dziwne rozstanie, sprzeczności.

Całkiem sporo:-P

Tak katastrofo dobrze zrozumiałeś. Dlatego kiedyś powiedzialam ze spadł mi kamien z serca w momencie gdy okazało się ze ten jego syn nie będzie moim balastem bo ja dobra dusza pomagac bym pomagała a on wieczny chlopiec biegał by z pistolecikiem i bawił w wojnę.

Eh no co wam powiem. Dziś po 5 miesiacech widzę wiecej to prawda. Tylko znowu nie mogę miec pretensji bo ja tak naprawde niczego nie wymagałam. Nayczona jestem ze ze wszystkim radze sobie sama i czy jestem w zwiazku czy nie to o pomoc nie proszę. Choc te 5 miesiecy dało mi w kość i trochę jednak prosic Cię nauczyłam.

Ja moalam zawsze starsztch chłopaków. Ptzyznam się nawet ze majac 15 lat miałam 30 letniego faceta. Był o 2 lata młodszy od mojego ojca. Zostawolam to bo byl niedojrzały. Byliśmy razem ponad 2 lata i nawet Cię typ zareczyl ze mną haha .
Ja Mam bardzo młodych rodziców Z ktorymi mam wspanialy przyjacielski kontakt. Ich znajomi to moi znajomi, natomiast moi to też ich. Tworzymy taki zgrany team.
Dlatego kiedys wspomnialam ze ex zostawiajac mnie zostawił również grono świetnych oddanych znajomych. Ale to jego strata prawda

W moim przypadku muszę radzić sobie z goryczą rozstania i zdrady mieszkając w jednym mieszkaniu z osobą którą kocham.
Zakładam, że wszystkich nas łączy te wredne uczucie bólu. W moim przypadku mogę powiedzieć, że trwam w tym układzie na własne życzenie gdyż podjąłem pewnego rodzaju walkę
Minęło 6 tygodni i mogę powiedzieć, że okres strachu mam już nazwijmy to opanowany.
Smutek i złość dalej są i to wielkie ale staram się trochę naprawić. Samonaprawienie

A jak twoje starania? Przynoszą skutki?

Pyłku Ty promieniejesz ? Moja "mała" to czasem nawet świeci w ciemności mam wrażenie ,ale to bardzo dobrze córka elektryka to co ma robić.

Jazzmine po pierwszym treningu to częste zakwasiki nic takiego,potem jest coraz lepiej szybko zobaczysz różnicę w samopoczuciu też .

Witaj Maciek ja sobie kojarzę masz 20 letnią córkę tak ?.

U mnie jutro dzień ''W" dziewczyny prawie spakowane.

Może troszkę a może wkoncu wracam do żywych :-D.  I chyba zaczynam wierzyc w swoją wartość i samoocena parę kresek wyżej poszła :-P

Maćku, z tego co pamiętam, to Ty powiedziałeś swojej ex, że ma się wyprowadzić.
Nie zrobiła tego? Czemu na to pozwoliłeś?

Początek był naprawdę kiepski.

Czułem jakby ktoś mnie wypatroszył po czym włożył do środka byle co i pozszywał. 

Zadbałem o siebie na tyle by udać się do psychologa itp. dużo rozmawiałem ze swoim starszym dzieckiem. 

Mimo to początek to strach, który towarzyszył mi cały czas. 

Zachowanie małżonki na początku było dość mocno ciężkie. O wszystko sprzeczki.

Z czasem zaczęła wycofywać się z decyzji jakie z początkiem proponowała - wprowadzenie młodszego dziecka w świat nowego partnera. 

Po 4 tygodniach zaczęło się ocieplenie względem mnie. 

Dałem sobie czas czterech miesięcy (intuicja lub nie wiem co mi tak odpowiedziało) w pierwszym dniu kiedy się dowiedziałem. Później ktoś powiedział o 34 krokach i tak nie schodze z obranej ścieżki.

Jeżeli chodzi o zdradę to nie wezmę na siebie winy

Niestety ponosze dużą odpowiedzialność za zaniedbania względem małżonki. Dlatego też chciałbym się trochę ponaprawiać dla siebie i dzieci nie bacząc na finał. 

