samotna w związku

witam , jak dobrze ze jest takie forum,  samotnosc jak dobrze to znam!
mieszkam w duzym miescie,zajmuje sie wychowaniem dzieci zdala od rodziny, maz pracuje  wiecznie zmeczony brak rozmow wieczne pretensje,jestesmy ze soba ok 10 lat, ja jestem non stop z dziecmi  nie mam wolnego dla siebie ,nie mam tu przyjaciol   jedynie zostaje mi czytanie  Was ..

Mam 31 lat.
Mam tzw męża i czuję się samotna.
Mój mąż jest kierowcą i nigdy go nie ma, a ja mam cały dom na swojej głowie. Bardzo często już nie daję rady psychicznie i fizycznie. Mimo że mam córeczką 9 lat i ona jest jedyną osobą dla której coś znaczę. Bardzo ją kocham, ale miłość dziecka nie wystarczy.Potrzebna jest kobiecie osoba /facet do którego można się przytulić, poczuć ciepło i to coś......
Mój "mąż" niestety ma inny pogląd na życie, może i coś do mnie jeszcze czuje, ale już dwa lata temu znalazł sobie kogoś/kobietę. Różnica polega na tym, że ja myślę o domu i dziecku a ta osoba poprostu ma jakieś ukryte walory chyba....
Podobno z nią skończył, ale kolka miesięcy temu odkryłam że ma nowe źródło zainteresowań.....
Jest mi ciężko, bo nie wiem co robić z jednej strony myślę żeby go zostawić w cholerę i ... i co dalej bardzo go kocham ale on chyba mnie nie. Ale jest też inny powód mój mąż to moja pierwsza miłość, a także pierwszy i jedyny facet z jaim poszłam do łóżka, może boję się zaczynać od nowa....
Bardzo potrzebuję z komś porozmawiać i przytulić się do kogoś!!!!!!!!!!!!!!!

Witam.Jestem nowa i te same problemy.Narazie nie mam siły nic napisać bo zbyt boli.MOŻE POTEM

TO NIE TY JESTEŚ ŻAŁOSNA TYLKO ON.PEWNIE TAK SAMO JAK MÓJ MĄŻ

Jestem pierwszy raz tutaj,bardzo się cieszę że że jest takie forum.Pisząc o sobie nie oczekuję że ktoś mi pomorze fajnie jest się wygadac . Jestem mężatką od 21 lat moje małżeństwo to od początku porażka .Pierwsze lata wydawało mi się że tak musi byc mam 2 synów (teraz już dorośli) i wszystko kręciło się w okół nich.U mnie w domu główny problem to alkohol , ile nocy nie przespanych ile łez wylanych,byłam tą głupia co nie umiała odejśc .Nawet raz podjęłam próbę rozwodu no ale ... o czywiscie nie umiałam tego zrobic . Po 7 latach mój mąż miał wypadek w pracy wylądował na wózku inwalidzkim.Powiem wam jedno to był najpiękniejsz okres mojego życia(1.5 roku ).Maż bardzo przepraszał za całe zło jakie mi wyrządził bardzo się w tedy zbliżyliśmy do siebie.Wydawało się w tedy że mimo że będę miała w domu osobę niepełnosprawną i dwoje małych dzieci to poradzimy sobie bo przecież się znowu kochamy.No i bańka prysła.Po dwóch latach ja wróciłam do pracy. A mój "kochany" mąż wrócił do nałogu .Nie pytajcie mnie z kąd brał  alkohol bo wierzcie jak ktoś chce się napic to niema znaczenia czy porusza sie na wózku czy nie.Przecież miał kolegów którzy mu tak bardzo współczuli ,sąsiad też gazer, mieszkam na parterze i on potrafił godzinami siedziec w wejściowych drzwiach i czekac aż ktoś kupi mu wódkę . Nie będę opisywac   zajśc jakie miały miejsce w moim i moich dzieciach życiu(awantury,słownictwo,upokorzenie) Trochę to trwało za nim zaczęłam patrze na życie inaczej.   Było i do teraz jest mi z tym zle     Od jakiś paru lat zczełam się radykalnie zmieniac.  Zaczęłam bardziej o siebie dbac (fryzjer kosmetyczka,solarjum ,ubiory).Przestałam wstydzic się swojej sytuacji.  Nauczyłam się mówic w prost mój mąż to upierdliwy,awanturujący się alkoholik,zrobiłam się bardziej pewna siebie i to teraz On nawet jak jest pijany ta boi się mnie a nie jak było kiedyś.                          Idę przez życie pewnie z podniesioną głową     Nadal jestem z nim w związku no bo co mam zrobic ,nie wy wale z domu faceta  na wózku inwalidzkim.                                                                                Jestem przykładem powiedzenia "Co cię nie zabiję to Cię wzmocni: Jest tylko małe ale   jestem przerażająco ,okropnie, bezlitośnie samotna.                                                                                     Nawet nie macie pojęcia jak u nas w domu wyglądają święta niby jest miło niby rodzinnie ale każdy w swoim pokoju.Sylwestra byliśmy z mężem sami synowie poszli na prywatki a my puuuuuuuuuustka każdy w swoim pokoju o północy życzenia bo mimo wszystko tworzymy jakąś"rodzinę".                Jednym słowem fałsz ,zakłamanie,obłuda.Najgorsze jest to że mimo wszystko ja go kocham i jak by tylko chciał  no ale.Drogie Panie jak wam sie życie pieprzy to uciekajcie z tego związku .       Pozdrawiam.

