Dlaczego chcemy być piękne?

BaboOsiadła, to, o czym napisałaś w dwóch pierwszych akapitach, to stereotypy. Stereotypy tak bardzo wrośnięte w naszą kulturę, że przyjmujemy je (też generalizuję ) jako prawdę objawioną. Stereotypy mają wpływ na sposób wychowania, ten sposób, za pomocą którego zostaliśmy wychowani i według którego wychowujemy. Wystarczy posłuchać uwag kierowanych do dziewczynek i chłopców przez ich rodziców/opiekunów - na co w większości kładziony jest nacisk? A później płacz i zgrzytanie zębów, gdy nasz wygląd odbiega od kreowanego, również przez media, standardu urody.

Że niby faceci nie chcą być piękni? I dlatego katuja się na siłowniach, wydają fortuny na szampony przeciw łysieniu, chodzą w upały w garniturach z kamizelką, biorą kredyty żeby wyprostowac sobie zęby itp.  Itd.?

Facetom w porozciaganych koszulkach siedzących okrakiem w pobliskim pubie z 5.szklanka piwa nie zależy na urodzie bo ich targetem może być co najwyżej 90-kg pieknosc w zaciasnych legginsach i chemicznym blondzie.

Ludzie chcą być ładni, bo ładni maja lepiej. I to jest potwierdzone wieloma różnymi badaniami. Lepiej zarabiają, sa bardziej lubiani, łatwiej im się wybacza.

Mamy przecież to zakodowane: ładny = prawdopodobnie bardziej zdrowy = bardziej atrakcyjny seksualnie.

A to, ze seksualna atrakcyjnosc rządzi naszymi całkiem nie-seksualnymi wyborami to już inna bajka.
____

Ostatnio oglądałam nawet na Discovery program na podobny temat. Okazuje się, że człowiek "szufladkuje" atrakcyjność "obiektu" w ciągu mniej niż 0,7 sekundy. Mózg reaguje szybciej wytwarzając odpowiednie hormony i wzbudzajac aktywność mózgową niż jesteśmy w stanie zdać sobie z tego sprawę. Pomijając fakt, ze 90% z tych decyzji i reakcji odbywa się bez udziału świadomości. Nasz mózg podejmuje decyzję za nas

Oczywiście truudno traktować Discovery jako wyrocznie, niemniej jednak ich programy opierają się na badaniach naukowych.

Zobaczcie na bajki Disneya.Niezależnie od tego,czy głowna bohaterka jest księżniczka, czy kopciuszkiem,może być nawet przebrana za faceta ale zawsze jest piękna. Czyli od dziecka juz to działa. Dzieci tez chyba zwracają uwagę na piękno fizyczne rówieśników?

Mężczyźni tez zwracają uwagę na własny wygląd.Nawet na forum pełno wpisów,w których faceci maja kompleksy:jeden jest za gruby ,tudzież za chudy,za niski,pryszczaty,łysy....Tak wiec nie tylko panie chcą być piękne. Tylko kobiecie mam wrażenie ,ze bardziej wypada stanąć przed lustrem i komentować, że figura nie taka,albo włosy beznadziejne,nos za duży, zęby krzywe...Mężczyzna będzie tak myślał,ale głośno tego nie powie.

Kobiety chcą być piękne z tego samego powodu, dla którego mężczyźni chcą być bogaci Ewolucja nas tak uwarunkowała i tyle. Uroda i młodość kobiety świadczą o jej wartości matrymonialnej i zdolności do rozrodu, tak jak bogactwo mężczyzny świadczy o jego zdolności do zapewnienia kobiecie i potomstwu przetrwania.

Na swoim przykładzie zauważyłam jedno - jeżeli jestem ubrana niechlujnie, niegustownie to np w urzędach, bankach itp. Urzędnicy/urzędniczki traktują mnie mniej uprzejmie i poświęcaają mniej czasu niż wtedy, gdy jestem "podrasowana".  Zdarza mi się niezmiernie rzadko malować, ale jak to bywa u blondynek - makijarz potrafi diametralnie zmienić mój wygląd.

Z jednej strony oczywiście można blysnac nienagannym językiem i wiedza jak to samo załatwi odpowiedni cień do powiek i pomadka w atrakcyjnym kolorze?

Czy wygląd nie ma znaczenia? Ludzie atrakcyjni fizycznie zarabiają średnio więcej niż brzydcy. Ładne dzieci sa łagodniej traktowane w szkole niż te brzydkie. Ładni ludzie łatwiej awansują w porównaniu do mniej atrakcyjnych kolegów.

