kandydata do związku.

Dla „foggy”również,
kobieta nie powinna mieć prawie w ogóle preferencji, wymagań.
Mam znajomą która te cechy które ja nie akceptuje, ona również,
do tego mężczyzna musi dla niej być dosyć przystojny, wysoki, z bują czupryną.
Ona nie lubi niskich, ani panów z łysiną
I ona to wprost mówi, bez okręcania.

Panno Do użalania to mi akurat daleko, widzę po prostu różnicę między luźnym, normalnym podejściem a wybrzydzaniem i odsiewaniem kogoś po tak krótkim czasie, pod byle pretekstem, gdzie jeszcze się poznać człowieka nie zdążyło. Nigdy się za ideał nie uważam, bo właśnie akceptacja pewnych wad wydaje się być podstawą do stworzenia relacji z drugim człowiekiem. Jeśli ktoś szuka osoby nieskazitelnej, bez żadnych mankamentów, tworząc sobie w głowie jedynie wyobrażenie o ideale, to będzie tak szukał, i szukał, aż się zestarzeje. Kierując się takimi oczekiwaniami jak Ty czy Twoja znajoma, szufladkując ludzi choćby na podstawie wzrostu czy łysiny(!), jeszcze długi czas będziecie pewnie błądzić i odsiewać kolejnych "psycholi" czy "średniaków" w poszukiwaniu swojego księcia. Akurat takie podejście jak Twoje stanowi zapewne zniechęcenie dla facetów, którzy być może chcą dokładnie tego samego, co Ty.
Zatem tu nie o istnienie wymagań się rozchodzi, ale o skalę tych wymagań, kiedy to usilnie próbuje się przypasować napotykane osoby do swojego idealnego wzorca, upychać w ciasne ramki wyobrażeń. Nie daje Ci naprawdę nic do myślenia jedna czy druga opinia innej kobiety w podobnym wieku? Gdzieś błądzisz, tylko sama musisz sobie odpowiedzieć na pytanie gdzie, skoro tyle razy już nie dawałaś żadnemu facetowi szansy.
Czy to świadczy o tym, że każdy napotkany facet jest beznadziejny?

Tonia Taki żart Oczywiście, że to spora różnica, choć w drugą stronę bywa niezauważalna

Chyba nikt tutaj  nie twierdził, że są.

Nie są święci, ale co to dla Ciebie, Panno z Kapeluszem, zmienia?
Każdy ma prawo odrzucać innych z sobie tylko znanych powodów, ale warto przy tym brać pod uwagę, że to niesie za sobą określone konsekwencje. W tym miejscu pojawia się pytanie czy jesteśmy w stanie je zaakceptować, przyjmując, że jest to nasz świadomy wybór, czy jednak pojawia się brak uznania dla tego faktu.

Niby „otóż właśnie”

Ale jakoś cały czas podkreślasz
tylko kobiecą wybredność
Chciałam tylko skorygować

Każdy musi sobie sam odpowiedzieć na pytanie, czy płeć przeciwna jest mu w życiu do czegoś potrzebna. Jeśli stwierdzi, że nie, ale nie wynika to z lęku lub silnej niechęci, to będzie mu się dobrze żyło.

Czasem wysokie wymagania stawiamy po to, żeby jednak nikogo nie znaleźć.

Obecnie nic mnie bardziej nie zniechęca do facetów jak to forum.

Niczego negatywnego nie miałam na myśli. Odniosłam się tak ogólnie. Do wchodzenia w bliskie związki też zniechęca, podobnie jak samo życie. Z wiekiem chyba tylko w tę stronę będzie się to rozwijać. Ale to nic złego, jeśli ktoś naprawdę chce być sam.

Do jednego typu nie należą, ale wszystkie one są niepociągające.

Elu, typ zwyczajny, czyli wierny, zabawny, konkretny... (tu cała lista innych cech) i nieistniejący Musiałby mieć dużo wykluczających się cech. Ale chyba po prostu wymyślam Nie jest mi przykro z tego powodu, bo lubię mieć spokój.

