Jak rozumieć jego dziwną odpowiedź na miłą wiadomość? - Netkobiety.pl

Co można odpisać na taką wiadomość?

Całkiem logicznie.

W końcu alternatywy są.... no właśnie, jakie?
- aha - niezbyt błyskotliwe przyjęcie do wiadomości
- ja też - niezbyt męskie i wymagające "wywnętrzniania" się po 5 randkach

No, jeszcze jest opcja, że w sumie to nie chce się angażować.

Najbardziej boję się nawet nie tego, że powie, ze jest niezainteresowany, ale zrobi to w równie żałosny sposób co mój kolega ze studiów. On zabierał mnie na wszystkie imprezy, na których mnie całował, obejmował i mówił miłe rzeczy. Cały rok miał nas za parę. Pewnego dnia chciałam wyjaśnić sytuację, to wyskoczył mi z tekstem: ja miałbym być z tobą? Chyba śnisz, jak w ogóle mogłaś sobie uroić, że jesteś w moim typie.

Po prostu się boję buraczanego zachowania. Tamten też był miły i kulturalny, przynajmniej takiego udawał. A gdy przyszło co do czego odezwał się do mnie w chamski sposób.  Mam nadzieję, że obecny ma więcej klasy, chociaż tego nie idzie przewidzieć.

Ale bardzo byłoby mi szkoda tej znajomości, jeśli rzeczywiście jest szansa na coś więcej. Bo on do tej pory zachowywał się naprawdę w porządku.  Wystarczyło, ze tylko wspomniałam, ze coś lubię, to on potem starał się, żeby było mi przyjemnie. A to zabierał mnie na karaoke, a to kupował moje ulubione przekąski.  Jak powiedziałam, ze mam problem z jednym facetem, to pogadał z nim, żeby się ode mnie odczepił. Niemniej nigdy nic nie wiadomo. Pozory mylą, zwłaszcza w relacjach damsko-męskich można się nieźle przejechać.

Na buraczane reakcje nie masz wpływu i jeśli tak by zareagował- tym lepiej dla Ciebie, że z nim pogadałaś, bo tym bardziej byś wiedziała, że dla takiego pana szkoda czasu. Chciałabyś się z kimś takim pobujać rok?
Poza tym jest jeszcze wariant optymistyczny i jeśli nie zaryzykujesz- nie przekonasz się.

Wiem, że w gruncie rzeczy masz rację, bo wtedy nie traci się czasu. Tylko potem trudno się pozbierać, jak ktoś wyskoczy z czymś chamskim. Najlepiej w  ogóle byłoby nie zwracać na to uwagi, bo taki sposób wyrażania myśli i emocji jest poniżej krytyki.

Trzeba się skupić na wariancie optymistycznym, bo to dla niego warto wyjść ze skorupy.

Masz rację, on po moim zachowaniu mógł uznać, że kierowało mną wyłącznie pożądanie i nic więcej. O tej opcji z komplementami nawet nie pomyślałam.  Może chciał usłyszeć coś miłego. Niestety, odpisałam mu coś w stylu: bo dawno się nie widzieliśmy i stęskniłam się za twoim towarzystwem, chciałabym z tobą wyjść na miasto coś zjeść. No chyba nie ujęłam tego najlepiej i po raz kolejny wyszłam na emocjonalną troglodytkę.

Co do komplementu, to on się wtedy ucieszył.

Uprawiasz z nim seks, a nie jesteś w stanie sama przytulić? Nie wiem czy ktoś tak czuły byłby w stanie znieść taką oziębłość...

A ja to widzę tak.
Napisałaś "tęsknię za Tobą". On to zrozumiał dosłownie. Może myśli, że chcesz związku i się przestraszył. Przecież łączy Was tylko seks.

Powinnaś mu napisać "Mam na Ciebie ochotę". Gwarantuję, że by wiedział o co chodzi.

Właśnie całym dowcip polega na tym, że wcześniej pisałam mu: "mam na ciebie ochotę" itp. SMS-y. On albo nic nie odpisywał przez kilka dni, po czym dzwonił i pytał się, jak minął mi dzień w pracy albo odpisywał od razu schodząc na inny temat. Jak mu napisałam, że tęsknię, odpisał w ciągu kilku minut, nie zbaczał z tematu, a potem normalnie ze mną rozmawiał. Wczoraj i dzisiaj też się odezwał.

