narzeczony i jego wątpliwości co do ślubu - Netkobiety.pl

Ona teraz wszystko będzie odbierać w ten sposób, bo ma skrzywiony sposób postrzegania przez chorobę.

Na jej miejscu WCALE nie planowałabym teraz ślubu.
Za jakiś czas przy regularnym chodzeniu na terapię może się okazać, że w ogóle tego ślubu nie chce....

Niewykluczone. Nie jestem psychiatrą. Jedyny znany mi schizofrenik był uzbezwłasnowolniny całkowicie, bo nie był w stani samodzielnie funkcjonować przez cały swój żywot.

To kiepskie poczucie humoru ma facet. Niech tak dalej nie liczy się ze słowami do osoby słabej psychicznie. Dobrze jej to zrobi.

No właśnie, ja też tego zupełnie nie mogę pojąć...

Sytuacja w której się znalazłaś to dobry moment by zebrać się w sobie i zająć swoim zdrowiem nie zważając na rejestratorki. To powinno być dla Ciebie priorytetem. Postawa pt - jestem chora i co mi zrobicie, czy co gorsza- jestem chora i fajnie bo wszyscy zwracają na mnie uwagę jest dziecinna.
Weź się w garść, jeśli chcesz być żoną, a nie kulą u nogi- bo On chce mieć partnerkę, a nie podopieczną.
Oburzonym takim postawieniem sprawy uprzejmie donoszę, że WIEM co to nerwica lękowa- przerabiałam przez rok na własnej skórze- wiem jak sie wtedy żyje. I ze może nie zostać po tym śladu.
Możesz postawę narzeczonego potraktować jako obrazę majestatu lub zrobić coś z tym. Twój wybór- chcesz rzucać pierścionkiem, to rzucaj..albo zepnij poślady- wsparcie póki co masz.

Oddają. Zostawiają chore w szpitalu. Zrzekają się praw rodzicielskich. Rodzice też potrafią być wyrodni.

Życzę autorce żeby odbudowała swoje zaufanie do narzeczonego Bo nie możemy dziewczynie bezdusznie odmawiać prawa do tego, że miała je prawo stracić. Mam nadzieję, że tylko chwilowo.

Niektórzy. Bardzo mały procent.

I z całym szacunkiem, ale to Autorce nie powinno się teraz ufać,  dopóki nie doprowadzi się do porządku. To jej myślenie jest skrzywione,  nie jego.

Oczywiście. W końcu leczy się u psychiatry. Łatkę już ma. Ostemplowana. W związku z tym nic od nikogo nie może wymagać względem siebie.

Sony, bardzo Cię lubię, ale przeginasz. Nikt Autorce żadnej łatki nie przyczepia. Natomiast niestety prawdą jest, że jej zaburzenia powodują skrzywione postrzeganie świata. Nie jest żadną ujmą dla niej, że się leczy - ale faktów nie zmienimy. Dopóki nie zacznie leczyć się porządnie - łącznie z terapią, nie same leki - to sama sobie robi tym krzywdę.

Z wzajemnością santa Ale z wnioskami na temat stanu zdrowia osób leczących się u psychiatry jestem bardzo ostrożna. Nieodpowiedzialne komentarze mogą przynieść takiej osobie więcej szkody niż pożytku. Tu chyba musiałby już wypowiedzieć sie lekarz. Nie wiem więc czy ma skrzywione postrzeganie świata, a jeśli tak to w jakim zakresie i jak to mogłoby wpłynąć na jakość jej małżeństwa.

Najlepiej gdyby razem z narzeczonym porozmawiali o tym z psychiatrą.

A jaki to film?

Jak dużo napisaliście od rana.
Jakieś wnioski ogólne? Widzę, że zdania sa podzielone.

Ja film widziałam, i nawet książkę czytałam, ale za Chiny tytułu nie pamiętam Powaga A szukać mi się nie chce

Misery

http://www.filmweb.pl/film/Misery-1990-1237

Dobrze, że nie myślą o ślubie kościelnym, bo tam zapewne wcale by go nie dostali

... młodość nie wieczność

Ale przynajmniej na starość ma się zawsze jakiegoś faceta Alzheimer, Parkinson itp.

