Nie moge sobie poradzić, brak sensu życia

Co Wy z tym winem?nie zapijamy smutkow. Chociaz mi tez sie zdarzalo..z dwa czy trzy tygodnie po rozstaniu poszlam do siostry na piwo a przyszli znajomi wiec sie skonczylo ze sobie jeszcze ze szwagrem i kolega wypilam troche wodeczki..chwile bylo lepiej,posmialam sie wiec drugi raz to powtorxylam po tygodniu..znowu chwile lepiej a po powrocie do domu dol i placz..to nic nie daje. Pozorne uczucie ze jest lepiej. Nie praktykujcie tego za czesto.
Hamaczo dobrze ze ja usunales..czy usunales swojego fb? Ja dlugo mialam mojego w znajomych..najpierw gdy widzialam ze jest aktywny bylo mi cholernie przykro ze do mnie nie pisze,potem ten widok zaczal mnie wkurzac..ale trwalo to dwa miesiace..usunelam go z tydzien temu dopiero..i tez przyznaje ze zgrzeszylam,bo napisalam kilka dni po zerwaniu..5 lat zwiazku to kawal czasu,musisz sie uzbroic w cierpliwosc,tak pisalam wczoraj Ani i tak radze i Tobie..bedzie coraz lepiej. Tylko kochani,nie topcie smutkow w alkoholu..juz kiedys Edyszka cis na ten temst pisala..

A jaa dzis dol..wzielo mnie na wspominki..nie zwiazku a raczej tego co sie ze mna dzialo te dwa miesiace temu do teraz..i ku*wa plakac mi sie chce..napinam dupe i czekam na kopniaki
Jestem przed okresem i tak jak mowilam szukam sobie czegos na co sie moge powkurzac i nad czm moge popakac..a ze daleko szukac nie musze..heh

Nie wspominam juz jego..raczej stan do ktorego mnie doprowadzil. Za nim juz sie naplakalam,nie mam juz zamiaru wiecej.  Juz sie ogarnelam. Napisalam to i sie zaczelam uspokajac takze Ania widzisz,nawet jak juz jest dobrze to zdarza sie male zachwianie rownowagi   a i dobralam sie do czekolady

Kamcia, jak trzeba to i popłacz, upuść z siebie nagromadzone emocje. Duszenie ich odwracaniem uwagi nic nie da. Najpierw upust emocji ( tylko nie cały dzień), a później zajęcie się czymś. W ogóle, to ja ostatnio czytając twoje wpisy widziałam w nich taki mały bunt ( mówiąc w przenośni). Coś w rodzaju "Nie mam zamiaru więcej cierpieć przez takiego ch...ja. W dupie go mam, nie jest tego wart." Wydaje mi się, że jesteś w drugim etapie, czyli złość. No, ale w każdym etapie też są różne momenty tylko dany etap ma przewagę takiego, a nie innego stanu. Jak ciebie ostatnio czytam, to widzę siebie kiedy byłam zła tylko ja dosadniej pisałam

Tak Edyszka,masz racje,chyba weszlam juz w zlosc. Czuje to. Jestem czasem bardzo zla i zaczelam czuc do niego zlosc,niechec,pewnie i dojdzie do tego i nienawisc. I wiesz co? Lepiej mi z tym niz wtedy gdy tak strasznie za nim tesknilam.  Tez bym pisala chetnie dosadniej ale sie hamuje

Rozumiem..ale obawiam sie ze to wszystko moze byc przede mna bo zaczynam z tej zlosci wlasnie plakac. Dzis od rana wlasnie mialo to miejsce. Zaczelam wspominac co sie dzialo przez lipiec,potem po tym zerwaniu i ta zlosc w koncu doprowadzila mnie do placzu..ale wole juz to niz ryczec za nim z tesknoty,idealizowac go i rozpaczac ze to minelo. Z tym wszystkim juz sobie poradzilam tzn nie tesknie,nie idealizuje juz go i nie rozpaczam ze to rypnęło. Ale ta zlosc chyba dopiero we mnie zaczyna narastac..do tego jeszcze sprawy zdrowotne mnie dobijają-w polowie pazdziernika mam wizyte u onkologa,musze w koncu sprawdzic co tam sie dzieje nowego ze mna..i te nerwy dzis wziely nade mna gore..ale tak jak mowisz,trzeba sobie pozwolic na takie wyladowanie emocji..i juz mi lepiej.

