narzeczony i jego wątpliwości co do ślubu - Netkobiety.pl

Harvey napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

Wygląda to tak jakby on jej robił wręcz łaskę z tym ślubem. Ożenię się z Toba tylko sobie Ciebie jeszcze troche 'poobserwuję'... Byle do wiosny. Żal.

Tylko nie histeryzuj ale...

... ale żeby ona jeszcze na wiosnę go chciała

Dobrze pisze Harvey.

Wg mnie Autorka tak się na ten ślub napaliła, że nic innego nie jest ważne. Razem zaplanowali zaręczyny, wybrali pierścionek, a ślub to najlepiej teraz zaraz. Po co to tempo? Zamiast cieszyć się z bycia razem jest jakieś parcie na papier. Nakręca to Autorkę i powoduje wzmożone , chwiejne stany emocjonalne.  Praca nad sobą, nad emocjami to jest teraz najważniejsze. Nie wiemy skąd się one biorą, ale mam wrażenie, jakby miała bardzo niską samoocenę.
Autorko, rzucanie pierścionkiem to nie tyle histeryczne, co dziecinne. Nie potrafisz normalnie rozmawiać?

LolekBolek napisał/a:

To brzmi jak szantarz emocjonalny - inaczej mówiąc - manipulacja drugim człowiekiem.

To nie jest szantaż emocjonalny, lecz czasem jest taka kolej rzeczy - jeśli się komuś kaze czekać, to należy liczyć się z tym, że temu komuś może się odwidzieć

Skoro ma się odwidzieć, to tym bardziej nie ma po co brać ślubu. Taką taktykę moża by stosować, że wszystkim - jak jakiś warunek nie zostanie spełniony, to może mi się odwidzieć etc. Nic innego jak szantarz.

SonyXperia napisał/a:

jeśli się komuś kaze czekać, to należy liczyć się z tym, że temu komuś może się odwidzieć

Nie wiem, dlaczego tak się uparłaś, że to jest jakieś czekanie. Zaręczyny były niedawno, gdzie jest napisane, że ślub musi być od razu? Mnie się raczej wydaje, że to Autorce się spieszy, a ślub na wiosnę to tak akurat...

SonyXperia napisał/a:

Co ciekawe. Autorka pisze, że ma te objawy od dawna, a problem powstał, kiedy narzeczony dowiedział się o formalnym stwierdzeniu u niej tych zaburzeń. Czyli z tego wynika, ze z jej zachowania, bez tej wiedzy, nie był w stanie tego stwierdzić, a więc mimo to, musiała zachowywac się "normalnie". A więc w czym jest tak naprawdę problem?

zagubionaa94 napisał/a:

Jak zaczęłam z nim być to nerwica na chwilę dała mi spokój, dopóki nie wyjechał na misję. Wtedy wszystko wróciło a ja mu wszystko opowiedziałam.
Wspierał mnie i namawiał właśnie na wizytę u lekarza.

Ja to rozumiem całkiem inaczej. Jak zaczęli być ze sobą, to objawy ustąpiły, więc skąd miał mieć pojęcie? Jak się dowiedział, był poza krajem. Jak wrócił, to wspierał i sam proponował leczenie. I jeszcze się oświadczył. To skąd Ty bierzesz info, że problem wystąpił po stwierdzeniu zaburzeń, a wcześniej mu jej zachowanie nie przeszkadzało? Wcześniej o nich nie wiedział, bo - nie było objawów i zachowanie Autorki pewnie było w miarę normalne... A potem wystąpiły objawy, nie ma znaczenia, czy potwierdzone diagnozą, czy nie...

santapietruszka napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

Co ciekawe. Autorka pisze, że ma te objawy od dawna, a problem powstał, kiedy narzeczony dowiedział się o formalnym stwierdzeniu u niej tych zaburzeń. Czyli z tego wynika, ze z jej zachowania, bez tej wiedzy, nie był w stanie tego stwierdzić, a więc mimo to, musiała zachowywac się "normalnie". A więc w czym jest tak naprawdę problem?

zagubionaa94 napisał/a:

Jak zaczęłam z nim być to nerwica na chwilę dała mi spokój, dopóki nie wyjechał na misję. Wtedy wszystko wróciło a ja mu wszystko opowiedziałam.
Wspierał mnie i namawiał właśnie na wizytę u lekarza.

