Pytanie na dziś: dlaczego chcemy wychodzić za mąż?

A chodzi o ślub kościelny, czy cywilny? c:
Jedna kobieta stwierdzi, iż ten kościelny jest jej marzeniem, a druga (np. ja) nigdy nie marzyła o białej sukni, nie fascynowała się obrzędami kościelnymi.
A właśnie ten kościelny jest - zwłaszcza na wsiach - często wykonywany pod wpływem presji (mówię o przypadkach, kiedy jest "wpadka", albo kiedy otoczenie tego wymaga). c:

Pierwszy ślub wzięłam z miłości. Kochałam tego faceta i wierzyłam, ze już na zawsze, ze będziemy szczęśliwi itp. Pomyliłam się.
Drugie malzenstwo bylo po to, aby moje dziecko miało tatę, czysta kalkulacja...

Szczere wyznanie.
Szkoda tylko tego drugiego męża jeśli żyje w nieświadomości po co za niego wyszłaś.

Zwyczajnie ślub w KEA nie jest sakramentem a uważam ze jesli dwoje ludzi się kocha i chce zyc razem, nie zdradzają się nie maja innych partnerów to nie potrzeba ślubu aby byc szczęśliwym. Byc może jest to sprzeczne z Pismem poniekąd ale nie będę udawać ze sumiennie je wypełniam i jestem bez grzechu. Bo co do ślubu jestem sceptycznie nastawiona.

Poza tym zobacz dziewuszko, co ty wypisujesz, bo z twojego powyżej tekstu wynika że zaślubiać się powinne tylko te pary co się nie kochają, co się zdradzają i co mają innych partnerów na boku.

Mam nadzieję, ze zwrot "dziewuszko" nie był napisany z zamiarem obrażenia mnie. I nie zrozumiałeś/aś. Napisałam, ze nie potrzeba ślubu aby być szczesliwym. Inaczej prościej mówiąc ślub nie jest wyznacznikiem szczęścia. Nie trzeba sobie tej miłości ślubem udowadniać. A ze śluby istnieją nie znaczy ze są niezbędne i konieczne. Pewnie w niektórych wypadkach są pomocne ale bez ślubu tez żyją normalni kochający się ludzie.

Bo chcialam byc czyms wiecej niz tylko para z mezczyzna ktorego kocham.
Dlaczego?
Bo chciałam....

Nie potrzebnie nazywasz frajerem kogoś, kogo intencji nie znasz. Może był po prostu ufny i uczciwy.

Mi nie spieszno do zamążpójścia, ale wśród moich koleżanek, które reprezentują zgoła odmienny pogląd dominuje raczej syndrom starej panny Wbrew pozorom jest wiele kobiet, które definiują swoją wartość przez pryzmat faceta, a kobieta bez statusu "żony" jest "jakby" niepełnowartościowa.
Połączyłabym to również z punktem 1 czyli z chęcią wyrwania się z domu (gdzie troskliwa mama z ojcem/babcią itp również wywierają presję).

Jak się wytłumaczysz tu kobietom na kobiecym forum, że używasz argumentu typu: "ofiara gwałtu sama sobie jest winna"?

Bardzo proszę, aby nie zamieniać kolejnego wątku w słowne przepychanki, a równocześnie przypominam, że celem, dla którego został założony, jest dyskusja na temat "Dlaczego chcemy wychodzić za mąż".
Z góry dziękuję za dostosowanie się do prośby i pozdrawiam, Olinka

P.S. Shlomo Levi, pisząc posty jeden pod drugim naruszasz regulamin. Jeśli chcesz coś dopisać, użyj opcji "edytuj".

Obawiałem się Twojej interwencji, Olinko. Masz rację, ale nie mogłem się powstrzymać. Przepraszam.

Nie zauważyłam takiego punktu regulaminu, który nakazywałby wypowiadanie się w temacie, który nas nie interesuje.
W tym miejscu raz jeszcze bardzo proszę o powstrzymanie się od off topu.