Wiedza wiedza - ale czy to nie jest odrobinę frustrujące, ze osoba o mniejszych kompetencjach o was dostaje awans, bo jest ladniejsza?

Ok, ja z tych co się raczej nie malują, ale to nie znaczy, że nie zwracam uwagi na wygląd. I szczerze mówiąc: zdarza mi się złapać deprechę zarówno z powodu, że jestem według mnie za gruba jak i z powodu, że za mało się uczę i nie mam dobrych ocen z niektórych przedmiotów. Obydwa są zależne ode mnie, więc jestem zła na siebie, że nic z tym nie robię lub robię za mało. Natomiast nie przejmuję się zbytnio rzeczami, na które nie mam wpływu: np. nie lubię swojego nosa, no ale go sobie przecież nie utnę, więc się już pogodziłam z faktem, że jest taki, a nie inny i raczej z jego powodu nie rozpaczam. Dlaczego chcę być piękna? Bo potrzebuję akceptacji i aprobaty, chyba każdy tego potrzebuje. I nie rozumiem dlaczego facetom się często kładzie do głowy, że oni fajnie wyglądać już nie muszą, że to domena kobiet. Ja bym nie mogła być z facetem, który totalnie o siebie nie dba. Mój obecny raczej w kwestii mody nie szaleje, raczej ubiera się przeciętnie, ale no właśnie: nie robi mi obciachu przynajmniej. Ma jakiś tam swój styl, lubi sobie włosy czasem ułożyć albo przyciąć brodę w taki a nie inny sposób, więc trochę się wyglądem przejmuje. Zresztą wiem, że ma gust, bo kupowaliśmy już razem np. meble, sam też doradza mi w wyborze ciuchów czasami. Mi wystarczy, że ten gust ma, a że nie uważa tego za najważniejszą rzecz na świecie to bardzo dobrze, bo zużywa swoją energię na inne rzeczy. Wydaje mi się, że ludzie, którzy tak obsesyjnie przejmują się własnym wyglądem po prostu nie mają w życiu żadnych celów i pasji i jedyne co im pozostaje to wygląd.

A to chyba ma mało ze sobą wspólnego jednak

No czy tak to działa: jak nie chce mi się "myśleć" to się maluję i na jedno wychodzi Tzn. jakby tak było to super, pozostałabym tylko przy malowaniu!

Można się też 'wypindrzyc' a jednocześnie błyskać inteligencją.Jedno nie wyklucza drugiego.

To chyba bardzo młode kobiety.Takie kolo 20tki.A juz po 30stce nie znam żadnej,która tlumaczylaby swoja samotność bezzwiązkową np za dużym nosem.

Bo na wygląd się wpływu nie miało- takim się urodziło i już. A beznadziejny charakter to jednak.... trudno tę ślinę przełknąć i głowę popiołem posypać

Aaaaa. No widzisz. W mojej pracy to nie działa Btw, z tym strojeniem się to trzeba uważać, zwłaszcza gdy pracuje się z kobietami - działa na nie odwrotnie niż na facetów

Nicnierobienie to ostatnio jakaś plaga w moim otoczeniu. A jak słyszę 'nie da się',to dopada mnie biała gorączka.Oczywiście to 'nie da sie,' nie jest podparte żadnym działaniem.
Tak mi się przypomnialo,parę lat temu miałam jedna rozmowę z koleżanka z liceum.Skarżyła się,ze żałuje,ze nie zna dobrze angielskiego,a teraz by się jej przydał,bo wyjazdy zagraniczne,no i w internecie dużo informacji po angielsku mogłaby poczytać.Mowie jej wiec ,żeby się zapisała na kurs do szkoły językowej.Odpowiedz;

-nie,bo to i tak nic nie da

-nie, bo za drogo.

To mowie jej ,żeby sama się pouczyla ,chociażby z jakiegoś repetytorium.Odpowiedz:
.nic to nie da,bo to trzeba by codziennie powtarzać aby cos w głowie zostało.
Na to ja jej,ze oczywiście,ze taka nauka wymaga systematycznosci i samozaparcia.Jej odpowiedz-ale ja w sumie nie mam zdolności językowych.A wogole juz jest za późno na naukę,bo i tak wszystko zapomnę (mialysmy wtedy gdzieś po 33-34 lata).

Koniec końców, nasza rozmowa skończyła się stwierdzeniem koleżanki: wiesz co,tak naprawdę,to mi się nie chce uczyć.

