Spotkanie, zawstydzenie. Jednak nie odzywa się po spotkaniu. Dlaczego? - Netkobiety.pl

dzisiaj jak rozmawialiśmy, to zasugerowałam mu spotkanie :> ale w przenośni i on na to, że kiedy mi pasuje aa ja powiedziałam, że w niedziele najbardziej a on, że nie wie, że jutro da mi znać bo wyjeżdża i nie jest pewny czy wróci.. no zobaczymy.
ale ucieszony był po tym fakcie.

Trochę to dziwne bo najpierw pyta kiedy Tobie pasuje a potem mówi, że akurat w ten dzień kiedy masz czas wyjeżdża? Trochę mi to zalatuje kłamstwem i wykręcaniem, a że był ucieszony... no cóż...połechtałaś męskie ego
Ja bym raczej stawiała na stosunki koleżeńskie, a resztę wybadać w praniu
A i nie twórz sobie teorii w głowie, bo scenariusz może być zgoła inny i się bardzo rozczarujesz.

niestety nie spotkaliśmy się, mimo tego, że on jednak nie wyjechał, ale nie było to kłamstwo bo ma taką pracę, że czasami wyjeżdża, to nie zależne od niego.
wysłał mi uśmiech '';)'' jakoś po południu ale ja odpisałam dopiero wieczorem, więc nawet nie było jak... głupio to wszystko wyszło.
ja jakoś cały czas myślę o nim.
nie wiem czy do niego nie napisać np. jutro?
bo pewnie za dwa, trzy dni znowu napisze do mnie, czemu się nie odzywam.
a nie chce, żeby myślał, że mi jakoś na tej znajomości nie zależy i traktuje go jak traktuje...

tzn?

A już myślałam iż to nieśmiały zakochany chłopczyk takich to ja lubię szczególnie prawiczków mm

zawsze robię sobię nadzieje, nakrecam sie niepotrzebnie a potem cierpie niestety...
myślałam, że skoro on jest zupełnie inny, tzn. jest przeciwienstwem facetow z ktorymi sie wczesniej spotykalam, to ta znajomosc pojdzie w fajnym kierunku
bo na poczatku myslalam ze wpadlam mu w oko.
chcialabym, przestac sie tak szybko angazowac i nakrecac.

Albo wysłał uśmiech, bo nie miał nic do powiedzenia. Ja np. często tak robię, żeby po prostu nie urywać niegrzecznie rozmowy o niczym, której nie mam ochoty ciągnąć dalej...

Przypomniałam sobie swoje pierwsze związki . Ech to były czasy . Pierwszy rumieniec wstydu, ukradkowe spojrzenia . Ale jak ktoś już wcześniej napisał - po prostu oboje jesteście nieśmiali i stąd ten problem. Pamiętam, jak na jakiejś prywatce krążył przy mnie chłopak - niby nie w moim typie, ale rzeczywiście coś miał w sobie. Dawałam mu znaki, uśmiechałam się - i nic to nie dało. Wydukał z dwa, trzy słowa, potem chyba próbował chwycić mnie za rękę, ale skończyło się na takich delikatnych muśnięciach.
Dopiero, gdy ja chwyciłam jego dłoń, zagadnęłam - cały spłoniony coś tam zaczął odpowiadać - i koniec końców chyba się spłoszył:). Dlatego chyba dobrze, że oboje jesteście nieśmiali - ale lody w końcu trzeba przełamać

dziękuję wszystkim bardzo!
macie rację, szkoda, że od początku nie posłuchałam
-sosenek: bo miałaś rację od pierwszej odpowiedzi, którą napisałaś jak teraz czytam, chyba nie chciałam po prostu dopuścić do siebie tej myśli, że może tak być.

-santapietruszka: nawet nie pomyślałam, że tak też może być, właśnie.. po prostu nie chciał być niemiły

-Marysia Han: zawsze jak czytam takiego typu odpowiedzi, to wtedy znowu mam nadzieje, ze moze i tutaj tak jest, ale nie chce sobie nic juz wmawiac.

-Makigigi: właśnie, niestety ale chyba tak jest, nawet jakoś już odechciało mi się z nim pisać, nie chce być dla nikogo drugą opcją.

ale czasem sobie myślę, jeszcze, że to, że nie miał dziewczyny nie jest spowodowane tym, że wgl. nie wie jak tą znajomość dalej rozwinąć?

