Jak on mnie traktuje... - Netkobiety.pl

To ja może zadam Ci pytanie.
Czy Ty go kochasz? Czy w ogóle potrafisz kochać kogoś, kto traktuje Ciebie w ten sposób?
A jeśli tak, to za co?

Happy, kocham go. Te 3 lata to jednak kawał czasu, a zachowuje się tak od momentu jak zamieszkaliśmy razem. Może nie od samego początku ale z czasem zaczęły różne rzeczy wychodzić.

magicyl, rozmawiałam z nim o tym, ale on żadnej winy w sobie nie widzi. Powiedział, że tak to już jest w życiu, że ludzie się kłócą, coś komuś nie pasuje. Znam go już na tyle, że nie powinnam wiedzieć jak się zachować!???
Czasem jest dobrze, ale jak ma zły humor to lepiej w ogóle z nim nie rozmawiać. Jak zapytam co tam w pracy to powiedział, że mam się nie interesować jego pracą bo i tak się na tym nie znam zresztą nie ma ochoty po pracy rozmawiać o swojej pracy. Takie teksty lecą

Dziewczyno, a myślisz, że po ślubie On nagle się zmieni, że będzie dobrym, wspierającym Mężem?
Odpowiedz sobie, ale tak szczerze.

A często miewa złe humory?
I przepraszam bardzo, ale co to za partnerka/żona, która nie interesuje się pracą swojego ukochanego?
I dlaczego jemu to przeszkadza???
Macie w ogóle jakieś wspólne tematy?
Jak ma wyglądać wasze dalsze, "szczęśliwe" życie? Praca, dom, a domu on przed telewizorem albo komputerem, a ty - westalka domowego ogniska snująca się na paluszkach milcząco dogadzająca mężowi? Który i tak zadowolony nie będzie?

To prawda, że w życiu ( w związku/małżeństwie) ludzie się kłócą, ale cały dowcip polega na tym, żeby z każdej kłótni wyciągnąć wnioski i nie powielać błędów.
W każdym związku trzeba uczyć się trudnej sztuki kompromisu. Wspólnie. Razem. We dwoje.
A 3 lata, to wcale nie dużo...

Powiedziałam mu to, a on na to, że jestem przewrażliwiona. Pisałam, że on nie widzi żadnej winy w sobie a o wszystko obwinia okoliczności i moje podejście, bo przecież znam go na tyle, że powinnam wiedzieć jak się zachować

Tzn. jak widzę, że chce odpocząć to mam mu dać odpocząć a nie chodzę i mu stękam o coś. Tak samo jak coś planuję to mam to konsultować z nim. Jeszcze kwestia obiadów - też już powinnam wiedzieć czego nie lubi. Potraw bezmięsnych nie jada wcale. Ustala sobie menu, czyli dziś zrób to i to. To się zaczęło od tego jak na obiad było coś co mu nie pasowało. Dzwonił z pracy co dziś na obiad jak mu nie spasowało to powiedział, że zje coś na mieście.

Hello, a gdzie Ty jesteś w tym związku?
Bo ja Ciebie widzę.
Trochę tyranią mi "zajechało".

Oczywiście konsultowanie jest ważne, ale na litość Boską nie kiedy chodzi o prezenty.
Obiady, warto jeść co się lubi, ale kurde niech czasem sam coś ugotuje, jak taki marudny.
A to Ty jesteś Jego Kucharką czy Dziewczyną, bo już zgłupiałam.

Biedny Misio chcę odpocząć, więc "gęba w kubeł" (sorki za słownictwo, ale inaczej nie dało się tego napisać).

Przepraszam, a Ty coś wymagasz od Niego?

Ślubu nie bierz bo będzie rozwód po pół roku.

Tzn. to nie jest tak, że ja mam siedzieć cicho i się nie odzywać tylko niczego w tym momencie od niego nie żądać, bo on ma zasłużony odpoczynek po pracy.

Cyngli, jakbym pojechała to wiesz co by się działo. Awantura murowana i ciche dni przez kilka tygodni.