Ja to rozumiem całkiem inaczej. Jak zaczęli być ze sobą, to objawy ustąpiły, więc skąd miał mieć pojęcie? Jak się dowiedział, był poza krajem. Jak wrócił, to wspierał i sam proponował leczenie. I jeszcze się oświadczył. To skąd Ty bierzesz info, że problem wystąpił po stwierdzeniu zaburzeń, a wcześniej mu jej zachowanie nie przeszkadzało? Wcześniej o nich nie wiedział, bo - nie było objawów i zachowanie Autorki pewnie było w miarę normalne... A potem wystąpiły objawy, nie ma znaczenia, czy potwierdzone diagnozą, czy nie...

nie do konca tak..przez te zaburzenia lekowe mam czesto tak ze np zle sie czuje w pracy, w autobusie - mam wrazernie ze zemdleje etc.
niby psychiatra podejrzewal u mnie depresje tez i przepisal mi lek przeciwdepresyjny i przeciwlekowy.
ale od poczatku zwiazku zdazalo mi sie miec dni ze plakalam, ze mowilam ze nie wiem po co zyje itp.
a on mi powiedzial ze mu przeszkadzalo nie to, ze mam objawy jakies tam fizyczne tylko moje myslenie o smierci.
aa i z tym poobserowaniem stwierdził potem, że to akurat było mówione żartem na samym początku zanim zaczeła się ta nasza kłótnia. To było w sumie jego pierwsze zdanie, które pociągnęło temat dalej...

SonyXperia napisał/a:

Albo on to bedzie w stanie psychicznie znieść albo nie.

A to chyba wiadomo od samego początku

SonyXperia napisał/a:

A on jak na faceta bywającego na misjach wygląda na dość słabego psychicznie.

A tu bym się też nie zgodziła, co mają misje do tego? Ja mam kuzyna, który na niejednej misji był, a który płakał jak dziecko, jak umierała mu babcia... i dostał załamki psychicznej, kiedy akurat na jedną misję nie pojechał, a tam zginął jego kolega... i który zapinkala jak mały samochodzik, jak tylko czegoś potrzebują jego dzieci
Nie jest najmilszą w życiu sytuacją słuchać od ukochanej osoby, że nie chce jej się żyć - to może najtwardszego twardziela złamać...

santa Udajesz , że nie widzisz w czym jest prawdziwy problem miedzy nimi w związku z jej chorobą, prawda? Bo nie wierzę, że nie zauważasz małostkowości narzeczonego wobec autorki w związku z formalnym potwierdzeniem jej choroby.

Nie. Ja na jej miejscu zastanowiłabym się, czy chce brać ślub z nim.

santapietruszka napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

Nie. Ja na jej miejscu zastanowiłabym się, czy chce brać ślub z nim.

To zawsze może zrobić. Dlatego od początku mówię, że pośpiech nie jest wskazany i nie ma sensu wymuszać tego ślubu do końca roku. Już o tym pisałam wcześniej.

Ale czy on ją rozumie i w pełni akceptuje? To już nawet nie chodzi o ten ślub. Czy on ją chce taką jaka ona jest, czy się chce jeszcze zastanawiać? A jeśli tak to nad czym. Przecież on już wie z kim ma do czynienia. O to mi chodzi.