Witaj Stefka 71

Moze przykre slowa wypowiedziane byly przez niego w przyplywie złości. Gdy ludzie sie kłócą to zazwyczaj ranią się słowami. Ale jak czytam twoją historię, to kiwam głową, że po 2 latach małżeństwa już wychodzą takie jaja. Ja miałam pierwszy kryzys dopiero po 8 latach, ale przetrwaliśmy go jakoś. Teraz mija 16 lat i utraciliśmy więź.... ale raczej nie ma takich rzeczy jakie u ciebie się zdarzyly: bicie ubliżanie itd.....
Jeśli jednak ci się z nim nie będzie układało dalej i sprawy będą miały się bardzo źle, to pomyśl czy chcesz się dalej oszukiwać. A może powinniście iść na terapię???

dziewczyno odejdz , ratuj siebie, jestem 29 lat w związku bez miłości /gechenna/ samotnie przeżywałam podejrzenie raka, samotnie spędzam wszstkie chwile w drugim pokoju, samotnie martwię się o wszystko , a najbardziej boli samotność we dwoje. RATUJ SIĘ!!!!!!!!!!!1111111

witam
Ja jestem w nieco innej sytacji, ponieważ nie jesteśmy jeszcze małżeństwem. jesteśmy razem od 2 lat (mamy po 25 lat) a na czerwiec przyszłego roku mamy zaplanowany ślub.Jednak nie wiem czy to własciwa decyzja. niby jestesmy szczesliwi ale mi czegoś brakuje. nie mamy wspólnych zainteresowań, mało czasu spedzamy ze sobą, mimo ze od roku mieszkamy razem. Kiedy ja chcę gdzies wyjść albo pojechać do znajomych, to on nigdy nie ma ochoty, zazwyczj jedzie na ryby. Tak samo jest jak są jakięś uroczystości rodzinne, albo po prostu zostaliśmy zaproszeni na obiad. Jest mi przykro, że on nie chce ze mna jezdzić (chociaż od czasu do czasu, bo rozumiem,że takie spotkania mogą go nudzić), a na dodatek ja za kazdym razem muszę sie tłumaczyć dlaczego znowu jestem sama a nie z nim. Nawet jak siedzimy razem w domu to on gra na komputerze albo oglada telewizor. W łóżku tez czuje sie samotna, prawie nigdy nie mogę sie przytulić. bo on tego nie lubi, tak samo całowania i pieszczot, zasypiamy oczywiscie odwróceni do siebie plecami, a seks uprawiamy sporadycznie (1 w miesiacu) i to z mojej inicjatywy, bo on nigdy nie ma ochoty. brakuje mi bardzo jego zainteresowania moja osobą!!!!!!!;( W łóżku się staram urozmaicać nasz seks, nie mam zadnych oporów przed seksem oralnym czy próbowabniu różnych