To co zrobisz, będziesz kiblować w domu sama podczas gdy on będzie świętował swoje urodziny z kumplami?!

Obudź się, dziewczyno! Zacznij SIEBIE szanować.

I co zamierzasz zrobić?

Nie Ciebie pytałam.
Ciężko jest pewnie naszej autorce, bo z jednej strony kocha partnera i wie, że jest z fajnym gościem, a z drugiej strony nie wie, co robić,
gdy partner tak zachowuje się.
Autorko, wiem, że Ci przykro, kiedy Twój partner zachowuje się w taki sposób i zapewne trudno też do Niego dotrzeć (do mojego faceta również, uwierz),
ale musisz coś z tym zrobić.
Nie wydaje mi się, że rozmowa coś tutaj da, bo on ma swoje racje i pomimo tego, że prezent mu zrobiłaś - wybrał kumpli,
bo duma nie pozwoli mu, by odwołać spotkanie z nimi, na które sam ich pewnie zaprosił.
Przełóż może ten wyjazd Wasz wspólny, ale nie siedź w domu w dniu, kiedy on będzie się bawić.
To takie kobiece... ale chyba ma swoje działanie pożądane.
Wyjdź ze znajomymi do klubu, czy gdzieś do pubu i nie odzywaj się do niego, wróć do domu PRZESZCZĘŚLIWA I TAKA TEŻ WYJDŹ Z KOLEŻANKAMI GDZIEŚ TAM...
Niech wie, że super potrafisz bawić się bez niego i że nie będziesz w domu czekać, aż wać pan wróci od kumpli.

Czyli jednak ślub się odbędzie?
Gratulacje, właśnie na własne życzenie rujnujesz sobie życie.

Obudzisz się za 5, 10 lat, bo nagle poczujesz, że ta codzienność, którą masz, to nie jest szczęście.
Ale nie odejdziesz bo będziesz mieć dziecko/dwoje/troje. I wegetacja będzie trwać. Aż poznasz kogoś innego i pójdziesz w tango.
Reszty nie opisuję, bo nie ma sensu.

Twoje życie - Twoja sprawa.

Po pierwsze, ona się nie zajmie sobą, bo to typ kobiety, dla której priorytetem jest facet, choćby był największym idiotą, jaki po tym padole stąpa.

Po drugie, nawet jeśli ona się zajmie sobą, to nic się nie zmieni - bo on ją ma gdzieś. Nie liczą się jej dobre chęci, nie liczą się starania. Nie liczy się praca, ciągle jest za mało. Taki typ faceta, któremu ciągle mało.

Dlatego życzę powodzenia w niszczeniu sobie życia...

Sranie w banie. Dla chcącego nic trudnego.
Ty po prostu chcesz z nim wziąć ślub. I ja się do tego wtrącać nie będę, nie moja sprawa.
...ale przestań przejmować się wszystkim z związanym z nim.
Zajmij się sobą, poświęć sobie czas, a nie wiecznie rozmyślasz, co on...

No to Autorko zaraz po ślubie,założysz kolejny wątek.Tylko wtedy przygotowania do ślubu, zamienią się w pozew rozwodowy.

Twój przyszły małżonek,pokazuje Ci właśnie,co Ciebie czeka.Nie musi się starać,już wystarczająco dużo zrobił.
Stres?
Oby się nie zakończyło na tym,"że zupa była za słona".
Powodzenia mimo wszystko.