I skończmy ten offtop, bo Autorka się nie przekopie przez nasze poczucie humoru, szkoda by było dziewczyny

Pokonanis - do nieudzielenia błogosławieństwa. Jak się o czymś rozmawia, warto znać podstawy A Ty też robisz tu niepotrzebny offtop

źle zapamietałeś - nasz slub był 20 lat temu i padło to pytanie.
Podstawą do uniewaznienia jest UKRYCIE faktu choroby psychicznej- (nie nerwicy) w rodzinie. w razie ujawnienia się tego w przyszłosci. I to na wniosek, nie z zasady, i nie jako jedyna przyczyna.
Inaczej nasz ślub by się nie odbył bo teściowa choruje na schizofrenię, co byłoby absurdem.. bo nikt z takim przypadkiem nie mógłby wziąć koscielnego slubu.

Przeczytalam wszystko.
Narzeczony sie zwolnił z pracy wczesniej i udał sie do urzędu,  dowiedział się wszystkiego.  Przepraszal mnie  za wczoraj,  ze niepotrzebnie moje problemy psychiczne powiązał ze ślubem. Pytał czy chce ślub jesscze w tym roku i zaczął ustalać datę.  Trochę mnie to zdziwilo.  Powiedzialam ze nie mam  do tego teraz głowy i ze moze byc w przyszłym roku.  Zaczal sie mnie wypytywac czy w lutym moze..
Dodał że  chce mnie  za żonę  a wczoraj wyszło jakieś nieporozumienie.. 

Tak filmu misery nie ogladalam.
Lubie offtopy.
Biorę leki.
Szukam terapeuty ale przeraża mnie  cena szczerze mówiąc.

Na NFZ próbowałaś?

A, i nie w lutym. Nie ma "r" w nazwie miesiąca To źle wróży Marzec, jak już

witaj,
twoje zachowanie jest niedojrzale emocjonalnie. Zupełnienie nie rozumiem czemu sie na niego obrażasz?
Skoro spotykacie się od 2 lat to wiedział o twoich problemach. To nie jest tak, ze dowiedział sie o twoich stanach po zareczynach.
Jego reakcje jest naturalna i nie dziwie się mu w ogole.  Musisz i ty go zrozumieć bo związek działa w obie strony a nie tylko ze ty "bierzesz" a on "daje". Nie wiem czemu ale wydaje mi sie ze troche tak to wyglada.
Życie z osoba z zaburzeniami depresyjnymi nie jest łatwe. To nie tylko wspieranie drugiej strony ale śmiem twierdzić, ze i poswiecenie.
Myślisz, że jest mu łatwo gdy widzi jak sie czujesz a z tego co piszesz to nie zrobiłaś nic aby sobie pomoc. Musisz wiedziec ze pomagajac sobie idać do lekarza badz na terapie pomozesz i jemu, On bedzie widział ze ci  na nim zalezy i chcesz aby miedzy wami bylo dobrze.
Uwazam i to jest moje zdanie ze powinnas mu pozwolić miec takei watpliwosci i poakzac ze ty tez mozesz sie postarac o lepsze jutro dla was. Jesli potrzebuje czasu to mu go po prostu daj i rób tak zeby ten czas sie zmniejszał.

I ja również uważam, że facet jak najbardziej ma prawo do zorientowania się w sytuacji nim zwiąże się na całe życie.

Mnie by na jego miejscu najbardziej zmartwił fakt, że w jakiś sposób spodobał Ci się fakt zainteresowania Twoich bliskich w momencie, gdy okazało się, że jesteś chora... i to że chciałabyś, by stan ten trwał. Bo to może oznaczać że na rękę Ci będzie, by nie wyzdrowieć.
Może i od niego podświadomie oczekiwałaś podwójnej dawki zainteresowania, a on się zamiast tego wystraszył.

Myślę, że powinnaś zająć się sobą. Pomóż sobie. Dobrze byś była jego partnerką a nie pacjentką, którą mu się przyjdzie opiekować. Jeszcze nie powiedział "tak" a już mu się kroją takie widoki, skoro taka rola Ci odpowiada.

Facet myśli trzeźwo. A co jeśli będziecie mieć dzieci, a Ty wpadniesz w stan "nie chce mi się żyć". On sobie z tym poradzi, ale jak to będzie wpływać na dzieci?
A co jeśli ten stan wprowadzisz w życie i serio zapragniesz to życie sobie odebrać?