Ciekawe,czy od tego czasu się cos zmieniło.Ale nie wydaje mi się.

Ja bardzo cenię stwierdzenia typu ,,nie chce mi się". Zamiast sobie samej i otoczeniu mydlić oczy, taka osoba jest przynajmniej szczera i prawdziwa. Tylko niech równocześnie nie narzeka, bo to bywa niezmiernie irytujące .

Jak mówi od razu "nie chce mi się", to nie ma sprawy. Tylko po co wymyślać milion powodów, dla których "bo nie, nie da się". Lepiej powiedzieć wprost.

Tak, niby wszystko ładnie, pięknie, tylko tekst "nie chcę mi się" można też zastosować w druga stronę.
Znam kilka kobiet, u których "akceptuje siebie taka, jaka jestem" oznacza tak naprawdę " nie chcę mi się wysilac i o siebie dbać" (=jestem brzydka i mi z tym dobrze, bo bycie piękną to za duży wysiłek).

Całej masie ludzi nie chcę się poprawić swojego wizerunku. Przecież piękne kobiety też nie chodzą jedynie w szpilkach i pełnym make-upie przez cały czas. (chyba, że rozmawiamy o zachowaniach ekstremalnych). 

Wielu kobietom nie chce się ruszyć tyłka i poćwiczyć ( mnie na przykład się nie chce) albo pokombinować z ubiórem, tak, żeby podkreślać to, co jest atrakcyjne, a tuszowac to, co jest niedoskonałe.

To bzdura, że nie zwracamy uwagi na wygląd.  Bardzo prosty przykład - nawet nasi ulubieni aktorzy maja wersje bardziej dla nas atrakcyjna i wersje, która podoba nam się mniej. Chociaż to TA SAMA osoba!  Wygląd ma znaczenie.  Ba! Kolor ubrania może decydować, jak jesteśmy postrzegani przez otoczenie (o czym świadczy sposób ubierania się polityków - wizyta u dobrego stylisty i zmiana fryzury oraz koloru garnituru potrafi podnieść "wiarygodność" nawet o 10% )

Ja lubię się czasami poczuć piękna, bo to jest po prostu przyjemne
Millo jest zadbać o siebie, "dopiescic się" w każdym szczególe, poczuć się motylem. Dlaczego nie? Z reguły mi się po prostu nie chce i też mowie, że "akceptuje siebie"
Nie popadam w paranoję, nie chodzę na solarium, nie planuje botoksu, nie przeżywam zmarszczek. Ale lubię siebie w wersji "na wysoki połysk" od czasu do czasu. Lubię wciągnąć brzuch i wypiac pierś, bo to jest mile.

Bycie piękna jest po prostu przyjemne

A! Jak ci się nie chce, to wszystko ok

Różnica jest tylko taka, ze jedne kobiety chcą być motylami od czasu do czasu a inne codziennie. Jedna chcę być curie-Skłodowska, a inna jak Marylin Monroe

Wbrew pozorom - obserwując moja koleżankę - piękny wygląd nie spada z nieba. To też całkiem ciężka praca i mnóstwo wyrzeczeń. TAK ppiekną, to nawet ja bym nie dala rady być

Ja jestem z tych co uwielbiają się malować , perfumować,  stroić i nosić obcasy.
Zawsze mam zrobione paznokcie od rąk i nóg, zawsze ogolone nogi na idealnie gładko, mam kilka kremów do ciała, olei na włosy i dresu powyciąganego nawet nie posiadam, bo strój mój po domu także musi być gustowny. Nauczyłam się tego zachowania od mamy i prababki, która była prawdziwą damą.
Poprawia mi to samopoczucie, czuje się w tym sobą.
Jednak i moja mama i moja prababka to osoby które nie mają kompleksów i ja też nie mam.
Najgorsze jest kiedy ładna dziewczyna, albo przeciętna dziewczyna, albo nawet brzydka dziewczyna w kółko dąży do niewiadomo jakiego ideału, a już jest zadbana i ładnie uczesana i ubrana. Jak ciągle szuka jakiejś wady, jak ciągle narzeka na wygląd palca u nogi czy innych szczegółów jak za mały biust,
Wkurza mnie też, jak jakaś mówi , że nie jest już kobietą bo nie ma piersi. Nie lubie tego całego dzielenia na to co czyni kobietę kobietą. Biologia czyni kobietę kobietą i tyle.
Jeśli ktoś stroi się nie dlatego by czuć się sobą, nie dlatego, że lubi makijaż, że lubi modę. Ale głównie dlatego by inni to zauważyli to moim zdaniem zbyt dużo z samooceny tej osoby zależy od innych.