Pollyx Niczego odkrywczego nie powiem, po za tym, co już wszyscy tutaj próbują Ci uzmysłowić. Pakujesz się w bagno.
Jak widać, perspektywa ślubu, białej sukni, obrączki na palcu przesłania Ci zdrowy rozsądek. Jeśli wydaje Ci się, że potem jakoś to będzie, to jesteś w błędzie.
Ty nawet miesiąca miodowego nie będziesz miała. On się stresuje? Biedaczek, a gdzie Twoje samopoczucie?
Zaplanowałaś niespodziankę, a on Cię olał, bo nie będzie idiotów robił z kumpli? Za to zrobienie z Ciebie idiotki przyszło mu gładko, no i oczywiście nie pozostawił Ci złudzeń, kto jest dla niego ważniejszy.
Święta racja, że rozwód będzie kosztował Cię drożej niż ślub, a gdy jeszcze zostaniesz sama z dzieckiem, czy dziećmi, zrozumiesz, że zmarnowałaś najlepsze lata życia, chyba, że zechcesz zmarnować je całe tkwiąc przy nim. On się nie zmieni, już teraz Cię nie szanuje, nie oczekuj, że po ślubie zacznie.
Sama siebie nie szanujesz, wytresował Cię, a Ty tańczysz tak, jak on Ci zagra z obawy o ten ślub właśnie. Smutne to i smutny los sobie gotujesz, na własne życzenie.

Moim zdaniem ten post można wytłumaczyć na dwa sposoby:
1. jesteś trollem
2. przestałaś używać rozumu zgodnie z jego przeznaczeniem, znajdując usprawiedliwienie każdego jego chamskiego zachowania.
Jeśli prawdą jest to drugie ('brak' rozumu), to dobrym sposobem jest 'pożyczenie' jego odrobiny od innych. Póki co weszłaś do klatki (nawet nie złotej) i dokładnie zamykasz za sobą drzwi, planując wyrzucenie klucza.

Ponieważ rozumiem Twą sytuację, napisałam to, co napisałam. Tłumaczyć się przed nikim ze swoich decyzji nie musisz, chyba że jest to przekonywanie samej siebie, ale i to sensu nie ma, bo prawdę o swym narzeczonym znasz. Nie tylko my, na forum, napisałyśmy o tym, w jaki sposób on Cię traktuje (a Ty, mu na takie zachowanie pozwalasz), ale przede wszystkim zaobserwowały to bliskie Ci osoby. Masz jednak wolną wolę i, jeśli tak zdecydujesz, poślubisz tego, kto z powodu byle zdenerwowania Ciebie nie szanuje (to bardzo łagodne określenie jego stosunku wobec Ciebie).

On nie jest złym człowiekiem? A jest wystarczająco dobrym?

Twoje życie, Twoje decyzje, Twoje konsekwencje (Twoje, pod warunkiem braku dziecka/dzieci).

Powtórzę za Wielokropkiem - złym nie jest (być może), ale czy to aby na pewno wystarczy, aby zbudować z nim bezpieczną, szczęśliwą przyszłość?

Napisałaś, że psuć między Wami zaczęło się kilka tygodni po wspólnym zamieszkaniu. Dodam, że zaledwie (!) kilka tygodni po wspólnym zamieszkaniu, a jemu już puszczają hamulce, już irytujesz go swoim zachowaniem, już Cię nie szanuje, nie liczy się z Twoim zdaniem, już mu wszystko przeszkadza, nic się nie podoba. Jesteś pod ręką i na Tobie się wyładowuje, choć NIE MA do tego prawa. Naprawdę nie widzisz, że to idzie w złym kierunku? Mam obawy, że w lepszym już nie pójdzie.

Dla mnie to wyraźny sygnał, że zawsze wszystkiemu tylko ty będziesz winna.

A masz prawo oddychać bez konsultacji z nim?

Aha.
Czy wachlowanie jaśnie pana też jest przewidziane w ramach tego odpoczynku?

A po ślubie nagle mu przejdzie?

Dobry czy zły, to kwestia wtórna. Zalatuje mi tu egocentryzmem i zerową dawką empatii.
A stres może i jest dobrym wytłumaczeniem tylko ciekawe jakie znajdzie argumenty PO ślubie?

Zrobisz, jak zechcesz.
W końcu to twoje życie i twoje wybory, za które prędzej czy później przyjdzie ci zapłacić.
Oby to nie był zbyt słony rachunek.

NIC dla niego nie znaczysz.
Ma Cię w DUPIE.

