Nie moge sobie poradzić, brak sensu życia

Aniu, mam jeszcze pytanie. Kiedy on do ciebie napisał? Tzn. wiem, że dziś, ale kiedy dokładnie? Przed chwilą, w południe, a może jak rano wstałaś to ta wiadomość już była?

Edyszka około 9, a dlaczego ? To ma znaczenie ?

Nie pomyślałam, że kocha czy tęskni, nie. To była raczej myśl "nudzisz się człowieku ? dlaczego Cie to interesuje jeszcze ?". Bardziej w ten sposób.

"Zacznę od banału, ale zjadłam w końcu śniadanie i piję kawę i nie czuję, że muszę to robić na siłę."

Czyli przed tą kawą i tym śniadaniem, które dziś wyjątkowo dobrze poszły? Aniu, swoją wiadomością wywołał złudne poczucie polepszenia twojego stanu.

Nie chodziło mi o to, że pomyślałaś "Napisał więc mnie kocha!", tylko że zwykle po czymś takim gdzieś głęboko w kobiecie ( czy zdaje sobie z tego sprawę, czy nie) pojawia się nadzieja.

Witam dziewczyny. Czytam was od dawna i muszę przyznać że byłyście dla mnie dużą pomocą i wsparciem i tym razem chciałam napisać coś ja. Przeżywam to co wy. ale od początku …
Poznaliśmy się 1,5 roku temu. Wykonywał pewne prace u moich rodziców, części do tej pory nie wykonał  mimo że dostał pieniądze. Od pierwszego spotkania zaiskrzyło i było to COŚ…Zakochałam się. Był to związek na odległość, właściwie w ukryciu. Moi rodzice go nie akceptowali.
Przerobiłam chyba większość zachowań psychofaga:
- utrzymywał intensywny kontakt wzrokowy (od tego się zaczęło …)
- miał niesamowity wdzięk i charyzmę,
- miał rozdmuchane ego,
- sprawiał wrażenie niezwykle zainteresowanego,
- czynił szybkie ruchy i deklaracje,
- grał na uczuciach, z premedytacją wzbudza współczucie,
-zawsze obwiniał innych. Nigdy nic nie było jego winą. Zawsze miał doskonałe wytłumaczenie, że problemy spowodowali inni.
- w jego życiu są były kłamstwa i niedopowiedzenia.
- posiadał seksualny magnetyzm.

Po roku zaczęło się psuć, mniej rozmów, mniej wsparcia, mniej kontaktu, jakieś kłamstwa, problemy w pracy, problemy finansowe, obietnice bez pokrycia na porządku dziennym, odwołane czy zapomniane spotkania, nie przyjechał skończyć prac. Zapalały mi się czerwone lampki, myślałam że jest pracoholikiem bo tylko praca praca praca, tłumaczyłam to problemami. Próbowałam z  nim rozmawiać, sygnalizowałam czego oczekuje, ale miałam wrażenie że skutek był odwrotny. Jakby robił mi na złość … Od kilku miesięcy żyłam jak na huśtawce, miałam problemy ze spaniem, czekałam kiedy napisze zadzwoni itp., był potem znikał, nie dzwonił, unikał nie wiem. Wiedziałam że coś jest nie tak, że muszę się z tego wycofać, żeby odzyskać spokój.

W maju wywinął mi taki numer, że dopiero wtedy dostałam olśnienia. Okłamał mnie, perfidnie, bez mrugnięcia oka. Zaświeciła mi się dosłownie latarnia. Dopiero wtedy dotarło do mnie że prawdopodobnie wszystko co mówił było kłamstwem. Byłam zła, widział to. Wycofałam się, on chyba też, mimo że mieliśmy dwukrotnie kontaktowaliśmy i twierdził że mu zależy i że chce się spotkać. Wiem, że on mówił jedno, myślał drugie a robił trzecie. Naczytałam się o różnych psychofagach i widzę w nim te cechy, choć jedyna sprzeczność że na szczęście nie szuka ze mną kontaktu. Myślę, że wie że ja już wiem co z niego za typek. Dla mnie to już koniec. Nie mam z nim kontaktu od ponad dwóch miesięcy.