pozycji, to raczej on jest zawsze na "nie". Kiedy próbuje z nim rozmawiac, zapewnia mnie że bardzo mnie kocha i mu sie nadal podobam, ale ciągle jest zmeczony. Rozumiem,że ciezko pracuje( zresztą ja tez pracuje i to w tych samych godzinach)i po pracy jest zmęczony. ale w weekendy i dni wolne tez nie ma ochoty. Z moimi poprzednimi partnerami nie miałam takich zmartwień, uwielbiali wtulać się we mnie, całować i to zazwyczj oni zaczynali miłosne gierki. A jego zainteresowanie jest znikome. Nie dostaje kwiatów, ani prezentów. Kiedys było inacvzej ale od kiedy mieszkamy razem jest jakos tak nijako. kocham go bo jest dobrym i pracowitym mezczyzną, zaradnym życiowo. Jest przystojny i bardzo mi się podoba. Nie pije, potrafi mnie rozsmieszyć i tak wogóle to jest sympatyczny, gdyby tylko był bardziej czuły i mniej samolubny.

Maniu222
Nie bój sie stwierdzic faktów bo moze Cie to zgubić.Gdy mówi ze Cie kocha zastanów sie czy jego słowa i czyny pokrywają się.Niektórzy nie liczą sie ze słowami,zarówno dobrymi jak i przykrymi.Popatrz (póki czas) ile dla niego znaczysz po tym,co jest w stanie dla Ciebie zrobic.I wyobraz sobie ze tak jak jest teraz, bedzie zawsze ,gdy za niego wyjdziesz.Moze byc tak ,ze gdy zaczniesz czegos wymagac od niego,powie Ci "wiedzialas ze ja nie lubie wychodzić,wiedzialas jaki jestem".Tu moze nie chodzi o to ze jest zmeczony ,to typ domownika i nie wiem czy zmieni to w sobie dla Ciebie po ślubie skoro teraz-na etapie starań tego nie robi.Jesli Ci to pasuje -bo bywa tez i tak, to pewnie bedziesz szczesliwa.Ale prosze,głeboko zastanów sie co jest dla Ciebie ważne a co dla niego.Nigdy nie licz na to ze ktos sie zmieni,chyba ze ten ktos lubi pracowac nad sobą i potrafi przyznac sie do błedu,potrafi byc mu przykro gdy Cie zrani i ma wole do zmian przy czym jest konsekwentny.Wtedy moze cos z tych rzeczy zmotywuje go do zmian.Ale jesli nie widzi lub nie chce widziec ze nie daje nic z siebie dla Ciebie lub ze sprawia Ci przykrość -to wydaje mi sie ze łatwo Ci nie bedzie.Nie chce niczego doradzac,bo nie jestem ekspertem.To tylko moje przemyślenia z doświadczeń oraz popełnionych błedów.Uważaj zeby za nie gorzko nie płacić.Ściskam gorąco.

