narzeczony i jego wątpliwości co do ślubu - Netkobiety.pl

Mysle, ze Twoj narzeczony dobrze robi, że mowi ci co czuje i jest z Tobą szczery. Dlaczego chcesz sie spieszyc? Przeciez mozecie poczekac. Skup sie na tym zeby wyzdrowiec, bo jak dojda jeszcze sprawy z organizacja wesela to nie wiadomo czy nie bedzie to dla ciebie zbyt duze obciazenie. Okres jesienno-wiosenny to najgorsze okresy dla depresji, wtedy ona sie nasila. Takze nie mysl za duzo o tym slubie i wracaj do zrowia, ciesz sie ze masz tak wyrozumiałego i wspierajacego faceta.

Nawet jesli takie ma odczucia to tymbardziej nie ma sie co spieszyc. Jest dalej z Tobą to po co się dodatkowo przejmujesz? Kocha Cię, więc sie martwi co dalej to normalne. Nie bierz do głowy bo tylko sobie szkodzisz a na jego mysli czy odczucia i tak nie masz wpływu. Skup się na swoim zdrowiu i postaraj się nie mówić pewnych rzeczy bo skoro wszystko jest miedzy Wami w porzadku, idzie ku dobremu to robienie z igły widły nic nie da.

Ślub to ślub, niewazne w jakiej formie jest wazny. A nie lepiej poczekac troche, odlozyc pieniadze i jednak zrobic przyjecie? Przeciez to dla was, wspomnienia na cale zycie, po co robic na odwal jak mozna dobrze sie przygotowac i uczcic ta uroczystosc z rodzina? Przemysl to.

A jak nie wyzdrowieje? A jak do końca życie jej tak "zostanie"? Mimo leków, terapii itd. Czasem przechodzi, a czasem ma to człowiek całe życie, z różnym nasileniem.

Ze ślubem powinni poczekać jednak. To ma byc na dobre i złe. Tu już się dzieje "złe" a chłopak już się waha. To co będzie dalej?
Nie to, abym Go potępiała, ale on wydaje się być nie do końca przekonany do tego.

Moim zdaniem bez sensu ten ślub.
Po co Ci człowiek, który już przy pierwszych Twoich problemach zaczyna mieć wątpliwości. A co gdyby ta choroba ujawniła się w trakcie trwania waszego małżeństwa? Poszedłby po rozwód z Tobą z tego powodu?
Przepraszam, że napiszę to tak dosłownie, ale boi się związać z 'wariatką'? Przykro się czyta takie rzeczy.

SonyXperia- Trochę dosadnie oceniłaś faceta. Dziewczyna ma problemy zdrowotne, które chyba lepiej rozwiązać (lub starać się rozwiązać) przed slubem ? A ty bys nie wahała się jakby facet ci mówił, ze nie chce mu się zyc? Raczej nie zostawilabys go tylko chciała zobaczyc co bedzie dalej, jak to w czasie sie rozłozy. Odbija sie to na jedenej i drugiej osobie. Lepiej zaczekać, ale też zrozumieć drugą osobę. Tymbardziej ze zapewnia ją ze kocha.

Zaczekać - pewnie, ze lepiej, żadnego pośpiechu. Jeżeli o n już teraz nie jest pewnien, to potem nie będzie lepiej. Moze ona nie jest dobrą partenką dl a niego.
Przeciez nikt nikogo nie zmusi do ślubu na siłe. Pewnie, że każdy by chciał mieć zdrowego i bezproblemowego partnera. Tylko, że w życiu może być różnie.
Wypadki, choroby - i co wtedy?

"Jestem zdania, że pewnych kwestii między dwojgiem ludzi, jeśli już się pojawią, nie da się przeskoczyć - a wtedy jedynym rozwiązaniem jest wypisanie się  zawczasu ze wspólnej historii. Zarówno dla własnego dobra, jak i dla dobra drugiej osoby.

Moim zdaniem, to jest właśnie taka kwestia. Jeśli on nie jest w stanie lub ma wątpliwości czy udźwignie ciężar jej choroby - to bez sensu wspólne życie w ogóle."

I Twoim zdaniem jak się rozstaną to rozwiąże to problemy obojga? Jej chorobę i jego wątpliwości ?

Zagubiona-Po co mu oddajesz ten pierścionek?

Strasznie się wszystkie rozpędziłyście w opiniach, a ja to widzę tak, że facet od początku po prostu nie planował ślubu do końca roku, tylko później... To tylko Autorka tak planowała... i to nie jest żadna zmiana terminu, żadne przekładanie, tylko dopiero ustalanie daty...

To będzie musiał podjąć decyzję czy odejść i szukać szczęścia gdzie indziej czy zostać i brać na klatę to co mu przyniesie przyszłość z autorką. Na tą chwilę poprosił o czas, którego autorka nie chce mu dać rzucając pierścionkiem. Miłość perfidna jest bo jednocześnie uskrzydla i oślepia a po 2 latach motylki powolutku zdychają i zaczyna się zwykła codzienność. A z tego co czytam Autorka "siłą" chce go do tego ślubu zmusić...

