samotna w związku

A teraz Poziomko słówko do Ciebie!
Twój ostatni post to jak byś czytała moje myśli. Kropka w kropke. Zobacz ile nas różni i dzieli a jednak ile łączy. Wiesz tak pomyślałm że jeśli w wieku 28 lat mam już takie doświadczenia to czego się mogę dalej spodziewać. Dzieciństwa też nie miałam kolorowego i łatwego ale tak bardzo się zawzięłam że wyjde na ludzi i będe szczęśliwa i ... co? Tak mi widać pisane. Tak bardzo się cieszę że mogę swobodnie się wygadać. To taka ulga - przynajmniej tyle. Nigdy z nikim nie rozmawiałam o tym co mnie boli bo nauczono mnie że nie wolno ludziom zawrac głowy i nigdy nikt nie pozwalał i nie pozwala mi sie użalać a tymczasem... nawet nie wiesz jak bardzo się cieszę że jesteś po drugiej stronie monitora. Zawsze to ja byłam słuchaczem, nawet nie wiem dlaczego ludzie do mnie przychodzą - może właśnie dlatego że ich słucham a swoimi problemami z nikim się nie dziele. Nie wiem. Nie ważne.
Dziękuje że jesteś!

Hej Dominiko!Dzięki Ci Kochana za tyle miłych słów.Czuje podobnie.Piszesz że nie nauczono Cie iż można się wyżalić drugiej osobie.Ja tez miałam tzw zimny chów-Wiesz rodzice zajęci pracą mało przytulania i zero rozmów o tym co boli.Może też przyczynił się do tego wiek rodziców.Nie byli najmłodsi więc nasz świat sporo się różnił.Ja dziś staram się jak mogę być dla swoich córek nie tylko matką ale i przyjaciółką.Róznie to czasami wychodzi ale wiem czego mi kiedyś brakowało.A kontakt mamy całkiem całkiem mimo tej okrzykniętej burzy hormonów u nastolatków
Ale wracając do tematu-Tez nie umiałam mówic wprost o uczuciach-to bardzo trudne-ale kiedy zauważyłam że cos złego dzieje się w naszym małżeństwie-zaczęłam mówić o tym mężowi-jak widac efekt marny ale nauczyłam się mówić i tego też uczę dzieciaki-trzeba mówic o tym co boli bo dusząc to w sobie nic nie zrobimy by sobie pomóc.Moze zrozumiałam to za póżno?Ale nawet jak nic nie zdziałam wie że próbowałam.Mam pytanie-Czy Ty powiedziałas swojemu partnerowi o tym co czujesz?Że jest Ci źle ,ze cierpisz?Moze taka rozmowa jest Wam potrzebna?A czy masz Dominiko przyjaciół-ale takich co to mówia ale i słuchaja.Bo jesli masz i oni  żalą się Tobie ze swych problemów-moze skoro Ty nie mówisz o swoich-nie zdają sobie sprawy że je masz...ale prawdziwi przyjaciele chyba bez słów zauważyliby ze cos nie tak.Twoich problemów nie da sie przeciez ukryć...
Piszac na forum mozna wykrzyczec wszystko co boli-tu w wirtualnym świecie mozna wszystko-ale zacznij o tym mówic i w realnym świecie.Wiem,nie wszyscy zrozumieją ale jeśli .ktos kocha to moze zrozumie...Ja tu będę i jesli chcesz-zawsze możemy porozmawiać-mi to taz duzo daje-więc Tobie tez dziekuje ze jestes.Pozdrowionka!