Nie wiem czy wytrzymasz do końca! Ja mam dwójkę dzieci, żyłam w chorym związku ponad 10 lat. Bałam się wszystkiego, nawet wyrażać właśne zdanie. Nie mogłam nigdzie wychodzić. Przyjaciele mnie opóścili. Zwlonili mnie z pracy - bo on chciał, żebym siedziała w domu. Siedziałam w domu, wychowywałam dzieci, sprzątalam, prasowałam, gotowałam... tzw. KURA DOMOWA! Przy tym wierna żona, z dużymi ambicjami, potencjałem, ładna kobieta, zadbana, to ja zarabialam pieniądze mimo braku stałej pracy - ale zgaszona, skryta, ciągle płakałam, bałam się... Siedzieliśmy w domu, nie jeździliśmy nigdzie, na wczasach byłam 2 razy! - przez ponad 10 lat. O wyjściu do kina czy kawiarni nie było nawet mowy! Pn wielki Pan, pracował, ale zarabiał marne pieniądze, dziećmi się nie zajmował, w domu nic nie robił. I trwało to lata. Przez lata straszył mnie, gnębil psychicznie, znęcał się psychicznie, pastwił się nade mną. Sex trwał po 5 minut dwa razy w tygodniu. Nie wytrzymałam!!! Jeślibym się z tego nie wyrwała - popełniłabym samobójstwo któregoś dnia. Energia drzemiąca we mnie nie pozwalał mi tak dłużej tego ciągnąć. Pewnego dnia poczułam, żę jedno mam życie, jedno!!! Nie chcę tak żyć!!! Koniec!!! Ale bałam się, jego, jego reakcji. Przypadek sprawił, że poznałam w odpowiednim czasie i miejscu mężczyznę. On pomógł mi wyjść z tego. Rozwiodłam się. Zakochałam.... A teraz? Żałuję, że zrobilam to tak poźno! Zmarnowane lata życia! Najpiękniejsze i jedyne... ale mam dwoje wspaniałych dzieci, i wreszcie mężczyznę swojego życia! Wreszcie żyję, kocham, szlaję! Chodzę wszędzie, bawie się, uśmiecham - wreszcie... Jestem ciepłą kobietą, bardzo ufną, faceci się za mną oglądają - i niech się oglądają, niech widzą, jak wygląda szczęśliwa kobieta!!! Teraz wreszcie życie jest piękne!
To w bardzo dużym skrócie moja historia. Kochana - nie ma sensu taki związek, nie bój się odejść. Też się bałam, bardzo. Ale teraz jest łatwiej, jest normalnie. Masz jedno żcyie - poznaj je. Poznaj siebie i swoją wartość. Kiedy chcesz żyć, co?

witaj biki, znam to z mojego otoczenia. moja siostra miala dokladnie to samo, zawsze byla na drugim miejscu po mamusi. jej narzeczony liczyl sie bardziej ze zdaniem mamy niz jej. a mój szwagier tez sie rozwiodł z powodu teściowej która go biła już po pół roku po slubie. Potworne sytuacje.wiadomo, matke trzeba w życiu szanować, ale rodzice powinni wiedziec kiedy nalezy sie wycofac z zycia mlodych ludzi i byc dla nich podporą i pomoca i vice versa ale nie wtracać się w ich zycie. jedynie odizolowanie sie od twojej tesciowej może ci pomóc.

Pamiętaj że nikt nikogo nie ma na własnośc nawet po slubie. Powinnaś zachować swoją godnośc i nie dać pomiatać sobą. Takie rzeczy w ogóle nie mieszczą mi sie w głowie, jak ty możesz dopuszczać do takich aktów przemocy i niegodziwości . Czy żona to służąca i meczęnnica???? Nie i jeszcze raz nie.

Mąż powinien cię kochac i cię wspierać. Wiadomo że zycie to nie same różowe dni, ale skoro już teraz podnosi na ciebie rękę to pomyśl co będzie za parę lat.

dzięki Astar. przy dwójce dzieci nie mam praktycznie czasu na net.wieczorami mąż siedzi przy komputerze. piszesz że tylko miłość ma sens. myślę że nikt nigdy mnie nie pokocha tak bardzo jak kocha każdego z nas BÓG. kiedy mężowi nie zadaje pytań, nie marudze mu na temat jego nadmiernego przywiązania do matki to jest nawet spokój. na razie skupiam się na dzieciach, one są najważniejsze. wiesz kiedy staram sie żyć blisko Boga czuje w sercu pokój i jest ok.

Poziomeczko....... ufam,że i dla Ciebie zaświeci jeszcze słoneczko!!

