dziwne rozstanie, sprzeczności.

Powiem Wam, że naprawdę nie zważywszy na płeć mamy te same problemy Zacząłem biegać (sport zawsze towarzyszył mi w życiu) mimo, że naprawdę tego nie lubiłem. Dziś mimo, że robię to od 6 tygodni mogę powiedzieć, że już bieganie pokochałem. Przez stres schudłem a przez pamięć mięśniową i to, że zacząłem ćwiczyć dziś już mam sześciopak. Mimo wszystko od siebie radę dam by nie przechodzić na dietę a bardziej racjonalnie się żywić. Przestrzegać pewnych zasad. Wiem bo z wykształcenia (i kilku lat doświadczenia) jestem technikiem żywienia powiedzmy taki kucharz

Maciej masz Instagram? I nie o sześciopak mi chodzi, ale moze i jakis facet nam sie pokaze? Paslawek? Burzowy? Paker?

Panowie sie nie odwaza

Paslawek zupełnie inaczej sie rozmawia gdy ma sie świadomość jak wyglada osoba, która siedzi po drugiej stronie monitora

Promyczku zrobione

Paslawek zupełnie inaczej sie rozmawia gdy ma sie świadomość jak wyglada osoba, która siedzi po drugiej stronie monitora

Promyczku zrobione

Edit

Paslawek, córka ma oczy po Tobie?;)

Witam Szanownych Państwa w sobotni poranek. Piszę, ponieważ wyraźnie przestałam umieć samodzielnie myśleć i panować nad sobą, potrzebuję obiektywnego wsparcia (bądź ustawienia do pionu).

Temat dotyczy, a jakże, faceta.

Pokrótce: ponad rok związku, dość interesującego, bo dwa ogniste charaktery, uparte, rogate - ale podobno zakochane. Dlaczego podobno? A no dlatego, że ktoś to skreślił.

Byliśmy bardzo zgraną parą. Wszyscy mówili, że miłość widać w tym jak na siebie patrzymy. Na imprezach zdarzało nam się siedzieć tylko w swoim towarzystwie i zapomnieć o świecie dookoła.

Kłótnie były od początku. O głupoty, o większe sprawy. Ale zawsze ktoś wyciągnął rękę, udawało się wszystko pozbierać. Mimo, że on nie lubi rozmawiać o problemach, woli od nich uciec, poczekać aż temat się sam rozjedzie. Nie było reguły, raz jedno, raz drugie zaproponowało rozejm. Niemniej, rzadko udawało się jakiś temat po prostu przegadać.

Aż nadszedł styczeń tego roku. Od sylwestra było dużo napięć. Doszło do tego, że byliśmy tak na siebie naszczuci, że ciężko nam było nie odbierać słów drugiej osoby jako ataku. Oczywiście nie było tak cały czas, tego rodzaju napięcia to było powiedzmy 10% całego naszego związku.

Ja chciałam to wyprostować, ułożyć jakoś. Widziałam, że on też stara się żyć ze mną dobrze.

Trzeba sobie powiedzieć, że to od początku nie była łatwa znajomość. On, nieumiejący mówić o uczuciach, długo czułam się przy nim "jest bo jest". Po czym zaczął opowiadać o ślubie, był realny plan wspólnego mieszkania, ustalenia w tej sprawie. Myślałam, że wpadłam w bajkę i będę się w tej bajce taplać do śmierci. Gdy spinaliśmy się ze sobą, oboje staraliśmy się zmienić to co partnera w nas bolało. Nie było łatwo, choć miałam wrażenie, że w tym związku to ja daję więcej. On zawsze był gdzieś tak krok z tyłu. Ja organizowałam wyjścia, ja dawałam prezenty bez okazji, ja przygotowywałam kolacje itp. Trwało to do ww. stycznia.

Kochałam chyba troszkę za bardzo, sama byłam po długim związku z okropnym rozstaniem. Myślałam, że świat się skończył. Ale jak widać istnieje dalej.