Ha, nic o mnie nie wiesz, zdania ze mną nie zamieniłas a już mnie oceniłas. I to oceniłaś błędnie. Duża zatem szansa, że innych panów też błednie oceniasz.

Mogłabym to samo o Tobie powiedzieć.

Chłopaki, nie chce się z Wami kłócić,
nie lubię die kłócić, wiem ze mam w sobie parę rzeczy nad którymi powinnam popracować, paniczny strach,
a dlaczego tak bardzo się boje?
Bo nie chce znów cierpieć,
zostać wykorzystana,
żeby tylko się mną zabawiono.
I jak ewidentnie czuje ze coś nie gra,
a uwierzcie mi jest dużo mężczyzn,
którzy nie biorą na poważnie kobiet,
mają gdzieś ich uczucia.
Ja nie mam złych zamiarów wobec mężczyzn, jestem w stanie bardzo kochać,
dać im wiele ciepła.
Tak bardzo bym chciała, a jednak bardzo wręcz panicznie się boję.

Trochę wcześniej pisałam Wam że tak niedawno, będąc na portalu pewien pan jako pierwszą wiadomość napisał mi ze
„ że co ja całe życie robiłam, gdzie byłam ??!!
że nie miałam męża, nie mam dzieci?!
że obserwował moj profil, i ze jestem jak „mimoza” „ i że mimoza to taka dziwna roślinka, ze jak się ja dotknie, to zamyka się chowa się, ze niby chcę, a jednak nie.
Bardzo mnie to zabolało,
bo może trochę w tym prawdy?
Nie wiem, stwierdził to po zdjęciach, krótkim wpisie? - widać  ten strach?
miałam parę zdjęć, i krótki opis.
Ale żeby tak kobiecie pisać już w pierwszej wiadomości, to nie sądzicie że jest
to nieładnie? brak taktu?
Byłam bardzo zszokowana, tym bardziej
że tak od razu bez skrupułów tak mi dowalił.

Mam tak samo

Wzruszyłem się tą diagnozą

"...Czasami człowiek musi. Inaczej się udusi..." sobie poutyskiwać

Jakiś frustrat, ale odbijając mu piłeczkę, co z nim było nie tak, że wylądował na portalu... Nie ma co się oszukiwać, atrakcyjnych ludzi tam nie ma.

Akurat na tym powyższym przykładzie widać, że Panna po prostu za bardzo się wszystkim przejmuje, zbyt dosłownie bierze wszystko do siebie, dlatego jest taka przewrażliwiona. Akurat mimoza jest prędzej odniesieniem do delikatności a nie jakiejś negatywnej cechy i to najprędzej facet miał na myśli, tylko źle mu to wyszło.

Trochę więcej dystansu do siebie nie zaszkodzi.

Mam zadawnione skłonności do nadwrażliwych reakcji, ale pomagają przemyślenia i niebranie wszystkiego jako atak na siebie. To bywa trudne, czasem potrzeba mi chwili, by ochłonąć i nie reagować automatycznie.
Z ostatnim facetem miałam taką sytuację, że zamiast zachowywać się tak, jak przywykłam, spróbowałam inaczej i okazało się, że to dobra droga. Po prostu pogadałam, powiedzialam otwarcie, że owszem bardzo chciałabym, żeby ktoś mnie wreszcie przytulił, ale - "nie poganiaj mnie, bo stracę oddech" I nie było żadnego problemu. Oczywiście nie z każdym taka strategia skutkuje, ale zanim wytoczy się działa albo zwieje w podskokach, można spróbować się dogadać.
Ten pan okazał się ostatecznie niewłaściwy, ale czegoś ważnego się nauczyłam. Parę fajnych wspomnień też zostało, jak na przykład zeszłoroczne walentynki