Odpowiem cytatem:

Lama Pynia napisał/a:

Autorko, zanim włączę się w dyskusję, opowiem Ci kawałek mojej historii. Do przemyślenia.
W pierwszym roku mojego związku nagle okazało się, że jestem bardzo chora, po wstępnych  badaniach miałam perspektywę na śmierć lub trwałe, ciężkie niedomagania po operacji. Musiałam zrezygnować z dotychczasowej pracy, badania i leczenie pochłanialy mnóstwo czasu oraz pieniędzy. Niecały miesiąc przed tym wszystkim przyjęłam oświadczyny i właśnie miałam wybierać się do USC.Tez tak jak Ty miałam wtedy dni, kiedy nie chciało mi się żyć, uznałam, że ślub trzeba przełożyć o co najmniej rok...jednak mój narzeczony twardo obstawal, żeby nic nie zmieniać, bo chce mnie "W zdrowiu i w chorobie". Na koniec tylko dodam, że obecnie mam naprawdę wspaniałego, wspierającego męża.

SonyXperia napisał/a:

Odpowiem cytatem:

Lama Pynia napisał/a:

Autorko, zanim włączę się w dyskusję, opowiem Ci kawałek mojej historii. Do przemyślenia.
W pierwszym roku mojego związku nagle okazało się, że jestem bardzo chora, po wstępnych  badaniach miałam perspektywę na śmierć lub trwałe, ciężkie niedomagania po operacji. Musiałam zrezygnować z dotychczasowej pracy, badania i leczenie pochłanialy mnóstwo czasu oraz pieniędzy. Niecały miesiąc przed tym wszystkim przyjęłam oświadczyny i właśnie miałam wybierać się do USC.Tez tak jak Ty miałam wtedy dni, kiedy nie chciało mi się żyć, uznałam, że ślub trzeba przełożyć o co najmniej rok...jednak mój narzeczony twardo obstawal, żeby nic nie zmieniać, bo chce mnie "W zdrowiu i w chorobie". Na koniec tylko dodam, że obecnie mam naprawdę wspaniałego, wspierającego męża.

A za mnie odpowiedziała Malineczka. Nie wszyscy muszą reagować tak samo.
W przywołanym przykładzie nie chodziło o chorobę - było nie było - psychiczną, to też różnica...

zagubionaa94 napisał/a:

-wczoraj nagle sie okazalo ze parnter jest mnie pewny na 90% i chce mnie jescze poobserwowac i on nie chce w tym roku jeszcze wziac slub a lepiej w przyszlym gdzies na wiosne. Stwierdzil, ze mnie kocha i to ze mna chce byc na zawsze, miec dzieci bla,bla bla.. ale... boi sie przez moje stany, ze po slubie mogloby sie to nasilic i moglabym sobie cos zrobic, a on nie wyobraza sobie takiej sytuacji i to go blokuje.

Coś jest  tego przyczyną. Nagle zmienia zdanie. To nie ona go naciskała, to on się zaczął nagle odsuwać. To co on robi to jest zwodzenie jej. On nie akceptuje jej choroby.

santapietruszka napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

Odpowiem cytatem:

A za mnie odpowiedziała Malineczka. Nie wszyscy muszą reagować tak samo.
W przywołanym przykładzie nie chodziło o chorobę - było nie było - psychiczną, to też różnica...

Ponad to w przykładzie jest sytuacja gdzie Lama Pynia leczyla się i nie podlegalo to dyskusji. A autorka sama pisze, że do psychiatry chodzi rzadko, a do psychologa wcale.
Więc wcale, a wcale nie dziwie się że narzeczony chce "poobserwowac".

Zauważcie, że ona już teraz niszczy ten związek z powodu swojego niedowartościowania (co przejawia się także w labilności emocjonalnej oraz stanach depresyjnych). To jest silniejsze u niej niż zdrowy rozsądek. Jej LĘKI są silniejsze niż UCZUCIE do partnera.

SonyXperia napisał/a:

santapietruszka napisał/a:

On nie akceptuje tego, że ona nie do końca jest pewna, czy chce się leczyć. A to różnica. Chorobę zaakceptował i chce ją wspierać w jej leczeniu.