Istotnie tak może być, biorę to pod uwagę.

Naprawdę, gdy teraz o tym myślę na chłodno, odpowiedziałabym inaczej, ale wtedy się wystraszyłam i wybrałam opcję pośrednią.  Zastanawiam się, czy kiedyś po prostu nie napisać ponownie: tęsknię za tobą, bo jesteś dla mnie ważny itp. Ewentualnie spotkać się z nim i szczerze pogadać.

Na pewno coś zrobię, tylko zastanawiam się, jak się do tego zabrać.  Chciałabym mu dać jasno do zrozumienia, że jest dla mnie ważny i mi na nim zależy. Wolałabym tego nie pisać, tylko się spotkać.  Zastanawiam się, jak mogłabym zainicjować taką rozmowę i od czego zacząć.  Co mi podpowiecie? Zrobić to prosto z mostu: chciałam ci powiedzieć o czymś ważnym, może tego nie widać po moim zachowaniu, ale naprawdę mi na tobie zależy.  Czy zacząć od jakichś czułości i mu powiedzieć, że bardzo za nim tęskniłam, bo jest dla mnie ważny?

Osobiście jestem za mówieniem prosto z mostu, ale wszystko zależy od sytuacji, etapu znajomości itd.
Choć pomysł z czułościami powinien wywołać jakaś reakcję.

Fakt, trudno nie zrozumieć (udawać niezrozumienia) po wyłożeniu kart na stół.
Powodzenia

Dziękuję za celne spostrzeżenie. Masz rację, wygląda to kiepsko. Gdyby mi tak facet napisał, sama uznałabym go za napalonego na seks i tylko na seks. Mogłam go niechcący zranić w ten sposób.

Po prostu muszę z nim o tym porozmawiać, a wcześniej ustalić, jak w tym tygodniu pracuje, bo on pracuje w systemie zmianowym.  Oby nie miał drugich zmian, bo będę musiała czekać na dzień wolny.

Tak ważnych rzeczy lepiej nie pisać na Facebooku czy w SMS-ie, bo nie widzimy reakcji drugiej strony i łatwo o nieporozumienie.

Ale zwierzałeś się jej z problemów rodzinnych, rozwodu rodziców, złego zachowania matki? Czy od początku trzymałeś ją na dystans? On nie ignoruje propozycji spotkań, tylko nie chce umawiać się na seks. Po prostu widujemy się normalnie.

On cały czas zachowuje się tak samo, jeśli chodzi o kontakt, spotkania. Tylko mnie bardziej chodzi o to, co się na nich dzieje. Trudno nakłonić go do seksu. Niemniej nie czuję, żeby się całkiem zamknął przede mną, opowiada mi o problemach w rodzinie, widuję jego przyjaciół. Tylko nie wiem, czy to na zasadzie kumpelstwa, czy mam u niego szanse na coś więcej. Ja biorę pod uwagę, że może być tak, jak piszesz, że on wcale nie oczekuje niczego specjalnego.

Chwila, chwila, najgorsze co możesz teraz zrobić, to poddać się domysłom i patrzeć na lajki jakichś koleżanek. Rozmowa rozwijałaby Twoje wątpliwości i jakoś nakierunkowała Twoje dalsze postępowania z tym panem.
Snucie domysłów i przypuszczeń jest- w większości przypadków- bezcelowe. W końcu nie siedzimy innym w głowie.

Pośmiewiskiem? Dla kogo? Przecież kulturalnie z nim pogadasz, a jak nic z tego nie bd, to dziękuję, dowodzenia i idziesz dalej.

Jesteś kompletnie niezrównoważona. .. najpierw okazujesz mu brak zainteresowania, jak przystało na królową lodu a potem zrywasz kontakt no zalajkowal zdjęcie i wyzywasz go od zaliczaczy...
Sorki, ale może on chciał z tobą być a twoje zimno sprawiło ze stracił zainteresowanie i znalazł inny obiekt, tylko głupi by się pchal dalej w tę relację.

Łatwo powiedzieć, że to będzie tylko "do widzenia". On będzie miał ubaw, że trafiła się idiotka, która się w nim zakochała, bo umiał ją ładnie owinąć sobie wokół palca, a przecież on może przebierać w kobietach i po co mu ktoś taki jak ja. Będzie się mógł ze mnie naśmiewać do woli w gronie kolegów. Do dzisiaj pamiętam to upokorzenie z początków studiów. Dobrze, że miałam wówczas obok siebie przyjaciół, którzy mnie wspierali, a po I roku przestałam widywać tego kolesia, który mnie upokorzył.  Ale wstydziłam się za każdym razem, gdy na niego wpadałam na zajęciach, bo znał moją słabą stronę.