Tak..jego zachowanie tylko dodatkowo by cie dobijalo..same sobie ze wszystkim poradzimy,bo jak nie my to kto? ja tez juz w nim nie mialam wsparcia. Ja mu wspimnialam o nowym guzie a on tak na to zareagowal jakbym mu powiedziala ze nabilam sobie siniaka na czole..juz po tym jego zachowanie bylo dla mnie podejrzane bo sie tym nie przejal. Ale durna to od siebie odsunelam bo przeciez sie przejal tylko ma tez swoje problemy hahaha glupia ja,chyba dam na msze za ta moja glupote haha ale to nic,juz mam to za soba i Ty tez,nie potrzebujemy dodatkowych wrzodow na tyłku
Ale mnie boli dzis glowa,dzis sobie odpoczywam w domu. Tylko ja i moj mezczyzna idealny- Stephen King hihi

Brat mi dzisiaj zwrócił uwagę o jakąś pierdołę, ale to był taki impuls, że jak zaczęłam ryczeć to nie mogłam przestać... czuję się tak fatalnie i żałośnie, że nawet sobie nie wyobrażacie...

Mam wrażenie, że wszyscy już mają dosyć tego mojego płaczu, huśtawek nastrojów...

Mój też się tak zawzięcie "martwił" i wspierał w trudnych sytuacjach.

U mnie to samo

Ja to bym ci polecała dać za rozum, a nie głupotę, bo osiągniesz efekt przeciwny do zamierzonego

A ja dziś dalej ledwo żyję.

Dziwnie się czuję przychodząc tutaj teraz z radościami, ale mam stół 4 lata temu wywaliłam ze swojego pokoju biurko i zastąpiłam je regałem na książki dużym na całą ścianę. I teraz pod koniec studiów zamarzył mi się znowu stół wreszcie nie muszę trzymać laptopa na kolanach. Teraz tylko muszę się wybrać i kupić jakieś fajne rzeczy, pudełko na długopisy i takie tam inne. Może jakieś teczki, żeby to ładnie wyglądało.
Zostało mi kupienie ramy na łóżko i tablicy magnetycznej i będzie idealnie

swoją drogą polecam remonty jako sposób na zapomnienie, że on tu był.

No to gratuluję silnej woli. Zdecydowałem się na usunięcie z kilku czynników. Tak jak wspominałem potrafiłem wchodzić na profile jej znajomych i np. sprawdzać czy coś zlajkowała. Tylko się tym dobijałem, bo myślałem sobie coś w stylu "kurde do mnie się nawet nie odezwie, nie spyta jak sobie radzę, a temu gościowy/tej koleżance lajkuje jakieś głupie zdjęcie". Także pomimo, że krok radykalny, to jednak myślę, że zrobiłem dobrze.

Agatek myslalam wczoraj co tam u Ciebie Nie martw sie. Wazne ze guzki niegrozne. Moja ciocia mi mowila wlasnie wczoraj ze miala guzka,poszla do lekarza,wycieli jej go i nastepnego dnia mogla wrocic do domu Spokojnie,nie martw sie. Mnie czeka to samo,w polowie pazdziernika mam wizyte u onkologa z tym samym problemem co Ty..najwazniejsze ze te Twoje guzki sa niegrozne i tego sie trzymaj. A ze zabieg..no trudno..moze i lepiej jak sie tego gowna pozbedziesz..

Dziewczyny świat jest mały, ale bez przesady. Większość z Was zwraca niesamowitą uwagę na pojawianie się w miejscach gdzie być może pojawi się on ... i już się stresujecie. Pracuje 2 budynki dalej niż mój ex - mamy na tą samą godzinę do pracy, wiec codziennie istnieje prawdopodobieństwo, że go spotkam ... ale wiecie co ? NIGDY się to nie zdarzyło;) a gdybym miała tak do tego podchodzić jak Wy, to co olać pracę ? Spóźniać się czy co ? Nie oddawajcie sobie stresów pt. A jeśli go spotkam...