Mam nadzieję, że jeszcze nie wszystko stracone. Serdecznie pozdrawiam

Witam Wszystkich
Czytam te wszystkie posty i aż się robi żal... co możemy zrobić żeby wpuścic tu troche optymizmu?  Jaheira Tobie się udało, może masz jakiś wypróbowany sposób albo cudowne zaklęcie na facetów.
Pozdrawiam Wszystkie Netkobietki

Widze, że nas wiele. Też mam uczucie, że to wszystko nie ma sensu ale ja wiem, że to moja wina. Mąż się stara robi naprawdę wszystko żebym czuła, że mnie kocha a ja nie mam pojęcia co się dzieje. Czuje złośc, ciągle nażekam, że nie tak, że wszstko co robi robi zle. Wiem że go krzywdze, wiem że mam męża który mnie kocha, szanuje, prawi komplementy a ja poprostu mam dosc. Dosc monotonii (prac, dom, dziecko i ciagle to samo) Chciałabym dalej studiowac (mam 25 lat i pięc lat stazu małżeńskiego), rozwijac sie, podróżowac a wiem, że nic z tego. Nie wiem ile jeszcze wytrzymam, szkoda mi dziecka no i męża też, wiem że to mój problem ale nie mam pojęcia jak sobie z nim poradzic

No tak. Wszystkie mamy problemy, jedne z nas - permanentne, a inne - mniej lub bardziej "przejściowe".  Ja należę do tych płynących na fali. Tak sobie płynę, płynę, utrzymuję się na grzbiecie... by potem nagle runąć w dół.. a raczej zostać zrzuconą. Dobrze, że jest forum, gdzie można pogadać, a czasami nawet samo poczytanie dobrze robi. Pozdrawiam

No cóż Jaheira-rozumiem.Troche się przeraziłam Twoją droga do finału...Nie wiadomo co mnie czeka-jeśli cos czeka.Dzięki .

  Serdecznie pozdrawiam

Dominiko! Co słychać? Mam nadzieję że wszystko ok.

Witaj  Dominiko. A jednak napisałaś coś pozytywnego-cieszę się
  No i te motyle...Kurcze.... już zapomniałam że jest coś takiego. To było tak dawno
Fajnie że przez chwilę przypomniałaś sobie  jak może byc kolorowo.Miejmy nadzieję ze to bedzie baaaardzo długa chwila-czego Ci życzę .Pozdrowionka!  I trzymam kciuki .

Szkoda że nie ma u nas kar za cudzołóstwo takich jak w krajach arabskich. Puszczasz sie kobieto to cie wszyscy kamieniują i jednej egoistycznej nikczemnicy mniej.

Ej facet nie przeginaj,co...to,że masz problemy ze sobą nie upoważnia Cię do obrażania innych.

Witaj Poziomko! Widze że mój post wywołał niezłą burzę ....
To przykre, ale mógł to napisać jedynie sfustrowany facet. Szkoda że nikt nie ocenia naszych mężów jak miesiącami a czasami latami zadają tylko ból i cierpienie. A jeśli spojrzenie innego człowieka lub dobre słowo, które tak naprawde nas może uratować przed tym żeby do końca nie oszaleć to zdrada i puszczanie się.... brak słów. Kondolencje dla drugiej połówki która jest lub będzie dzielić życie. Pewnie niedługo znajdzie się tu razem z nami i pewnie jej\jego posty przebiją nasze.
A jeżeli chodzi o puszczanie się to nie takie proste. Jeśli jest się krzywdzonym tyle czasu to raczej potrzebujesz rozmowy i zrozumienia przez drugiego człowieka a "nie puszczania się". Ale najwidoczniej nasz nowy gość ocenia innych swoją miarą.
pozdrawiam serdecznie

Nie przejmujcie się absolutnie opiniami jakiś krytyków lubiących innym sprawiać same przykrości. To nie do nich należy ocenianie innych. Zero tolerancji i zrozumienia. Współczuję ich współpartnerom. Niech swoje uwagi schowają sobie głęboko w d..... Jesteśmy tu po to by się wspierać  wzajemnie. Nikt, kto nie był i nie jest samotny w długoletnim związku nie jest w stanie zrozumieć samotnych kobiet, żyjących w wielkim tłumie lecz mimo to samotnych.

Dziewczyny - jest OK!

Też myślę, że trolle najlepiej ignorować.