A w którym miejscu Ty wyczytałaś że ona nie chce się leczyć?

Nie napisałam, że ona nie chce, tylko że on to tak odbiera. Sama nie wiem, czy Autorka chce czy nie chce, jak mam być szczera. Bo też z terapii zrezygnowała... Niby tłumacząc się pracą, ale czy zdrowie nie jest ważniejsze?

LolekBolek napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

Zasadniczo tak, ale jak to w życiu bywa wszystko zależy od tego kim są dla siebie te strony i jak wiele są w stanie jedna dla drugiej poświęcić.

On sobie daje czas. Nie jej. Ona jest z chorobą.

Przecież to nie on ma ze sobą problem. Więc nie rozumiem, czemu sobie?

Bo jest z kobietą, która ma problem i jej problem jest także jego problemem. I to jeszcze taki, że nie można udawać, że go nie ma albo że jakoś się rozwiąże.

santapietruszka napisał/a:

SonyXperia napisał/a:

A w którym miejscu Ty wyczytałaś że ona nie chce się leczyć?

Nie napisałam, że ona nie chce, tylko że on to tak odbiera. Sama nie wiem, czy Autorka chce czy nie chce, jak mam być szczera. Bo też z terapii zrezygnowała... Niby tłumacząc się pracą, ale czy zdrowie nie jest ważniejsze?

I tu jest właśnie problem. Bo taka osoba nie jest w stanie sobie sama poradzić. Potrzebuje wsparcia, czasem pokierowania. Wymaga ogromu cierpliwości. Na takiej osobie komuś musi zależeć. A żeby starania o taką osobę przyniosły rezultat ta osoba musi czuć, że temu komuś na niej też zależy. A nie ma tu gwarancji powodzenia.
Mnie się wydaje, że tego faceta to po prostu przerasta.

Tylko tyle, że to może trwać długie, długie lata. I może mieć miejsce z lepszym bądź gorszym skutkiem. Zaburzenia ludzkiego umsłu to nie grypa, że zaaplikujemy antybiotyki i maksymalnie po 7 dniach tryskamy zdrowiem. Wiec ta obserwacja może mu zająć w życiu wiele czasu.

Dać jej święty spokój.

Powiedz, Sony, jesteś zaręczona z facetem i on w pewnym momencie przychodzi i mówi: wiesz, zdiagnozowali u mnie schizofrenię, ale co tam, spoko, da się z tym żyć. Nie będę jadł tych tabletek, niedobre są i żołądek mnie od nich boli. Ale wiesz co, ślub bym wziął z Tobą już za tydzień, bo tak strasznie Cię kocham, co Ci szkodzi? Przecież słyszałem te głosy już wcześniej, od samego początku i nie przeszkadzało Ci to. A jak nie mam objawów, to nie wpuszczają mnie bez kolejki do kina, więc to się nie opłaca, no i z pracy musiałbym się zwalniać godzinę wcześniej...

Co robisz?
A - lecisz do USC po papiery do ślubu
B - tłumaczysz mu, że powinien jednak się leczyć, pilnujesz, żeby jadł te tabletki, obserwujesz, jak się zachowuje, a ślub obiecujesz mu na wiosnę
C - wychodzisz i znikasz w sinej dali

zagubionaa94 napisał/a:

-wczoraj nagle sie okazalo ze parnter jest mnie pewny na 90% i chce mnie jescze poobserwowac i on nie chce w tym roku jeszcze wziac slub a lepiej w przyszlym gdzies na wiosne. Stwierdzil, ze mnie kocha i to ze mna chce byc na zawsze, miec dzieci bla,bla bla.. ale... boi sie przez moje stany, ze po slubie mogloby sie to nasilic i moglabym sobie cos zrobic, a on nie wyobraza sobie takiej sytuacji i to go blokuje.