On zaś porzucony przez dziewczynkę 10 lat młodszą, maturzystkę, która po prostu znalazła innego. Długo lizał rany zanim trafiliśmy na siebie.

I wracamy do kryzysu. Od lutego zauważyłam, że ma dla mnie mniej czasu. Okej, każdy ma taki moment, faktycznie ludzie mają swoje życie, muszą pomóc w domu czy usiąść do pracy. Zgrało się to z tym, że ja musiałam też poświęcić uwagę swojej pracy, więc z coweekendowych spotkań zrobiły się co dwa tygodnie i jakieś drobne, łapane w tygodniu. Zapewniał, że kocha. Pracę oboje mamy mocno angażującą, dodatkowo on jest przez większą część czasu w delegacji.

Nastał marzec. W dalszym ciągu codziennie dzwonił, długo rozmawialiśmy, padały wyznania miłości. Aż w minioną sobotę, przyjechał z prezentem dla mnie, a następnie kiedy wypomniałam mu ostatniego focha o nic i dwa dni bez odzywania się do mnie - w złości, powiedział mi, że ma mnie dość, denerwuję go, nie będzie tęsknić. I wyszedł. Oczywiście ja w płacz, zatrzymywanie, proszenie, tłumaczenie. Nic. Beton.

Padło dodatkowo, że ma na głowie moje zdrowie i moje finanse, że musi za mnie myśleć. Chodziło o to, że w zeszłym roku podupadłam na zdrowiu, byłam w szpitalu (był przy mnie) i niestety jeszcze się nie wyleczyłam. Oraz o dług na 6 tyś, który odziedziczyłam i spłacam: nie jest łatwo, ale daję sobie radę, zaciskam pasa i nie poprosiłam go o ani złotówkę w związku z tą sprawą.

I tyle. Daj mi spokój, cześć. To była sobota.

W poniedziałek wieczorem napisał: ma moje rzeczy, pewna sprawa, którą załatwialiśmy, jest załatwiona. Mówię, że to super. Wyszła z tego rozmowa na 5 smsów.

Wtorek: odebrał mnie z pracy, sam zaproponował. Oddał wszystkie rzeczy, jakie moje miał. Zapytał jak w pracy. Wysłuchał. Po czym zapytał czy jestem głodna i zabrał na obiad. Było miło i wesoło. Odwiózł do domu.

Zauważyłam wtedy, że ma w portfelu moje zdjęcie. Okej, można o tym zapomnieć. Ale ma też moje zdjęcie na tapecie w telefonie, o tym zapomnieć trudniej.

Co ciekawe, związek na fb wisi dalej i to widzą to znajomi.

Zastanawiające to wszystko, jak na kogoś, kto nie chce mnie widzieć.

Nie odzywał się wcale. W piątek miał urodziny. Wysłałam życzenia w jego stylu. Dostałam podziękowanie.

Wieczorem odezwałam się, czy moglibyśmy się już pogodzić i dalej być razem normalnie. Odpowiedziała mi cisza.

Sokole oko widziało, że był na fb, że odpisywał innym na życzenia itd. Tylko mojego smsa z jednym pytaniem po prostu zignorował.

Drodzy, tak w skrócie wyglądają wydarzenia mojego minionego tygodnia. Wyszła z tego epopeja, dziękuję każdemu, kto przez nią przebrnął.

Powiedzcie mi słówko, jak to widzicie. Czekać, dawać czas, czy przestać chlipać w poduszkę.