Dziewczyny....dzięki za słowa otuchy.
Kiedy wczoraj to przeczytałam to normalnie zwaliło mnie z nóg. Napisałam swój post dlatego że już nie wierzyłam w siebie, że może mnie w życiu cokolwiek miłego spotkać i że 2 człowiek może we mnie zobaczyć kobiete a jednak... Nie wydarzyło się w sumie nic! tylko zrobiło mi się miło że jednak ktoś mnie widzi-zauważa. To mnie (może nie na długo) ale postawiło na nogi. Chiałam tylko przekazać że my wszystkie, możemy jeszcze kiedyś być szczęśliwe. Że czasami kiedy już nie liczymy na nic zdarza się "coś", co daje choć troszeczkę nadzieji...    a tu taki policzek.
Zwątpiłam czy My kobiety mamy wogóle prawo do szczęścia? Czy tylko najwyżej możemy się wymienić doświadczeniami na takich stronkach i być cicho żeby nasi mężowie mieli pole do popisu.... niesądzicie że to jest żenujące i przykre jak nas traktują i oceniają Panowie... nasi czy też przypadkowi...

Jeszcze raz wielkie dzięki i pozdrawiam gorąco.

Kobietki, gdzie się podziewacie ?
Poziomko, jak się miewasz ?

Witajcie! Nie odzywałam się jakiś czas ale zaglądałam tu-czytam i rozmyślam.
No tak...Ludzie mają rózne problemy.Chociażby ten post Dajanki...Dużo bym dała by poczuć się choć troszkę taka adorowana jak Ty przez swojego męza.Ale cóż.Może faktycznie zbyt pochopnie się zwiazaliście na stałe,potem dziecko a Ty wolałabys się najpierw spełnic zawodowo-teraz macie problem i tak czy owak ktoś będzie nieszczęśliwy.Ty ,on albo...dziecko...Nie krytykuje nie potępiam.Ot proza.

Tak bym chciała cokolwiek zmienić-nie potrafie już nic.Nie mam już skrzydeł,nawet nie chce mieć

,, Rumieńce lata pobladły
Liśc złoty z wiatrem mknie.
  I klonom ręce opadły,
  i mnie...,, 

Maria Pawlikowska -Jasnorzewska

Serdeczne pozdrowionka dla wszystkich!

Hej Fajnie ze masz kogoś takiego do pogadania.Mnie tego piekielnie brakuje...Próbowałam czasami z kims pisac aletrafiałam na facetów którzy nie mieli na myśli pisania.Mieli ochote na cos bardziej w realu... Pozdrowionka!

witaj Dominiko,
jak widzisz nie zniknęłysmy i nic się nie poprawiło w naszych związkach. Na to już dawno przestałam liczyć. Moja sytuacja jest bardzo podobna do sytuacji poziomki. Z tym, że ja sie nie kłócę. Po prostu traktujemy się jak powietrze i tyle. To już papierowe małżeństwo i nic więcej. Jest tak, że rozmawiamy o tym co w danej chwili się wydarza, opiekujemy się dziećmi, śpimy w jednym łóżku, ale nie ma rozmowy o nas, nie ma wspólnych wyjść do kina, nie ma miłości. To mnie bardzo boli. Mamy za sobą 16 lat wspólnego życia a w tym 15 lat w miarę udanych i duży zyciowy dorobek, na który pracowalismy w pocie czola. Gdzieś po drodze zagubilismy siebie i nasze niegdyś wspaniałe relacje prysły. Wiele młodszych od nas małżeństw brało z nas wzór uważając że nie ma lepszego przykładu udanego małżeństwa. Jest wiele przyczyn, które złożyły się na popsucie naszych relacji i nie mozna ich juz wyeliminować. Póki mamy do siebie szacunek i nie ma kłótni, nie chcę nigdzie odchodzić. Wystarcza mi to że mogę czasem z kims popisać.
Jestem bardzo ostatnio zajęta więc mam mało czasu na rozmyślanie o sobie i swoim związku.

