Witajcie otóż mam pewien problem. Jak mogę pomóc swojemu partnerowi? Tzn. wiem, mam przy nim być, ale czy próbować go rozweselać itp.?
Chodzi o to, że partner od pewnego czasu chodzi tylko smutny, teraz nawet oddala się i ode mnie, szczerze ze mną porozmawiał i wygląda na to, że ma konflikt sam ze sobą, nie radzi sobie z pewną sytuacją. Była i dziecko... po prostu wie, że mnie kocha, jestem dla niego najważniejsza, ale jednak to nie jest to co było na początku czyli ok 2,5 roku temu... ostatnio między nami było dużo kłótni a on powiedział, że boi się, że wyobraził sobie mnie po prostu, że ja jestem taka kochana... mówiłam mu o tym wczesniej ale przyznał mi racje że dopiero niedawno mnie zrozumiał... i po prostu wie, że bardzo mnie kocha ale mówi że jakby coś zgasło i pękło, jakby czar prysnął. Wnioskuję że ma on kryzys... tylko jak to dokładniej mam rozumieć? Doceniam to, że o tym mi powiedział, mówi że sam źle się z tym czuje i chce naprawić wszystko, tylko jest mu źle...
Podobne tematy
Moim zdaniem, on nie zamknął poprzedniego rozdziału, nie wie jak ma układać swoje życie. Będziesz się z nim męczyła, bo facet boi się określić, a to, że mówi cię, "że to nie to, jak na początku" świadczy tylko o jego niedojrzałości. Wiele kobiet bierze za dobrą kartę wyjawianie przez mężczyznę jego wątpliwości względem związku, bo przecież to takie szczere, ale to nic dobrego. Mówi tylko o tym, że facet nie jest pewny, nie wie czego chce i w ten oto sposób wzbudza w kobiecie niepewność i rozchwianie. To nie ty powinnaś szukać porad na forum, tylko on.
Moim zdaniem, żyj dalej i ciesz sie życiem. Z tego co przeczytałem to wywnioskowałem ze facet jest typem "męczennika". Złapały go obawy, niepewności a ty teraz lataj i baw sie w panią psycholog, terapeutę itp., i poprawiam mu humor.
Może brutalnie to napisalem, ale kazdy ma kryzys. Kazdy czasem sam siebie pyta czy to napewno to? bo np. z koleżanką z pracy mu sie lepiej rozmawia niz np. z zoną. Jak sie widzicie dzień w dzień to ten czar zanika, seks nie jest juz tak ekscytujący itp. Caly fundament związku polega na tym, żeby go w takich sytuacjach własnie odnajdywać, bo chce sie być z drugą osobą np. przez zrobienie czegos inaczej, wyjazdy, rozmowy itp. A nie chodzenie i zarażanie smutami innych.
Mozesz mu pomagać oraz jak chce sie wygadać to porozmawiaj, jak wychodzi z inicjatywą to daj sie porwać... ale nie to ze bedzie truł ci glowe i użalał sie nad każdą minutą zycią.
Z jednej strony go rozumiem bo jak człowiek ma na głowie, związek lub kilka, prace, dojazdy, rachunki, rodzinę, jedzenie, zdrowie, naukę itp. to można sie w tym wszystkim pogubić. Ale tez trzeba nie mieć jaj, zeby chodzić i użalać sie nad sobą niewiadomo jak dlugo. Jak zobaczy ze taka postawa nei zwraca juz na siebie uwagi, to może w koncu pomysli i zmieni postępowanie.
Wiem bo sam tak robiłem 
kiedy w koncu partnerka przestała na to zwracać uwage to w moment sie wyleczyłem
Powodzenia
Może trafił Ci się idealista, który życie, a w tym związek z kobietą postrzega jako nieustanne pasmo szczęścia, uniesień i motyli w brzuchu.
Już jeden związek mu się rozpadł, być może dziecko skomplikowało układ i pan poczuł się zepchnięty z piedestału.
Domyślam się, że wersja dla Ciebie była taka, że z partnerką nie dało się żyć, a teraz proza życia z Tobą, problemy (jakie spotykają wszystkich) znowu go przerastają.
Fajerwerki wygasły i pozostał smrodek spalenizny, a pan delikatny jest, więc wycofuje się rakiem, a kolejna wersja dla Ciebie - "to nie jest to co było na początku .
Zamiast martwić sie o niego, zajmij sie lepiej sobą i planami na najbliższą przyszłość, niekoniecznie razem z nim.
josz, ja też mam takie samo zdanie, jak ty. Od razu pomyślałam, że pan lubi krótko i intensywnie, natomiast proza życia raczej go przerasta.
Autorko, bądź rozważna, bo gdy ty bedziesz zabawiała się w terapeutę pana i bedziesz wychodziła z siebie, żeby osłodzić ciężkie życie tego biedaka, to on w tym czasie bedzie ziewał z nudów i spinał mocno doopę, jakby tu wymiksować się z waszego układu w miarę dla niego najmniej boleśnie, czyli mówiąc wprost, by nie obudzić w tobie mszczącej się na nim, w razie czego, namolne baby. Nie daj więc wcisnąć w siebie taniej ściemy, tylko potraktuj go krótko, zwięźle i na temat. Facet ewakuuje się z waszego związku- nie zatrzymasz go nadskakiwaniem.
Novunia, zwróć także uwagę na to, jak fałszywie i żenująco brzmią jego zapewnienia o miłości do Ciebie w obliczu jego zachowania; chodzi smutny, oddala się, to nie to co kiedyś, zgasło, pękło, czar prysnął itd, po czym słyszysz - kocham Cię?????
Nie czujesz, że on robi z Ciebie idiotkę?
Nie zdziwiłabym się, gdyby na horyzoncie pojawił się już nowy obiekt.
Novunia, to nie Ty powinnaś się starać, czytać w myślach zagubionego i nadskakiwać, to raczej Ty pokaż się jako zawiedziona, niedoceniana, oczekująca czynów, a nie pustych słów, krótko mówiąc, daj mu się wykazać.
Osobiście wątpię, że on skorzysta z łaski zawalczenia o Was, bo juz jedna nogą jest gdzie indziej, ale nie podkładaj się i nie daj mu satysfakcji.