dziwne rozstanie, sprzeczności.

Lady Loka, a Twój facet myśli tak jak Ty? Czy to są Twoje fantazje?

Tak jak ja. Znaczy nie wiem czy też ma opinię, że ślub jet intymnym wydarzeniem, ale też najchętniej by zrezygnował z zapraszania ludzi i z wesela, a jak wesele to tylko w takiej wersji, jak opisane wyżej.
W sumie to jest jego pomysł, że jak coś, to najpierw cywilny, żeby właśnie moja potrzeba intymności wydarzenia była zachowana, a potem dla reszty, żeby rodzina się całkowicie nie obraziła (on zdecydowanie bardziej myśli o tym, żeby moja rodzina nie była na niego zła )

Jazz - mam ambitny plan, żeby przed 30tką zostać i żoną i matką zobaczymy jak wyjdzie, bo nie mam pojęcia czy jestem w stanie zajść w ciążę, lekarze nie dają mi 100% gwarancji, raczej wszyscy mi mówią, że w ciążę nie zajdę, więc pewnie zorientuję się dopiero jak zacznę próbować sama.

Dzięki!

Loka a ile masz lat, jesli moge zapytać? Czy to wynik problemów z tarczyca? Myślałaś o ewentualnym invitro? Czy Twoje przekonania/wiara Ci na to nie pozwalają? Gdzies wyczytałam, ze jestes głęboko wierzaca osoba, stad moje pytanie.

Dobrze, ze ja nie założyłam sobie takiego deadline do 30, bo zostałby mi rok

26 lat mam tak naprawdę jedyne co nas obecnie trzyma przed ślubem to to, że mój facet jest ode mnie 3 lata młodszy i póki studiuje to dostaje rentę rodzinną w wysokości takiej, że jakby poszedł na niecały etat do pracy, to dostałby tyle samo. A tak to przynajmniej ma czas na naukę i dla mnie więc nie możemy wziąć ślubu dopóki nie skończy studiów.

Gdybym była wierząca, to byśmy razem nie mieszkali i nie rozważałabym wzięcia kiedyś tylko cywilnego śubu. Wierząca byłam kiedyś. Została mi z tego duża wiedza na wszelkie tematy kościelne i stąd w takich też się wypowiadam, bo się na tym znam. Ale już od jakiegoś czasu zupełnie tym nie żyję, więc potencjalnie in vitro pewnie będzie rozważane, ale to bardzo dużo kosztuje i dużo związków widziałam takich, które się rozpadały przez to, że jedna strona paranoicznie dążyła do posiadania dziecka, a ja tak nie chcę. Jesteśmy dogadani póki co, że jak się nie będzie dało mieć własnych to adoptujemy

Mam problemy z ustabilizowaniem poziomu prolaktyny. Lata mi od skrajnego niedoboru po 4x przekroczoną normę. Badania nie wykazują nic, bo prolaktynę ciężko się bada - zwiększa się pod wpływem stresu, więc bardzo łatwo stwierdzić, że tak już jest i tyle. Trzech lekarzy mi rozkłada ręce, ostatnia stwierdziła, że badania prolaktyny są bez sensu, ale no przez dwa lata badania krwi co 3 miesiące tylko raz udało mi się wstrzelić w normę z wynikami. Zawyżony poziom prolaktyny sprawia, że cykle są bezowulacyjne, a jak jest długotrwały to bezpłodność. Ja już biorę leki te 2 lata, więc liczę na to, że fartem zbiję poziom i urodzą zanim okaże się, że jestem przypadkiem długotrwałym.

Loka No tak, gdzies w tym wszystkim umknęło mi wspólne mieszkanie, bo jednak ślub koscielny brałaś pod uwagę, po ślubie cywilnym, wiec to mi jakos nie wykluczyło Twojego bycia glebokowierzaca

Invitro jest bardzo drogie, to prawda, znam 3 pary, ktore z tego korzystały i jednej z nich udało sie dopiero za którymś razem.
To tez nie daje 100% gwarancji. Trzymam za Ciebie kciuki, opcje z ewentualna adopcja całkowicie pochwalam. Opiekowałam sie kiedys dziećmi z domu dziecka.. serce sie kraja.

Katastrofa ja wiem, ze tęsknisz i całkowicie rozumiem Twoj zal, ale chyba płyniesz dzis za ostro

Odpowiem na te pytania, jednocześnie mając naiwne nadzieje, że nie próbujesz zestawić jakoś tego z Twoją relacją..

Tęsknię, cholernie mi smutno, jestem spokojny.