Jeśli mogę ci cokolwiek doradzić lub ocenić, na twoim miejscu nie czekałabym na cud bo on nie nadejdzie. Póki jesteś młoda i piękna, staraj się teraz myśleć o swojej edukacji i zakoncz ją z powodzeniem. A potem zacznij myśleć o sobie i ułóż sobie życie zawodowe i prywatne. Jednak chyba w tym powiedzeniu starym jak świat jest wiele prawdy, że faceci z odzysku zazwyczaj coś mają w sobie ukrytego i prędzej czy później wyłażą te mankamenty na światło dzienne. Lepiej by wyszły wcześniej niż później. I tym chyba można się w twoim przypadku pocieszać.
Nie chciałabym urazić nikogo, bo bywają tez wyjątki od reguły, lecz pewnie jest ich stosunkowo niewielu.
Pozdrawiam

Witaj pioziomko, może powinnaś gdzieś wychodzić, spotykac się z ludźmi. wtedy z pewnością poznasz kogoś, z kim potem możesz zacząć pisać. Ja bardzo się cieszę, że mam takiego kogoś bo przynajmniej czuje sie mniej samotna. Rozmawiamy na wiele tematów i tak naprawdę nic złego nie robimy. Komunikowanie się ze sobą nie oznacza od razu zdrady. Czasem wydaje mi się że ten ktos jest mi bardzo bliski, ale oczywiście to tylko taka fatamorgana. Wiadomo że nic nie zastąpi mi kontaktu drugiego człowieka w realnym świecie. On tak rzadko sie odzywa że czekanie na odpowiedź często rozłada mnie na dwie łopatki. To trudne, więc uciekam też w książki. staram się dużo czytać. Czytanie sprawia mi wiele radości. Człowiek powinien zostawić sobie odrobine prywatności i swobody. Inaczej podusilibysmy się w tych nie zawsze udanych  związkach. Nie poszukujemy takiego kogoś jeżeli wszystko w naszych związkach gra, to raczej oczywiste.

Witaj Jaheira
wtedy mnie zatrzymał, ale dziś... zapomniał o tym, i wczoraj też... .Kłade się spać ze łzami, budzę się w ten sam sposób. On na to nie reaguje, nie chce na to patrzeć. To jego słowa. Takiego koszmaru jeszcze nigdy nikt mi nie zafundował. Tak pomyślałam, że gdybym wtedy wyszła, dziś już uczyłabym się żyć bez niego i chyba byłoby mi łatwiej. Pomimo samotności.
Jestem ale mnie już nie ma. A o czym myśle? O kolejnej ale już udanej ucieczce. Jak najdalej. Na zawsze. Tym razem będzie musiało się udać. Wiem że mam szanse na unieważnienie małżeństwa (a raczej koszmaru). Muszę się do tego dobrze przygotować. Przepraszam że tak smętnie ale... brak mi sił a porcje optymizmu wykorzystałam za najbliższ 40 lat.
Pozdrawiam gorąco. Napisz co u Ciebie?
Pozdrowionka dla Poziomki i Astar

wiec jak mu nie dasz d........ po slubie to bedzie ci bil ;p

Dominiko. Skoro już podjęłeś decyzję (a to bardzo trudne), to pozbieraj się wreszcie, planuj i działaj !
W Twojej sytuacji naprawdę szkoda życia i szkoda zdrowia !

Wiecie co ? wróciłam jeszcze raz, bo a propos posta do Dominiki przypomniały mi się "mroki przeszłości"  brrrrr !!!  i cały czas chodzi mi po głowie fragment wiersza Baczyńskiego (chyba), a poziomka zamieściła Pawlikowską-Jasnorzewską - to i ja "pojadę" poezją :

Niegdyś w spalonej pochowałem ziemi
trupa młodzieńczej mej wiary.
Grób przysypałem zeschłymi liśćmi
zwiędłej  nadziei.