Nie chce dziś planować co będzie. Nie chcę mocno wracać do przeszłości.

Podjąłem taka decyzję jak mi podpowiada intuicja. Myślę, że z perspektywy tych kilku tygodni było warto. Córka dziś byłaby za granicami naszego kraju i zakładam, że za rok trzeba by było szukać terapeuty.

Wróciłam!
Nie było mnie dwa tygodnie, a Wy zapisałyście z 20 stron!
Humory dopisują, nowi forumowicze zaglądają, fiu, fiu

Życzę Wam wszystkim, by ten rok spełnił Wasze oczekiwania w każdej sferze życia.

Witaj miło że wróciłaś ;-)

Najgorsza z możliwych opcji, kiedy chce się walczyć, a druga strona wywiesza białą flagę, nawet nie próbuje, bo tak jest, nie wiem, łatwiej, prościej, wygodniej? Wtedy nachodzą myśli, że skoro ja kochałam szczerze, zaufałam, dałam z siebie to, co mogłam, to dlaczego w tym wszystkim nie zorientowałam się, że ktoś szczerze nie kocha, a jeśli było szczere, to można tak po prostu przestać? Jak to w ogóle rozpoznać? Czy to naiwność, klapki na oczach? A przecież z drugiej strony nie można kogoś tyle lat oszukiwać, no nie wierzę w to. I się pojawia dysonans - czuję, że nie ma mojej winy, a z drugiej strony zachowanie drugiej osoby pozbawia poczucia wartości, kobiecości. Nie potrafię kogoś intencjonalnie skrzywdzić, bez względu czy ktoś jest mi bliski czy nie.
Może to wszystko leży w mojej głowie, może ja się do życia w dzisiejszych czasach nie nadaję, bbo za bardzo wierzę w ludzi, jestem zbyt ufna, zbyt emocjonalna ;/

Utożsamiam się z tym co piszesz w 150% Masz dokładnie takie samo podejście do życia, do relacji międzyludzkich jak ja... Nie wiem czy się zgodzisz, ale takim ludziom jak my łatwiej jest niestety oberwać od życia. Czytam od jakiegoś czasu to forum, bardzo mi pomogło, aż dzisiaj postanowiłam coś napisać. Po rozstaniu jestem ponad 2 miesiące. Były postanowił wywiesić taką "białą flagę" i zwiać. Co jest najgorsze? Zrobił to przez komunikator, po niecałych 3 latach, szkoda było mu czasu i brak odwagi żeby rzucić mi kilka słów prosto w twarz. A w nas, ludziach nadto wrażliwych najgorsze są te "samobiczujące się" zapędy... Bezgraniczna wiara w dobro drugiego człowieka, wracająca myśl " znam przecież go, znam jego serce" i notoryczne wybaczanie najgorszych rzeczy i powolna utrata w tym wszystkim siebie, swojej godności i wartości. Tylko nie wiadomo jak nauczyć się tego "zdrowego egoizmu"...

Nixx witaj. Ciesze sie ze jednak się odezwałaś , nie ma co trzymac to w sobie. A sama widzisz jak podobne historie tu krążą o odczuciach nie wspomnę bo kazda z nas trzyma w sobie tak ogromny żal, strach i upadek godności ze lepiej naprawdę wyrzucic to z siebie.

Macku musze cie zasmucic. Mimo 5 miesięcy nie zrobiłam ani jednego kroku w przod by się odkochac. Nauczyłam sie zyc na nowo, sama bez niego to prawda. Ale uczuc nie zmieniłam. I powiem ci szczerze choc każda z nas tak mówi pewnie , ale tak nie kochalam jeszcze nigdy i mimo ,ze to uczucie jest dosc destrukcyjne to jestem nim tak bardzo zaciekawiona, zafascynowana ,ze jednak bylam zdolna do kochania, tak bardzo zdziwiona ze mimo 31 lat nie znam siebie wogole, ze sobie tak pozwalam czuc to co czuje. Tęsknotę, mile wspomnienam, często mysle o nim, kochanie go.