Taka choroba to nie przelewki. Ma prawo się wahać.

Ważne byś sama sobie chciała pomóc. Byś nie chciała w tym trwać. Takie zainteresowanie innych Twoją osobą wszystkich w końcu zmęczy.

Najpierw chciał sie zorientować ile czasu trzeba czekać,  co potrzebne itp
Proszę nie pisać że  nie robię nic bo chodze do psychiatry i biorę leki.
Terapie jedna zaczelam ale nie pasują mi godziny.  Szef by nie pozwolił mi sie zwalniać  raz w tygodniu o dwie godziny wczesniej. 
Aktualnie szukam innego terapeuty na nfz ale pewnie i tak się zdecyduje na prywatna terapie. 
Roznawialam z nim wczoraj o tym ze niby go szantażuje i naprawdę nie mówił by sam z siebie,  że  chciałby wziąć ślub juz w lutym tylko dla świętego spokoju.  Głupi nie jest.  Może  nie myśli w kategoriach ,  że  będzie  miał  ze mna ciężki żywot,  bo w sumie jestem jego pierwsza poważną partnerką.  Nie miał raczej doświadczenia z kobietami.

Moim zdaniem robisz teraz rozsądnie. Terapia to bardzo dobry pomysł, powinnaś poczuć za pewien czas poprawę. Co prawda nie wiem, czy będziesz całkowicie "wyleczona", nie wiem, czy to w ogóle możliwe, ale nawet jeśli nie, to poprawa i tak podniesie Twój komfort i poziom życia.
Z tym swoim partnerem - dobrze, że jednak się nie spieszysz, moze wszystko będzie dobrze, a może on się jednak wycofa, bo stwierdzi, ze nie chce żyć z osobą, która ma takie problemy. Zaniepokoiło mnie to, jak sama napisałaś, że On jest pewny na 90 procent. Zabrzmiało to tak, jakby do końca nie był pewny, mnie by to zaniepokoiło, po co ci osoba,, która w razie problemów odwróci się od Ciebie. Wiadomo, życie jest różne, jak jest dobrze to jest dobrze. Jak przyjdą problemy - to niektórym najłatwiej jest odejść, bo to proste i wygodne. Mam nadzieję, że tak się nie stanie w przypadku Twojego partnera, chociaż różnie to bywa.
Co do zaburzeń psychicznych to jest niestety tak, że jak mówisz o tym obcym ludziom, to oczywiście każdy rozumie, jednak w bliższych relacjach nie jest już tak kolorowo, po jakimś czasie możesz usłyszeć: pomyliłem się, myślałem, ze będę mógł z Tobą być ale jednak nie moge, nie moja wina - tak też może być. Co poradzisz, jak ktoś nie chce z Tobą być, to nic nie zrobisz.
Można też wybrać inne wyjście - z nikim się nie wiązać, bo po co obciążać drugą osobę swoimi zaburzeniami. Wtedy ma się pewnośc, że się nikogo nie skrzywdzi i ma się czyste sumienie i spokojną głowę - tylko, ze na dłuższą metę krzywdzi się samego siebie, bo jednak nie jest się z kimś z obawy. Ale przynajmniej nie krzywdzi się innej osoby.

Daj znać jakby co jak się dalej sprawa rozwinie, bo sama jestem ciekawa.
Najważniejsze, że podejmujesz terapię - bardzo mądra decyzja.

Ponieważ ten partner zainteresował się właśnie osobą o zaniżonym poczuciu własnej wartości, kocha tą osobę, akceptuje itd, tzn. że skoro tak jest i dostrzega wartość w bezwartościowym (idąc tokiem myślenia takiej osoby) to z partnerem jest coś nie tak. Zazwyczaj ludzie nie uświadamiają sobie tego mechanizmu. Po prostu brak szacunku do siebie rozciągają na osobę sobie bliską, która dostrzega w nich wartość i je szanuje. Pokręcone, ale tak jest.
Oprócz tego w grę wchodzi też zawsze bardziej zielona trawa u sąsiada

No widzisz, niepotrzebnie robisz problem. Może sama sobie coś wymyślasz czy dopowiadasz. Zupełnie niepotrzebnie.