I oto teraz, mocą Twojej duszy
wstał trup z umarłych - kwitnacy i młody.
I dziwną siłę, dziwne jaśnienie
ujrzałem w jego źrenicach /.../

Witajcie Dziewczyny!Trochę sie nie odzywałam...Taki nastrój mnie czasami dopada,że wole wszystko przemilczeć i poczekać aż dołek minie.Ostatnio nie mija,ale mimo to zajrzałam tu by byc troche bliżej Was.To troche minimalizuje takie poczucie osamotnienia i bezsilności
Widze Dominiko ,że nie podjęłaś jeszcze decyzji-masz podobny charakter do mojego tylko nie wiem czy to dobrze.Też się ciągle oglądam za siebie i boje cos zmienić. Tobie Jaheira fajnie się ułożyło,ale potrafiłas zrobić cos ze swoim życiem-ukłony w Twoja stronę.
  Wiersz piękny-optymistyczny-tak jak Ty!
  Serdeczne pozdrowionka dla Was.Ciebie Astar tez pozdrawiam:)

Witam Was dziewczyny bardzo serdecznie. Moja połówka przed tv, obrażona - nie wiem za co. Dzisiaj nawet nie próbowałam pytać - co się stało? Przez dużo lat zawsze pytałam jak minął dzień, co nowego. Odpowiedzi raczej nie było. Mam już tego serdecznie dość. Tłumaczyłam sobie, że wszystkim zdarzają się złe dni, że jest mało otwarty, że może nie chce mnie czymś denerwować (hehe). On najnormalniej w świecie mnie olewa. Bo jak można tłumaczyć takie zachowanie? Dziewczyny, jesteście młode, macie gdzie pójść - idźcie. Na pewno nie będziecie żałować.

Boze!jak sie ciesze ze znalazlam to forum.jestem niestety przerazona wpisami.dopiero teraz widze,ze nie tylko ja jestem Samotna w zwiazku,ale bardzo duzo kobiet ma ten sam problem.W zasadzie nie chce porady,bo wiem co powinnam zrobic (odejsc),ale potrzebuje raczej otuchy,ze po rozstaniu jakos sobie sama poradze.Mam 22 lata,jestem w zwiazku juz 3lata,a 2lata mieszkamy razem.Niestety nasz zwiazek to pasmo klotni i niespelnionych oczekiwan.Bardzo chcialabym wyrwac sie z tego zwiazku (bardzo),ale naprawde boje sie strasznie.Wiem,ze jestem mloda i pewnie niektorzy mysla ze glupia,ale naprawde czuje sie strasznie niepewnie kiedy pomysle o zyciu w pojedynke!Prosze niech ktos napisze ze jestem glupia i powinnam juz dawno zrezygnowac z tego zwiazku to moze wezme sie w garsc i to zrobie.Jestem zalamana.

dziekuje,ze odpisalas.tak naprawde to boje sie nie tego,ze nie znajde kogos-bo wiem,ze znajde,ale boje sie,ze sobie poprostu najzwyczajniej w swiecie nie poradze.mysle,ze wiesz o co mi chodzi-niewazne czy ma sie 20 czy 50 lat to zawsze (w kazdym razie bardzo czesto) kobieta jest ta slabsza osoba,ktora rzadziej niz mezczyzna rozwija sie chociazby zawodowo.w kazdym razie w moim przypadku tak jest.nie mam nic do czego moglabym wrocic,wiec boje sie. czasem jestem silna,ale czasem po prostu jestem przerazona.pozdrawiam.

Szkoda, że moje koleje losu tak się potoczyły, że znajomych zostawiłam w innym miejscu zamieszkania.
A przyjaciele rozpierzchli się po świecie już dawno temu.  Przez wiele lat tylko praca, dziecko, obowiązki - szybko,szybko,szybko !
Teraz jesteśmy we dwoje.  Ale w dni takie jak dziś, czuję się tak strasznie samotna ! 
Powinnam mieć dokąd (i za co) wyjeżdżać na weekendy... Od pewnego czasu co tydzień dochodzi do jakiegoś spięcia lub awantury, a potem zapada grobowe milczenie. I tak tydzień po tygodniu. Życie płynie.
Mąż z okazji Mikołaja kupił nowy komputer.  Pokłóciliśmy się zanim zdążyliśmy go rozpakować.  O jakąś bzdurę. Dzięki temu może sobie siedzieć dwa dni zamknięty w swoim pokoju i grać w swoją nową grę.
Bo cały tydzień ciężko pracuje, więc należy mu się odpoczynek.