Czuję podobnie, choć jeszcze sporo mam do nadrobienia. Sądzę jednak, że jestem na dobrej drodze.
Nie szukając akceptacji za wszelką cenę, nie robiąc tragedii z niepowodzeń, mamy większy luz w kontakcie z drugim człowiekiem, odważniej wychodzimy innym naprzeciw, ale też mniej nas przerażają porażki.
Ważną kwestię poruszyłaś, jeśli chodzi o nieakceptowanie nieodpowiednich zachowań.
W ostatniej relacji za długo zwlekałam i wahałam się, chciałam jeszcze sprawdzić i przekonać się, że naprawdę się nie mylę. A czas tylko potwierdził, że miałam słuszne obawy.
No, cóż... dostałam sporo fajnych emocji i doświadczeń, co trochę mnie w tej relacji trzymało I czegoś się o sobie dowiedziałam.
Na przykład - a propos realnych i teoretycznych oczekiwań - wiem,że potrzebny mi facet z poczuciem humoru, ciepłem, pogodą ducha i pewną mądrością. Wiem, na przykład, że toleruję palenie papierosów, ale nie zniosę karania cichymi dniami, jak to uwielbiał robić były mąż. Wiem, że ogromnie zależy mi na komunikacji i bliskości.
Ot, takie przykłady, że wymagania i oczekiwania formułują się "w praniu".
Bez weryfikacji, spotkania z żywym człowiekiem można sobie do śmierci marzyć o cudach na kiju.

Fajnie kiedyś Katarzyna Miller napisała, jak to kiedyś wyobrażała sobie, że chciałaby intelektualistę, a okazało się, że tak naprawdę to jej się "drwale" podobają

naprawdę nie wszystkich warto czytać. jak widzę tu wielu młodszych Panów  lubi skupić się na dokopywaniu kobietom i rzucaniu rękawicy starszym uczestniczkom, niż nawiazaniu kontaktu z młodszymi, co jest dla mnie niezrozumiałe.
Skoro tak wielu szuka towarzyszki na założenie rodziny jak twierdzą, to 30 powinny mieć zapchane konta mailowe, prawda?

Syl, nie bardzo rozumiem, dlaczego uważasz spotkanie na żywo za pobożne życzenie. Że pandemia? Że panowie nawet przed spotkaniem odpadają? No, czasami... A co do pandemii, owszem, są jakieś ograniczenia, ale osobiście mam na nią już całkowicie wywalone. Jak mam zachorować, to zachoruję nawet uważając, a kto wie, czy już nie przechorowałam nawet o tym nie wiedząc, jak całkiem sporo moich znajomych, którym dopiero testy na przeciwciała wykazały, że to było to. Mogę się umówić na spacer po mieście, skoro lokale pozamykane.

Mówiąc o weryfikowaniu nie miałam na myśli spotykania się ze wszystkimi "jak leci". Czasami rzeczywiście nie warto. Chodziło mi raczej o to, że - i sama tak miałam - póki naprawdę nie przetestujemy (w granicach rozsądku) swoich potrzeb i wartości, snujemy często teoretyczne rozważania. Ot, na przykład marzymy o melancholijnym brunecie, a tu nagle okazuje się, że zawojował nas kompletnie blondyn z nieziemskim poczuciem humoru. Warto sobie dać do tego prawo. Dlatego między innymi bardzo nie lubię tej rozpowszechnionej tendencji do szybkiego określania się, deklarowania, oczekiwania fajerwerków od pierwszego wejrzenia. Jeśli jest sporo sympatii i zainteresowania, a nie do końca ma się pewność co do swoich wrażeń, uczuć, to czemu by się nie spotkać jeszcze raz czy dwa dla samego spotkania i miłego spędzenia czasu. A nuż będzie się chciało jeszcze? Prędzej czy później to się wie i pogląd na sprawę się klaruje, a gadanie, że szkoda czasu, nie przemawia do mnie ; miłość cierpliwa jest

Wolę real właśnie za to, że można kogoś spotykać niezobowiązująco i naturalnie, na przykład na spacerach z psem i nikt mi nie "każe" już, natychmiast się określać. Rozmawia się, coś razem robi, a któregoś dnia ktoś robi ten śmielszy krok.
Moja mama opowiada, że nawet nie wie, kiedy jej kolega i przyjaciel, mój ojciec, stał się jej chłopakiem. A raz powiedziała mi taką piękną rzecz: "Bywało różnie, jak w życiu, ale zawsze wiedziałam, że to jest TEN człowiek".