Wydaje mi się że wiele kobiet chce ślubu by zatrzymać przy sobie faceta. Żeby miec pewność że nie odejdzie. No i tez wtedy łapią na dziecko. Ale to pojedyncze przypadki

a ja nie chcę męża. i tak wszystko sie kiedys konczy, po co pozniej targać sie po sądach?

Dla mnie to ciekawy temat, bo ja jestem z tych, co nie chciały i nie chcą wychodzić za mąż.

Jest wiele racjonalnych powodów dla których może nie tyle biorę ten ślub, co cieszę się, że go biorę. Od wielu lat żyjemy jak małżeństwo, więc sam ślub tego w moim życiu nie zmieni, ale nie widzę powodu, by oficjalnie nie zalegalizować związku. Żadne z nas nie boi się o rozwód, rozstanie i kłótnie po ślubie, bo już się dotarliśmy i wiemy, czego się po sobie spodziewać. Dlatego sama decyzja o ślubie musi według mnie wynikać z miłości, ale również jestem za tym, by na takie rzeczy spojrzeć też racjonalnie i bez klapek na oczach. Jeśli bierzemy ślub, bo ciąża, bo co ludzie powiedzą, bo stara panna itp. to bardzo łatwo można wpakować się w małżeństwo z nieodpowiednim człowiekiem, a przez to narobić sobie poważnych kłopotów np. przy rozwodzie. Nie jestem wierząca, więc u mnie odpada też ten aspekt religijny.

Sformalizowanie naszej relacji wiele nam w życiu ułatwi, bo będę mogła zmienić nazwisko, a także "optymalizacja" podatkowa zyska nowe oblicze. Może nie będę tu pisać o tych aspektach finansowo-prawnych, no ale one istnieją i nie da się tego nie brać pod uwagę. Kolejnym plusem jest fajna impreza na której można spotkać się z rodziną i świętować. I chociaż jest mnóstwo takich "racjonalnych" powodów, które sprawiają, że cieszę się ze ślubu, to im bliżej jest tego dnia, coraz mniej o nich myślę, a coraz bardziej jestem podekscytowana tym czysto symbolicznym wymiarem. Lubię świętować różne rzeczy, a przecież znalezienie mężczyzny swojego życia jest chyba najważniejszym powodem do świętowania? Chcę uczcić coś, co istnieje już od wielu lat, żeby podzielić się moim szczęściem z innymi.

Także nie przekonuje mnie kierowanie się WYŁĄCZNIE emocjami, bo uważam to za nieodpowiedzialność. Jednak kierowanie się tylko rozumiem jest wyrachowane i nie dość, że można tym skrzywdzić kogoś, to można też skrzywdzić przede wszystkim siebie i przyszłe dzieci. A dzieci doskonale wyczuwają, że rodzice się nie kochają. Nie zgotowałabym swojemu dziecku takiego życia.

Tzn. to nie jest tak, że naiwnie zakładam, że ludzie są ze sobą do końca życia i że można mieć pewność. Jednak na tyle, na ile w ogóle można być pewnym drugiego człowieka, to jestem pewna. Poza tym nawet jeśli kiedyś się rozwiedziemy, to nie zmieni faktu ile pięknych lat ze sobą przeżyliśmy i nadal przeżywamy. I tak byłabym wdzięczna za ten okres i nie żałowałabym ślubu.

- Bez ślubu to jak na rozerwanej ulicy, cały czas niepewność otwarty związek, brak 100% stabilizacji
- Mnie to okropnie stresuje taka nieuregulowana sytuacja. Lubię mieć wszystko poukładane, uregulowaną sytuacje prywatną i formalną
- No ja jak już jestem pewna, że ,,to jest to'' na 100% czuje że to prawdziwa miłość, że to ktoś z kim chce spędzić resztę życia, to uważam, że ślub jest klamrą spinająca taką deklaracje, utwierdzającą w postanowieniu.
- Ile można przedstawiać się jako.....   ,,dziewczyna'' ,,narzeczona'' czego NIE NAWIEDZĘ: partnerka.
- Taka ciągła niepewność że odejdzie do innej. No bo żona nad kochanką ma przewagę i cała gamę instrumentów do walki o faceta.