Jezeli jestes na cos powaznie chora, to wez wyluzuj. Zrozum go troche. Do slubu trzeba podejsc w zelaznej kondycji psychicznej. To nie takie hop siup, chyba ze zrobisz to w Vegas w 5 minut. Zdarzaja sie rozne sytuacje przy przygotowaniach, ktore moga Ci dostarczyc atakow paniki. On chce po prostu wiedziec, ze je przetrwasz spokojnie. Wyluzuj sie, kobieto i zaloz z powrotem ten pierscionek.

Moim skromnym zdaniem @Santapietruszka i @Harvey mają rację. Facet nie zachowuje się jak ktoś komu z dnia na dzień przestało zależeć. Nie zbywa, nie olewa, nie okazuje braku szacunku, nie zerwał zaręczyn. On mówi szczerze co mu na sercu leży i próbuje rozmawiać, a autorka wpada w histerię, płacze, rzuca pierścionkiem. Niektórzy piszą, że skoro on widzi problem w zdrowiu psychicznym autorki, to co to za facet, co on sobie wyobraża. No przecież problemy się zdarzają więc co to będzie później itp. Tak, problemy się zdarzają i to jest jeden z nich, o którym on mówi otwarcie i próbuje ten problem rozwiązać. A co robi autorka? Rzucanie pierścionkiem i wpadnie w histerię, to nie jest próba rozwiązania problemu, dogadania się, tylko szantaż emocjonalny i jak to Harvey napisał - prosta do tego, żeby związek przestał istnieć.

zgadzam sie z kazdym slowem. CZlowiek chory nie moze podejmowac zadnych waznych, wiazacych decyzji i dlatego slusznie postapil proszac ciebie o przelozenie daty slubu. Nie chodzi o to, ze sie waha, co juz udowodnil - ale o twoje dobro. Uroczystosc podnosi adrenaline, to wspanialy dzien ale tez duzo emocji, ktore dla cebie niekoniecznie sa wskazane w takim stanie, w jakim jestes teraz.

Moja mama cierpi na przewlekla depresje dluzej niz ja jestem na swiecie. W nawrotach choroby myslala tylko i wylacznie o sobie. Bylismy totalnie zaniedbani. Chcesz dla swoich dzieci takiego dziecinstwa? Nie? To lecz sie i skup sie na tym. Slub wez wtedy, gdy bedziesz czula, ze oddychasz pelna piersia. Zrob cos dla ukochanego, cos, z czego sie bardzo ucieszy. Jedzcie nad morze... sprobuj z calych sil sie uspokoic i zaczal myslec optymistycznie.

Bycie zona, a potem matka to duze zobowiazanie i odpowiedzialnosc nawet dla zupelnie zdrowej kobiety. Wiec lecz sie, lecz i jescze raz lecz, bo po prostu myslac tak, jak w tej chwili, nic z tego wszystkiego nie wyjdzie.

P.S. masz naprawde swietnego narzeczonego. Nie kazdy udzwignalby ten ciezar. Bo bycie z kims borykajacym sie z przewlekla depresja to jest ciezar i naprawde ogromne zobowiazanie. Musi cie bardzo kochac.

wspaniale! ciesze sie.

bardzo madrze. Najpierw zdrowie, pozniej dzieci.

nie ciebie jedna, kochana:D wiekszosc przeraza a jednak wiekszosc normalnie rodzi. Boli, ale potem przestaje imasz swoje cudowne dziecko:) warto. POzdrawiam! trzymaj sie, dasz rade to przezwyciezyc, tylko uwierz w siebie!

Wydaje mi się, że trzeba to najpierw sobie indywidualnie przepracować a potem się wiązać. Bycie chorą jest męczące, co z tego, że inaczej cię traktują. Możesz być zdrowa i upominać się o swoje a jak cię ktoś nie widzi, to nie jest Ciebie wart. Jeśli chodzi o terapię, to wydaje się, że poza konkretnym nazwiskiem terapeuty, liczy się też nurt terapeutyczny, w jakim pracuje. Ja bardzo polecam terapie poznawczo-behawioralną i terapię schematów. Konkretna psychoterapia i bardzo oddziaływująca. Także poza specjalistą trzeba też poszukać, w jakim nurcie pracuje.