Pozdrawiam i miłej niedzieli życzę

No wlasnie obawiam sie ze dopiero teraz zaczynam wychodzić z zaprzeczenia. Od godziny placze i nie moge przestac . Cos czuje ze dopiero teraz zacznie sie jazda , na ktora nie jestem gotowa

Nie robie tego specjalnie . Wybacz

No wlasnie sie zastanawiam czy nie odwolac tej wizyty. Nie wiem czy poradze sobie jezdzac kolejny raz tym samym autobusem , widziec te same miejsca i znajac moje szczescie na pewno go zobacze.. wiem ze to tylko miejsca , ze nic nie znacza... oojde posprzatac chyba lazienke zeby sie czyms zajac

Te wahania nastrojów sa okropne ale tydzień po rozstaniu byłam u psychologa i powoedziala ze to 'normalne' trzeba z tym walczyć, biegać, ćwiczyć - ja tego nie robie ale chyba zacznę bo przed poznamiem go codziennie ćwiczyłam i czułam sie świetnie, a pózniej przestałam bo po co...
ech, powiem Wam ze jakbym miała przeżyć to kolejny raz to ja wole chyba byc sama, poza tym nie widzie siebie w związku póki co, wiamodmo że za wcześnie, bo mam wręcz wstręt do mężczyzn, ale boje sie ze tak zostanie, albo każdego będę do niego porównywać...

No rzeczywiscie,byc cale zycie sama bo nie wyszlo z jakims kretynem..ja tez sie boje,wiadomo..tez bym nie chciala tego ponownie przezywac..ale nie wykluczam nowych znajomosci..nie bede z siebie cale zycie robic meczennicy..
A wstretu do innych mezczyzn nie mam,co najwyzej mam wstret do tego jednego konkretnego..nie mozna patrzec na innych facetow przez pryzmat bylego..nie jest to latwe zwlaszcza krotko po rozstaniu,ale wg mnie trzeba od siebie odrzucac takie myslenie..ja na chwile obecna tez nie widze siebie w nowym zwiazku bo nie mam pewnosci ze taki ktos nie bylby dla mnie tylko plasterkiem na zlamane serce..

Cześć dziewczyny
Duuuugo mnie tutaj nie było, mam nadzieje ze jeszcze mnie pamiętacie Od czasu do czasu zerkałam na temat ale nie jest na bieżąco, przewinęły mi się nowe osoby i kilka tematów na które nawet chciałam wtrynić moje trzy gorsze ale jakoś się to nie udało i dzisiaj pisze bo trochę się za Wami stęskniłam, przyznaje
Jutro mija pół roku. Tak, okrągłe pół roku. Aż sama nie wierze ze ten czas tak zleciał ale stało się i nadal życie płynie - to nadal jest świeże, nie czuje się super, bardziej jest to kwestia przyzwyczajenia do obecnej sytuacji, tego ze codziennie budzę się z różnymi myślami, raz o nim, raz o przyszłości albo o tym ze go nienawidzę. Tak, czuje wciąż nienawiśc, nie obojętność. Musze przyznać ze BARDZO pomogły mi leki, brałam je przez miesiąc, po skończeniu opakowania zadzwoniłam do mojej pani doktor ale niestety ma urlop i od tygodnia jestem bez nich, wizyta za jakieś 10 dni wiec musze wytrzymać ale nie jest zle, gdy je brałam ani razu nie płakałam a teraz pojawiły się łzy jak pomyśle o tym w sposób 'dlaczego tak cierpiałam ?' - raz na dzień i krótko. Jutro rozpoczynam drugi rok studiów, zdałam poprawkę na 5, druga na 3 - sukcesik skończyłam praktyki, było super - miałaś racje Kamcia, dzieci są cudowne. Staram się skupiać na tym ze jeszcze kiedyś będę szczęśliwa i będzie to miłość, prawdziwa miłość. Mam kota i boje się ze kiedyś zacałuje go na smierć. Aaaa i nie rozmawiam juz o nim, z nikim, nawet jak mnie ściska w środku to powstrzymuje się - juz koniec z tym. Widziałam tez jego auto służbowe na mieście, ale byłam za daleko żeby zobaczyć czy to on - zrobiło mi się gorąco ale poszłam dalej, przecież dla mnie tej osoby juz nie ma. Także to chyba tyle u mnie.
Widzę że piszecie o wahaniach nastrojów - znam je bardzo dobrze, na tyle dobrze ze przeszły dopiero po lekach od psychiatry i owszem, mi tez psycholog mówiła ze są normalne ale u mnie były nie do wytrzymania wiec musiałam sobie pomoc. A i jeszcze kiedyś pisałyście o facebookach, czy czymś tam wiec mowię to wszem i wobec ze nie ma lepszej rzeczy jak pozbycie się WSZYSTKIEGO co kojarzy się z ex, ja nawet usunęłam zdj z okresu gdy z nim byłam, zostało ich kilka, ale te które przypominały o nim, o naszym mieszkaniu, wyjazdach poszły w kosz i to była super decyzja. Nie miejcie sentymentów bo one bolą i nie myślcie 'ale jak to jak usunąć ? To dziecinne' - myślcie o sobie i o Waszym komforcie psychicznym.
Jeszcze mam w głowie ze rok temu, przeprowadzałam się do naszego mieszkania, jeździliśmy po talerze, poduszki i inne takie i kto by pomyślał jak życie potrafi się przewrócić do góry nagami...