Dodam jeszcze, że jestem z niej cholernie dumny, że nie próbowała się kontaktować w taki dzień, pełen emocji, obaw przed nieznanym jakim jest Nowy Rok, a jest to wszystko jeszcze 'na świeżo' (rozstaliśmy się 22.12., przyjechała jeszcze 29.12. pogadać, wtedy gdy moja rodzina ją wpuściła - w wątku moim opisane). Także szacun, bo to dobrze i dla mnie i dla niej.

Nie próbowałam zestawiać że swoją sytuacją...chyba...

Ja wiedziałam ,że niestety eks nie złoży mi życzeń. Napewno super się bawił z nową dziewczyną ,w końcu nawalił się jak lubi i nikt mu nie trul beretu żeby trochę się opamietal.

Jazz,wczoraj to było trudne. I jeszcze moja siostrzenica pytala czemu nie jesteśmy razem i na dobranoc pożegnała mnie moim imieniem i ..jego nazwiskiem.
Dziś już się uspakajam.

2019. Nie lubię cyfry 9, jest jakaś taka nieuprzejma ale może ona nie będzie zwodzila i kłamała, więc rok 2019 będzie naprawdę uczciwym i dobrym rokiem.

Katastrofo ja dostalam życzenia na święta na które nie odpisałam wiec na sylwestra juz wiedział że nie warto pisać.

Nawet nie wiecie jak mnie męczą myśli by mu napisac cos na dowodzenia. Cos na zasadzie "życzę Ci byś na tym wyjeździe wreszcie odzyskal rozum". Ale spokojnie nie zrobię tego. To tylko diabel szepcze mi na ucho.
On specialnie przekazał mi te informacje przez przyjaciół. Oni nie zrobili tego złośliwie tylko wuedza ze z dniem jego zniknięcia zaczyna się nowy proces w moim życiu. Jest mi Tak cholernie przykro.

Ale mamy juz 2019. Może byc tylko lepiej. Powiedzcie. ze takk bedzie? Bo ja już tracę siły. Dochodzą jeszcze inne problemy i zaczynają mnie przerastac. Tak bym chciała poznac kogos kto raz w życiu zauwazyl by we mnie krucha istotę a nie te twarda babkę która muszę być.

Skoki koncze te temaru nievtak ma wygladac nasz nowy rok
Edit.
2018facet27 czytam twój post, juz wczesniej to czytalam ale dziś jakoś bardziej mnie ruszył. Nigdy nie zrozumiem dlaczego tak łatwo ludzie rezygnuja z innych ktorzy ich kochaja. Dlaczego uczucie potrafi wyparowac z dnia na dzień. Dlaczego nigdy nie dzieje sie to rownomiernie u obu partnerów. Dlaczego porzucający tak łatwo potrafi żyć a porzucony cierpi za dwoje. Zalatwiles to bardzo dyplomatycznie, ale na zlamene serce to żadna pociecha .

Kur***a mam chyba kryzys.

Bo to wielkie oparcie i szczęście mieć ,młodą ,piękną ,czadrerską mamę.

Znam nawet też taką jedną chociaż ma już swoje lata to jej największą zaletą jest to że jest moja i nigdy jej nie zapomnę

Promyczku Wszystkiego Najlepszego !

Czy się o niego boję? Pewnie gdzieś ten lek jest. Cały moj problem jest taki że naprawdę czuje ogromne uczucie do tego człowieka. Jak już kiedyś mowilam pierwszy raz spotkałam się z takimi odczuciami w moim przypadku. Nie przypominam sobie by ktoś tak siedział mi w głowie. Napewno wróci cały i zdrowy. Złego licho nie bierze heh . poprostu wiem że napewno go juz nie zobaczę, przez najbliższe pół roku i jednoczesnie to ogromna ulga i jeszcze większy ból z tęsknoty. Pogmatwane to wszystko. U mnie zawsze jest albo czarne albo białe , pojawiają się jeszcze barwy różowe :-) A w jego przypadku to jak rozlana benzyna. Milion kolorów , jedna iskra i plone.

Co do moich synów zawsze im powtarzam ze najważniejsi jesteśmy my w trójkę. Nigdy nie uslyszalam by tesknily za Tata- mimo że bardzo rzadko z nimi spędza czas. Np. Na święta było to pół godz na danie prezentów. Ale tłumaczę im ze tata tez chce stworzyć nowa rodzinę bo nas już nie ma. I trzeba mu dac na to czas. Nie czują żalu a są juz na tyle dużo ze śmiało moga mi powiedzieć o swoich odczuciach i twierdzą ze tatę kocha ja i mnie również. Moj ex tez nigdy źle o mnie przy nich nie mówi choc sytuacje były różne.
Moim zdaniem to od nas dorosłych zależy to jak dalej przekażemy to dzieciom.