Ja nie mam faceta i jest to spowodowane tym, że nie ma w moim otoczeniu takiego, którego bym chciała. Gdyby taki był to bym rozwijała znajomość.
Autorko, proszę, nie rób z gościa ofiary losu ani nieograniętego szczyla- nie macie po 14 lat żeby nie wiedzieć jak się 'spiknąć', tym bardziej, że dajesz mu siebie na tacy, ułatwiasz mu do siebie dostęp (chociażby ten kontakt z twojej strony, twoje jawne zainteresowanie), a on i tak nic z tym nie robi.
odpuść, naprawdę.

ja bym na twoim miejscu albo wychłodziła relacje maksymalnie tzn. nie odpisywała mu, albo też odpisywała ":)" na odpie*dol.
jesli on się zaintryguje twoją zmianą stanowiska i zapyta o co chodzi to mu napiszesz, że zauważyłaś, że ta relacja do niczego nie prowadzi bo nie potrzebujesz takiej smsowej znajomości.

właśnie niedawno napisał, czemu się nie odzywam i zażartował, że pewnie miałam zamiar dzisiaj napisać.. bo kiedyś napisał czemu to ja napisałam że właśnie miałam napisać do Ciebie i w sumie nie wiem co teraz zrobić... czy wgl. odpisać mu?

no nie chce...
chyba na razie nie będę mu odpisywać jednak.
bo znowu zacznę się nakręcać niepotrzebnie, a też nie lubię traktować go z dystansem bo mi się podoba.

kurde wiem o co Ci chodzi ale ja tak nie potrafię, tzn. nie umiem, bo wtedy nie jestem sobą :<
mimo, że wiem, że macie  rację, to teraz też nie wiem co odpisać bo napisał czemu nie miałam zamiaru się odzywać.
wiem, że muszę sobie sama dalej radzić...
ale ja kompletnie nie wiem co robić w takich sytuacjach.

i przeprosil ze sie nie odzywal itp. olewaj to, zobaczysz jak to podziala.

Kami to wszystko jest bardzo łatwe. Wiem, co czujesz Po prostu masz dysonans pomiędzy tym, co jest i tym, co chciałabyś, żeby było, i nieświadomie próbujesz pogodzić te oba fronty. A to się nie da. Jest tak, że wszystko wskazuje, że on nie jest zainteresowany rozwijaniem znajomosci w kierunku związku. Ty byś chciała, żeby był. Więc starasz się zracjonalizować sobie to jakoś (np. Tłumaczyć, że może jest nieśmiały ) . To jest takie trochę zaklinanie rzeczywistości. Potrzebujesz szczerze sama sobie odpowiedzieć, jakie masz oczekiwania wobec tej relacji i co naprawdę jest między Wami, i pilnować, żeby tego nie mieszać. Bo z takiego pomieszania bierze się chęć pisania do niego i stania się persona non grata dla niego

Dziewczyno.... normalnie ręce opadają.
Nie miałaś z nim normalnie rozmawiać. Tak jak sosenek napisała, miałaś powiedzieć że wcale nie zamierzałaś pisać i tyle...
A ty reagujesz na zwykłą smutną minkę.
Wybacz ale tak to on cie zawsze będzie za nos wodzić.
No i w sumie nie wiem czego oczekujesz po tym temacie, bo każde rady ignorujesz. Dalej robisz to samo co robiłaś, chociaż każdy mówi Ci abyś olała, to może on się bardziej postara. A tu jak grochem o ścianę.

Nie masz się obrażać, bo tak naprawdę każdej z nas chodzi tylko i wyłącznie o Ciebie.
To ty się nakręcasz i angażujesz w ten "związek" a on ma czasoumilacz.
Wiesz, że kto jak kto ale ja popełniłam gorsze błędy niż Ty i wiem jak to boli... chcę Ci tego oszczędzić.
Tak jak ktoś napisał - zagraj ostro, przecież nic nie stracisz. Wiem że fajnie się rozmawia i szkoda to stracić...ale potem będzie źle

ja sie nie obrazam na nikogo, wiem to, nikt tutaj na pewno nie chce dla mnie zle...
ja chyba nie sluchalam tego i rad, bo nie chcialam zeby zmienilo sie moje super wyobrazenie o tym wszystkim.

Sory ale chyba nadinterpretujesz. To że mamy doświadczenie to tylko znaczy że wiemy jak takie sytuacje się kończą i jak łatwo się zaangażować w sytuację bez wyjścia.
Poza tym, nie wiem czy czytasz wybiórczo czy lubisz się powtarzać, ale my też autorce radzimy się zdystansować i zobaczyć co się z tego urodzi. Więc jeżeli w naszych radach widzisz złą wolę to w swojej chyba też.

witaj nim2, no bo ja tak to odbieram, że raczej nie chcą źle bo niby dlaczego?
właśnie dlatego, że mają doświadczenie więdzą właśnie po zachowaniach jak może się to skończyć...
i żebym kolejny raz się nie zawiodła i nie cierpiała...
tak, na początku byłam bardzo nastawiona pozytywnie i entuzjastycznie to fakt, bo widziałam jego zachowanie w rzeczywistości.
ale później nie wiedziałam jak to odbierać wszystko, bo on jest bardzo nieśmiały w kontaktach z innymi i bardzo wrażliwy,
a co dopiero do dziewczyny ktora by mu sie spodobala, tymbardziej ze nie mial nigdy żadnej... ale moze tak jak ktos napisal.
może ja sobie wmawialam to i tlumaczylam tak, bo to tylko moje wyobrazenie.
ale pozniej duzo osob zaczelo pisac ze to ze taki jest, to i tak, nie powinno miec wplywu na propozycje spotkania, sposob pisania itp.,
ze jakby mu zalezalo to by to pokazal, a to tylko raczej kolezenstwo, wiec troche ten entuzjazm opadl... moze i lepiej, bo zaczelam sie wlasnie
do tego dystansowac, inaczej na to wszystko patrzec.