a i mam coś dla Was - do mnie trafiło idealnie:

''Nie dzwonisz, nie piszesz, nie rozmawiasz z nim, koniec. Jeśli wiesz, że jest na imprezie albo w barze, nie idziesz tam. Mnie to zajęło jakiś rok. Szczęściarze wychodzą z tego w 2 tygodnie, 2 miesiące, 2 dni. Myślałam, że zawsze na jego widok będzie mnie skręcało, będę zazdrosna o jego nową, ale nie. Przeszło mi. Jesienią spadły liście, zimą śnieg, (...) Minęło. Czasem kiedy myślę o tym co robiłam, ile dałam, żeby z nim być, żeby mnie kochał, myślę o tym i jest mi wstyd.''
- sparafrazowane na wzór "Wyśnione miłości"

Piszcie krótko co u Was

@Kamcia, co do twojego wczorajszego tekstu, to nie tylko przez okres źle się czuję. Okres, to mnie głównie rozwala pierwszego dnia, a później, to już z górki. Bardziej rzecz w tym, że jestem wku...na na wszystko dookoła, a nawet na siebie. Jakaś złość we mnie wstąpiła i sama nie wiem dlaczego. Po prostu nosi mnie i wszystko wyprowadza z równowagi. I nie chodzi tu o złość na ex. Wszystko dookoła mnie drażni. @ Emczii, hej kochanie Zastanawiałam się gdzie ty się podziałaś. Ps. Ten cytat, który walnęłaś, to ja tu napisałam z dwa dni temu Też to z fb wzięłaś? Widzę, że podobne rzeczy czytamy @Kamis... Kamis, ech Kamis... Cytując Kamcie - Który to już raz piszesz, że dopiero teraz wchodzisz z zaprzeczenia... Możesz się złościć i pisać "Nie robię tego specjalnie. Wybacz." Ale... nie wiem czy widzisz, ale zawsze jest powtarzany ten sam scenariusz, czyli kiedy on się odezwie, to przez jakiś czas jest lepiej, a później im dłużej milczy, tym ciebie dopada gorszy stan. Twoje stany, to powtarzający się schemat od jego jednego odezwania do drugiego itp. Ty wiesz co powinnaś zrobić, żeby w końcu wyjść z tego zaprzeczenia, bo wiele osób już ci to pisało, a czy to zrobisz czy dalej sezonowo będziemy czytać, że dopiero teraz wychodzisz z zaprzeczenia, to już od ciebie zależy. Jesteś jedyną osobą, która może coś z tym zrobić, jak i jedyną, która może w tym tkwić dalej na własne życzenie.

Bo on się sezonowo odzywa i to jest główny problem, który robi, to co robi w głowie Kamis. Na takiego faceta jest tylko jedna metoda - blokada, żeby nie mógł swoimi odzywkami rozwalać wszystkiego, ale Kamis za cholerę nie chce tego zrobić. Niby sobie i nam wmawia, że nie chce żeby on się odzywał, ale ona co innego mówi, a jej głowa co innego robi. Przecież, to jak na dłoni widać ten ciągle powtarzający się schemat - on się odezwie, kamis niby zła że on się odezwał, ale raptem z dnia na dzień jej stan zaczyna się poprawiać aż do momentu, kiedy on długo milczy. Wtedy zaczyna się zjazd emocjonalny. Następnie znów jest z nim jakiś kontakt i znów ten sam schemat. I tak jest w kółko. Kamis, twoja głowa chyba samą ciebie oszukuje. Uwierz, że gdybyś faktycznie nie chciała, żeby on się odzywał, to byś go zablokowała. A mimo, że tyle osób już ci to radziło, to ty dalej wymyślasz 150 różnych argumentów od czapy, żeby tego nie zrobić.