Ja inaczej niz tu dziewczyny, mam jako taki kontakt z nim. Nie musialam bo nigdzie  blokowac , gdyż nie narusza mojej prywatnosci. Lubię gdy nieraz się odezwie mimo ze ja wtedy go ignoruje. Ale nie widuje go, nie odzywam sie sama, zyje aktywnie, czytam, odpoczywam i namietnie gram w ps4 zajmuje sie dziećmi, rozwijam pasję, staram się byc atrakcyjna, caly czas się usmiecham. Poprostu żyje pelna piersią.

I wierzę ze kiedys on dorosnie.

Promyczku wierzysz że kiedyś dorośnie i....?

Cześć Promyczku !
Trzeba się z tym upodleniem zmierzyć i zacząć żyć dla siebie. To jest właśnie straszne, nie uważasz ? Po tylu latach z ukochaną osobą, ona postanawia odejść, zostajesz sama i zupełnie siebie nie znasz. Nie pamiętasz kim byłaś. Mnie to paraliżuje i zastanawiam się nad jakimś planem, aby poukładać sobie swój własny obraz Ja z byłym nie mam żadnego kontaktu, ucięłam go, ale coraz lepiej mi się funkcjonuje. Pewnie, że przychodzą dni kiedy płacze, rozmyślam, po 5 minutach przychodzi gniew tak silny, że wyzywam skur******a w myślach. To wszystko mija i już po chwili jem sobie spokojnie kanapkę, maluję paznokcie, spaceruję, pracuję, uczę się - po prostu funkcjonuję Nadal ciężko mi się z tym wszystkim pogodzić, w głowie kłębi się myśl " przecież traktowałam go jak rodzinę". Ehhh

A ja życzę ci żebyś nawet nie chciała się o tym dowiedzieć bo będziesz już szczęśliwa ba jestem tego nawet pewna !

Piękna historia oczywiście z żoną :-D. To jest przykład że wszędzie można znaleźć miłość nie szukając na siłę

Tak prawdę mówiąc, to ja tez nie mam zablokowanego swojego byłego ( tylko ukryte jakby wstawiał jakieś posty, a zablokowane mam konto jego nowej „koleżanki” bo to ona co chwile coś dodawała). Nie umiałam do końca zablokować go całkowicie bo nigdy nie wiaodmo jak to będzie. Długi czas tez próbowałam zrozumieć jego postępowanie, jego decyzje i chciałam mieć z nim kontakt. Zdarzało nam się rozmawiać nawet normalnie, ale jednak nadzieje gdzieś zostawała. Dodatkowo fakt, ze pewnie jego nowej dziewczynie tez nie na rękę aby miał kontakt z była. Ja oczywiście z jednej strony chciałam go odzyskac jako moja miłość, a z drugiej mieć chociaż jako przyjaciela. Teraz wiem ze marnowała czas... mimo normalnej rozmowy on cały czas wywierał tez na mnie presję emocjonalna ze przecież to w dużej mierze moja wina ze mnie zdradził... na sile chciał oczyścić swoje sumienie, ze nie zrobił nic złego...

Uwierz mi, ze mimo wielkiej krzywdy i wielu kłamstw tez wciąż głębi serduszka kocham ( tak tez tyle co ty po rozstaniu) wciąż mam w sercu tego mężczyznę, który o mnie dbał zanim się zmienił i oszukał. Tylko zrozumiałam, ze muszę jak najbardziej ugasić te uczucia. Przecierpieć i może do końca życia mieć gdzieś w pamięci ta utracona miłość. Długi czas sie martwiłam, ze coś może mu sie stać, ze może on tez cierpi.. Myśli o przeszłości mnie niszczyły... robiły złudna nadzieje, ze wróci bo przecież kochał. Bo jak napisze to znaczy, ze mu jeszcze zależy, jak przytuli po spotkaniu to wielkie motylki. Chore myślenie, ze dorośnie wróci błagać a ja wtedy pokaże kto jest góra... tylko po co nam czekać na takie coś ?...

