mąż twierdzi, że o niego nie dbam

Wszystkie rady poprzedniczek popieram - szczególnie Wielokropek, Summerka, Klio i Beyonblackie jak zwykle prawią do rzeczy

Od siebie dodam jedno: Autorko, zrewiduj swoje postrzeganie troski, opieki i dbania o drugą osobę zanim dorobisz się dziecka. Nie dlatego, że wtedy to już w ogóle zajeździsz się biorąc na siebie 99% rodzinnych obowiązków - Twoja wola, jak masz takie ambicje na bycie Żoną i Matką Najdoskonalszą, to droga wolna. Ale jak dziecko będziesz traktowała tak jak męża i usługiwała we wszystkim (i chyba w ramach czarnego humoru twierdziła, że wykonywanie symbolicznych drobiazgów typu wynoszenie śmieci czy mycie podłogi to jest pomoc w domowych obowiązkach), to wychowasz taką samą życiową kalekę, jaką wychowała Twoja teściowa. No sorry, łagodniej tego powiedzieć się nie da.

gorzej jak brudny talerz nie przeszkadza, a śmieci wyrzuca sie na podłogę i tam juz zostaja na wiecznosc

Pełna zgoda, co do tego, źe układy w związkach mogą być różne Tylko jeśli ktoś sam sprowadza się do podmiotu funkcjonalnego, to niech nie "dziwuje się", że tak właśnie jest postrzegany oraz traktowany i tak właśnie definiowane są potrzeby i oczekiwania wobec niego - przez pryzmat jego użyteczności funkcjonalnej. Inna sprawa, czy samo pełnienie rzeczonej funkcji jest wyrazem dbałości o drugiego czy bardziej uspokajaniem siebie, aby mieć poczucie dobrze wykonanego obowiązku, co psują uwagi niezadowolonego mężusia.

Autorka "walczy" z teściową , bo jej mąż (żałosna atrapa mężczyzny w moim odbiorze) nie potrafi mamusi w sposób uprzejmy aczkolwiek zdecydowany ustawić granic i pozwala, aby cichy konflikt żył sobie w ukryciu zamiast ukręcić mu łeb u źródła.

Choroba to insza inszość. Nie powinnaś się wobec tego przejmować historiami opowiadanymi przez teściową po rodzinie, która zapewne jest świadoma sytuacji. Nie mnóż sobie sztucznie problemów, Ela.

z tą świadomością sytuacji to nie do końca. Zmowa milczenia. Na weselu po 15 latach i paru wódkach dowiedziałam się że choruje nie tylko teściowa, ale i chorowała babcia i siostry. Teściowa raz na 2 lata trafia do szpitala i nikt o tym nie wie z rodziny, nawet siostry. ale szczerze mówiąc opinia rodziny męża nie ma dla mnie jakiegoś wielkiego znaczenia, oni nie utrzymują ze sobą kontaktów towarzyskich, czasem wesela i pogrzeby. a mąż Cherry po co miałby ukręcać coś u źródła, jak mu tak wygodnie a Cherry to "siłaczka"? Z jego pretensjami do niej mogą być 2 sprawy- albo mamusia nakręca go o jakieś niedoskonałości synowej w ramach rywalizacji, albo nachodzą go dylematy wieku średniego i nie o sprzatanie mu chodzi, tylko o poczucie sensu zycia, które tez pewnie Cherry powinna mu znaleźć, bo on na to zbyt wygodny

Być moźe. To częsta przypadłość dzieci, które musiały wykazać się, żeby zostać zauwaźonym przez rodziców. Mńiejsza z tak zaawansowanymi interpretacjami, bo faktem jest, że wyobrażenia tych dwojga o relacji i małżeństwie się zwyczajnie rozmijają.

Ela, masz przedziwny sposób racjonalizowania sobie ludzkich zachowań, rodzinnych sekretów i tematów-tabu , ale jeśli ci z tym dobrze, to tak trzymaj A Cherry to też już dorosła kobieta i sama zdecydowała się na rolę "siłaczki", więc ma co chciała.

właśnie od wczoraj wprowadziłam politykę "nie robienia wszystkiego" i tak podsumowując: w zlewie siedzą brudne naczynia powkładane przez męża i na blatach w kuchni porozkładane są talerzyki i jakieś tam papierki. Szlag mnie trafia jak na to patrzę, ale ręki nie przyłożę do sprzątnięcia tego. Mąż dobrze widzi że trzeba się tym zająć, ale przyzwyczaił się, że prawie zawsze ja to robię, więc myśli że tak będzie tym razem. Może jak już nie będzie miał z czego pić, to dojdzie do wniosku że pasuje nastawić zmywarkę dziś urządzę sobie wieczór relaksu umówiłam się do fryzjera, wcześniej idę spotkać się z koleżanką, a jak wrócę do domu to naleję sobie wina i będę czytać książkę