U exa byla glupia walka i obwinianie wzajemne partnerów i macili temu dziecku w głowie . od początku wiedziałam ze byly by trudnosci gdybyśmy chcieli byc razem na zawsze wlasnie z jego synem i może to bedzie egoistyczne to wizja tego ze problem z mlodym odszedł dał mi trochę ulgi. Choc wiem ze przez cały związek staralam się pomagać młodemu jak mogłam.

Widzę, że już jesteś 'ponad' tym więc zapytam. Czy całkowicie zatraciłaś pociąg fizyczny wtedy do niego?

Poker z tego, co pamietam, bo było to 7 lat temu, sex mieliśmy udany cały czas. Po prostu w pewnym momencie ja przestałam do niego dążyć i dosc szybko sie rozstałam. Nie przeciągałam, zauważyłam po sobie, ze juz nie zalezy mi na spotkaniach i bliskości, miałam inne rzeczy do roboty i nie brakowało mi go. Wtedy uznałam, ze to koniec.

Promyczku no ciekawa jestem jak rozwinie sie postać Kuby. Jesli spodoba mi sie bardziej, powinnam sie o siebie martwić?:D

Większość rozstan jest schematyczna, w zależności z jakiego powodu, schemat jest niemalże ten sam.

Same sobie robicie dziołchy krzywdę..

Odp to tak jakbyś nie miała do niego już żalu czy coś w tym stylu a co jak będzie chciał się spotkać przed wyjazdem ?

Promyczku nie zmienia to faktu, ze nawet minimalny kontakt w takiej sytuacji nie ma zupełnie sensu.

Ja dostałam w święta życzenia od ex, którego zostawiłam ponad półtorej roku temu jeszcze zanim poznałam X. Nie zrobiły na mnie wrażenia, wiec z grzeczności odpisałam, ale jemu właściwie troche współczuje.

Gdyby to X je wysłał, pewnie by mnie ruszyły jak Ciebie. Wiec wierz mi, lepiej tych życzeń nie dostawać. Mysle, ze w gruncie rzeczy troche oszukujesz sama siebie i podświadomie na te życzenia liczyłas. Jak my wszystkie właściwie. Z ta różnica, ze ja np. zablokowałam i wiem, ze ich nie otrzymam. Taki nawet sporadyczny kontakt nie jest dla Ciebie wskazany.

Wiem dziewczynki.
Jednak nie zmienia to faktu ze dzis wieczorem juz go nie będzie. Pojedzie na jednostkę. A jutro wyrusza te 1500 km ode mnie. Rok temu bylam z nim przez kazdy jego dzien tam. Teraz juz mi nie pomogę. Nawet mentalnie. Dlatego myślę i powtarzalam to zawsze my mimo zamkniętych spraw nigdy nie skonczymy tego do końca. Do puki ja się nie zakocham.

Ty się nie zakochasz dopóki będziesz miała go w sercu. A masz i nie masz co zaprzeczać temu.
Zablokuj i wywal go z tego serca wreszcie.

Ja myślę że póki co takie myślenie nie jest szkolliwe dopuki nietrwa to naprawdę długo . Ja też tak myślałam tzn ja myślałam parę miesięcy temu że będę kochać go do końca życia i nikt mi tego nie zabroni ! Dziś nie czuje nic oczywiście wracają wspomnienia ale już nie bolą tak bardzo i szybko jestem w stanie je przepędzić . Teraz twierdzę że miłość jest nie dlamnie że nigdy się nie zakocham i zawsze sobie mówię jak coś pójdę do zakonu . Może czas być przerwotny i mogę się zakochać tak na maksa że to ja będę nalegać na ślub . U promyczka może być tak że nadejdzie dzień w którym stwierdzi że nic do niego nie czuje a w nikim innym nie jest zakochana .

Poker bo chyba to ty mi zadałeś pytanie dlaczego niechce  ślubu ?Zastanawiałam się nad zadanym pytaniem . Dziś wogole zaczęłam o tym myśleć dlaczego niechce tak naprawdę tego ślubu i czy naprawdę nieche ....
Na początku tego forum w tym wątku pisałam trochę w amoku spowodowanym szokiem ostatnich wydarzeń (rzucenie mnie ) wczoraj zresztą jak zawsze kiedy jest temat ślubu plącze się sama niewiem czego chce . Chyba a nawet jestem pewna skąd podejście umnie do ślubu bierze się ono z problemu bardzo niskiej samooceny . Poprostu nie wierzę że jest mnie ktoś wstanie pokochać do końca życia żeby z nim brać ślub . Jest wiele pięknych kobieta i może boję się że zostanę wymieniona na tą lepsza ładniejsza ?! Może i jak kiedyś uweirze że jestem wyjątkowa kobieta i dla jakiegoś faceta będę ta jedyną najpiękniejsza najlepsza najważniejszą to podejmę decyzję inna i będę chciała tego ślubu .