To widzę poziomko że jedziemy na tym samym wózku. Takie historie jak twoja powielaja się w innych związkach bardzo często. I niewiele mozna zmienić. Rozmowy zazwyczaj nie dają niczego. Odkąd zaczęłam pisać na tym forum, czuję się przynajmniej mniej samotna. Widać po tobie, że jesteś bardzo przygnębiona tą sytuacja i wcale ci sie nie dziwię. Jak ja to dobrze znam z mojego życia. Ale juz tak bardzo nie narzekam i nie rozmyslam.  Odejść nie jest łatwo i trzeba być o tym głęboko przekonanym. Ja nie zrobie tego nigdy.

Witam, jestem nowa. Jak dobrze że was znalazłam, bo już myślałam że moje życie skończyło się w wieku 28lat. Od 7 m-cy jestem mężatką i nigdy dotąd nie czułam się tak okropnie i samotnie. Jak naiwne i kolorowe są początki. już myślałam że tylko nade mną wisi jakieś fatum ale czytając wasze historie w każdej po częsci można odnaleźć siebie. Wyszłam za rozwodnika. Żona go zostawiła. a on niby taki czuły i kochany.zastanawiało mnie dlaczego to zrobiła ale przecież kobiety też są różne. nie widzieliśmy poza sobą swiata a po ślubie okazało się że zarzytu byłej żony były całkowicie uzasadnione. bardzo szybko się wszystkim nudzi, piwo na porządku dziennym, u mamusi jest codziennie a teraz gdy dowiedział się że była żona ma faceta przypomniał sobie że ma z nią dziecko i postanowił pojawić się w ich życiu. chyba tylko po to żeby wszystkim do końca zniszczyć życie. nasze rozmowy opierają się tylko o te dwa tematy. nie potrafimy nic zrobić razem. nie raz próbowałam rozmawiać o naszych planach, o naszym życiu ale teraz najważniejszą ideą jest tamta rodzina -choć do końca nie wiem co chce tym osiągnąć. ja siedze w domu a on po parku z nimi spaceruje. ja nie wytrzymuje płacze, biore już tabletki uspakajające a on do mamusi jedzie. Czy moje życie już się skończyło? czy warto wogóle na cokolwiek czekać i liczyć? czy pooprostu odejść? pewnie i tak by niezauważył. Pomóżcie mi. Proszę

Witaj Dominiko,

Powinnaś z nim porozmawiać a jeśli to nie poskutkuje, powinnas podjąć decyzję, co dalej z tym robić. Masz 28 lat. Litości, całe życie jeszcze przed Tobą. Ja w tym wieku byłam  radosną kobietą, kochaną przez męża, pełną fantazji, spontaniczności, żyłam pełnią życia i nie znane mi były dni pełne płaczu i samotności. Mąż kochał mnie bardzo i byliśmy jak papużki nierozłączki. Czy warto się zamęczać chorym związkiem który trwa 7 miesięcy i  który nie rokuje powodzenia? Warto dać szansę i warto wierzyć, że coś się zmieni. Ale on musi chcieć tą szansę wykorzystać i chcieć się zmienić. Jeśli nie dostrzeżesz w nim tych chęci, daj sobie spokój i nie oszukuj się, że będzie lepiej. Bo i tak zawsze bedziesz na ostatnim miejscu po mamusi i po pierwszej żonie.

Pamiętaj, że rozwody nie przytafiają się ludziom ot tak, na nie pracują dwoje- mąż i żona. I wina zawsze leży pośrodku. On musiał mieć w sobie coś niedobrego, skoro ona go zostawiła.

Moje życie małżeńskie nie wyglądało tak samotnie jak Twoje. Przez 16 lat było całkiem udane. Dopiero ten rok wyjątkowo daje mi się we znaki. Emocjonalnie kiepsko to znoszę. Brak mi ciepła i miłości, brak mi skrzydeł....... Mąż mnie wcale nie zauważa, czy jestem czy nie , to mu obojętne.........