Brrr takie zwiazki sa najgorsze, bo wpada sie w dziwne uzaleznienie emocjonalne. Pieknie, namietnie, klotnia, cisza, zgoda i znow pieknie i znow napiecie. To dostarcza adrenaliny i tylko tymczasowego spokoju i to faktycznie przez jakis czas, nawet dwa lata jest pociagajace dla obu stron, ale z czasem zaczyna byc ciezarem - na poczatku dla jednej strony - wtedy druga chlipie, czeka, blaga, uspokaja sie dla niego na jakis czas, ale i pozniej dla Ciebie stanie sie to TOKSYCZNE. Po pierwsze musisz ponyslec o sobie w tym czasie kiedy nie macie ze soba kontaktu: czego dotyczyly te klotnie, co Cie wyciaga z rownowagi, jaki chcualabys stworzyc zwiazek, jak chcialabys byc traktowana. Na pewno nie chcialabys aby mezczyzna, ktoregi kochasz zlał Twojego smsa, ze chcesz aby bylo normalnie..oddal Ci swoje rzeczy, to znaczy ze zrobil juz krok do przodu, zabral Cie na obiad prawdopodbnie po to aby skonczylo sie to milo i lagodnie. Narazie masz czas aby zastanowic sie nad soba, moze dojdziesz do tego ze w takin burzliwtm zwiazku nie bedziesz szczesliwa i gdy sie znowu odezwie powiesz, ze nie chcesz juz wracac (tego Ci zycze). Jesli sie juz nie odezwie - sprawa definitywnie zajonczona- nie pisz, nie dzwon, uszanuj jego decyzje . Nie mozna nikogo zmusic do milosci. Bedzie bolalo jakis czas, ale przestanie i bedziesz szczesliwsza niz kiedykolwiek.

vex napisał/a:

Witam Szanownych Państwa w sobotni poranek. Piszę, ponieważ wyraźnie przestałam umieć samodzielnie myśleć i panować nad sobą, potrzebuję obiektywnego wsparcia (bądź ustawienia do pionu).

Temat dotyczy, a jakże, faceta.

Pokrótce: ponad rok związku, dość interesującego, bo dwa ogniste charaktery, uparte, rogate - ale podobno zakochane. Dlaczego podobno? A no dlatego, że ktoś to skreślił.

Byliśmy bardzo zgraną parą. Wszyscy mówili, że miłość widać w tym jak na siebie patrzymy. Na imprezach zdarzało nam się siedzieć tylko w swoim towarzystwie i zapomnieć o świecie dookoła.

Kłótnie były od początku. O głupoty, o większe sprawy. Ale zawsze ktoś wyciągnął rękę, udawało się wszystko pozbierać. Mimo, że on nie lubi rozmawiać o problemach, woli od nich uciec, poczekać aż temat się sam rozjedzie. Nie było reguły, raz jedno, raz drugie zaproponowało rozejm. Niemniej, rzadko udawało się jakiś temat po prostu przegadać.

Aż nadszedł styczeń tego roku. Od sylwestra było dużo napięć. Doszło do tego, że byliśmy tak na siebie naszczuci, że ciężko nam było nie odbierać słów drugiej osoby jako ataku. Oczywiście nie było tak cały czas, tego rodzaju napięcia to było powiedzmy 10% całego naszego związku.

Ja chciałam to wyprostować, ułożyć jakoś. Widziałam, że on też stara się żyć ze mną dobrze.

Trzeba sobie powiedzieć, że to od początku nie była łatwa znajomość. On, nieumiejący mówić o uczuciach, długo czułam się przy nim "jest bo jest". Po czym zaczął opowiadać o ślubie, był realny plan wspólnego mieszkania, ustalenia w tej sprawie. Myślałam, że wpadłam w bajkę i będę się w tej bajce taplać do śmierci. Gdy spinaliśmy się ze sobą, oboje staraliśmy się zmienić to co partnera w nas bolało. Nie było łatwo, choć miałam wrażenie, że w tym związku to ja daję więcej. On zawsze był gdzieś tak krok z tyłu. Ja organizowałam wyjścia, ja dawałam prezenty bez okazji, ja przygotowywałam kolacje itp. Trwało to do ww. stycznia.

Kochałam chyba troszkę za bardzo, sama byłam po długim związku z okropnym rozstaniem. Myślałam, że świat się skończył. Ale jak widać istnieje dalej.

On zaś porzucony przez dziewczynkę 10 lat młodszą, maturzystkę, która po prostu znalazła innego. Długo lizał rany zanim trafiliśmy na siebie.