To zyj dalej w swiecie wyimaginowanych scenariuszy co by bylo gdyby i udawaj ze na nikim Ci nie zalezy tak by nikt przypadkiem Cie nie zranil albo zamknij epizod z kolega ze studiow jako przeszlosc (sama lub z pomoca terapeuty) i zacznij zyc normalnie, nastawiajac sie na to ze porazki rowniez te w milosci sa nieodlaczna czescia zycia i w zaden sposob nie definuja twojej wartosci jako czlowieka.

Nawet jeśli się pośmieje z kolegami- trudno i tak na to nie masz wpływu, nic nie poradzisz. Myślisz, że- przykładowo- ze mnie się nie śmiano? Pewnie nie raz i nie dwa, nie wiem. I jeszcze muszę codziennie mijać się z gościem, z którym po dwóch spotkaniach  zrobił się kwas. Czy obgadał mnie z kolegą? Na pewno. Czy inni się że mnie śmieją? Nie zauważyłam. Czy myślę o tym i to roztrząsam? Nie, bo mam ciekawsze rzeczy do roboty.
Inna sprawa, że nie musisz mu mówić, że się zakochałaś, tylko że w jakiś sposób się do niego przyzwyczaiłaś, przywiązałaś. Jeśli on tak nie ma- no kurczę, szkoda, ale widocznie tak ma być.
Rozmowa dała by Ci pewność, bo na domysłach daleko nie zajedziesz.
Cóż, Twój wybór i decyzją.

Ja na szczęście nie będę musiała go codziennie widywać, bo razem nie pracujemy. Ale mieszkamy blisko siebie, więc z pewnością kiedyś jeszcze na niego wpadnę. To nie będzie tak tragiczna sytuacja jak na studiach, gdy byłam na tamtego skazana, ale nadal może być mało komfortowo.

Rozważę Twoją opcję z przyzwyczajeniem, to brzmi dla mnie lepiej i nie jest tak przerażające. W przypadku braku pozytywnej reakcji, zawsze można obrócić kota ogonem i jakoś z tego wybrnąć. Przyjaciółka radziła mi, żebym to jego postawiła w trudnej sytuacji i zapytała: kim dla niego jestem. Co sądzisz o tym pomyśle?

Marfa_a powie,że się przyzwyczaiła, a facet dalej nie będzie sobie zdawał sprawy, że jest dla niej kimś ważnym, docenionym, a może chciałby. Ja bym powiedziała wprost, że mi zależy i najwyżej przekonała się że razem nam nie po drodze. A jeśli zachowa sie jak burak, to o kim to źle świadczy? Chyba nie o Tobie Marfa_a'o. Jest taka myśl Gombrowicza, że nikogo nie można upokorzyć bez jego zgody.
Byłoby mi przykro zapewne w razie odrzucenia, ale jeszcze nikt nie umarł od tego, że sobie popłakał dwa wieczory w poduszkę.
Dziwię się zawsze, choć tyle mam już lat, ze ludzie nie krępują się ze sobą sypiać ledwo się znając, widzą się w całej okazałości, a zwykła szczerość, autentyczność jest dla nich problemem.
I po raz kolejny widzę w pełnej krasie, jak bardzo oszukują się kobiety (nie wszystkie, ale chyba większość), że seks dla nich nie znaczy, że to tylko seks. Właśnie dlatego wolę nie zaczynać znajomości od d...y strony - dosłownie i w przenośni.

W punkt Piegowata.  Do pewnych spraw widocznie jest sie " na tyle" nowoczesnym ale juz do okazywania uczuc uruchamia sie mechanizm z epoki telenowel brazylijskich ze facet to jakis podgatunek ktory nawet jak dostanie tekst "nie jestem zainteresowana zwiazkiem i z grubsza mi zwisa nasza znajomosc" to ma nie wiedziec czemu skakac pajaca by jednak przekonac do siebie ukochana i wygrac jej uczucie.