I tu dziewczyny piszę bo czytałam wasze wypowiedzi, cierpiałam, płakałam z wami, było mi przykro, nie mogłam uwierzyć, że są ludzie dla których jednego dnia jesteś wszystkim a drugiego jesteś nikim. Okropne to. Ale wiecie co od kilku tygodni lepiej śpię, nie poturbuję leków uspokajających, zaczynam się cieszyć życiem, a ostatnio obudziłam się zadowolona i pomyślałam jak dobrze że to już koniec i jestem wolna Nie chcę go widzieć ani słyszeć ani nic mieć z nim wspólnego, choć dopadają mnie czasem wspomnienia, smutek za tym co było, ale kiedyś kiedyś… Za tym co już nie wróci.

Rok życia w ułudzie. Przerażające jak dałam się nabrać, jaka byłam naiwna i głupia. Szok. Pocieszam się, że dobrze było ok. roku i zaczęło mi świtać… oraz, że gdyby to nie odległość to może wcześniej bym to jakoś mogła zweryfikować. Mam jednak to szczęście, że mam oparcie w rodzinie, mam gdzie mieszkać, mam pracę – jestem niezależna.  Od niego kiedyś usłyszałam, że żyję jak pączek w maśle  a on taki biedny tak pracować musi…

Wiem że nie warto, ale myślę czasami, co on sobie myślał, co planował. Może tymi nieskończonymi pracami chciał mnie jakoś uwikłać?? Bo prac nadal nie wykonał. Zadzwoniłam do jego brata, że ma skończyć to, za co wziął pieniądze. A jak nie to nie, już mnie to nie obchodzi wręcz wolałabym żeby się nie pokazywał u moich rodziców. Co tam pieniądze, ważne że ja się odizoluje 

Na koniec dziewczyny warto walczyć o siebie o swoją godność i spokój. Warto czytać, szukać wsparcia i pomocy. Ból, żal i smutek mija, powoli, powoli ale mija widzę to mnie. Jeszcze cztery czy dwa miesiące temu byłam w czarnej d…  Trzymajcie się i pozdrawiam

Oj Agulka dokladnie ten sam typ jak moj i Edyszki..u mnie wszystko sie skonczylo po 7 miesiacach,gdybyscie sie czesciej widywali to moze by u ciebie to nie ciagnelo sie 1,5 roku..wazne ze juz z toba lepiej. Ja tez czuje j7z duzo wiekszy spokoj, czuje olbrzymia roznice,ja jeszcze miesiac temu czulam sie fatalnie..Ja rowniez,podobnie jak Edyszka nie wiedzialam z kim mam do czynienia..kilka dni temu dzieki Edyszce dowiedzialam sie co to za typ..mialysmy tego pecha ze nam sie taki trafil..jednym slowem dobrze ze juz to mamy z glowy

wiem dziewczyny czytałam i kibicowałam wam:) no i brałam z was przykład Jest lepiej ale ja mojego do końca nie mam niestety z głowy. Chiałabym już go nie widzieć i nie myśleć ale mam czasami wrażenie że on stale jest i co zapomnę to mi o min przypominają. A wszystko przez to że nie dokończył tych prac u rodziców i jego temat przewija się stale w rozmowach w domu. Rodzice naciskają, że ma dokończyć i koniec a ja mam juz dość tego oszusta... Myślę i myślę czy on się nie mści i czy specjalnie nie chce skończyć i mnie męczy to:(

Zaradność, pracowitość... Tak, to też się zgadza.... Nie wiedziałam, że nawet ten kontakt wzrokowy, to wpatrzenie jest jednym z objawów. Też to było. Gapił się na mnie nawet jak szliśmy za rękę przez miasto. Zamiast przed siebie, to patrzył w bok na mnie. I to jego przerośnięte ego. Demonstracja jak świetnie sobie w życiu radzi, jaki jest męski. Wtedy, to odbierałam jak cechy prawdziwego faceta... W swoje problemy również mnie wciągnął. Agulka, ja jestem dłużej po rozstaniu niż ty i też jeszcze mi nie do końca przeszło. Oczywiście, że jestem na innym etapie niż byłam jakiś czas temu, ale jak już dziś pisałam siedzi jeszcze we mnie ta skamielina, która przy jakimś tam poruszeniu jej jeszcze boli. Tym bardziej, że na tej znajomości straciłam sporo zdrowia nie tylko psychicznego, ale i fizycznego. Nie da się tak na pstryknięcie palca o wszystkim zapomnieć. Najważniejsze, żeby iść do przodu.