Mnie ta sytuacja  50% cieszy, ze w ogóle mnie chciał, taki facet który mógłby mieć każdą inną kobietę, 50% męczy, bo nawet sobie nie chce wyobrażać że mógłby mnie zostawić.

Ale zasadnicza sprawa godzę się na te zasady, bo dzieci nie wchodzą w grę. Natomiast nie wyobrażam sobie mieć dzieci nie mając ślubu, taka sytuacja jest dla mnie nie do pomyślenia. Jak dzieci to tylko te małżeńskie.

Zgadza się. Ja twierdzę wręcz przeciwnie niż Ludmiła - jeśli mężczyzna nie jest z kobietą związany ślubem, a wciąż chce dzielić z nią życie, to jest to coś więcej niż papierek i strach przed rozwodem oraz związanymi z nim komplikacjami, na przykład w postaci podziału majątku. Jeśli ślub jest dopełnieniem, to jak najbardziej ma to sens i nawet wydaje mi się naturalną koleją rzeczy, jednak świadomość, że ktoś ze mną jest, bo podpisał cyrograf, mnie osobiście nie potrafiłaby przynieść najmniejszej satysfakcji.

Za mąż wychodziłam dawno temu. Mogę powiedzieć, że z wielkiej miłości, takiej co do której człowiek jest pewny, że to jest TEN mężczyzna. Była w tym ogromna chęć zbudowania czegoś trwałego, stworzenia wspólnego domu, w przyszłości (w tamtym czasie bliżej nieokreślonej) posiadania dzieci. Nie było w tym nawet cienia wyrachowania, my po prostu chcieliśmy ze sobą być, a skoro tak, to decyzja o ślubie była wyłącznie tego konsekwencją. Czy w tamtej chwili bałam się, że ta miłość kiedyś się skończy? Absolutnie nie.

Generalnie to swoje zdanie wyraziłam - sami ludzie decydują, jak potoczy się ich związek, cała reszta to tło.
... chociaż czasem ta niepewność w związku może powodować, że człowiek częściej zadaje sobie pytanie dlaczego jestem z nim/nią, czy to jest tylko przyzwyczajenie, bardziej się stara o tą relację.
Pewne decyzję mogą być bardziej przemyślane w związku otwartym - np. wspólny kredyt. Wadą jest brak pewnych "naturalnych" praw - jak np. informacja medyczna, chociaż i to się zmienia, bo często w szpitalach podpisuje się oświadczenia, z kim szpital ma się kontaktować, komu może udzielać informacji o stanie chorego.

Cóż panie, najwidoczniej nie spotkałyście takiego faceta za który lubi kobiety a kobiety za nim szaleją. Faceta który umie być błyskotliwy, szarmancki. Jednym słowem takiego za którym poszłybyście w ogień.

Kredyty, dzieci, jakieś wspólne majątki- nic takiego nie wchodzi w grę, na dzień dobry byłaby intercyza. Także nie chce go wykorzystać.

Dlaczego też chciałbym być jego żoną. Powiem szczerze ja się boję, że jakaś inna kobieta by o niego nie zadbała tak jak ja, wręcz by się zmarnował. A szkoda aby było żeby taki facet się zmarnował z nieodpowiednią kobietą. Ostatnio mam takie przemyślenia, ponieważ w święta dowiedziałam się o czymś co mnie zasmuciło. Pewien facet który mi się kiedyś podobał, do dziś dobrze mu życzę, po prostu zadał się z nieodpowiednią kobietą i ma z tego tytułu problemy. Gdyby był ze mną nie miałby tych problemów. No nieodżałowana strata że taki facet się marnuje, no ale co ja poradzę. Jestem poniekąd obojętna. Ale mojego za bardzo kocham żebym pozwoliła żeby się zmarnował.