Marysia Han, - jesteś przeczulona i projektujesz na Marfę swój problem.
Pytanie tęsknisz, dlaczego? To fajnie zadane pytanie by powiedzieć coś bliżej i nic złego w nim nie było- mozna było odpowiedzieć na wiele sposobów by dać oznaki zainteresowania. To, że ktoś wybrał kogoś innego potem, nie znaczy, że byłaś kołem zapasowym, kimś nieważnym. Ale jak rozumiem, ktoś tu chciałby mieć certyfikat na bycie najważniejszą dla kogoś w życiu osobą z góry.. nie ma takich certyfikatów, nawet w małżeństwie..

Podobnie co Ty kiedyś myślałam: że zrobię z siebie kretynkę, że się zblaznie. Sama tak o sobie pomyślisz, dlatego projektujesz na innych swoje lęki. Kobieto! Jesteś dorosła i czemu masz nie brać tego, na co masz ochotę? Ostatnio zaproponowałam kawę znajomemu, który od dawna mi się podobał. Powiedział nie, bo ma żonę wyobrażasz sobie?! Jaka wtopa, ale nie żałuję, chociaż widuje go prawie codziennie.
Na pewno jesteś piękna i wartościową kobieta, więc uwierz w siebie. Powodzenia, trzymam kciuki!

Dziewczyny, on mnie pozytywnie zaskoczył dzisiejszej nocy. O 3 nad ranem napisał wiadomość, czy coś się stało, że rano tak zdawkowo odpisałam, a potem przez cały dzień nie było ze mną kontaktu. Czy szef dalej się na mnie wyżywa za to, że nie pozwoliłam się wykorzystywać jego przyjaciółce. To było naprawdę miłe i trochę się uspokoiłam. Zamierzam z nim jutro porozmawiać, ale żeby dodać sobie trochę odwagi i poczuć się bezpiecznie, postawiłam na pewien fortel. Zrobię u siebie domówkę i zaproszę też swoich przyjaciół, aby mógł ich lepiej poznać. Umówiłam się z chłopakami, że w pewnym momencie na chwilę zejdą po coś na parking, wtedy sobie z nim szczerze pogadam. Jak nic z tego nie wyjdzie, to będę miała obok bliskich ludzi, którzy udzielą mi wsparcia i przy których będę mogła się wyryczeć. Wiem, że to głupie, ale świadomość, że są gdzieś w pobliżu, zapewni mi poczucie bezpieczeństwa.

Akurat z proponowaniem spotkań, to nie mam problemów. Sama do niego zagadałam, gdy się poznaliśmy. U mnie problem rozpoczyna się na głębszym etapie znajomości, gdy trzeba powiedzieć o czymś najbardziej intymnym, czyli uczuciach, ale jutro zamierzam z nim szczerze pogadać. Zawsze będę mogła poczuć się zwyciężczynią, że w ogóle odważyłam się poruszyć ten temat, choć początkowo bardzo się bałam.

Dochodze do wniosku Autorko ze Twoj problem jest duzo glebszy niz mi sie zdawalo. Ty nie tylko unikasz zranienia przez faceta. Ty unikasz jakiej kolwiek przykrej sytuacji zyciowej ( nawet za cenie unikania "zycia") a gdy juz sie nawet decydujesz podjac to ryzyko to z gory sie obkladasz buforem bezpieczenstwa w postaci znajomych. Ja rozumiem ze od tego sa by wspierac ale bez przesady. Naprawde nie uwazasz ze w wieku 30 lat wypadaloby dla higieny psychicznej chociaz sprobowac sie samodzielnie zmierzyc ze stresujaca sytuacja i sprobowac samodzielnie poradzic z jej ewentualnymi negatywnymi konsekwencjami? Bo Twoje zachowanie wydaje mi sie zachowaniem 3 latki ktora ciagnie  mame za spodnice zeby z nia poszla do piaskownicy zagadac z inna 3 latka. Jesli tamta nie bedzie chciala sie bawic to mozna od razu wyplakac sie w faldach mamusinej spodnicy. No sorry ale infantylne to na maxa i ja na miejscu faceta nie chcialabym sie umawiac z laska ktora musi stosowac "fortele" zabiegi robic sztuczny tlok zeby...z nim porozmawiac szczerze.  W pracy jak wzywa Cie szef to tez idziesz do gabinetu  z psiapsia za reke? Albo czeka pod drzwiami?
Zrob coz z  tym bo zycia tak nie przezyjesz albo bedziesz wiecznie uzlezniona psychicznie/ emocjonalnie od kogos.