@Agulka, to zależy od charakteru, osobowości, stopnia wrażliwości. Ja jestem wrażliwcem niestety i u mnie dopiero niedawno nastąpił moment od którego tak nie analizuję a minęło pięć miesięcy. Natomiast przez cały czas od rozstania do tej pory bywało różnie. Jeśli czytałaś ten wątek, to wiesz jak, bo wiele razy to opisywałam. Oczywiście też nie było tak, że przez całe pięć miesięcy analizowałam. Raz mnie to dopadało bardziej, raz mniej ale jednak z tyłu głowy było. A kiedy jeszcze nie wiedziałam, że mojego ex można wsadzić do kategorii psychofag, to uważałam, że skoro na początku tak za mną szalał, a raptem z dnia na dzień mu przeszło, to oznacza, że jestem beznadziejna, nieciekawa, zbyt licha dla niego.

https://m.facebook.com/story.php?story_ … 2147886436

Mnie ten obrazek rozśmieszył Oczywiście na tyle, na ile był w stanie rozśmieszyć, bo nie mam humoru (wiesz czemu).

Na temat pogody, to ja się nawet nie wypowiadam, bo od połowy sierpnia leje z małymi przerwami. Nic mi się nie chce. Pora nogi w końcu ogolić

Zapuszczać, na zimę się przydadzą

Ja wzięłam dziś do ręki to narzędzie tortur i ogoliłam

A ja melduję, że przeżyłam dzisiejszą drogą przez osiedle niedaleko byłego. Nawet przypadkiem zawędrowałam dalej niż chciałam, bo się zgubiłam. Ale obyło się bez wpadania na siebie i w sumie spędziłam fajny wieczór z puzzlami

Kamis no trudno,jedna sie wyprowadza ale druga jeszcze nie. Piszesz ze zapewne to zrobi,ale moze nie. Nie martw sie na zapas. I przede wszystkim nie patrz sie ze one zamieszkaja z facetami a ty nie..tobie zycie po prostu potoczylo sie niespodziewanie inaczej. Nie patrz na czyjes zycie,zajmij sie swoim i uczyn je lepszym. Jak to osiagnac? Na poczatek zaczac tak naprawde podnosic sie po rozstaniu. To da ci w koncu wewnetrzny spokoj. I prxede wszystkim nie martw sie juz teraz ze druga współlokatorka tez sie wyprowadzi..bedziesz sie martwic jak do tego faktycznie dojdzie

Dzieki dziewczyny. Moze zle to ujelam . Ja bym np chciala juz zamieszkac z kims kto by mnie kodhal imprzede wszystkim szanowalm, ale widocznie tak musi byd.
U mnie dzis piekne slonce a u was?

Cieszcie się słońcem póki możecie ja niestety cały dzień w Biurze więc jak już wyjdzie to mało go będzie witamina D jest dobra dla cery pamiętajcie

A mi się załączyła jakaś straszna dolina, nie mogę się zebrać do kupy a mam sporo do zrobienia... jestem jakaś rozmemłana, na nic nie mam ochoty.

No kamcia do w murach jeszcze przez godzinę  i do domu zaczęłam od 3 tygodni dietę i muszę się pochwalić , że schudlam już 2 kg . Może to niewiele ale jak zaczne ćwiczyć chce schudnąć jeszcze przynajmniej z 5 kg. Mój nowy cel . Nie chce stać się obsesyjnie szczupła , ale chce zeby to było widać i żebym lepiej się czuła sama ze sobą bo samoocena u mnie strasznie spadła .

Ania ja też mam doły . Wczoraj nie mogłam spać do 01:00 , jeszcze tęsknie strasznie , ale nic raczej nie poradzę . Trzeba się cieszyć tym co mam .