Wielkie dzięki Astar i Poziomka.
Jestem świadoma tego co może być dalej i wiecie co.. nie mam pojęcia co mnie trzyma. Chyba głupota. Odwagi mi brak. Boje się też że mogę zaprzepaścić życie zawodowe. Jestem na szczycie, osiągnęłam tyle bez żadnej pomocy. Ze wszystkim poradziłam sobie sama-takie życie, tyle mnie to kosztowało. Za rok zostałabym prawnikiem ale nawet to mnie nie cieszy, nie mam siły, motywacji. Gdy wracam do domu tylko czekam na ... właśnie na co. Ten strach zaczyna mnie boleć. Rozmowa..gdyby jeszcze była szczera. Obiecanki, zarzekania się że będzie inaczej itd. i rano najdalej popołudniu historia się powtarza. Ostatnio usłyszałam że dziecko coś by zmieniło. Tylko na jak długo. Podobno kocha dzieci no ale przecież już jedną historię znam jak się zakończyła. A na dodatek lekarz mi powiedział że na razie i tak nie mogę ich mieć. Moje życie wali sie z każdej strony. A jak czytam te wszystkie wypowiedzi to nawet nie chce mi się spróbować jeszcze raz. Finał tak czy inaczej kończy się dla nas... samotnością i jednym wielkim rozczarowaniem.
Ale wiecie co, tak bardzo porzykro(miło tym bardziej) mi się zrobiło kiedy mi odpisałyście. Ktoś za szklanym monitorem bardziej zaineresował się moją historią niż osoba która śpi obok i mówi że kocha. Dzięki.

Zapomnialam jeszcze dodac pare słów do Was Astar  i Szeflero-Tak sobie mysle ze ta szesnastka małzeńska to jakas pechowa czy co??????????.Wy jestescie szesnaście lat po slubie-ja tez i to własnie w tym roku zaczęło sie psuc...Myśle rutyna w zwiazku?!Ale dawniej gdy dzieci byly mniejsze-mniej czasu mieliśmy dla siebie i jakos to bylo-teraz powinno być lepiej-staram sie-dbam o wygląd,dbam o dom,gotuje piore-podobnie jak Wy to piszecie...a jest gorzej i gorzej i nie wiem dlaczego bo rozmowy nie daja nic...A to tak okropnie boli gdy wiem że nic nie mogę zmienić.
   Pozdrawiam Was cieplutko i odezwijcie sie-milo będzie mi  porozmawiać z Wami Z Tobą tez Dominiko-chyba nie masz zalu za to co Ci napisalam...

Wydaję mi się, a przeczytałam wasze posty dość dokładnie, iż tak naprawdę kobiety popadają we własne sidła... Jaka musi być niska nasza samoocena, skoro wystarczy nam mężczyzna który nie bije i przynosi kasę do domu...
Myślę, iż każda kobieta zasługuje na o wiele więcej!!!!czasami jednak trzeba zaryzykować, aby coś zyskać.Warto też być chyba egoistką..

Witajcie ))))
Dobrze wiedzieć, że mamy siebie nawzajem w tej swojej samotności. My kobiety rozumiemy się chyba najlepiej i umiemy sobie doradzać. Możemy chociaz ze sobą porozmawiac, bo z naszymi facetami do ten kontakt dawno juz poszedł sobie PRECZ. No cóż. Rzeczywiście ten 16 letni staz małżeński powtarza się na tych postach często. Myslę, że to może być jakis przełom, gdy nam kobietom otwierają się oczy i stajemy sie juz zmęczone tą rutyną, oziębłością naszych życiowych partnerów, którym tak dobrze tkwi się w domu przed telewizorkiem, w miękkich kapciuchach, a żona upierze, ugotuje i podstawi pod nos. Tak tylko piszę w telegraficznym skrócie opisując prawdę o lodowatych związkach. To że facet nie bije i przynosi kasę do domu to nie jest absolutnie moje kryterium oceny dobrego faceta bo to oczywiste że tak powinno być. Natomiast dobry facet powinien kobietę kochać, szanować i sprawiać by czuła się wyjątkowa. A wtedy inne sprawy nabierają zupełnie nowego znaczenia. Niestety nie mam co liczyć na cud.