Eee jak niby można kogoś siłą do ślubu zmusić, on mi na takiego nie wygląda. Chyba się na dodatek wystraszył jej stanów - nie jest to dobra prognoza.

Z resztą jak piszę, powinni poczekać. Po co się spieszyć. Pośpiech złym doradcą - jak mówią - ostatnio bardzo się z tym zgadzam.

A no, na przykład tak:

Poza tym:

a za chwilę:

Mi by się zapaliła lampka ostrzegawcza jak neon na monopolowym... ale co ja tam wiem

Dlatego pisałam, że nie ma co robic z faceta jakiego niedobrego czy nieodpowiedniego, ze od razu ma byc koniec tylko dlatego ze ma watpliwości. A oddawanie piersciona w takiej sytuacji jemu to w ogole abstrakcja.

Powiedział moim zdaniem w delikatny i szczery sposob o swoich watpliwosciach dla kobiety którą kocha, a ona troche wyolbrzymiła sprawę. I doszukuje się czegoś czego nie ma. Spokojnie, jest ok więc nie ma co sobie głowy zawracać i należy zadbać przede wszystkim o zdrowie. Trzymaj się Zagubiona :*

I jemu też się zapaliła i pali się, i dlatego to już jest bez sensu, bo ta lampka nie zgaśnie już nigdy - własnie przez powód dla którego się świeci, bo to jest choroba, której on się u niej po prostu boi.

Ciekawe czy Ty byś chciała ślub z "wariatem"?  Już słyszę słowa - najpierw się ogarnij, a później lataj za babami

Ja nie widzę w tym temacie nic dziwnego.

To jak słyszysz, to po co się pytasz?

Teraz to ochłoń bo się już nakręcasz.
Pomału, porozmawiajcie i wyjaśnijcie sobie. Ze ślubem sobie na razie dajcie spokój - zobacz, czy nadal chcesz z nim być a on z tobą.
W życiu jak mówię, przyjda inne "kwasy". Jak na razie jest spokój, a co będzie jak będą prawdziwe problemy?
Jak na razie, to czuję, że Ty mu nie do końca ufasz, a to niedobrze dla związku. Czego się boisz?

Na prawdę tylko ja widzę tu granie na emocjach i uczuciami zalofcianego chłopaka?
Uważasz, że wpadanie w histerię, płacz, rzucanie pierścionkami, kazanie udowadniania, że chce się z nią ożenić jest jego nie zmuszaniem?
Miło jest słyszeć, że Twoja ukochana chce się zabić dzisiaj?

No spoko, jest to choroba z którą należy walczyć z mniejszym lub większym skutkiem... ale uważasz, że chłopak (nie wiem ile on ma lat, strzelam 25 po nicku autorki) jest na to gotowy? Po takich sytuacjach ja bym miał wątpliwości... zwłaszcza, że 2 lata związku to niewiele Stąd odpowiedź a zarazem pytanie na Twoje pytanie

Tobie by się nie zapaliła?

Nie tylko Ty.

narzeczony jest starszy ode mnie o 10 lat..
Tak pomyślałam sobie, że to głupie z jednej strony planować ślub, a z drugiej myśleć o śmierci.. Tylko dalej nie jestem pewna czy to był prawdziwy powód a może tylko zbywanie mnie?
Święta nie jestem, jestem chwiejna emocjonalnie to prawda, jak mnie coś bardzo zaboli to po prostu zaczynam histeryzować. Bardzo mnie zabolało to co wczoraj usłyszałam...Pewnie też jestem jeszcze dość dziecinna i stąd ta moja reakcja. Nie chce go szantażować, ale po prostu jak już jesteśmy zaręczeni no to chyba po to by planować ślub?

Zalofcianego
Ale dobra, napisze tak:
Nie, nie można zmusić nikogo do slubu rzucaniem pierścionkiem i histerią - nie znam takiego przypadku, by sie komuś to "udało"
Co do tego, żę "Twoja ukochana chce się zabić dzisiaj" - to nie do konca jest tak, jak sa jakieś zaburzenia to człowiek nie do końca jest sobą, nie to, że całkiem sie nie kontroluje
i nie odpowiada za siebie (nie mówię o ciężkich chorobach psychicznych, bo to co innego), tylko, że z tego sobie może zdać sprawę dopiero po czasie.
To tak jakby powiedzieć: miło by widzieć, jak ukochana kuleje (a ukochana ma złamaną nogę akurat). To tu jest tak samo, pewne zaburzenia mogą wywołać
takie zachowanie - trudno to wyjaśnić. Dobrze, że autorka jest tego świadoma i coś z tym robi.

Ale że z tym ślubem czy z zaburzeniami? Bo nadal nie wiem.

Przecież to nie on ma ze sobą problem. Więc nie rozumiem, czemu sobie?

On się zaczyna poświęcać właśnie. Być może nawet marnuje swój czas, tylko jeszcze o tym nie wie.