Też tak mam. Do tej pory zdarzają mi się gorsze dni. Wiadomo, że to już co innego niż kiedyś, ale jeszcze się leczę z tego faceta, mimo, że to już inny etap leczenia niż kiedyś. Przed dniem chłopaka miałam lekki zjazd, bo żałośnie miałam w głowie, że rok temu o tej porze, to się poprawiło w związku i było tak super ... Dopadł mnie płacz, który trwał (uwaga...) z pół minuty. Podsumowując - wiadomo, że to jest już coś innego niż kiedyś, ale jednak jeszcze się leczę.

Hej  .  Byłam wczoraj jednak u mojego kuzyna i było bardzo miło . Niestety musieliśmy przejść przez jego blok i pod jego oknami , ale nie patrzyłam , przyspieszyłam kroku i poszłam dalej .  Nie powiem , że mnie nie zabolało bo bym sklamała , ale tragedii też nie było .
Co do waszych uwag odnośnie moich emocji musę się godzić i nie zgodzić . Po takim czasie mam prawo płakać i czuć się źle więc nie rozumiem skad ten hejt. On się do mnie nie odezwał i nie odezwie i ja dobrze zdaję sobie z tego sprawę i już nawet nie mam nadziei . Edyszka skoro jesteś taką zwolenniczką blokowania to czemu sama tego nie zrobiłaś tylko usunęłaś ex z znajomych , na którego profil i ta sezonowo zaglądasz? chyba że nie doczytałam postu , w któerym go zablokowałaś .  I nie ejst to złośliwość z mojej strony .
Jest ciężko i jestem smutna  , ale po 7 latach mam prawo uważam . I nie tkwie w nadziei ze się odezwie , że będziemy razem bo dobrze zdaję sobie sprawę , że tak się nie stanie bo gdybym tak myślała nie zostawiałabym go tylko dalej w tym tkwiła .
Emczii mama się jednak zgodziła na kota ? Cieszę się , że udało ci zdać poprawki , i że w ogóle u ciebie lepiej .

Ja czasem myślę sobie, że chciałabym, żeby ex się do mnie odezwał, ale nie dlatego, żebyśmy znów byli razem, nie dlatego, żeby kontynuować znajomość. Tylko, żeby mieć satysfakcję z powiedzenia mu "spierdalaj". Taka kwintesencja wyrzucenia z siebie tych pozostałości. No, ale kiedy tak myślę, to po chwili dociera do mnie, że gdyby faktycznie się odezwał, to powiedziałabym, to "spierdalaj", ale sam fakt jego odezwania zaszkodziłby mojej głowie więc dobrze jest jak jest, czyli że od rozstania nie odezwał się i nie odezwie. U mnie dziś zawalony dzień. Zajrzę tu wieczorem. Trzymajcie się.

Dziewczyny spokojnie... jesteśmy tu żeby się wspierać, czasami potrząsnąć, dać kopa w tyłek, ale nie rzucajmy takich mocnych słów. To nie jest fajne.

Nie kłócę się tylko nie lubie jak ktoś nazywa mnie kłamcą . Nie chciałam tu nikogo urazić , ale też obrażać się nie pozwole .

No trąci to wszystko fochem,prawda..mi tez Edyszka potrafila czasem dosadnie cos napisac i wtedy patrzylam ponownie na te moje wypociny "trzezwym" okiem i no musialam przyznac racje. Ja powiem szczerze ze piszac tu dwa miesiace temu potrzebowalam wlasnie rozmowy z kims kto przeszedl to samo..nie wiem czemu Kamis teraz tak reaguje,ale mi osobiscie nie podoba sie jak ktos mi pisze ze kogos hejtuje..nigdy czegos takiego nie praktykowalam..na poczatku bylam tu jak zleknione dziecko ktoremu ktos zrobil krzywde,teraz przepracowalam juz calkiem niezle te wszystkie emocje i probuje doradzac i pomóc komus kto tego potrzebuje. Kamis poczytaj co pisalas tu wczesniej a zobaczysz ze naprawde troche gubisz sie w tym co tu piszesz..nikt nie mowi ze to klamstwa,a ty jestes klamczucha..ale no przeciez pisalas ze gdy tu dolączylas w twoim zwiazku zaczelo sie psuc..a Edyszka wkleila tu fragment twojego wpisu ze zakonczylas swoj zwiazek..jest jednak roznica prawda?wiec sie nie denerwuj..
I kazda z nas ma prawo do placzu,wiem juz to pisalam ale to mnie troche uderzylo..ja po polrocznym zwiazku czy Ania po 10 miesiacach tez mamy prawo sobie poplakac,staz zwiazku nie ma tu zadnego znaczenia..wiec prosze nie podkreslaj tego za kazdym razem ze jestes po 7 latach zwiazku..wiemy,pamietamy.

