Proszę o poradę.
Mam 29 lat, moja narzeczona 24. jesteśmy razem ponad 2 lata. Bardzo ją kocham, ona mnie też, przynajmniej tak mówi i tak myślę. Wszystko jest okej, plany, marzenia, ambicje, solide podstawy związku, poglądy na życie, chemia, przyjaźń, pożądanie, fajny seks…
Oboje mamy wady, ja też nie jestem święty, od razu dodam. Kilka razy zdarzyło mi się ją okłamać, między innymi były to sprawy typu, że poszedłem do klubu z kumplami a jej wmawiałem, że idę spać… Potem wydawało się, bo a to ktoś nas spotkał, a to kumpel mnie niechcący za jakiś czas wsypał. Ona nie miała jakoś szczególnie mi za złe, że gdzieś chodzę, tyle że ją okłamywałem jak głupią małolatę – zdaje sobie z tego sprawę, mea culpa, przeprosiłem i nie powtórzyło się po dwóch tego typu akcjach. Dlaczego to robiłem? Była mnie kontrolowała i miała pretensje o chodzenie do klubu - odruchowo więc i obecną okłamywałem.
Bywa też, że mam problemy z okazywaniem jej uczuć, że zapomnę o naszym spotkaniu albo czymś dla niej ważnym – sporo pracuje, przyznaję to również i potrafię odwalić numer nieziemski. Zawiodłem ją kilka razy w dosyć ważnych dla niej sprawach. Również przepraszałem i poprawiłem się, prawie nigdy mi się to już nie zdarza, potrafię ustawić sobie dziesięć budzików byle się obudzić i jej nie zawieść. Wiem, że to widzi i docenia.
Kolejnym moim grzeszkiem jest alkohol, jestem dda i zdarzało mi się na jakiejś imprezie przeholować.. Do tego stopnia, że ciągnęła mnie do domu i najadła się wstydu, bo chciałem się z kimś bić albo obrażałem kogoś, czasem zwracałem się do niej również w niegrzeczny sposób. Zdarzyła się sytuacja, że zabrałem ją na imprezę do mojej „byłej”(duże słowo – przygodny seks dawneij), nie informując jej uprzednio kim ta osoba jest, dowiedziała się od osób postronnych i pośrednio od tej byłej gdyż ta sypała teksty niewybredne.
Moja narzeczona na imprezie zachowała klasę, ale w domu była afera, ja pijany więc i podkręciłem kłótnie bez sensu, mówiąc jej, że tamta była o wiele lepsza od niej w łóżku i ładniejszą miała figurę ...Ba, kiedyś ją skrzyczałem, że mi opadł bo mnie narzeczona nie podnieca a tamta ex była genialną laską i nigdy nic takiego nie miało przy niej miejsca. Co nie było w żadnej mierze prawdą i bardzo żałuję tych słów bo wyrządziły w głowie mojej narzeczonej dużą krzywdę. Usłyszała też kiedyś ode mnie coś o innej byłej, równie bolesnego, na zasadzie "porównania" na plus dla tamtej - kolejna bzdura. 
Ograniczam więc wszelki alkohol do zera.
ostatnio zaczynam się jednak zastanawiać i to poważnie, czy damy radę … Kłócimy się niemal codziennie. Ja zmieniłem się, nie robię tych wszystkich rzeczy opisywanych powyżej, chodzę jak w zegarku, całe życie podporządkowuje pod nią, a ona mam wrażenie, że straciła we mnie wiarę…Potrafi dzwonić do mnie 5 razy i mi przypominać, bo boi się, że zapomnę „tak jak kiedyś”. Jest podejrzliwa kiedy mówię, że idę z kumplami na piwo…niby nic takiego nie mówi, ale ja czuję, że jest zaniepokojona, boi się kłamstwa, wypytuje i potrafi strzelić focha. Przestałem więc wychodzić gdziekolwiek i wiem, że to złe ale nie chcę by ona czuła jakikolwiek dyskomfort z tego tytułu
.
Miewa kompleksy. Tak jak mówiłem, rzadko ją chwalę choć jest piękną i mądrą kobietą, mamy cudowny seks..To ona porównuje się do tamtej „byłej”, którą niestety poznała. boli ją to co powiedziałem kiedyś na temat mojej przeszłości. Wychodzą te wszystkie spartaczenia, które odwalałem na początku, a ona je cierpliwie znosiła..Tak jakby bomba z opóźnionym zapłonem. I kłócimy się o to. teraz Ona potrafi skojarzyć sobie jakieś głupstwo z tym, co kiedyś jej powiedziałem głupiego lub odwaliłem i już ma zepsuty humor. Kłócimy się o coś, co było, a nie o to co jest. Boli mnie, że ona cierpi obecnie z powodu jakichś pierdół nieopatrznie dawniej przeze mnie jej wyrządzonych czy powiedzianych. I chyba nie do końca mi ufa. Tak jak mówiłem potrafi mnie sprawdzać czy pamiętam o spotkaniu kilka razy – kłótnia gotowa. Albo wypytywać co robię (sobota wieczór – obawia się ze ją znowu okłamuje). Ja się wkurzam i ..kłótnia.
Jak to naprawić?? Bo ja staram się bardzo, jestem innym człowiekiem niż na początku, zmieniłem się dla niej i dzięki niej. Proszę nie mówić żebyśmy się rozstali czy coś, bo poza tymi aspektami, siedzącymi teraz w zasadzie tylko w jej głowie, jesteśmy zgraną parą. Pochodzę z patologicznej rodziny i wiem, co to znaczy toksyczna relacja. Nie ma związków idealnych, ale z nią jest naprawdę dobrze. Bardzo ją kocham i to co przeżywam, to związek jakiego nigdy mi nie było dane mieć. Jest czuła, opiekuńcza, dojarzała. Tylko gdyby nie była taka drobiazgowa i nie zawracała sobię głowy jakimiś głupotami, czasem sama się nakręca i od małego focha przechodzi do awantury. Nie mamy cichych dni, bo staramy się konflikt zażegnać doszyć szybko (zawsze wyznajemy zasade żeby nie isc spac pokloconym) ale niesmak pozostaje. Po każdej takiej akcji coraz większy. I boję się po prostu, że pewnego dnia coś pęknie, a tak bym nie chciał……
w tym co piszesz tak jakbym widział troszkę siebie 