Nauczyłam się tego, ze nie mogę mieć z nim kontaktu ( teraz przynajmniej ), nie mogę się starć za wszelka cenę utrzymać tej naszej dawnej relacji bo w ten sposób daje mu do myślenie ze cały czas jestem cała jego, ze on nie zrobił mi nie złego zdradzając bo przecież daje mu rozgrzeszenie prosząc o kontakt. Wiem, ze on dawna stawiał siebie na 1 miejscu. Nie obwiniam go ze przestał mnie kochać, lecz o brak szacunku i odwagi na odejście za nim inna pokazała mu ze tez ma u niej stabilny grunt... brak rozmowy i możliwości poznania prawdy i tego ze coś mu może przeszkadzać. ( nagle jak miał inna zaczął wyciągać moje wady i czepiać się mnie o każda bzdurę a ja głupia próbowałam go przepraszać i dalej za nim latać )
Czy kiedyś zrozumie i chociaż przeprosi ? Już chyba na to nie czekam...

Czas pokaże jak wszystko się potoczy.. teraz żyje myślami, ze etap zamknięty i nie ma co już wracać myślami i trzeba odpychać każde wspomnienie. Żyć swoim życiem i stawiać siebie na 1 miejscu. On już tak dawno przestał się interesować moja osoba....

Każdy żyje z własnym sumieniem... dobro wraca wiec żyje tak aby nie krzywdzić innych, dzielić się dobrem i cieszyć się tym ze żyje i jestem zdrowa ! Weszłam w nowy rok z mega pozytywnym nastawieniem !

Ps. Żyjesz swoim życiem ale jednak gdzieś cały czas masz w sercu nadzieje. Nie odpiszujesz jak się odezwie ale pewnie serce szybciej bije.
Kiedyś się uwolnimy od czekania aż karma wróci albo ktoś zrozumie co stracił... to może nigdy nie nastąpić. Nie czekajmy już na nich

Samotnarzeczona napisałaś to tak mądrze. Doslownie tak to czuje.
Dzis jeszcze żyje myślą o nim ale kto wie może jutro nie będę nawet pamiętać

Jak w jakimś filmie .:-D.
Dajesz taką nadzieję ta historia że naprawdę można myśleć że miłość gdzieś jest tam za rogiem się czai :-P. Tylko oby której z nas nie przyszło nogę złamać hahaha nie no żartuje .

Ja to się śmiałam ostatnio do koleżanki że żebym zauważyła swojego męża (poznała go) musiał by mnie autem przejechać :-P . Kurde ale chyba nie chciała bym tak męża poznać :-D  . Nie wierzę już w miłość ale nigdy nic niewiadomo

No właśnie, łatwiej nam oberwać, bo brak nam mechanizmów, które jednak strzegą tego własnego ja, włączają nie tyle czerwoną lampkę, co potrafią na to światło STOP zareagować. Z jednej strony to źle, bo łatwiej nas zranić, łatwiej spowodować blizny w sercu. Z drugiej, może dzięki temu właśnie zaufaniu w ludźmi można doświadczać miłości. Ja jestem na etapie żalu, niezrozumienia i przede wszystkim utraty zaufania, ale chyba najbardziej do siebie, że pozwoliłam sobie na to. No i takie poczucie straty, tego, że naprawdę myślałam, że znam człowieka na wylot, gdyby ktoś zapytał jakby mógł mnie skrzywdzić to wymieniłabym jakieś sytuacje, ale nigdy nie sądziłabym, że w taki sposób. Brak prawdy w oczy też boli. Może myślał, że zaoszczędzi mi cierpienia, ale tak naprawdę to chyba dbał o własną dupę i własne samopoczucie. Kiedy inni stabilizują swoje życie, ja zaczynam od początku. Przeraża mnie to, mam czasami takie myśli, że Bóg/Los dał mi się nacieszyć kilka lat, kiedy inni się bawili ja, jak sądziłam, układam sobie życie. A tu taki chichot...

