Zwiazek i depresja.

Tak bierze leki i chodzi na terapie. Zdaje sobie sprawę, ze nie bedzie łatwo i będą chwilę zwątpienia. Mimo to chce być przy niej bo strasznie mi na niej zależy i jestem gotów zrobić wiele.
Lecz nie chce wyjść na samoluba bądź kogoś w ten deseń. Przeraża mnie myśl o tym, ze jeśli za jakiś czas jej się polepszy i będzie czuła się w jakimś stopniu na tyle zdrowa, odstawi mnie moja znajomość i wszystko co zrobilem dla kogoś innego.

Strasznie Ci na niej zależy? Chyba nie bardzo, albo Twoje strasznie to niewiele - a najwyżej tyle ile zrównoważy to co możesz zrobić dla niej - a możesz - jak sam piszesz - wiele, a nie wszystko. Co można odczytac, że zalezy Ci na niej tylko tyle na ile jesteś w stanie dla niej zrobić i ani dorbiny więcej. Miłość kocha co dostaje a nie kalkuluje. Ty kalkulujesz cały związek, czas i zastanawiasz się, czy ....

.... nie zamrnujesz przez przypadek czasu. to strasznie żałośnie brzmi. takie myslenie pokazuje, że jesteś zniewieściały w mysleniu, a to najszybsza droga, żeby panienka, Cię zostawiła. Bo laski ciągnie do mężczyzn, tych które im służą wykorzystują, a potem uciekają od nich. Gdybyś myślał jak prawdziwy mężczyzna, nie kalkulowałbyś tak. Byłbyś pewien, że zatrzymasz ją przy sobie....facet .... poczytaj troche o testosteronie, a nie użalaj sie nad jeszcze nie rozlanym mlekiem

Masz rację, za bardzo kalkuluje. Chyba czas nad tym popracować.

Ale powiedz mi lub ktoś inny jak mam reagować na takie słowa jak napisałem w 1szym poście? Że po udanym dniu i uśmiechu od ucha do ucha, nagle mówi mi, "Uwielbiam spędzać z Tobą czas, ale nie czuję tego co bym chciała"
Wybaczcie, ale nigdy nie bylem w takiej sytuacji i czasem nie wiem co mam myśleć.

Hahaha, so true.

Przepraszam za ten uśmiech w tak poważnym temacie, ale.. taka prawda. Będziesz miał Autorze zjazd kolejką wysokogórską a na końcu..wymioty
Pytanie czy o to chodzi w związku, by być czyimś terapeutą. Ale niektórzy to lubią.

I tak sobie myślę, spotykacie się od miesiąca, to raczej nieco inne nastroje powinny panować niż na 2 dni przed śmiercią, a z kimś z depresją masz wieczną "Zadumę" jak w banku.
Warto tak się poświęcać dla kilku tygodniowej znajomości?

Jeśli nie było by warto to nie wchodził bym na forum i nie szukał pomocy

W sensie chciałbyś ją do siebie przywiązać długiem wdzięczności? To niezbyt miłe, że tak to ujmę

Ojj nic aż tak, sam nie wiem. Przecież nie mógł bym jej zmusić do bycia ze mną

Witaj Maliblue,

moim zdaniem powinieneś się dobrze zastanowić, czy chcesz wchodzić w taki związek. Niestety mam w swoim otoczeniu kilka osób chorujących na depresję. Z tej choroby nie da się ot tak wyjść. Często występuje z innymi zaburzeniami. Czasem trudno jest nadążyć za chorą osobą i jej "humorami". Wiem, że nie można upraszczać, że te osoby są nieszczęśliwe i cierpią, ale z tego co zauważyłam, bliscy cierpią przynajmniej tak samo.

Sama terapia i leki na nic się zdadzą, jeśli chory nie chce pracować nad sobą i swoją chorobą. Mało tego, mogą być kartą przetargową, bo przecież chodzi na terapię i bierze leki, czyli teoretycznie się stara, a to, że Ty nie nadążasz/nie rozumiesz, to nie jej/jego wina.

Niestety życie nauczyło mnie, że najlepiej trzymać takie osoby na dystans.

Zrobisz jak uważasz, ale życzę Ci, żebyś nie żałował swojej decyzji.

Dodam jeszcze, że nie chciałam nikogo urazić, są różne rodzaje depresji i każdy przypadek jest inny. Ja niestety miam kontakt z osobami, u których ta choroba jest dodatkowo dosyć zaawansowana.

Hmmm, dzis oznajmiła mi, że musimy ukrucic kontakt ze sobą, bo sama nie wie co ma zrobić. I musi poradzic się terapeutki.
Rozumie ktoś coś z tego?

Czy radzisz, żebym sobie odpuścił? I powoli znikną z jej życia?

Tylko czy to jest spowodowane huśtawka czy poprostu chce mnie w delikatny sposób splawic.? ;(
Już sam nie wiem co robic... ;S

W takim razie nie rob nic.
Dla odmiany poczekaj co zrobi ona

Po nocy pełnej myśli, podjąłem decyzję, że przystępuje. Chyba błędnie odbierałem jej zachowanie myśląc, że się coś ułoży i wszystkie przykre rzeczy, które do mnie mówi zwalalem na jej chorobę.
Sam od wielu miesięcy mam większe lub mniejsze problemy i zmartwienia, które mnie przerastaja. I nie chce się jeszcze dobijac.

Ostatnio, też myślałem nad tym żeby wybrać się do lekarza i ustalić co ze mną jest nie tak. Ale kumpel ciągle mi tego odradza twierdząc, że i tak nic nowego się nie dowiem...

Myślicie, że czysto profilaktyczna wizyta u lekarza przyda mi się.?