Mi się w realu kontakty nawiązują  bardzo łatwo szczerze mówiąc.  Ale nie pomyslalabym że to jakaś zaleta w poznawaniu człowieka że czegoś  więcej można się o nim dowiedzieć. 
Internet mi coś uswiadamia: mogłabym na spacerze z psem gdybym go miała:) spotkać  jakiegoś Pana którego poglądy na życie kompletnie by mnie odstraszaly jak poglądy niektórych Panów tutaj. A mogłabym im się spodobać fizycznie i byliby slodcy i uroczy.
Tak że ten..real też potrafi być mylący. A zalety ciała i urok osobisty przykrywa  dość długo zwykle niedopasowanie.

Piegusku, miałam na myśli to, o czym napisała Ela. Na żywo też się nikogo do końca nie pozna, nadal dużo kwestii, pewnych różnic pozostaje w ukryciu, celowo lub nie. Ogromnym plusem takiego spotkania jest to, że można ocenić, czy się sobie fizycznie podobamy, czy pojawiła się tzw. chemia. A reszta to nadal wielka niewiadoma

Był po rozwodzie z tego co napisał
w profilu, jak to oczywiście prawda,
bo różnie bywa...
I był dzieciaty.

Moja kuzynka znalazła np na sympatii
parę lat temu swojego obecnego partnera,
z którym jest do dziś, i mają dziecko.

Niestety dużo mężczyzn na tych portalach to ludzie którzy nie wiedzą chyba czego chcą, co szukaja, albo zepsuci którzy szukaja przygód, bo po co mu kobieta na stałe,
albo żonaci szukający odskoczni,
albo wybredne wyrachowane typy.

Elu, widzisz i zapadła cisza, żaden nie odpowiedział Ci na to pytanie,
ale ja Ci odpowiem.
Bo co niektórzy panowie chcą pokazać
że to kobiety wina, a oni tacy święci, cudowni,
ale prawda wyglada trochę inaczej,
często faceci są wybredni,
przekalkulowali sobie co im się opłaca, czasami by mieć jakieś korzysci z kobiety,
bywają materialistyczni, rzadko się o tym mówi, materializm często przypisywany
jest kobietom,
ale to nieprawda że tylko kobiety bywają materialistyczne.
Najwygodniej jest obrócić kota ogonem,
i wmówić kobiecie ze to jej wina
że jest sama, bo wybredna,
zaś sami są wybredni.

Podam przykład,

Mam znajomą, zadbana 45lat, atrakcyjna, (obecne zadbane 40+ kobiety,
to nie te same z dawnych lat kobiety 40+)
I do niej ciągną, mężczyźni którzy lecą
na materializm, żeby mieć jakies
korzysci z kobiety,
takich bardzo często przyciaga.
Tacy materialistyczni faceci, interesują się tylko kobietami „bogatymi”
z bardzo dobrą pozycją, z możliwością  korzyści,
i do nich są bardzo Gentelmenami,
a kobiety z normalną pozycją,
nie „bogate” ich za bardzo nie interesują.

Zgadzam się z tym, co napisała Ela. Szybsze poznawanie ludzi w realu to mit. W dodatku kolejność jest tu niekorzystna i można długo być pod wrażeniem osoby, która do nas nie pasuje.

Coś bym napisała, ale obawiam się, że będę niemiła, więc tylko w skrócie.
Panno, nie przesadzasz z tą krytyką?
Ludzie są różni, na litość boską.

Tylko, widzisz, ja nie o tym. 
Ponadto chyba nie rozumiem po co tak nieustannie podkreślasz jacy to ci INNI nie są źli?