Wczoraj już nie miałam okazji z mężem porozmawiać, ale doszłam do wniosku że chyba będziemy musieli ustalić podział obowiązków od nowa. Tak dalej być nie może, dziewczyny otworzyłyście mi oczy w zasadzie takie zajmowanie się wszystkim wyniosłam z domu, mama zawsze goniła mnie do wykonywania domowych obowiązków i może stąd to przekonanie, że powinnam o wszystkim i za wszystkich myśleć. Chociaż mój tata uczestniczy w sprzątaniu, nawet prasuje (!), gotuje i nie ma z tym żadnego problemu. U męża w rodzinnym domu to było zupełnie inaczej, jego mama zajmowała się wszystkim, a taty nie obchodziło nic. I taki też wzorzec przyjął mój mąż, dla niego to jest coś normalnego że to kobieta ogarnia wszystko. Przyzwyczaił się do wygodnego życia bez obowiązków i chyba tak chciałby  żyć w dalszym ciągu.

mój mąż wychowywał się z ojcem, teść wyprowadził się z domu kilka lat temu na drugi koniec Polski i ma tam nową rodzinę. Ale po prostu, tak jak pisałam powyżej, teść nie robił w domu nic, oczekiwał że wszystko będzie miał podstawione pod nos, tak też było. Mój mąż się na to napatrzył, jak był już starszy też miał wszystko pod nosem, nie miał obowiązków, bo teściowa wolała za niego zrobić, niż prosić po kilka razy... No i teraz jest efekt. Mąż będąc nastolatkiem często bywał poza domem, spotykał się z kolegami lub grał na komputerze. I nie mówię to o godzinie grania czy dwóch - nieraz potrafił spędzić tak cały dzień. To był jego sposób na odcięcie się od domowych problemów i awantur między rodzicami. Teraz ma dużo mniej czasu na granie i czasem złości się, że nie może poświęcić na to tyle czasu ile by chciał...

tak jest chyba w moim przypadku... Dla mojego męża to jest normalne że robię wszystko w domu, bo sama go do tego przyzwyczaiłam, a jak w tygodniu powiem żeby zrobił to czy tamto, to wybałusza oczy

teściowa mieszka blisko, nawet bardzo, bo pod nami, my z mężem zajmujemy piętro. Niestety z nią też mam problem, ale opisałam to już w innym wątku. Mąż na szczęście nie jest z tych, co w razie kłótni pobiegną do mamusi i będą się skarżyć, już prędzej to ona sama przybiegnie do mnie z pretensjami że jej synusia nie ubieram i nie dbam o to, by miał jakieś nowe ubrania. Nie godzę się na to żeby teściowa wtrącała się w nasze życie, nie chcę też żeby kupowała mężowi ubrania, bo to się zdarzało, nawet jak już byłam jego żoną.

właśnie między innymi dlatego jeszcze nie zdecydowałam się na zajście w ciążę. Mąż chciałby już, a ja wiem, że jeśli nie zmienię siebie, swojego myślenia i postępowania, nie "wywalczę" tego, żeby mąż pomagał mi więcej w domu, to gdy pojawi się dziecko, będzie tylko gorzej.

Chyba wiem w czym problem choć nie wiem czy uda mi się dokładnie oddać to wszystko. Tu nie chodzi o obowiazki domowe czy same pytania jak minął dzień a za spontanicznym robieniem razem czegoś, poczucia jedności. To nie jest tylko problem Twojego męża.
Bo na początku związku i czasem prze lata jest taka jedność. Potem z czasem Często się zatraca. Jest wspólny dom, praca i obowiązki i nie ma czasu na frywolna spontaniczna radość.
Myślę ze twój maz jest na takim etapie ze mu tego brakuje. Bo on wie ze dbanie o dom wynika z poczucia obowiązku. Może zarwijcie jakiś weekend tylko we dwoje robiąc szalone rzeczy, nie tylko seks, zróbcie coś co kiedyś dawało wam tyle frajdy A dziś uważacie że jesteście na to za starzy, ze nie wypada ....

już nie pamiętam kiedy miałam parę godzin dla siebie wieczorem dla mojego męża na pewno to będzie nowość, że będzie musiał bardziej się zaangażować w obowiązki domowe, ale mam nadzieję że jakoś z czasem się do tego przyzwyczai.

nie jesteśmy aż tacy starzy, jeszcze nie mamy 30 lat ale faktycznie ostatnimi czasy rzadko robimy coś spontanicznie... Daaawno nigdzie nie wychodziliśmy tak po prostu, bez okazji.