Jezu kamcia 4 rano ty na nogach .. podziwiam .:)
Słońce:))) dziś mam jakiś dobry humor , pogoda ładna , piatek czego chcieć więcej
Dziś jadę znowu do mamy  także będe się relaksować
Wczoraj odwiedził mnie kuzyn z dziewcyną , dawno ich nie widziałam więc było o czym gadać . Się okazało , że z racji , ze mój kuzyn i mój ex pracują w sąsiednich firmach wracają razem z pracy ( mieszkają na jednym osiedlu) i nawet razem na piwko chodzą . No padłam , ale akurat mój kuzyn nie jest osobą , która by sprzedała informację  co się u mnie dzieje , a ex raczej pytać nie będzie. Swoją drogą to dziwne , ex wie , że to mój kuzyn więc z czystej przyzwoitści mógłby znaleźć sobie innych kolegów . No ale to już nie mój problem . Powiem wam , że z dnia na dzien jest lepiej , w ciągu dnia nie mam czasu zeby o nim pomyśleć , a weekendy wiadomo Już się nie boje weekendów nawet samotnych . Mam nadzieję , że to nie jest głęboo zakorzenione zaprzeczenie tylko po prostu powoli się z tym wszystkim godzę .

Ja lecę wolontriuszować na Małopolskiej Nocy Naukowców mam wolne, oni potrzebowali, to się ogarniam i idę.
A jak skończę wolontariuszować to idę z kolegą posłuchać kilku wykładów. W sumie nie planowałam, ale wyszło w rozmowie
Całkiem ciekawe rzeczy są, nigdy nie pomyślałam o tym, żeby brać w tym udział, a jednak

Ja już po 2 kawach:) Jakiś dziwny dziś dzień, dużo analizowania, bez histerii, po prostu dziwnie.

Wiadomo Kamis ze jeszcze nie przeszlo. Ja chociaz juz duzo lepiej to jeszcze tez nie moge powiedziec ze jest juz zupelnie normalnie,ale mysle ze jestem juz blizej niz dalej Wazne ze juz u Ciebie lepiej i mam nadzieje ze to nie gleboko zakorzenione zaprzeczenie.

Hej. Kamcia, jak dziś przeczytałam, że wg ciebie dzień chłopaka dziś, to wiedziałam, że przyspieszyłaś trochę Kamis, nie zjadę cię za to, że poczułaś się fajnie kiedy niuchnęłaś zapachu skoszonej trawy Nie każde dobre samopoczucie oznacza od razu, że to efekt zaprzeczenia. A jeśli chodzi o mnie, to zdycham. Mam okres, a ja zawsze od momentu kiedy byłam nastolatką do tej pory okres znoszę fatalnie. A najgorszy jest pierwszy dzień, kiedy to się wszystko rozkręca. Bez tabletek ani rusz. Masakryczny ból brzucha, niedobrze, brak sił, na zmianę zimno i gorąco i tak bym mogła jeszcze długo wymieniać. Tak mam... I jeszcze coś - dokładnie rok temu ( pamiętam, bo to było przed dniem chłopaka) w związku mi się zaczęło układać. Jak się okazało, tylko chwilowo, ale to był moment kiedy na chwilę odetchnęłam po tych mękach związanych z ratowaniem związku i pomyślałam, że w końcu jest dobrze... Z racji tego, że to było równy rok temu, to teraz mi się to przypomina, ta radość, te miłe chwile i mam dół. Nie jest, to dół gigant. Nawet nie płakałam, ale jest mi tak, hmmm... przykro. Ps. Dziś rozmawiałam chwilę z koleżanką. Wspomniałyśmy o tym, że nasz kolega w ubiegłą sobotę się ożenił i że nasza koleżanka z podstawówki niedługo będzie miała ślub. A koleżanka mi na to, że niedługo zostanę sama. W sensie, że wszyscy nasi znajomi się wyżenią i zostanę tylko ja. Jak zwykle powiedziała to z milutkim uśmieszkiem. To nie była pierwsza jej uszczypliwość pod tym względem skierowana do mnie. Specyficzny ma ten charakterek. Mnie by do głowy nie przyszło, żeby robić komuś takie uwagi, a tym bardziej mając świadomość, że ktoś jest po rozstaniu.

Edyszka wybacz dosadność, ale ja bym kazała tej "koleżance" spadać ! No nie lubię takich dziewczyn, zero wyczucia...