I wracamy do kryzysu. Od lutego zauważyłam, że ma dla mnie mniej czasu. Okej, każdy ma taki moment, faktycznie ludzie mają swoje życie, muszą pomóc w domu czy usiąść do pracy. Zgrało się to z tym, że ja musiałam też poświęcić uwagę swojej pracy, więc z coweekendowych spotkań zrobiły się co dwa tygodnie i jakieś drobne, łapane w tygodniu. Zapewniał, że kocha. Pracę oboje mamy mocno angażującą, dodatkowo on jest przez większą część czasu w delegacji.

Nastał marzec. W dalszym ciągu codziennie dzwonił, długo rozmawialiśmy, padały wyznania miłości. Aż w minioną sobotę, przyjechał z prezentem dla mnie, a następnie kiedy wypomniałam mu ostatniego focha o nic i dwa dni bez odzywania się do mnie - w złości, powiedział mi, że ma mnie dość, denerwuję go, nie będzie tęsknić. I wyszedł. Oczywiście ja w płacz, zatrzymywanie, proszenie, tłumaczenie. Nic. Beton.

Padło dodatkowo, że ma na głowie moje zdrowie i moje finanse, że musi za mnie myśleć. Chodziło o to, że w zeszłym roku podupadłam na zdrowiu, byłam w szpitalu (był przy mnie) i niestety jeszcze się nie wyleczyłam. Oraz o dług na 6 tyś, który odziedziczyłam i spłacam: nie jest łatwo, ale daję sobie radę, zaciskam pasa i nie poprosiłam go o ani złotówkę w związku z tą sprawą.

I tyle. Daj mi spokój, cześć. To była sobota.

W poniedziałek wieczorem napisał: ma moje rzeczy, pewna sprawa, którą załatwialiśmy, jest załatwiona. Mówię, że to super. Wyszła z tego rozmowa na 5 smsów.

Wtorek: odebrał mnie z pracy, sam zaproponował. Oddał wszystkie rzeczy, jakie moje miał. Zapytał jak w pracy. Wysłuchał. Po czym zapytał czy jestem głodna i zabrał na obiad. Było miło i wesoło. Odwiózł do domu.

Zauważyłam wtedy, że ma w portfelu moje zdjęcie. Okej, można o tym zapomnieć. Ale ma też moje zdjęcie na tapecie w telefonie, o tym zapomnieć trudniej.

Co ciekawe, związek na fb wisi dalej i to widzą to znajomi.

Zastanawiające to wszystko, jak na kogoś, kto nie chce mnie widzieć.

Nie odzywał się wcale. W piątek miał urodziny. Wysłałam życzenia w jego stylu. Dostałam podziękowanie.

Wieczorem odezwałam się, czy moglibyśmy się już pogodzić i dalej być razem normalnie. Odpowiedziała mi cisza.

Sokole oko widziało, że był na fb, że odpisywał innym na życzenia itd. Tylko mojego smsa z jednym pytaniem po prostu zignorował.

Drodzy, tak w skrócie wyglądają wydarzenia mojego minionego tygodnia. Wyszła z tego epopeja, dziękuję każdemu, kto przez nią przebrnął.

Powiedzcie mi słówko, jak to widzicie. Czekać, dawać czas, czy przestać chlipać w poduszkę.