Ja to akurat ryczę dużo, tzn nie tak jak w pierwszych dniach ( to było jakieś wycie po prostu....przemilczę już), ale są dni teraz, że siedzę i coś mi się przypomni i zaczynam płakać z tej bezsilności już... bo kurde no "był człowiek i nie ma człowieka". Odrzucenie boli strasznie;/

Aneczko to normalne ze placzesz. Widzisz,ja w sobote mialam slabszy dzien,tylko ze ja jestem na chyba innym etapie bo ja sie poryczalam z nerwow. Czasy takiej silnej tesknoty mam juz za soba. Wiem ze odrzucenie boli,bo ja tez zostalam porzucona-moj stwierdzil ze nie chce sie angazowac,ze chce wyjechac i nie chcialby zebym go zatrzymala..a jeszcze z miesiac przed tym mowil o dziecku..takze tez sie poczulam jakbym dostala metalową pałką w łeb..teraz bardziej niz tesknote odczuwam zlosc na wspomnienie tych slow, na uczucia ktore pozniej mną targaly..moje poczucie wartosci i samoocena spadly do zera albo i ponizej zera..probuje to teraz odbudowac..a ty sie musisz wyplakac zeby wywalic z siebie te wszystkie negatywne emocje i zobaczysz ze stopniowo zaczniesz sie czuc lepiej.
I skonczmy juz ta dziwna dyskusje..do niczego to nas nie zaprowadzi..Kamis niepotrzebie zaczela odbierac to jako fale hejtu na nia i zamiast pisac tu jak zawszw o emocjach to zeszlysmy na inny tor. I tak mi sie wydaje ze Kamis musi sama to przepracowac..