Bo na tym to polega jak np chcesz kupić samochód to trochę trwa zanim zdecydujesz się na to wymarzone auto - chodzisz, sprawdzasz, testujesz, umawiasz się na jazdę próbną. A i tak czasem długo nie możesz trafić na to coś. Czasem bywa, że cały proces boli, bo kolor był ładny, ale pod maską..to nie było już tak pięknie. A jak się oddalisz lub spojrzysz pod innym kątem okaże się, że ma rysy na lakierze. A co dopiero w przypadku partnera na dłużej. Czemu nie podejść do tego w ten sposób? W końcu zaangażuje w "zakup" energię i środki. Moim zdaniem ze związkami jest podobnie. A że boli..bo mamy uczucia - dzięki temu człowiek to cudowne stworzenie.

nie, nigdzie mi się nie śpieszy... nie muszę podejmować żadnej decyzji.
nie chce się dowiadywać, czas pokaże co będzie.

Rozumiem Twoje zdanie i je szanuję. Z mojej perspektywy wygląda to tak, że czas jest najlepszym weryfikatorem. Dlatego,  że próby czasu nie przechodzą krótkodystansowcy.

Mój tok rozumowania jest bardzo prosty, powiedziałabym banalny wręcz. Być może dlatego, że biegam jest mi łatwiej. Polega on przede wszystkim na rozłożeniu energi w czasie. Mądry maratończyk nie wypruje na początku z buta i nie będzie biegł pierwszych 20 km na full. Wiesz czemu? Bo cała zabawa zaczyna się dopiero od 30 km. On doskonale wie, że na trasie może zdarzyć się milion nieprzewidzianych rzeczy - skurcze, ból stopy, odnowienie kontuzji i mur. I właśnie na takie okoliczności zachowuje rezerwę siłowa. Dopiero jak zbliża się do mety, przyspiesza na maxa i wierz mi, że nie ma takiej rzeczy, która powstrzymalaby go na finiszu. A niedoswiadczeni biegacze nie wytrzymują presji..nie radzą sobie ze stresem i myślą, że jeśli przyspiesza to bieg zakończy się szybciej. Całą frajda powinien być cały bieg,  a przede wszystkim wtedy, kiedy za zakrętem przed Tobą jest wzniesienie, a Ty dzięki rezerwom wiesz, że ja pokonasz - bo nie wystrzelalas się na początku.
To tak w dużym skrócie

wiem, ze kazdy mi radzi, zebym sobie darowala i odpuscila, ze on ma mnie gdzies, ze predzej czy pozniej bede cierpiala itp. ale ja jakos jego nie umiem sobie odpuscic... cos po prostu jakos mi nie pozwala, tak go olac.

dobrze, mam dystans caly czas dzieki wam, mimo ze sie poznajemy, piszemy, spotykamy to nie nakrecam sie juz tak jak na poczatku itp. dziekuje!

dzięki wam tak właśnie jest!

jak tylko jakiś czas mu nie odpisuje to zaraz mam spam czemu sie nie odzywam, co sie dzieje ze nie odpisuje.

dziekuje jeszcze raz i pozdrawiam! :*

były spotkania, tak jak już pisałam wyżej

jak z kimś piszę, albo mówię, o jakimś chłopaku to on albo milczy albo zmienia temat albo po prostu się wkurza, i nawet jak coś planuje to mówi, też o mnie, ale ja nie wiem jak mam to wszystko odbierać

troszkę się bałam wracać do tego wątki, że dostanę troszkę opierdziel* ale musiałam, po prostu już mi to ciążyło, a zawsze jak tu wracam to jest mi lepiej, czuje wsparcie i wracam na dobre tory. :*

nie piszę, ale po prostu jak rozmawiamy czy coś i coś napomknę czy powiem, ale okej może nie powinnam, właśnie.
próbował kiedyś mnie dotknąć i mnie zaczepiał ale raczej w formie żartu to było, ale jednak szukał jakiegoś kontaktu, tylko to nie było jakieś łapanie za rękę, za kolano, przytulenie, niestety nie.
niestety nie, ale ja sobie wcześniej to tłumaczyłam tym, że nigdy nie miał dziewczyny, nie wie jak zrobić krok dalej...
dopiero wy mi uświadomiłyście, żebym nie usprawiedliwiała tego tak i nie widziała jak chce widzieć.