Chce ją wspierać, to jeszcze źle. Facet musi mieć nerwy ze stali chyba...

nie, nie muszę mieć tego ślubu w tym roku. Teraz to nie wiem czy bym się cieszyła nawet

Nie do końca. Czasem co byś nie zrobił to i tak coś zawsze zostanie albo wraca.
Ale zgoda trzeba chcieć, leczyć się, jak trzeba łykać tabletki  i chodzic na terapie.
Nawet jak nie przejdzie, to może być o wiele  lepiej niż było.

Pomyśl troszkę o nim. Bo jak tylko on będzie się starać i dawać w tym związku, to kiedyś też może go to przestać cieszyć. Powodzenia i dużo zdrowia życzę!

Co już przeczytałaś i co o tym sądzisz?

myślę ze dałam mu ten powód..napiszę wam szczerze, że teraz kiedy moi bliscy wiedzą, że jestem chora to traktują mnie inaczej. W końcu dotarło do nich, jak wszystko trzymałam zawsze w sobie. Teraz wszyscy traktują mnie inaczej, w końcu zwracają na mnie uwagę. Mówiłam to partnerowi, że wystarczy być chorym a ludzie zaczynają cię zauważać i że w sumie nie wiem czy chce być zdrowa, bo takto ich zainteresowanie skończy się.
Smutne, ale prawdziwe.

Czy sama mogłabyś być z taką osobą?

Odpowiem tak. Ludzie wokół mnie mają różne zachowania, których czasami nie do końca rozumiem lub akceptuję a jako nie-fachowiec nie jestem w stanie zauważyć ani ocenić, czy są one np. wynikiem zaburzeń psychicznych, czy innej choroby psychicznej (nie mówię tu o zachowaniach ekstremalnych). Niewykluczone, że funkcjonuję wśród osoby/osób mającej takie zaburzenia. Mało tego, sama mogę mieć takowe, nie zdając sobie z tego sprawy.

Nie wiem także jaką wartość merytoryczną mają wyszukane przez mnie teksty, zakładam że są napisane przez profesjonalistów. Same zaburzenia lękowe, jako fobie, nie wydają mi sie groźne.  Dla osób postronnych zazwyczaj są postrzegane jako 'dziwadztwa'. Wiem natomiast, że stany depresyjne to nie to samo, co depresja, aczkolwiek tu już sprawa robi się poważniejsza.

Odpowiadając na Twoje pytanie - nie wiem.

Autorko, zanim włączę się w dyskusję, opowiem Ci kawałek mojej historii. Do przemyślenia.
W pierwszym roku mojego związku nagle okazało się, że jestem bardzo chora, po wstępnych  badaniach miałam perspektywę na śmierć lub trwałe, ciężkie niedomagania po operacji. Musiałam zrezygnować z dotychczasowej pracy, badania i leczenie pochłanialy mnóstwo czasu oraz pieniędzy. Niecały miesiąc przed tym wszystkim przyjęłam oświadczyny i właśnie miałam wybierać się do USC.Tez tak jak Ty miałam wtedy dni, kiedy nie chciało mi się żyć, uznałam, że ślub trzeba przełożyć o co najmniej rok...jednak mój narzeczony twardo obstawal, żeby nic nie zmieniać, bo chce mnie "W zdrowiu i w chorobie". Na koniec tylko dodam, że obecnie mam naprawdę wspaniałego, wspierającego męża.

I widzisz... Nie chcę Ci sprawiać przykrości, ale pomyśl, jak on to mógł odebrać? Że jak się pojawią problemy w małżeństwie, to Ty będziesz wolała "zachorować" niż je rozwiązywać... że faktycznie nie będziesz chciała się do końca wyleczyć, a on zostanie z chorą, rozhisteryzowaną żoną zamiast kochającej kobiety... że np. wychodząc do pracy będzie słyszał "nie chce mi się żyć" i zamiast skupiać się nad robotą, będzie się zastanawiał, co zastanie w domu po powrocie... nie ułatwiasz mu...
Teraz Twoja kolej - daj i jemu, i sobie ten czas do wiosny. Pokaż mu, że jesteś osobą, z którą warto brać ślub i iść przez życie, żeby to życie było piękniejsze, a nie że potrzebujesz go tylko po to, żeby móc sobie "załatwić" kogoś, kto będzie się Tobą opiekował. Że jesteś kimś, kto nie wymaga zainteresowania sobą wyłącznie dlatego, że jest chory, tylko kimś, kim warto się interesować w ogóle Nie przerywaj leczenia, postaraj się nie histeryzować... do wiosny wcale nie jest tak daleko

Tylko nie histeryzuj ale...

Zgadzam się z Santą

Jeśli np. będzie się leczyć, inaczej zobaczy sytuację i okaże się, że to jednak nie ten facet, tylko z powodu zaburzeń coś w nim widziała, to chyba lepiej, żeby to stało się przed ślubem, a nie po?
Tym bardziej pośpiech w sprawie ślubu niewskazany, jeśli to Autorce ma się odwidzieć