Coś jest  tego przyczyną. Nagle zmienia zdanie. To nie ona go naciskała, to on się zaczął nagle odsuwać. To co on robi to jest zwodzenie jej. On nie akceptuje jej choroby.

ale od poczatku zwiazku zdazalo mi sie miec dni ze plakalam, ze mowilam ze nie wiem po co zyje itp.
a on mi powiedzial ze mu przeszkadzalo nie to, ze mam objawy jakies tam fizyczne tylko moje myslenie o smierci.
aa i z tym poobserowaniem stwierdził potem, że to akurat było mówione żartem na samym początku zanim zaczeła się ta nasza kłótnia. To było w sumie jego pierwsze zdanie, które pociągnęło temat dalej...

santa Przecież ja odpowiadam na to pytanie - jeżeli nie byłabym w stanie zaakceptować, bała się, miała wątpliwości - to jaki sens jest zwodzić kogoś mimo wszystko? Jaki?

SonyXperia napisał/a:

santa Przecież ja odpowiadam na to pytanie - jeżeli nie byłabym w stanie zaakceptować, bała się, miała wątpliwości - to jaki sens jest zwodzić kogoś mimo wszystko? Jaki?

Problem polega na tym, że patrzysz i widzisz tylko czarne-białe. On nie wie, czy jest w stanie zaakceptować lub nie. Kocha dziewczynę, ale przecież wiadomo, że nie wystarczy samo kochanie. A na jej chorobie jeszcze się na tyle nie zna, żeby to stwierdzić. Skąd ma wiedzieć, czy sobie poradzi???
A Ty twierdzisz, że ma wziąć i zniknąć, choć już Cyngli napisała, że jej mąż miał zupełnie takie same myśli - ja uważam, że to naturalna rzecz, że się nie wie, dopóki się nie dowie. Skąd Ty bierzesz tą pewność, że on ją zwodzi??? On chce poczekać ze ślubem, i to wcale nie jakoś długo, podał konkretny termin - tylko tyle...

A ja jestem w rozsypce..naprawde nie wiem co mam o tym wszystkim myslec..  Wczoraj poczułam, jakbym nagle leżała obok obcego człowieka, że nagle nie mogę mu wierzyć, ufać..

santapietruszka napisał/a:

Powiedz, Sony, jesteś zaręczona z facetem i on w pewnym momencie przychodzi i mówi: wiesz, zdiagnozowali u mnie schizofrenię, ale co tam, spoko, da się z tym żyć. Nie będę jadł tych tabletek, niedobre są i żołądek mnie od nich boli. Ale wiesz co, ślub bym wziął z Tobą już za tydzień, bo tak strasznie Cię kocham, co Ci szkodzi? Przecież słyszałem te głosy już wcześniej, od samego początku i nie przeszkadzało Ci to. A jak nie mam objawów, to nie wpuszczają mnie bez kolejki do kina, więc to się nie opłaca, no i z pracy musiałbym się zwalniać godzinę wcześniej...

Co robisz?
A - lecisz do USC po papiery do ślubu
B - tłumaczysz mu, że powinien jednak się leczyć, pilnujesz, żeby jadł te tabletki, obserwujesz, jak się zachowuje, a ślub obiecujesz mu na wiosnę
C - wychodzisz i znikasz w sinej dali

D - nie wiem.
Schizofrenia to ciężkie zaburzenie. Nieporównywalne z problemem depresji i stanów lękowych. Autorka nie ma schizofreni, ale stany lękowe i depresyjne i to przeraża jej faceta, że czasami histeryzuje i mówi o śmierci. Ona nie słyszy żadnych głosów. Chciałaś z grubej rury, ale trochę Ci nie wyszło

Ona nie ma ciężkich zaburzeń psychicznych zagrażających jej życiu ani życiu innych, bo już dawno byłaby na oddziale,albo ubezwłasnowolniona z powodu choroby psychicznej, bo z powodu schizofreni zazwyczaj się ubezwłasnowalnia, i to całkowicie.