Ja z jednej strony nie obwiniam się, bo naprawdę uważam, że zrobiłam tyle ile mogłam i na ile pozwalała sytuacja. Z drugiej strony oczywiście pojawiają się analizy, które już coraz częściej porzucam, bo nie prowadzą do niczego. Jednak poczucie własnej wartości znajduje się 100 metrów na dnie, pokryte szlamem i wodorostami, przede wszystkim kiedy pojawia się refleksja, że planował to wcześniej, a mimo to do samego końca obiecywał, spał ze mną, zwodził, a ostatecznie, gdybym nie zainicjowała rozmowy to pewnie intensyfikował by swoje przyciąganie/odpychanie, aż bym pękła. A może wtedy byłoby mi łatwiej, gdyby to wyszło ode mnie? Jednak świadomość bycia potraktowanym jak pani do towarzystwa tyle że za free, po tylu latach (9!) boli niesamowicie....

Bycie wrażliwym wcale nie musi byc równoznaczne z byciem frajerem, ktory da zrobic ze sobą wszystko. Aktualnie sie tego ucze, asertywna byłam od zawsze, wiec coraz łatwiej mi przychodzi niepozwalanie sobie na to, by ktoś sprawiał mi przykrosc. Trzeba po prostu nabrać troche dystansu i twardej skory. Brzmi łatwo, zrobic cieżko, ale jest to do wykonania.

Zimno jest okrutnie, nie lubie zimy. Brrr, chce juz wiosne.

Ten, ktory powiedział „sport to zdrowie” jest oszustem. Cały dzien czuje sie jak kaleka. Auuuuc!

"Pazurki bolą i brzuszek się po asfalcie ciągnie " znane uczucie
Kefir nie pomaga ,witamina C też nie bardzo .Gorąca kąpiel tak.

Paslawku.. ile ja bym dała za wanne.. masz? Pożycz!

Nixx taaa.. endorfinki-srinki, psia mac, to boli nie cieszy!

Niestety momentami włącza mi się mentalność niepoprawnej romantyczki I takie "happy endy'' wzbudzają we mnie emocje jak przy dobrej brazylijskiej telenoweli Racja, na jednym powrocie już się przejechałam

Skąd ja to znam W całej tej sytuacji najgorsze jest dla mnie to, że przez tyle lat "razem dorastaliśmy", że to wszystko objęło okres wczesnej dorosłości, wypracowywania schematów, mechanizmów itd, i nagle jest BANG i jak tu funkcjonować jak się nie zna innego życia... Teraz żyje z dnia na dzień, robiąc rzeczy, których nie robiłam, ale to w ogóle nie sprawia satysfakcji, bo ja naprawdę lubiłam swoje życie domowe, nigdy nie miałam jakiegoś szczególnego hobby więc i nie mam do czego wracać w ramach comebacku.
No w ramach samodzielności nauczyłam się wymieniać żarówki w aucie i zmieniać koło xD

Ja się dziś wyzylam , tylko ... Wlasnie tylko czuje ze sie cofnelam do moze nie początku ale takiego konkretnego dopuszczenia myśli że to koniec.
Łzy same lecialy. Na szczęście zmieszane z potem więc nikt nic nie zauważył.
Jutro idę do pracy na dwie klientki a wieczorem zasiadam do bimbru z Podlasia "duch puszczy" 72% z przyjaciółkami. Standardowo i pary przyjaciół którzy mi zostali po tej mojej niefortunnej znajomości.

Paslawku samo ćwiczenie spoko, ale teraz.. dramat oby, bo jutro jakos z łóżka wstać muszę

Nyxx życie to nie bajka powroty do eks marnie sie kończą, przekonałam sie na własnej skorze.

Wyimaginowana moze warto poszukać czegoś, co daje radość? Ja tez nigdy nie ćwiczyłam, a od 2 dni cos tam próbuje działać od czegoś trzeba zacząć.

Promyczku, ja też się na tym łapię. Niby okej, idę do przodu, zajmuję się czymś, a i tak przychodzą te momenty gdzie łapie mnie ryk i wycie ( nie mylić z płaczem ) Przechodzi po kilku minutach, czasami to oczyszczające