Wielokropek na pewno będzie narzekał i jęczał że on nie jest kobietą w tym związku i że on się nie powinien zajmować takimi rzeczami jak sprzątanie ale przypomniało mi się jeszcze coś, co kiedyś zmroziło mi krew w żyłach. 2 lata temu miałam jeszcze taką pracę, że chodziłam do niej w soboty. Szczytem wszystkiego było to, że wróciłam do domu po 8 godzinach i na moje pytanie dlaczego nie jest posprzątane, mój mąż był wielce zdziwiony że on miał się tym zajmować. No litości! Siedział w domu cały dzień, to dla mnie było oczywiste że jak wrócę po skończonej pracy będę miała obiad na stole i sprzątnięty dom. Oj kłótnia wtedy była nieziemska, pamiętam. Na całe szczęście teraz już nie wywija mi takich numerów. Ciekawe jakbym to ja siedziała w domu, a on poszedłby do pracy i wrócił zmęczony, głodny, a tu ani nie posprzątane, ani nie ugotowane

Nie wiem, pewnie myśli że tak czy tak prasuję, a jego koszule to tak tylko przy okazji

Wielokropek masz absolutną rację... Dlatego wiem, że jak będziemy z mężem mieć kiedyś dziecko, to będę chciała żeby uczestniczyło i poznawało domowe obowiązki, pomagało przy sprzątaniu itd. Nie chciałabym syna wychować na osobę, która myśli że wszystko będzie miała podstawione pod nos przez całe życie i nawet w domu palcem nie będzie musiała kiwnąć.

Ja to oczywiście wiem, tylko myślałam, że ten gatunek jest na wymarciu, że to domena starszych pokoleń, ale żeby wśró ludzi przed 30??? Takie rzeczy tylko w Polsce. No i może we Włoszech

Słabo mi się zrobiło, jak czytałam ten wątek. Zmienić "mąż" na "nastoletni syn", wywalić część łóżkową i temat pt. "mój syn nigdy mi nie chce nawet wynieść śmieci, gdzie popełniłam błąd" jak znalazł.

Cherry, co mnie zaskoczyło w Twoich postach, że piszesz, że gadasz i gadasz, i gadasz, i mówisz, i tłumaczysz, i wyjaśniasz. A on nie zmienia zachowania. Jak to mówią - oznaką szaleństwa jest robić to samo, a oczekiwać innych rezultatów. Przestań gadać, tylko rób.

Gratuluje podjęcia decyzji o wyjściu z roli podnóżka, teraz życzę wytrwałości i nie reagowania na teksty typu "widać że mnie nie kochasz, kochająca żona zawsze zajmie się mężem".

To śmieci pakuję mu do auta lub torby roboczej. Nie piorę ciuchów roboczych, nie prasuję koszul (w zależności od fachu). Talerz myję tylko sobie, a jemu podaję w jednorazówkach, włącznie ze sztućcami . Zawsze jest wyjście, jak nie drzwiami, to oknem . Sądzę jednak, ze jeśli ktoś jest aż takim flejtuchem, to panna widzi to przed ślubem i albo się z tym godzi, albo za niego nie wychodzi.

Muszę powiedzieć, że przez ostatni tydzień mąż jakby trochę zmądrzał ja z resztą też. Nie robię już wszystkiego, kilka rzeczy przerzuciłam na niego. Co prawda idealnie nie jest i cały czas wkurzam się, bo czyste naczynia są niewyjęte ze zmywarki, a brudne siedzą w zlewie już drugi dzień, ale nie poddaję się jeszcze dwa tygodnie temu pewnie trułabym mu nad uchem i powtarzała tyle razy aż by tego nie zrobił.

W poniedziałek ściągnął wypraną bieliznę z suszarki i położył na łóżku. Widząc to, spytałam czy ma zamiar tak to zostawić, na co on że tak, bo on się praniem nie zajmuje. Powiedziałam że to tylko kilka par skarpet i jakieś tam majtki- chyba wie które jego, a które moje i niech to posegreguje i powkłada do garderoby. "Zbulwersował się" że to ja jestem kobietą i ja od zawsze zajmowałam się praniem i nie wie co mi odbiło ja na to, że to nie jest tylko mój dom i moje obowiązki, a nasz i chciałabym żebyśmy zajmowali się nim na równi

Bozia rączki mu dała, ale chyba wcześniej rzadko miał potrzebę żeby z nich korzystać, bo wszystko robiła za niego mama. Było jej wygodniej zrobić niż egzekwować. No i mężowi też było tak wygodnie. Szybko zauważył że jak mama da mu coś do zrobienia, a on będzie to odciągał w czasie, to ona zrobi to za niego i taką przyjął taktykę.

Przez ostatni tydzień zauważyłam że mąż na prawdę się stara i nie jęczy jak staruszek że nie ma czasu posiedzieć na gierce bo coś tam musi zrobić. Wydaje mi się, że powoli zaczął godzić się z myślą, że został nieodwracalnie włączony do pomocy przy codziennych obowiązkach. Oczywiście idealnie nie jest i czasem mam wrażenie, że próbuje ze mną grać na czas i przeciąga zrobienie czegoś z nadzieją że ja się tym zajmę. Ale nie dam się złamać póki co, wszystko idzie w dobrą stronę, trzymajcie kciuki

dzięki musiałam dopiero z Wami się tym podzielić, żeby zrozumieć, że ja też dobrze nie postępuję