Brrr takie zwiazki sa najgorsze, bo wpada sie w dziwne uzaleznienie emocjonalne. Pieknie, namietnie, klotnia, cisza, zgoda i znow pieknie i znow napiecie. To dostarcza adrenaliny i tylko tymczasowego spokoju i to faktycznie przez jakis czas, nawet dwa lata jest pociagajace dla obu stron, ale z czasem zaczyna byc ciezarem - na poczatku dla jednej strony - wtedy druga chlipie, czeka, blaga, uspokaja sie dla niego na jakis czas, ale i pozniej dla Ciebie stanie sie to TOKSYCZNE. Po pierwsze musisz ponyslec o sobie w tym czasie kiedy nie macie ze soba kontaktu: czego dotyczyly te klotnie, co Cie wyciaga z rownowagi, jaki chcualabys stworzyc zwiazek, jak chcialabys byc traktowana. Na pewno nie chcialabys aby mezczyzna, ktoregi kochasz zlał Twojego smsa, ze chcesz aby bylo normalnie..oddal Ci swoje rzeczy, to znaczy ze zrobil juz krok do przodu, zabral Cie na obiad prawdopodbnie po to aby skonczylo sie to milo i lagodnie. Narazie masz czas aby zastanowic sie nad soba, moze dojdziesz do tego ze w takin burzliwtm zwiazku nie bedziesz szczesliwa i gdy sie znowu odezwie powiesz, ze nie chcesz juz wracac (tego Ci zycze). Jesli sie juz nie odezwie - sprawa definitywnie zajonczona- nie pisz, nie dzwon, uszanuj jego decyzje . Nie mozna nikogo zmusic do milosci. Bedzie bolalo jakis czas, ale przestanie i bedziesz szczesliwsza niz kiedykolwiek.

Pyłku na insta nikogo nowego nie mamy, Paslawek wysłał mi zdjęcie na @

Katastrofa1988 napisał/a:

Poker, nie mam imienia na forum ale może zmienie na jakieś zwierzątko albo postać filmową.

Czarny łabędź

dwa w jednym

Katastrofa1988 napisał/a:

Poker napisał/a:

Czarny łabędź

dwa w jednym

Dobre ! Biorę to pod uwagę. Serio serio. Nawet trochę pasuje do mnie ,ale tylko wiuzalnie

Oj aj aj, ale się porobilo. Też bym chciała na Was popatrzeć ,ale rozumiem ,że córki mają pierwszeństwo

Loka, ja Cię mogę zacząć obserwować bo kiedy na którejś stronie podalas swoje dane na insta, to też może je edytuj teraz ? Chyba ,że ci to nie przeszkadza.

Ja dalej choruje

Promyczek tekst świetny !

Śnił mi się były. Wróciliśmy do siebie, nie czułam takiej miłości do niego jak dawniej czułam ,że mnie skrzywdził i że chyba nie bede umiała. Ale we śnie też mnie zostawił ostatecznie .

A ja Cię mam chyba ? Zresztą dziewczyny chyba też ?
Z tego co pamiętam to jesteś z wyglądu bardzo delikatna więc czarny odpada ,:-P

GwiezdnyPył napisał/a:

Katastrofa1988 napisał/a:

Dobre ! Biorę to pod uwagę. Serio serio. Nawet trochę pasuje do mnie ,ale tylko wiuzalnie

Oj aj aj, ale się porobilo. Też bym chciała na Was popatrzeć ,ale rozumiem ,że córki mają pierwszeństwo

Loka, ja Cię mogę zacząć obserwować bo kiedy na którejś stronie podalas swoje dane na insta, to też może je edytuj teraz ? Chyba ,że ci to nie przeszkadza.

Ja dalej choruje

Promyczek tekst świetny !

Śnił mi się były. Wróciliśmy do siebie, nie czułam takiej miłości do niego jak dawniej czułam ,że mnie skrzywdził i że chyba nie bede umiała. Ale we śnie też mnie zostawił ostatecznie .

A ja Cię mam chyba ? Zresztą dziewczyny chyba też ?
Z tego co pamiętam to jesteś z wyglądu bardzo delikatna więc czarny odpada ,:-P

Pyłek,no masz pisalysmy przecież. Delikatna ? Ja ? Hehe, no nie pomyślałabym tak nigdy o sobie ale dobrze wiedzieć co inni sądzą

Pyłek, no ja myślę że o wyglądzie

Nixx, co zrobiłaś z włosami ? Tak, mi też się śni. Dzisiejszej nocy mnie całował...

A ja wciąż w domu, a zaraz przyjdzie znajomy z pizza i będziemy oglądać film....