Przypadek sprawił, że ostatnio kogoś poznałam. Facet mnie ubóstwia. Mówcie co chcecie i wiem , że mnie potępicie, ale przynajmniej czuję się szczęsliwszą i kochana kobietą nawet jeśli to błędne koło. Liczą się teraz tylko te momenty gdy jestesmy razem i niech się dzieje co chce.

Fajnie poziomko, że chociaż Ty masz odwagę powiedzieć głośno, że mnie nie potępiasz. Dodaje mi to otuchy. Powiedz, czy to coś złego że dałam sie ponieść chwili??? Możliwe, że to przelotna sprawa........ ale miło jest znów poczuć się wyjątkową kobietą. Życzę Ci aby Twoje życie ułożyło się pomyślnie, bo napewno na to zasługujesz. Nikt nie może nam powiedzieć, że to wyłącznie nasza wina, że cos w zwiazku zaczyna sie psuć. Ja próbuję rozmawiać i próbuję naprawiać a także zachowuję pozory normalności, że niby wszystko jest OK. Nic więcej nie mogę zrobić.

Przepraszam za blad.....mialo byc ubostwia....

Wierzmy w to w co chcemy wierzyć, kazda z nas ma jakies marzenia........ bo to nas wszystkie uszczęśliwia.
Ja robię tak, by nikogo nie ranić ale sama być szczęśliwą. Dostałam skrzydeł .......
Czego oczy nie widzą tego sercu nie żal.

Pozdrawiam Was Kochane.

Witajcie kobietki! Może i jest jakaś prawda w tym co piszesz ATKA-ale prawda jest tez to że nic nie można przewidziec bo gdyby tak bylo to nie byłoby tylu zmartwień...
Tak myśle ze gdyby w udanym związku były faktycznie takie proporcje sexu i rozmów to mogłabym to zaakceptowac-w moim związku prawie wcale nie rozmawiamy i tego mi brakuje-szczerych rozmow.Ciągle próbuje rozmawiac ale to tak jak rzucanie grochem o ściane-bo do dialogu potrzeba dwóch osób-ja moge tylko prowadzić monolog:(
  Też Ci zazdroszcze Astar-moje skrzydla sa podcięte...
  Pozdrowionka!

Poziomko! trudno się z Tobą niezgodzić. Masz racje, gdyby można było przewidzieć... Wiesz... kiedy czytam Twoje posty wydaje mi się że jesteś bardzo zrównoważoną i odpowiedzialną osobą. Nie wiem ile masz lat i kim jesteś ale musisz być wspaniałą matką i zapewniać swojej rodzinie 100% bezpieczeństwa. Twoje wypowiedzi są zawsze tak bardzo wyważone i bynajmniej mi dodały sporo nadzieji na lepsze juto (chciażby nic nie miało się zmienić), że aż trudno uwierzyć że Twój mąż może obojętnie przejść obok Ciebie.

Jeśli chodzi o rozmowy z facetami to rzeczywiście - porażka. Oni sprawiają wrażenie że słuchają. Nawet obiecują. A finał? Chyba każda z nas to przerabiała. Zawsze wracamy do punktu wyjścia. Tak na prawde faceci nie potrzebują rozmowy. Nie mają takich potrzeb - oprócz łechtania ich ego. Wtedy z wielką uwagą śledzą nawet wypowiedziany przecinek.

Astar! Ale masz szcęście. Kto by nie chciał być kochanym i uwielbianym choć przez chwile. Piszesz o potępieniu a ja chciałbym mieć choć troche Twojej odwagi.

Witaj Poziomko...
wiesz jak bardzo bym chciała chociaż przez chwile poczuć jak to jest fajnie w małżeństwie... kilka krótkich chwil... A tym czasem u mnie masakra. Nie dam rady,sama nie potrafię nic zrobić więc - czekam na koniec...  Ale szef nie pozwolił mi przerwać tego co zaczęłam. Może chociaż spełnie się zawodowo - samotnie, nie chciana i nie kochana ale przynajmniej coś... Jak czytam te moje posty to aż mi niedobrze że jestem tak głupia i naiwna.