Gdyby tu chodziło tylko i wyłącznie o przelewanie emocji pisząc, to równie dobrze nikt nikomu by nie musiał odpisywać, bo przecież by chodziło tylko o to, żeby się "wypisać". Równie dobrze można by pisać sobie na kartce. To jest miejsce, które służy do tego, żeby sobie wzajemnie pomagać, a pomoc, to nie jest tylko głaskanie po główce. Ja zawsze powtarzam, że emocje swoją drogą, a postawa swoją. Każdy musi przecierpieć swoje, ale postawa ma ogromne znaczenie w tym kiedy wejdzie się w ten tor leczenia się po ex bez zataczania kółeczek. I tu znów posłużę się przykładem Moni, która gdyby nas posłuchała, to teraz zapewne byłaby w trakcie rozwodu i układania sobie życia. Oczywiście, że emocje by nią szarpały, ale wszystko w ostatecznym rozrachunku wyszłoby jej na dobre, ale niestety postawa ją kolejny raz zgubiła i śmiem podejrzewać po jej ostatnim tekście tu, że znów zatoczyła kółko i męczy się dalej. Ani dałyśmy jakiś czas temu kopa i wyszło jej to na dobre. Tak, dalej cierpi, ale widzę u niej zmianę w podejściu do tego co się stało, a skoro zmieniła podejście, to w tym momencie można już pisać z nią łagodnie, bo tu chodzi już tylko o uspokojenie jej emocji, a nie korektę jej postawy wobec rozstania, bo tę już zmieniła. Nawet podam coś z własnego przykładu. Kiedy zajrzałam na profil ex i tu o tym napisałam, to dostałam słowa krytyki od Kamci, od ciebie i chyba od Lady. Czy ja w stosunku do którejś z was zareagowałam fochem? Żalem, że jestem nierozumiana? Nie. Ja tylko wam przytakiwałam. A przecież też bym mogła, np. Kamci odpisać coś w stylu " Nie robię tego specjalnie. Wybacz. Co ty myślisz, że mi satysfakcję sprawia dobijanie siebie?! Emocje były ode mnie silniejsze i nie wytrzymałam. Mam do tego prawo. Dlaczego mnie hejtujesz?!" Sama widzisz jak, to brzmi... No i na koniec ty - księżniczka Kamis, której nic nie można powiedzieć, nie toleruje krytyki ani prawdy, bo wszystko wg niej jest hejtem, niesprawiedliwością wobec jej osoby i brakiem zrozumienia. Ktoś ci pisze, żebyś ex wyrzuciła ze znajomych dla własnego dobra. Ty na to - nie! Ktoś pisze, żebyś go zablokowała. Ty na to - nie! Ja ci wczoraj napisałam, żebyś przestała oszukiwać samą siebie, bo twoje aktualne teksty są często sprzeczne z tym co pisałaś wcześniej i to też było napisane dla twojego dobra, żeby coś do twojej głowy dotarło. A twoja reakcja na to brzmiała -Przesadziłaś! Nie jestem kłamczuchą! Nie będę pozwała się obrażać!... To są nieliczne przykłady tego jak reagujesz na rady wobec twojej osoby i próbę pomocy ci. Także jak z tobą rozmawiać, jak ci pomóc skoro ty się w ten sposób zachowujesz?... Ja już straciłam rachubę, który to już raz piszę ci tego typu tekst co teraz, żebyś ty zrozumiała, że ktoś ci próbuje pomóc. Ostatecznie jak kilka osób poprze, to co ja do ciebie piszę, to ty niby coś zaczynasz rozumieć i niby przyznajesz rację, ale mijają z dwa tygodnie i znów czytam, że jesteś hejtowana i nie rozumiesz jak można ci pewne rzeczy pisać, bo przecież ty jesteś po siedmioletnim związku i nikt cię nie rozumie. Wczoraj ci coś tłumaczyłyśmy, a ty dziś znów stawiasz się w pozycji ofiary i piszesz jaka to ty już jesteś zastraszona i czujesz obawę przed napisaniem tu czegoś, bo przecież wszyscy się tu nad tobą znęcają. Co oznacza, że nadal upierasz się przy swoim i nic nie zrozumiałaś z tego co wczoraj ci napisałyśmy. Księżniczko, zejdź już z tej wieży na ziemię. Jeśli naszą próbę pomocy odbierasz jako hejt, zastraszanie, obrażanie, niezrozumienie, to w tym momencie wymiana słowna między tobą, a dziewczynami w tym wątku mija się z celem i może faktycznie, tak jak napisała Kamcia, powinnaś poradzić sobie z tym sama, bo np. ja osobiście już nie mam sposobów na to, żebyś ty coś zrozumiała, przestała fochować i zaczęła słuchać dobrych rad. W końcu byłaś 7lat w związku więc wiesz wszystko lepiej, nie chcesz nikogo słychać, na wszystko masz jakiś argument, czyli "7lat zwiazku", "mam prawo", "nie uznaję", "jestem hejtowana" itp. itd. etc. No, to chyba sama wiesz jak sobie pomóc, bo wychodzi na to, że nikt cię nie rozumie.

O Jezu,Kamis..kto tu pisze ze masz sie nie udzielac?mi chodzilo ze musisz wszystko sama przepracowac bo i tak nas nie sluchasz..jak ty to zrobilas ze odczytalas ze masz sie nie odzywac?zobaczcie czym tu sie ostatnio zajmujemy..jakas klotnia..a moze nie masz focha od kiedy ja napisalam ze ktory to juz raz wychodzisz z zaprzeczenia,potem to juz tylko wszystko odbieralas jako atak..Ani tez ktoras z dziewczyn napisala zeby sie zastanowila czego od nas oczekuje..nie obrazila sie na nas ani nic..pisze tu dalej i bardzo dobrze. Widac ze dziewczyna chce sie podniesc po tym wszystkim. I nikt nie mowi ze ty nie chcesz,tylko ze utknelas w jakims błędnym kole bo nie wyprzesz sie tego ze powielasz pewne schematy..jesli chcesz z tego wyjsc to przestan sie obrazac na caly swiat i troszke nas posluchaj..wiadomo ze jest ci ciezko,kazdej z nas jest..kazdej sie zdarzaja slabsze dni,ale jakos potrafimy o tym normalnie gadac. I ty tez potrafilas..a teraz? Jest sens tak gadac,lepiej ci z tym?