Tak to byłem ja. Zmiana nicku. ;)p

Ok przykro to czytać, nie przewidziałem takiej odpowiedzi.

Zmiana nicku czasem się przydaje wiem coś na ten temat ;-).
Spokojnie wychodzę z tego ludzie do okoła mnie komplementują prawie codziennie słyszę coś miłego czekam aż wkoncu obrosne w te piórka z tego wszystkiego hahaha ogólnie cieszę się życiem nie jestem już tą smutnania jak była tu na początku. Aby do przodu ;-)

Najlepszego w nowym. Wczoraj było mi ku....sko ciężko bo mieliśmy ten czas spędzać razem. Przespałam.w miarę możliwości oczywiście. Dzis juz nowy dzień i nowy początek. Nie chcę już beczeć
Dla wszystkich marzących o bezwarunkowym uczuciu polecam serial "Ty" na netflix. Odechce wam się:)

Oglądam właśnie ten serial. "Ty".
Jazzmine przeskoczyłas 5 odcinek?

Jak ja bym chciała być te 9 miesięcy do przodu.... Wczoraj straszliwy kryzys równo w północ, tak zaczęłam Nowy Rok, że dziś od rana wyglądałam jakby ktoś mi kwas w powieki wstrzyknął. A już było lepiej, nie było takich wahań, w miarę stabilne dni i o kant dupy potłuc ;/  Nie wytrzymam chyba tego wahania

Boję się, że ja to jednak gdzieś wyparłam, że pomimo "ksiązkowego postępowania" tj. odcięcie kontaktu, blokowanie, zajmowanie się sobą, że to nie działa. Wczoraj był tak ogromny napad żalu, jak w pierwszych dniach po rozstaniu. Znowu niepokój, jakiś dziwny lęk, co to jest.... Chyba męczy mnie to, że nie dostałam jasnego komunikatu CO, męczy mnie sposób w jaki mnie potraktował. Sama nie wiem, chaos w głowie

Ja takie napady leku strachu miałam bardzo długo no chyba do 8miesiecy to jest najgorsze uczucie jakie może być więc wiem co przeżywasz i bardzo ci współczuję ale to minie za jakiś czas musisz być cierpliwa

Dostałam nawet leki, ale z uporem maniaka ich nie biorę. Dlaczego? Nie wiem, czy ubzdurałam sobie, że muszę te emocje przyjąć, przeżyć, że wytłumienie lekami nic mi nie da, że się zablokuje, a potem to wróci.... Nie wiem skąd źródło tego niepokoju, co jest u podstaw. Staram się funkcjonować, ale uczucie satysfakcji/przyjemności to są momenty. Nic nie cieszy, wszystko na przymus. Najgorzej, że ja naprawdę odnajduje się w życiu takim domowym, jestem domatorem, to mi sprawiało przyjemność i teraz nie umiem na siłę znaleźć hobby, złapać do czegoś bakcyla.

Ja długo byłam na proszkach uspakajających ale ja brałam takie z apteki bez recepty nie dała bym rady bez nich szczególnie że miałam puls 100 i twarz mi zaczęła dretwiec bałam się że dostanę zawału a one jakoś mi pomagały . Może bardziej zadziałało na psychikę że one takie cudowne

A tak z innej beczki drogie Panie, a właściwie z ciekawości. Tyle tutaj podobnych tematów na forum - czemu akurat w tym powstała Wasza 'grupa wsparcia'?

Poker ja czytałam ten wątek na zmianę z „chłodnymi rozstaniami” jak mnie ex zostawił i to mnie w jakimś stopniu ratowało, bo znajdowałam duzo dobrych rad.

Dziewczyny wciąż bywały aktywne to dołączyłam i tak zostało. Sa tutaj fajne kobietki, z którymi doskonale sie rozumiemy, jedna druga wspiera, wiec utworzył sie przyjemny kącik Ja tak to widze. Bez wątpienia jest to wątek zupełnie inny niz reszta rozstaniowych, bo zamienił sie w rozmowę koleżanek, a nie sucha wymiane zdan anonimowych osób. Poza tym, dodalysmy sie na insta, wiec te osoby z drugiej strony stały sie bardziej „ludzkie”, bo rozmawiając z nimi, masz przed oczami twarz tej osoby.