Dobra: przed ślubem. To jest zrozumiałe. A czemu kobiety chcą być piękne po ślubie?

Bo trzeba razem jakoś przeżyć te wspólne lata, podtrzymać wzajemną atrakcyjność i namiętność?
Jeśli o mnie chodzi, to kiedy czuję się dobrze we własnej skórze, jest mi po prostu lepiej samej ze sobą, co przekłada się na relacje z otoczeniem.

No nie wiem. Takie często działanie jest- nawet podświadome
Tzn. nie czarujmy się: nie oczaruje się osoby do wybuchów "och" i "ach" codziennie, gdy ta osoba codziennie widuje nas bez makijażu, z rozczochranymi włosami i innymi takimi

W małżeństwie się jest na "dobre i na złe" na "z makijażem i bez"

u mnie tak jest i basta

Czy nie jest tak, że chcemy być piękne.... dla innych kobiet?

Co do tematu przypomniała mi się dyskusja z pewnym Panem odnośnie przyjmowania komplementów przez kobiety.          Stwierdził, że jeśli kobieta z uśmiechem przyjmuje komplement to zdecydowanie musi przemawiać przez nią próżność.
I w tym miejscu mogłaby się zacząć kolejna dyskusja.

Przesadna skromność jest wręcz dobijająca. Gdy mówię kobiecie szczery komplement, że bardzo dobrze wygląda w nowej sukience, to ona od razu : "A tam, kupiona na wyprzedaży!" - a co mnie to, gdzie kupiona?! I zawsze to dodaję ... po pierwsze, że to, gdzie kupiona mnie nie interesuje, po drugie stwierdzam tylko fakt i ona ma go przyjąć
Ja też tak kiedyś robiłam, ale zbalansowałam swą postawę dzięki znajomym Greczynkom. Jeśli powiesz jednej czy drugiej "Ładna fryzura!" - to ona z zadowoleniem odpowie :"Prawda?! "     

Dokładnie. Jak słyszę takie teksty, to aż mnie mdli. A tym bardziej jak na co dzień kokietuje, a jak przyjdzie co do czego nie potrafi przyjąć komplementu.

"Trudność" leżąca po stronie odbiorcy prowadzi do, mniejszej lub większej, frustracji nadawcy i, w końcowym efekcie, do alienacji. Po stronie nadawcy, skutkuje izolacją.

Tak właśnie.

Istnieje jeszcze drobny szczegół, niekiedy o znaczeniu krytycznym.

Ja nie chcę.
Tzn jasne - jakby przyleciała wróżka chrzestna, zrobiła szast-prast i dała mi ciało Moniki Bellucci, to bym nie odmówiła. Ale, że wróżek chrzestnych jakoś brak i musiałabym przejść na rok na dietę składającą się ze szklanki zielonej brei i 2 migdałów, spędzać 3h ćwicząc, kolejne 3h "robiąc się na bóstwo" dzień w dzień, a do tego dorzucić kosmetyczki, fryzjerki, spa, sra i pewnie z pół tuzina operacji plastycznych, to ja podziękuję. Nie chce mi się zwyczajnie.

Ogólnie uważam, że ludzie działają z sensem, jeśli swoimi działaniami podnoszą ogólny poziom swojej szczęśliwości, zadowolenia z życia. Boskie ciało pewnie zrobiłoby mnie trochę szczęśliwszą, ale tylko trochę, bo wygląd nie jest dla mnie szczególnie ważny. Natomiast to wszystko, co musiałabym robić, żeby to boskie ciało mieć i utrzymać, zrobiłoby mnie ZDECYDOWANIE nieszczęśliwszą. Konkluzja - nie kalkuluje mi się. Wolę czas, pieniądze i energię poświęcić na coś innego - poznanie kogoś ciekawego, przeczytanie książki, nauczenie się czegoś nowego choćby w niewielkim stopniu (skąd mam wiedzieć, że nie spodoba mi się np. metaloplastyka, skoro nigdy jej nie próbowałam?).

No i ja się czuję ze sobą wystarczająco kobieco, chociaż fakt, ideałem kobiecości nie jestem, nie byłam, ani nigdy nie będę. Ale czuję się ze sobą ok. Mam dystans do swojego wyglądu, nie czuję potrzeby się zmieniać i jestem ze sobą szczęśliwa. Jak dla mnie to jest kobiece, a nie makijaż czy 60cm w talii.