Pozdrawiam serdecznie

Przepraszam! Miało być Hej  Dominiko:)

haidin....
za cene upokorzeń i przykrości... trzeba mieć serce z lodu i nerwy z żelaza zyby być tylko po to...  Mi tego brak.

Droga Dominiko-Bardzo trudno stanąć mi na Twoim miejscu i dać Ci odpowiedz której oczekujesz.Widzisz mam za sobą 17 letni już teraz staż małżeństwa,dwoje dzieci i wspólną prace z dorobku tych lat....Nadmienie też ,że(co zresztą dla mnie bardzo istotne)-15 lat to lata udane-czasami bywało gorzej.potem lepiej.Moje poczucie osamotnienia pojawiło sie w ubiegłym roku i zdałam sobie sprawe z tego że to się pogłębia ,że tracimy więź.Rozmawiałam o tym ale mąż to bagatelizował...Nie widzał problemu.Dziś już i ja tracę motywacje do rozmów,przyzwyczajam się do tego chłodu w naszym związku-wolę już chyba jak milczymy bo rozmowy prowadzą do kłótni.Nie wiem czy kiedykolwiek zaakceptuje i pogodze się z takim stanem rzeczy bo cały czas to mnie boli...Widzisz-pisze tak obszernie o sobie by uwidocznić Ci różnice między mną a Tobą.Jesteście tak krótko po ślubie.a Ty już jesteś samotna.czujesz ten ból który ja od niedawna .Kończysz kursy i masz szansę na samodzielną pracę a co z tym związane-niezależność materialną-wiem ,że nie o kase tu chodzi ale być osobą niezależną i samodzielną to duży atut.I wreszcie nie macie dzieci-a Twój mąż już jedno dziecko zostawił z byłą żoną.No i kolejny atut ,na który ja już nie liczę to Twój wiek.
Dlaczego tkwiąc w obecnym związku z góry założyłaś że nie spotkasz nikogo godnego Twojej miłości?Może warto Dominiko dać szansę losowi?Może jest Ci pisana wielka miłość.
Rozwijaj się zawodowo spotykaj z przyjaciółmi-zacznij znowu żyć-życie jest takie krótkie.Innego tu na ziemi nie będzie-pomyśl o tym,proszę chociaż na początek tyle zrób dla siebie.Ceń swoją wartość i pomyśl czy Twój facet zasługuje na Twoje łzy..
Trzymaj się i odezwij!Pozdrawiam!

Witaj Dominiko!Z każdego Twojego postu dowiaduje się nowych rzeczy.Widze kolejny Twój atut-masz gdzie wyjechać i możesz sobie pozwolić na to by zostawić wszystko za sobą...Ja nie mam takiej alternatywy.A wierz mi że często chciałabym zostawić to wszystko tyle że nie mam dokąd no i trzymają mnie dzieci.
Nie zasmucasz-przecież nie masz powodu do radości więc to naturalna reakcja.Co u mnie?
Wiesz...Ja już nie licze że będzie lepiej.Wszystko tak sie pogmatwało,że już nie da się tego wyprostować.Zreszta coraz mniej mi zależy.Ile można próbować kleić coś co nie chce się trzymać...Boję się tego co będzie dalej i boję się tego strasznego osamotnienia.Nie poprawię Ci dziś humoru,przykro mi.
Nie można jednak wszystkich generalizować-pytasz o moje doświadczenia-te akurat nie wypadają kolorowo.Obietnce dawane przez mojego męża ,jego słowa i  moja nadzieja że może tym razem będzie inaczej-to wszystko bzdury....Już nie wierze w nic co mówi.Ale mimo ,iż tego  doświadczam wierzę że istnieją tacy dla których to co mówią i co obiecywali  ma jakąś wartość.
Może spotkasz takiego na swej drodze-czego Ci (i sobie) życzę:)
Pozdrawiam cieplutko.Odezwij sie czasem.