Autorko, dobrze zrobiłaś! trzymam za Ciebie kciuki. Tylko teraz się nie ugnij. Bo zobaczy, że jesteś niekonsekwentna.

Czyżbyś pierwszy raz postawiła się panu i władcy?
No, to dziwił się niemiło nieboraczek jeden i postanowił cię ukarać.
Tylko się nie ugnij!
Może coś do niego trafi...

Do teraz go nie ma, a telefon zostawił w mieszkaniu. Nie wiem gdzie polazł ale jakby się coś stało to nawet kontaktu z nim nie mam.

Nie wiem czy odstawia teatrzyk, ale pewnie postawi na swoim.

...czyli już Cię zmiękczył? Nieźle Cię wytresował, jesz mu z ręki. I tak będzie stawiał na swoim zawsze.
Dobrze dziewczyny przewidziały, że padniesz mu do stóp, byle tylko ślub się odbył. Teraz będziesz miała jeszcze gorzej, bo miałaś czelność się postawić.
Straszna desperatka z Ciebie.

Kolejne, niezwykle charakterystyczne, zdania:

On postawi na swoim, jeśli Ty na to się zgodzisz. Wbrew temu co napisałaś, masz wpływ na swe zachowanie. Wbrew temu co myślisz, brak Twej decyzji tez jest decyzją.
On zachowuje się tak, jak do tej pory, ma Cię za nic, Ty zaś, po chwili przytomności, przestraszona swymi słowami, wróciłaś do zachowań niewolnicy.

Cóż... . Mój sposób życia, moje rozumienie relacji między kobietą a mężczyzną są różne od Twojej. Jeśli jednak Tobie układ 'niewolnica i pan' odpowiada, to nikomu nic do tego.

Powodzenia w życiu według swoich standardów.

Hahaha, kabaret.
Jeszcze zadzwoń do niego do pracy i zapytaj, co najdroższy misiaczek chciałby zjeść na obiadek...

TO JEST TRAGICZNE.

Ja bym takiemu, za przeproszeniem, chamowi wystawiła walizki za drzwi.

A jak ma się zachowywać? Ona jemu jest obojętna.

A dziewczynie się marzy wielka miłość, ślub...

Dobry koleś. Ci, którzy lądujecie we friendzone: czytajcie i uczcie się.

ale, dziewczyny, jej przekonywanie nic nie da. Ona w końcu bedzie miała obrączke. Może sie rozwiedzie, ale- przeciez zawsze lepiej byc ewentualna rozwódka niz STARĄ PANNą, prawda?  Ona z m a r n o w a ł a już całe trzy lata, a nadal nie ma slubu, to straszne!! ona musi wyjść za dupka za maż. Facet jej dobitnie pokazuje tuz przed slubem, że jego kumple są dla niego ważniejsi niz przyszła żona, ona pozwala, by on o jej przyjaciółkach mówił per " tępa" , ale nie, jest ok, przecież OOONA TAAAK KOOOCHA swojego miiisia". Koszmar. Nie rozumiem, jak mozna być tak głupią, tępą idiotką, no nie rozumiem. Tym pseudokobietom brak własnego zdania, brak elementarnego szacunku do samej siebie i godności, zrobią wszystko, dosłownie wszystko, żeby miec pierwsze lepsze, a w zasadzie bylejakie  spodnie w domu i usługiwać jak słuząca. Miisioowi nie smakuje? Żoneczka zaraz zrobi drugi obiadeczek i pogłaszcze misunia, aby się nie gniewał, bo on taaaki po pracy zmeczony, ale ona nie, choć tez pracuje i obrabia misia na okrągło, łącznie z nocą...

WRR
Ccyngli - dokładnie.

Z jednej strony uczucia,z drugiej zdrowy rozsądek,który jednak zazwyczaj przegrywa...
On rządzi,bo Cię zna, wie,że jesteś słaba i się nie postawisz-niby sie postawiłaś,ale pewnie to odszczekasz,jak wróci z pracy.