Edyszka..ja tez bym powiedziala takiej "kolezance" sp**adaj no brak slow..ja tez,tak jak Ania nie lubie takich ludzi. Ja mam taka kolezanke co nie dosc ze od niej slysze ze musze kogos poznac bo czas nie stoi w miejscu a ja sie mlodsza nie robie (pisalam kiedys o tym) to ona wlasnie jest taka bez wyczucia..ona potrafila kilka dni po rozpadzie mojego zwiazku opowiadac mi jak to u niej sie wspaniale uklada..nie chodzi mi ze jestem zazdrosna czy cos,ja zawsze trzymalam za nia kciuki i zyczylam jak najlepiej,ale trzeba wiedziec kiedy mozna takie rzeczy opowiadac..ja bylam w rozsypce,plakalam na kazde wspomnienie o bylym,a ona nagle mi opisuje jak to jej jest cudnie i jej facet jej robi kolacyjki i mi wysyla fotki talerzy..to jest zwyczajnie przykre bo mi od razu sie chcialo plakac ze ja to wlasnie stracilam..ech..byl moment ze mi sie ukladalo,ze byla sielanka a ona z tym swoim sie rozchodzili co chwile,to ja jej sie nie rozplywalam jak to u mnie cud miod bo nie chcialam zeby jej niechcacy nie zrobic przykrosci..no ale moze to wowczas zle odbieralam,ale teraz jak mi ona pisze jak u nich fajnie to juz na mnie to nie robi takiego wrazenia..
Chyba kazdy ma takie kolezanki w swoim otoczeniu..i najgorsze widziec ten usmieszek na twarzy ze komus sie wbija szpile..po co to komu?nigdy tego nie zrozumiem..

Ta koleżaneczka, to ta sama, która mi kiedyś powiedziała, że zamiast siedzieć z nosem w książkach, to mogłam rozglądać się za facetami, bo teraz, to już zostały same wybrakowane egzemplarze. Na jej "dobre słowo" zawsze można liczyć. Przykro to pisać, bo sama jestem kobietą, ale niestety w powiedzeniu "kobieta kobiecie kobietą" jest sporo prawdy. Istnieją wspaniałe, lojalne kobiety. Nawet ten wątek jest dowodem na to, jak kobiety potrafią się wspierać, ale... niestety istnieje cała masa dziewuch, które są zawistne, zazdrosne, lubiące wbijać szpile, fałszywe (co innego w oczy, co innego za plecami). Koleżeństwo facetów wygląda inaczej. Oni między sobą w tych wzajemnych relacjach są zdecydowanie bardziej szczerzy i prawdziwi. Kiedyś brat mojej koleżanki powiedział, że faceci nawet jak dadzą sobie po pysku, to później wódka na stół, ogórek i jest dobrze, a kobiety, to jedna drugą by utopiła. Ja nie wierzę, że ktoś kto wiedział, że jestem po rozstaniu i, że to rozstanie mnie zabolało nie miał świadomości, że pewne teksty mogą mi zrobić przykrość. Nie wierzę też, że jak Kamcia była tuż po rozstaniu, to że kobieta, która jest dorosłą osobą nie wiedziała, że w tym momencie rozpływając się nad swoim związkiem zachowuje się jak słoń w składzie porcelany. To było robione z premedytacją. Wbicie szpili dla samej satysfakcji wbicia szpili.

Skąd się biorą takie laski?! Czy one naprawdę nie mają mózgu ?, wysyłać zdjęcia byłego po 2 tygodniach od rozstania ? Zero taktu, wyczucia, o empatii nie wspomnę..

Kurcze nie lubię weekendów... zawsze coś robiliśmy a teraz siedzę w domu i się katuje myślami jak to on się dobrze bawi pewnie.... jezuu palnijcie mnie w łeb

Ja własnie momentami sama nie wiem czy chce siedzieć z kimś czy sama.. Mam nadzieję, że to przejdzie tak jak mówisz

Aniu głowa do góry! Ja też siedzę sam, 3 miesiące temu zakończył się mój 5-letni związek. Teraz jest już ciut lepiej, ale było ze mną tragicznie. Winko pod pachę i zapraszam do mnie - porozważamy o życiu

Ok jak ja nie cierpiałam weekendów. Byłam z kimś to było ok a jak sama to kończyłam z winem i rizpadalam się na kawałki. Teraz co weekend byłam w towarzystwie , jutro też miałam być z ma ale się okazało że przełożyli jej wyjazd do Francji i sobotni wieczór spędzę sama i wiecie co.. nie boje się.
Hamaczo witam w naszym wątku.. 5 lat.. ja byłam 7 lat w związku więc wysyłam wirtualna piątkę;) rozumiesz mnie pewnie co czuje )
Może się dołączę do tego wina;)

No jedną może nie starczyć;) czytałam twój wątek nawet się chyba raz udzieliłam.jak się teraz czujesz?